บทที่ 84 พบคนคุ้นเคยอีกครั้ง

ริมสระว่ายน้ำคนไม่เยอะเท่าไร เมื่อมองจากมุมของเวินไป๋ มีคนจับกลุ่มดื่มเหล้ากันสองสามคน โจวมี่ไป๋เดินเลียบขอบสระไปทางหนึ่งเพียงลำพัง ฝีเท้าไม่นับว่าเร่งรีบ แต่สายตากลับสอดส่ายไปมาในฝูงชน คล้ายกำลังตามหาใครบางคน

เวินไป๋หันไปมองฉินเฮ่อแวบหนึ่ง ฉินเฮ่อก็มองมาทางเขาพอดี เวินไป๋ยกแก้วเหล้าในมือขึ้นให้เขา แล้วยกจรดริมฝีปากจิบไปคำหนึ่ง ฉินเฮ่อค้อมศีรษะตอบรับ

“ท่านฉิน แบบนี้ยังรับมือไหวอยู่เหรอครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหูฉินเฮ่อ

ฉินเฮ่อถอนสายตากลับมาจากเวินไป๋ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขา รูปร่างกำยำ ไหล่กว้างขายาว เครื่องหน้าคล้ายคลึงกับฮวาซิน ทว่าหล่อเหลากว่าฮวาซินมากโข

“ประธานฮวา ไม่ได้เจอกันนาน” คนผู้นี้ก็คือฮวาฉงจวิน ลูกชายคนโตของฮวาซิน ประธานกรรมการของฮวาเฉิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

“กับผมยังต้องเกรงใจอีกเหรอ” ฮวาฉงจวินยิ้มน้อยๆ คล้ายไม่ยิ้ม “ผมเห็นท่านฉินเอาแต่จ้องไปทางนั้น นึกว่ากำลังมองใคร ที่แท้ก็นักร้องหน้าใหม่เพิ่งเข้าวงการคนหนึ่งนี่เอง”

ฮวาฉงจวินยืนชิดฉินเฮ่อมาก แต่สายตากลับมองไปทางเวินไป๋ พูดด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก “ผู้ชายคนนี้ดูไม่เหมือนฝ่ายรับเลยนะ ท่านฉินยังรับมือไหวอยู่เหรอครับ”

บริกรด้านหลังถือถาดเหล้าเดินผ่านพอดี ฉินเฮ่อจึงหันตัวไปเปลี่ยนแก้วเหล้าที่ว่างเปล่าในมือ ถือโอกาสขยับถอยห่างจากฮวาฉงจวินสองก้าว “ประธานฮวาพูดเรื่องอะไรกัน เขาเป็นศิลปินที่เหม่ยซิงเราเซ็นสัญญาเข้ามา จะมีเรื่องรับมือไหวไม่ไหวได้ยังไง”

“งั้นเหรอครับ ฝีมือท่านฉินเฉียบขาดอยู่เสมอ คนแบบไหนก็คว้ามาไว้ในมือได้ทั้งนั้น น้องชายอย่างผมเลื่อมใสจริงๆ” จู่ๆ ฮวาฉงจวินก็ก้าวประชิดเข้ามาอีกก้าวใหญ่ แทบจะแนบชิดร่างของฉินเฮ่อ เจี่ยงหลิงที่คอยตามอยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้ามาตรงดิ่งหมายจะลงมือ แต่ถูกสายตาของฉินเฮ่อปรามเอาไว้เสียก่อน

“ท่านฉิน” ฮวาฉงจวินยื่นหน้าเข้าใกล้หูฉินเฮ่อ “เท่าที่ผมดูนะ คนแบบนี้ ต่อหน้าคนอื่นทำเป็นสำรวมนักหนา พอได้ขึ้นเตียงโดนเอาเข้าจริงๆ ร่านยิ่งกว่าใคร ดูบั้นท้ายนั่นสิ แล้วก็ขาคู่นั้นด้วย ซี้ด อย่าให้เขาขึ้นขย่มบนตัวท่านล่ะ ระวังจะโดนรีดจนหมดตัว”

เพราะยืนอยู่ใกล้ คำพูดสถุลพวกนี้จึงเข้าหูฉินเฮ่อทุกถ้อยคำ ฉินเฮ่อหรี่ตาลง หากไม่ใช่เพราะดูตาม้าตาเรือในงานเลี้ยง เขาคงซัดหมัดใส่หน้าอีกฝ่ายไปแล้ว อารมณ์ของฉินเฮ่อไม่เคยนับว่าดี การใช้ชีวิตขัดเกลาจิตใจมาหลายปีทำให้เขาดูเหมือนไม่ใส่ใจสิ่งใด แต่ในวินาทีนี้ ไฟโทสะในอกเขากลับพุ่งทะยานราวกับต้นหญ้าในทุ่งกว้างยามฤดูใบไม้ผลิ

ฉินเฮ่อวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะข้างๆ ปลายนิ้วลูบขอบแก้วเบาๆ “ประธานฮวา เรื่องของฉันคงไม่ต้องรบกวนให้คุณมาเปลืองสมองหรอก อ้อจริงสิ ฉงเฟยกลับมาแล้ว ประธานฮวาคงเบาแรงลงไปได้เยอะเลยสินะ”

เป็นไปตามคาด สีหน้าของฮวาฉงจวินเปลี่ยนเป็นดูไม่ได้ทันที แต่ฉินเฮ่อยังไม่คิดจะปล่อยผ่าน “หัวเฉิงของพวกคุณมีคนที่ชื่อชิวเฮ่อเซี่ยวอยู่คนหนึ่ง ฉันสนใจของที่อยู่ในมือเขาเอามากๆ เลยล่ะ อ้อ ได้ยินว่าเด็กคนนี้อารมณ์ไม่ค่อยจะดีเท่าไร ประธานฮวาคงต้องตามใจเขาสักหน่อย เกิดวันไหนเขาไม่สบอารมณ์แล้วมือลั่นทำหลุดขึ้นมา…”

สีหน้าของฮวาฉงจวินไม่อาจใช้คำว่าดูไม่ได้มาบรรยายได้อีกแล้ว ทว่าคนระดับนี้ย่อมมีความอดกลั้น เพียงครู่เดียว รอยยิ้มก็กลับมาปรากฏบนใบหน้า “ท่านฉินล้อเล่นแล้ว เสี่ยวชิวเป็นแค่นักแสดงธรรมดาๆ ในหัวเฉิงของผม จะมีอะไรให้ท่านฉินต้องมาคอยพะวง ผมต้องไปต้อนรับแขกแล้ว ท่านฉินตามสบายนะครับ”

“เชิญ” ฉินเฮ่อยกมือขึ้นเล็กน้อย

ฉินเฮ่อหันกลับไปมองจุดที่เวินไป๋ยืนอยู่เมื่อครู่ แต่กลับไร้เงาคนเสียแล้ว

เวินไป๋เดินตามโจวมี่ไป๋ขึ้นมาถึงชั้นสาม บนชั้นสามมีระเบียงกว้างแห่งหนึ่ง มีโต๊ะเก้าอี้จัดวางไว้ให้แขกนั่งพักผ่อน ตอนนี้งานเลี้ยงเพิ่งเริ่มได้ไม่นาน ย่อมไม่มีใครขึ้นมา

เวินไป๋ผ่อนฝีเท้าให้เบาลงพลางเดินเข้าใกล้ระเบียง ประตูสองบานที่เดิมเปิดอ้าไว้ถูกแง้มปิดอยู่ มีเสียงสนทนาดังแว่วออกมาจากด้านใน เสียงไม่ดังนัก แต่พอจะฟังรู้ความ

“นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ใครพานายมา” คนที่พูดคือเฉิงเทาหลิน

เวินไป๋เลิกคิ้ว สองคนนี้มาแอบนัดพบกันที่นี่เอง

“คุณไม่ต้องสนหรอกว่าใครพาผมมา ถ้าผมไม่มา จะได้เจอคุณไหม” น้ำเสียงของโจวมี่ไป๋แฝงความตัดพ้อ “บอกผมมาสิ ทำไมต้องหลบหน้าผม โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ”

“ไม่มีทำไมทั้งนั้น ฉันรำคาญแล้ว” เฉิงเทาหลินส่งเสียงห้วนสั้น รำคาญใจเต็มทน

“รำคาญเหรอ ตอนที่คุณตามจีบผมคุณพูดยังไง คุณบอกว่าคุณรักผมไงล่ะ!” โจวมี่ไป๋เริ่มอารมณ์พลุ่งพล่าน

“ตามจีบนาย นายจำผิดไปหรือเปล่า ฉันเนี่ยนะจะไปตามจีบนาย แม่งเอ๊ย ตัวนายเองไม่ใช่เหรอที่ปีนขึ้นเตียงฉันน่ะ”

“คุณ!” โจวมี่ไป๋โกรธจนพูดไม่ออก

“เอาเถอะน่า ก็แค่เล่นๆ อย่าทำเหมือนกำลังคบหากันหน่อยเลย นายอยากได้เงินฉันก็ให้เงินไปแล้ว ไหนจะของที่ไอ้ผัวตายห่าของนายทิ้งไว้ให้อีก พอนายใช้ไปได้อีกหลายปี นายยังจะเอาอะไรอีก” เฉิงเทาหลินกดเสียงต่ำ

"ไอ้ผัวตายห่า" พอได้ยินคำนี้ เวินไป๋รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่อก มันรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่เลย

"ฉันต้องการแค่เงินเหรอ? คุณพูดแบบนี้กับฉันได้ยังไง!" น้ำเสียงของโจวมี่ไป๋สั่นเครือเหมือนจะร้องไห้

"พอได้แล้ว เลิกเสแสร้งสักที! อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ ที่นายมาเกาะแกะฉันก็แค่อยากให้ฉันหาคอนเน็กชันดันนายให้ดังขึ้นมา บอกไว้เลยนะโจวมี่ไป๋ ตอนนี้ตัวฉันเองยังเอาตัวแทบไม่รอด ช่วยอะไรนายไม่ได้หรอก ไสหัวไปไกลๆ เลยไป อย่ามาทำตัวน่ารำคาญให้ฉันเห็นอีก!"

เฉิงเทาหลินไม่คิดว่าจะมาเจอโจวมี่ไป๋ที่นี่ ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาพยายามหลบหน้าอีกฝ่าย โทรศัพท์ก็ไม่รับ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่อยากข้องเกี่ยวด้วยอีกแล้ว จุดประสงค์เดียวที่เขามางานนี้ก็เพื่อมาพบฉินเฮ่อต่างหาก

"เทาหลิน! เทาหลิน! ฟังฉันก่อน!" เสียงตื่นตระหนกของโจวมี่ไป๋ดังลอดออกมาจากข้างใน

เวินไป๋รู้ตัวว่าท่าไม่ดีแล้ว เฉิงเทาหลินคงกำลังจะเดินลงมาชั้นล่างแน่ๆ

"ปล่อย! ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!" เฉิงเทาหลินตวาดลั่น

"ไม่ปล่อย นายห้ามไปนะ" เสียงของโจวมี่ไป๋ร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ และใกล้เข้ามาทุกที เวินไป๋รีบหมุนตัวเดินลงบันไดไป

"ปัง!" เวินไป๋เตะโดนอะไรบางอย่างเข้า เขาชะโงกหน้าลงไปดู พบว่าเป็นขวดไวน์ที่ใครก็ไม่รู้เอามาวางทิ้งไว้ตรงนี้

"ใครน่ะ!" เฉิงเทาหลินตะโกนลั่น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่ตามมา เพียงชั่วพริบตา ร่างของเฉิงเทาหลินก็ปรากฏขึ้นที่ประตู โดยมีโจวมี่ไป๋วิ่งตามมาติดๆ

"คุณเฉิงครับ" เวินไป๋เอ่ยทักอย่างนอบน้อม

"นายเองเหรอ?" เฉิงเทาหลินขมวดคิ้วมองเขา "เวินไป๋?"

"ครับ" เวินไป๋ตอบ "ผมขึ้นมาสูดอากาศข้างบน ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังบทสนทนาของคุณ ขอโทษด้วยนะครับ"

เวินไป๋ไม่ได้ปฏิเสธว่าได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ ท่าทีที่ตรงไปตรงมาของเขาทำให้เฉิงเทาหลินไม่คิดจะคาดคั้นอะไร แต่โจวมี่ไป๋กลับไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ "แกได้ยินไปมากแค่ไหน?"

"ตั้งแต่ตอนที่คุณถามคุณเฉิงว่าทำไมถึงหลบหน้าคุณ" เวินไป๋ไม่ได้มองโจวมี่ไป๋ เขาก้มสายตาลงพูด

"งั้นก็ได้ยินหมดเลยน่ะสิ?" โจวมี่ไป๋ถามจี้ "ได้ยินความลับของคนอื่นแล้วคิดจะเดินจากไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

"แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะครับ? ผมควรทำยังไง?" เวินไป๋เงยหน้าขึ้นฉับพลัน สายตาจ้องเขม็งไปที่โจวมี่ไป๋

เวินไป๋มองโจวมี่ไป๋ตรงๆ โจวมี่ไป๋ในตอนนี้ช่างแตกต่างจากชายหนุ่มผู้ใสซื่อสะอาดสะอ้านที่เคยโอบคอดอ้อนเขาในความทรงจำชาติก่อนอย่างสิ้นเชิง ทั้งความโกรธ ความเห็นแก่ตัว ความร้ายกาจ และความใจแคบ ทุกสิ่งที่เลวร้ายดูจะปรากฏอยู่บนใบหน้าที่บิดเบี้ยวของคนตรงหน้าเขาไปหมด

โจวมี่ไป๋ถูกจ้องมองจนเกิดความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างขึ้นมาในใจ หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างกะทันหัน ลำคอรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนก

มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นแบบนี้? โจวมี่ไป๋ยกมือขึ้นกุมหน้าอก พลางหอบหายใจหนักๆ

"เธอเป็นอะไรไป?" เฉิงเทาหลินสังเกตเห็นความผิดปกติจึงเอ่ยถาม

"ไม่เป็นไร" โจวมี่ไป๋ใช้มือยันกำแพงไว้ "ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร"

"ถ้าไม่สบายก็กลับไปพักก่อนเถอะ" เฉิงเทาหลินเห็นว่าอีกฝ่ายดูไม่ได้เป็นอะไรมาก คิดว่าแค่เมาเหล้าจนไม่สบายตัว เขาหันไปพูดกับเวินไป๋ต่อ "เรื่องวันนี้หวังว่านายจะเก็บเงียบไว้ในใจนะ นายเองก็อยู่ในวงการบันเทิง คงรู้ดีว่าในวงการนี้ไม่มีใครขาวสะอาดจริงๆ หรอก นายจับผิดคนอื่นได้ คนอื่นก็จับผิดนายได้เหมือนกัน ต่างคนต่างถอยคนละก้าวดีกว่า"

เวินไป๋พยักหน้าอย่างว่าง่าย "วางใจเถอะครับคุณเฉิง ผมแค่ขึ้นมาตากลมเฉยๆ ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น"

เฉิงเทาหลินพอใจที่อีกฝ่ายเชื่อฟัง เขาพยักหน้าเตรียมจะเดินลงบันไดไป แต่พอเดินไปได้สองก้าว เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันกลับมาถามเวินไป๋ "จริงสิ นายรู้จักฉินเฮ่อไหม?"

เขาเรียกชื่อฉินเฮ่อตรงๆ ไม่ใช่ 'ท่านฉิน' เวินไป๋เงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วตอบ "คุณเฉิงหมายถึงคุณฉินเฮ่อ ประธานบริษัทเหม่ยซิงหรือเปล่าครับ?"

"ใช่" เฉิงเทาหลินตอบ

"รู้จักครับ" เวินไป๋กล่าว "ท่านประธานฉินเป็นคนเซ็นสัญญาผมเข้ามา และวันนี้เขาก็เป็นคนพาผมมาร่วมงานเลี้ยงนี้ด้วย"

สีหน้าของเฉิงเทาหลินดูไม่ดีขึ้นมาทันที แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงทิ้งท้ายประโยคว่า "พยายามเข้าล่ะ" แล้วหันหลังเดินลงบันไดไป

เวินไป๋มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายจนลับสายตาไปที่ชานพักบันไดชั้นสอง แล้วหันไปมองโจวมี่ไป๋ "ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ? งั้นผมขอตัวก่อน"

"นาย… นายเดี๋ยวสิ" โจวมี่ไป๋ร้องเรียกเขาไว้

เวินไป๋มองอีกฝ่าย รอฟังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ

โจวมี่ไป๋เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งแล้วก็เบนสายตาหนี เขาไม่กล้าสบตา "นายสาบานมานะ ว่าจะไม่เอาเรื่องที่ได้ยินวันนี้ไปพูดต่อเด็ดขาด ไม่งั้นขอให้ตายไม่ดี"

คิ้วของเวินไป๋ขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ รู้สึกคลื่นไส้จนมวนท้องไปหมด ทำไมแต่ก่อนเขาถึงไม่เคยรู้เลยว่าคนคนนี้ใจคอโหดเหี้ยมขนาดนี้ "ในเมื่อผมรับปากคุณเฉิงไปแล้วว่าจะไม่พูด ก็คือไม่พูดครับ ผมคงไม่สาบานหรอก ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว"

พูดจบเวินไป๋ก็เดินลงบันไดไปโดยไม่หันกลับมามอง ปล่อยให้โจวมี่ไป๋ตะโกนเรียกอยู่ข้างหลังหลายต่อหลายครั้งโดยไม่สนใจ

กลับมาที่โถงชั้นหนึ่ง ฉินเฮ่อยังคงถูกคนรุมล้อมชวนคุยอยู่ ในงานแบบนี้ ท่านฉินย่อมหนีไม่พ้นการถูกคนรุมล้อมเป็นธรรมดา เวินไป๋ไม่ค่อยเข้าใจเจตนาของฉินเฮ่อเท่าไหร่นักที่พาเขามางานนี้วันนี้ แต่เขาก็ไม่อยากซักไซ้ไล่เลียง ท่านฉินทำอะไรย่อมมีเหตุผลของเขาอยู่แล้ว แค่เขาตามน้ำไปก็พอ

เวินไป๋ยังคงทำเหมือนเดิม คือหยิบแก้วไวน์มายืนอยู่ริมหน้าต่าง มุมนี้สามารถมองเห็นเหตุการณ์ในห้องจัดเลี้ยงได้ทั้งหมด เวินไป๋ยืนดูอยู่สักพัก เสียงดนตรีก็เปลี่ยนไปกะทันหัน เป็นเพลงวอลทซ์ บริกรในงานเดินไปมาพลางเก็บแก้วไวน์ในมือของแขกเหรื่อ

"ให้เกียรติเต้นรำกับฉันสักเพลงได้ไหม?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นข้างหู พร้อมกับที่แก้วไวน์ในมือถูกหยิบออกไป

เวินไป๋เงยหน้าขึ้น มองเห็นฉินเฮ่อที่ยืนย้อนแสง ดวงตาคู่นั้นดั่งห้วงมหาสมุทรลึก ความสุขุมเยือกเย็นที่แฝงอยู่ลึกๆ นั้นสะท้อนเข้ามาในหัวของเขาอย่างจัง ในวินาทีนั้น คำคำหนึ่งที่เรียกว่า 'ความรัก' ได้ประทับลงบนหัวใจของเขา

ท่ามกลางสายตาผู้คนนับไม่ถ้วน เวินไป๋วางมือลงบนฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายพลางยิ้มบาง "ฝากตัวด้วยนะครับ"

หลายปีก่อน สมัยที่เขายังเป็นถงเยี่ยน เขาเตรียมความพร้อมทุกด้านอย่างรอบคอบเพื่อก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง การเต้นรำเป็นวิชาบังคับ และวอลต์ซก็ยิ่งเป็นสิ่งที่เขาเชี่ยวชาญ ฉินเฮ่อดึงเขาหมุนไปตามฟลอร์เต้นรำรอบหนึ่งอย่างสบายอารมณ์ เพียงแค่ก้าวนี้ก้าวเดียว เวินไป๋ก็รู้ได้ทันทีว่าฝีมือการเต้นรำของท่านฉินไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย