บทที่ 83 งานเลี้ยงตระกูลฮวา

"งานเลี้ยง?" เวินไป๋กลืนอาหารลงคอ "งานเลี้ยงอะไรครับ"

"กินข้าวก่อน เดี๋ยวบ่ายค่อยว่ากัน"

หลังมื้อเที่ยง ทั้งสองไม่ได้อ้อยอิ่งอยู่ด้วยกัน แต่แยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน เวินไป๋ทิ้งตัวนอนหลับไปราวหนึ่งชั่วโมง ก็ถูกเสียงเคาะประตูของคนรับใช้ปลุกให้ตื่น

"คุณเวินครับ ท่านฉินให้มาเรียนว่าพร้อมออกเดินทางแล้วครับ"

"เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันลงไป"

เวินไป๋พลิกตัวลุกขึ้น อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเดินลงมาชั้นล่าง ด้านล่างนั้น ฉินเฮ่อสวมสูทสีเทาอ่อนตัดเย็บประณีตรูปทรงพอดีตัว ด้านในเป็นเชิ้ตผ้าไหมสีขาว ไม่มีทั้งเนกไทหรือหูกระต่าย บนตัวไร้เครื่องประดับหรูหรา ดูเรียบง่ายเหมือนคนทำงานออฟฟิศทั่วไป หากแต่แผ่กลิ่นอายทรงอำนาจน่าเกรงขามจนคนแทบอยากจะคุกเข่าศิโรราบ เวินไป๋สังเกตเห็นว่าพักหลังมานี้ฉินเฮ่อแทบไม่ใส่ชุดถังจวงแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ใส่ยามอยู่ต่อหน้าเขา

"ไปกันเถอะ" เสียงทุ้มต่ำของฉินเฮ่อดึงเวินไป๋ออกจากภวังค์ เขาจึงก้าวตามอีกฝ่ายออกจากคฤหาสน์ไป จนกระทั่งขึ้นมานั่งในรถ เวินไป๋ก็อดถามไม่ได้ "ทำไมวันนี้ถึงใส่สูทล่ะครับ"

"แล้วคิดว่าฉันควรใส่อะไร" ฉินเฮ่อเลิกคิ้ว

เวินไป๋ขยับเข้าไปใกล้ กระซิบเสียงเบาจนแทบได้ยินกันแค่สองคน "ไม่ใส่อะไรเลย"

ฉินเฮ่อเลื่อนสายตาจากดวงตาคมมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเวินไป๋ ส่วนเวินไป๋ก็ปล่อยให้อีกฝ่ายมองนิ่งๆ ไม่ขยับและไม่คิดจะถอยหนี

บรรยากาศกำกวมอบอวลไปทั่วห้องโดยสาร เจี่ยงหลิงทำหน้าที่ประหนึ่งอยู่ในอีกโลก สองมือจับพวงมาลัยอย่างมืออาชีพ ไม่วอกแวกกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหลังเลยสักนิด ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองไม่ถึงห้าเซนติเมตร เพียงแค่ขยับนิดเดียวก็สัมผัสถึงกันได้ ลมหายใจอุ่นรินรดอยู่ตรงปลายจมูก ทว่าต่างฝ่ายต่างยังนิ่งสนิท

"เจี่ยงหลิง ไปตรอกเทียนซาน" จู่ๆ ฉินเฮ่อก็ออกคำสั่ง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าจนเวินไป๋เผลอหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉินเฮ่อก็โน้มเข้ามาขบเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของเขาหนึ่งทีก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็ว

"ครับ" เจี่ยงหลิงขานรับจากด้านหน้า เวินไป๋นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองฉินเฮ่อ อีกฝ่ายกำลังอมยิ้มมองเขาด้วยสีหน้าของผู้ชนะที่แผนการสัมฤทธิผล

เวินไป๋หลุดหัวเราะออกมา ที่แท้ท่านฉินผู้ยิ่งใหญ่ก็มีมุมซุกซนแบบนี้เหมือนกัน การค้นพบใหม่นี้ทำให้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

ตรอกเทียนซานตั้งอยู่ริมแม่น้ำ มีเรือพายแล่นสัญจรไปมา ภายในตรอกคลาคล่ำไปด้วยนักท่องเที่ยว ชวนให้นึกถึงบรรยากาศเมืองโบราณแถบเจียงหนาน รถออดี้คันใหญ่ลัดเลาะไปตามทางแคบๆ ก่อนจะจอดเทียบหน้าประตูบานเก่าไร้ป้ายร้าน เวินไป๋เดินตามฉินเฮ่อเข้าไปข้างใน ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตู เขาก็พบว่าโลกภายในกับภายนอกนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ผนังภายนอกดูเก่าคร่ำคร่า แม้กระทั่งบานประตูก็ยังเป็นแผ่นไม้แบบโบราณที่ต้องถอดออกทีละแผ่น ทว่าภายในกลับเป็นการผสานระหว่างความทันสมัยกับศิลปะอย่างลงตัว เป็นการปะทะกันของแฟชั่นและความย้อนยุค

ที่นี่คือร้านตัดเสื้อผ้าชั้นสูง ทว่ากลับไม่ได้มีไว้เพียงเพื่อขายเสื้อผ้าเท่านั้น

"โฮ่!" ชายวัยสามสิบกว่าปีที่แต่งกายภูมิฐานดูมีการศึกษาเดินออกมาจากด้านใน "ลมอะไรหอบท่านฉินมาถึงที่นี่ได้ล่ะเนี่ย แดดเปรี้ยงขนาดนี้ไม่ร้อนบ้างรึไง!"

น้ำเสียงของชายคนนั้นสวนทางกับภาพลักษณ์ภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่มีความเป็นปัญญาชนเลยสักนิด เวินไป๋ซึ่งยืนเยื้องไปทางด้านหลังฉินเฮ่อครึ่งก้าวเหลือบมองสีหน้าของอีกฝ่าย เห็นว่าฉินเฮ่อไม่ได้มีท่าทีขุ่นเคืองแม้แต่น้อย แม้แต่คิ้วก็ไม่กระดิก เพียงเปิดปากพูดเรียบๆ "จัดชุดให้เขาสักชุด ลูกชายคนเล็กของฮวาซินกลับประเทศแล้ว"

ชายคนนั้นดูเหมือนเพิ่งจะสังเกตเห็นเวินไป๋ จึงเลิกคิ้วขึ้นสูงอย่างจงใจ "โอ้ นี่มันดาราดาวรุ่งที่กำลังดังอยู่นี่นา นายชื่อเวินไป๋ใช่ไหม"

"สวัสดีครับ" เวินไป๋ยื่นมือออกไป

"สวัสดี" ชายคนนั้นยื่นมือมาจับตอบ "ฉันชื่อเหอเฟิง ‘เหอ’ ตัวเดียวกับชื่อฉินเฮ่อ ‘เฟิง’ ที่แปลว่าลมแรงน่ะ"

พอได้ยินอีกฝ่ายเอาชื่อฉินเฮ่อมาใช้อธิบายชื่อตัวเอง เวินไป๋ก็เกือบหลุดขำจนปวดท้อง เหอเฟิงจับสังเกตได้จึงพูดเสริมขึ้นมาว่า "ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องกับหมอนี่ แม่เขาเป็นป้าฉัน"

สรุปคือชื่อของฉินเฮ่อมาจากแซ่พ่อรวมกับแซ่แม่สินะ ฟังดูโรแมนติกดีเหมือนกัน ถึงแม้ความจริงอาจจะไม่ใช่แบบนั้นก็ตาม

"นายจะพล่ามอีกนานไหม" ฉินเฮ่อเอ่ยเสียงเย็น ปากของลูกพี่ลูกน้องคนนี้เก็บความลับไม่อยู่จริงๆ

"ตามมาทางนี้" เหอเฟิงกลอกตาใส่ฉินเฮ่อ ก่อนจะพาเวินไป๋เดินเข้าไปข้างใน

ตอนที่เดินกลับออกมาอีกครั้ง ฉินเฮ่อกำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่บนโซฟา เวินไป๋ก้าวไปหยุดตรงหน้าเขา เงาร่างทอดลงมาบดบังแสงไฟ ฉินเฮ่อจึงเงยหน้าขึ้นมอง

เวินไป๋รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ทว่าภายนอกกลับไม่แสดงพิรุธใดๆ ชุดที่เหอเฟิงเลือกให้เป็นชุดออกงานเลี้ยงที่เรียบง่ายที่สุดและไม่มีทางพลาด เป็นสูทสีเทาอ่อนเฉดเดียวกับชุดของฉินเฮ่อ กระดุมข้อมือเงิน เนกไทสีเทาเข้ม และเข็มกลัดเนกไทสีเงินเป็นจุดนำสายตาที่ช่วยขับบุคลิกโดยไม่แย่งความเด่นจากตัวผู้สวมใส่

"สีขาวดูฉูดฉาดเกินไป สีดำก็ดูทึมทึบ นายดูเป็นคนสุภาพนุ่มนวล ไม่หวือหวาแต่ก็ไม่จืดชืด สีเทานี่แหละลงตัวที่สุด สาวๆ ชอบคนแบบนาย ดูพึ่งพาฝากผีฝากไข้ได้ เสียดายจริงๆ" นี่คือคำพูดต้นฉบับของเหอเฟิง เวินไป๋รู้ดีว่าประโยค "เสียดายจริงๆ" นั้นหมายถึงอะไร เขาเพียงแค่ส่ายหน้า ไม่ได้ต่อปากต่อคำ ไม่ใช่ว่าอธิบายไม่ได้ แต่ไม่มีความจำเป็นต้องอธิบาย ต่อให้ไม่มีฉินเฮ่อ เขาก็ไม่ได้คิดจะคบผู้หญิงอยู่ดี

ฉินเฮ่อจ้องมองเขานิ่งอยู่นาน เวินไป๋ก็สบตากลับไปพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"ดูดีมาก" ฉินเฮ่อวางนิตยสารในมือลงแล้วเอ่ยชม

"ถ้าดูดีก็ช่วยลงทุนหน่อยสิ ดูสิร้านฉันทั้งปีแทบไม่มีลูกค้าเลย จะอดตายจนต้องสูดลมกินแทนข้าวอยู่แล้ว" เวินไป๋ยังไม่ทันได้อ้าปาก เหอเฟิงก็โผล่พรวดมาจากไหนไม่รู้แล้วแย่งพูดแทรกขึ้นมา

เวินไป๋รู้ว่าคนคนนี้พูดจาเรื่อยเปื่อยเอาแน่เอานอนไม่ได้ แค่กวาดตามองคอลเลกชันใหม่ล่าสุดกับของหรูหราสารพัดในร้าน ก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองและไม่ได้ใส่ใจเรื่องรายได้ขนาดนั้น นี่คงเป็นวิธีหยอกล้อกันตามประสาเขากับฉินเฮ่อเสียมากกว่า

"แต่ขอทีเถอะ อย่าคิดจะให้ฉันไปตามจัดชุดให้พวกดาราอะไรนั่นเด็ดขาด ฉันไม่ไปคอยปรนนิบัติคนพวกนั้นหรอก" ยังไม่ทันที่ฉินเฮ่อจะทันอ้าปาก เหอเฟิงก็ชิงดักคอขึ้นมาก่อน

"ตามใจนาย" ฉินเฮ่อตอบสั้นๆ ก่อนจะล้วงบัตรใบหนึ่งออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อีกฝ่าย "ต่อไปถ้าเขามาให้คิดฟรี ถ้ายังกล้าพล่ามมากอีกล่ะก็ ฉันจะเผาร้านนายทิ้งซะ"

"เขา" ที่ฉินเฮ่อเอ่ยถึงย่อมหมายถึงเวินไป๋ เหอเฟิงรับบัตรมาพลางแกล้งทำหน้าหวาดผวา "กลัวตายล่ะ… เออๆ รู้แล้วน่า ไม่ต้องบอกก็ทำอยู่แล้ว เวินไป๋ วันหลังแวะมาบ่อยๆ นะ!"

เวินไป๋มองการหยอกล้อของทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม ดูออกทันทีว่าสองลูกพี่ลูกน้องคู่นี้สนิทสนมกันจริงๆ "ขอบคุณครับ"

ผู้นำตระกูลฮวาคนปัจจุบันคือฮวาซิน ปีนี้อายุหกสิบกว่า มีลูกชายสามคนลูกสาวหนึ่งคน งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้จัดขึ้นเพื่อฮวาฉงเฟย ลูกชายคนเล็กของเขาโดยเฉพาะ

ฮวาฉงเฟยถูกส่งไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่อายุสิบห้า จนกระทั่งปีนี้ถึงได้กลับมา เขาเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ฮวาซินรักและตามใจที่สุด งานเลี้ยงจึงจัดขึ้นอย่างหรูหราอลังการ ทว่าสิ่งที่เวินไป๋คาดไม่ถึงก็คือ นอกจากบรรดาเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่มีบอดี้การ์ดเดินตามเป็นพรวนแล้ว แขกส่วนใหญ่ที่มาร่วมงานกลับเป็นคนดังในวงการบันเทิง

"ลูกชายคนโตของตระกูลฮวา ฮวาฉงจวิน ประธานบริหารฮวาเฉิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์" ฉินเฮ่อเอ่ยอธิบายให้เวินไป๋ฟังเสียงเรียบ

เรื่องนี้ทำให้เวินไป๋ประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ฮวาเฉิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เป็นธุรกิจของตระกูลฮวาเองหรอกหรือ แต่พอมาลองคิดดูอีกทีก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน วงการบันเทิงกับโลกสีเทาย่อมแยกกันไม่ขาดอยู่แล้ว เหม่ยซิงมีตระกูลฉินหนุนหลัง ฮวาเฉิงก็มีตระกูลฮวาเป็นแบ็ก ทั้งสองตระกูลคานอำนาจกันในโลกมืด ธุรกิจในมือต่างก็เป็นยักษ์ใหญ่เบอร์ต้นๆ ของวงการ งานนี้คงมีเรื่องสนุกให้ดูแน่

หลังจากเดินตามฉินเฮ่อเข้ามาในงาน เวินไป๋ก็ปลีกตัวแยกออกมาเงียบๆ ไม่ได้ดึงดูดสายตาใคร ข้างกายฉินเฮ่อมีเพียงเจี่ยงหลิงคอยติดตามแค่คนเดียว ส่วนบอดี้การ์ดคนอื่นๆ เจี่ยงหลิงสั่งให้ไปประจำการจุดอื่นหมดแล้ว กระทั่งฉินเฮ่อก้าวไปยืนเด่นอยู่กลางห้องโถง บารมีของเขาก็เปรียบเสมือนศูนย์กลางของพายุที่แผ่ออกไปโดยรอบ ดึงดูดสายตาผู้คนให้หันมามองมากขึ้นเรื่อยๆ

"น้องฉิน ให้เกียรติมาร่วมงานแบบนี้ งานเลี้ยงเล็กๆ ของฉันพลอยมีหน้ามีตาขึ้นมาเชียว ฮ่าๆ!" สุ้มเสียงทรงพลังดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่ง กระแทกเข้าโสตประสาทของทุกคนในงาน แขกเหรื่อต่างพากันหลีกทางให้โดยสัญชาตญาณ ชายคนหนึ่งนำขบวนผู้ติดตามเดินตรงดิ่งเข้ามาหาฉินเฮ่อผ่านช่องทางนั้น

เวินไป๋ที่ยืนปะปนอยู่ในฝูงชนแววตาไหววูบ กล้ามเนื้อทั่วร่างพลันเกร็งแน่น เขาหรี่ตามองผู้มาใหม่อย่างพินิจ คนผู้นี้คือฮวาซิน ผู้นำตระกูลฮวา แม้อายุจะล่วงเข้าสู่วัยหกสิบกว่าแล้วแต่รูปร่างหน้าตากลับดูเหมือนยังไม่ถึงห้าสิบด้วยซ้ำ ใบหน้ายาว ผิวพรรณแดงก่ำ คิ้วดกดำหนาเตอะขมวดเข้าหากันแม้ในยามที่กำลังแย้มยิ้ม แฝงแววดุดันอำมหิตอย่างชัดเจน จิตใจเป็นเช่นไรใบหน้าก็ฟ้องออกมาเช่นนั้น คนผู้นี้ต้องเป็นพวกอารมณ์ร้ายกาจและเจ้าอารมณ์ถึงขีดสุดอย่างแน่นอน

"คุณฮวา ไม่เจอกันหลายเดือน ดูท่าทางยังแข็งแรงกระฉับกระเฉงดีนะครับ" ฉินเฮ่อทักทายกลับด้วยรอยยิ้มบาง

"จะไปสู้คนหนุ่มแน่นอย่างน้องฉินได้ยังไง รุ่นฉันนี่แทบจะเป็นพ่อน้องฉินได้แล้วมั้ง" ฮวาซินหัวเราะร่า หลังจากได้ทีข่มเรื่องวัยวุฒิแล้วก็ยังไม่วายเอ่ยหยอกเย้าต่อ "ว่าแต่ช่วงนี้น้องฉินกำลังยุ่งอยู่กับอะไรล่ะ อย่าบอกนะว่ามัวแต่หลง 'คนงาม' ที่แอบซ่อนไว้จนไม่เป็นอันทำมาหากินน่ะ?"

ฮวาซินพูดจามีนัยแฝง เห็นได้ชัดว่าเรื่องบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ เขากลับระแคะระคายอยู่ไม่น้อย แม้ธุรกิจฮวาเฉิงจะอยู่ในกำมือของฮวาฉงจวินลูกชายคนโต แต่เขาก็ยังพอได้ยินข่าวคราวภายในมาบ้าง ว่าเหม่ยซิงที่ไม่ได้แตะต้องวงการเพลงมานาน จู่ๆ กลับปาดหน้าฮวาเฉิงแย่งเพลงใหม่ของม่ายต้าจินไป แถมยังเซ็นสัญญากับนักร้องจากรายการประกวดอย่างรวดเร็ว เหตุผลเบื้องหลังเรื่องนี้ชวนให้อยากรู้นัก

ฉินเฮ่อไม่ได้รับคำพูดนั้น แม้แต่สายตาก็ไม่ไหวติง เขาเบี่ยงตัวเล็กน้อย เจี่ยงหลิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเข้าใจสัญญาณทันที เขายกกล่องของขวัญขึ้นสองมือยื่นไปตรงหน้าฮวาซิน

"ฉงเฟยกลับมาแล้ว คุณฮวาก็จะได้พักผ่อนเสียที ผมไม่ค่อยสันทัดเรื่องของที่วัยรุ่นสมัยนี้ชอบเท่าไหร่ ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ นี้หวังว่าจะถูกใจ หวังว่าฉงเฟยจะไม่รังเกียจนะครับ" ฉินเฮ่อกล่าว

"น้องชายฉินพูดอะไรแบบนั้น" ฮวาซินตะโกนเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง "ฉงเฟย ยังไม่รีบมาขอบคุณพี่ฉินของลูกอีก!"

เวินไป๋ที่ยืนมองอยู่ภายนอกมุมปากกระตุก ลำดับอาวุโสพวกนี้มันอะไรกัน!

ฮวาฉงเฟยอายุราวๆ ยี่สิบปี คิ้วตาถอดแบบมาจากฮวาซิน ทว่านิสัยใจคอกลับต่างกันลิบลับ ร่างเพรียวบางในชุดสูทสีขาวดูงดงามและว่านอนสอนง่าย เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นพ่อจึงรีบก้าวออกมาจากด้านหลัง สองมือรับของขวัญอย่างสง่าผ่าเผยก่อนส่งให้บอดี้การ์ดข้างกาย ดวงตากระจ่างใสหลุบลงเล็กน้อย ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อเอ่ยขึ้นเบาๆ "ขอบคุณครับ พี่ฉิน"

"ฉงเฟยไม่เหมือนตอนเด็กๆ เลยจริงๆ คนที่ได้รับการศึกษาจากต่างประเทศนี่ดูต่างจากพวกคนหยาบกระด้างอย่างเราจริงๆ นะครับ" ฉินเฮ่อเอ่ยยิ้มๆ

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ยังไงก็สู้พวกที่เติบโตในบ้านเราไม่ได้ ไปเมืองนอกไม่รู้ไปเรียนอะไรมา พอกลับมาถึงก็รู้จักเถียงผมแล้ว" ฮวาซินพูดไปอย่างนั้น ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่จางลงเลย เห็นได้ชัดว่าเขารักและเอ็นดูลูกชายคนเล็กคนนี้จากใจจริง

ฉินเฮ่อเข้าใจทุกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว

งานเลี้ยงโดยทั่วไปก็มีรูปแบบประมาณนี้ มีผู้มีอิทธิพลสักคนสองคน ดารานักแสดงกลุ่มหนึ่งมาร่วมเป็นสีสัน แสงเงาของแก้วเหล้าชนกันสลับไปมา สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษเดินขวักไขว่ทักทายกัน รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่แสดงออกมานั้น จะมีความจริงใจสักกี่ส่วนและเสแสร้งสักกี่ส่วนก็ไม่มีใครรู้ เวินไป๋ไม่ได้อยู่ในรายชื่อแขกรับเชิญตั้งแต่แรก หากฉินเฮ่อไม่พาเขาเข้ามา เขาคงไม่มีทางรู้เลยว่ามีงานเลี้ยงแบบนี้อยู่ด้วย แต่ในยามนี้เขากลับมายืนอยู่ที่นี่ คนรอบข้างมีไม่น้อยที่จำเขาได้ แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาทักทาย ทุกคนต่างต้องการสานสัมพันธ์กับคนที่มีประโยชน์ต่อหน้าที่การงานของตัวเอง คนอย่างเวินไป๋ไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาเลย

เวินไป๋ไม่ได้รู้สึกเคอะเขิน ตรงกันข้ามเขากลับชอบใจความสบายอารมณ์แบบนี้เสียด้วยซ้ำ มือรับแก้วเหล้าจากบริกรมาถือไว้ พลางยืนพิงขอบหน้าต่างอย่างเกียจคร้าน ไม่อยากขยับไปไหน ฉินเฮ่อกำลังยืนคุยกับหญิงสาวหน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่งอยู่ไม่ไกล อีกฝ่ายมีสีหน้าเอียงอาย ทว่าน่าเสียดายที่สายตาของฉินเฮ่อไม่ได้มองหน้าเธอเลยสักนิด เวินไป๋เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะระบายยิ้มออกมาบางๆ

เวินไป๋เบือนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง บริเวณริมสระว่ายน้ำที่ไม่ไกลกันนัก ร่างในชุดขาวร่างหนึ่งทำให้สายตาของเขาชะงักกึก เขาคิดว่าตัวเองคงมองไม่ผิดแน่ เพราะนับตั้งแต่เกิดใหม่จนถึงตอนนี้ มันเพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งปีเท่านั้น

โจวมี่ไป๋…หมอนั่นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?