บทที่ 82 ถ่ายแบบ

เวินไป๋กำลังจะเอ่ยปากตอบ โทนี่ก็ถือกล้องเดินดุ่มๆ เข้ามา "หลิวจื่อหราน นายรอไปก่อนนะ ฉันขอถ่ายเซตของเวินไป๋ก่อน"

เขาหันไปหาเวินไป๋ด้วยท่าทางตื่นเต้นจนแทบคลั่งราวกับคนโรคจิต "พระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วย ฉันรอไม่ไหวแล้ว รีบมานี่เร็วเข้า!"

ถ้าไม่ใช่เพราะเวินไป๋รู้ดีว่าพวกคนทำงานศิลปะก็มักเป็นแบบนี้ละก็ คงได้ปล่อยหมัดซัดหน้าไปสักเปรี้ยงแล้ว

นิตยสาร《เทียนซ่าง》ก่อตั้งมาสิบกว่าปี จุดยืนชัดเจนมาโดยตลอด ทั้งทันสมัย หรูหรา ประณีต และงดงาม นิตยสารเป็นรายเดือน ปีละสิบสองฉบับ แต่ละฉบับจะมีธีมแตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าบุรุษ เสื้อผ้าสตรี ท่องเที่ยว อาหาร เครื่องสำอาง ฯลฯ เล่มนี้เป็นฉบับเดือนสิงหาคม ธีมเดิมที่วางไว้คือแนวสปอร์ตรับหน้าร้อน แต่พอโทนี่เห็นเวินไป๋ ความคิดใหม่ก็ผุดขึ้นมาทันที

โทนี่ถือเป็นช่างภาพแถวหน้าของวงการ แม้บุคลิกภายนอกจะดูไม่น่าไว้ใจ แต่ฝีมือกลับอยู่ในระดับเทพ หากเขาบอกว่าใครรอด คนนั้นก็ดังแน่นอน เหมือนอย่างตอนนี้ แม้ทีมงานทุกคนจะรู้ดีว่าเวินไป๋แต่งตัวไม่เข้ากับธีมของวันนี้ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปริปากทักท้วงสักคำ

"เอาละ ยืนตรงนั้น… ใช่ ดีมาก ยกมือขึ้น มองกล้อง… สวยมาก!" โทนี่คุกเข่าลงข้างหนึ่ง แอ่นตัวเอี้ยวไปด้านหลังด้วยท่วงท่าสุดพิสดาร ภาพของเวินไป๋ที่ปรากฏผ่านเลนส์ยอดเยี่ยมเกินความคาดหมายไปไกล หลังจากรัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง เขาก็มานั่งก้มหน้าก้มตาไล่ดูทีละรูป สีหน้าดูเปี่ยมสุขขึ้นเรื่อยๆ

"เคยถ่ายแบบแนวนี้มาก่อนหรือเปล่า"

"เคยครับ ตอนทำซิงเกิล เป็นโฟโต้บุ๊กแถมในอัลบั้ม" เวินไป๋ตอบ

"ใช่ๆ ผมก็ซื้ออัลบั้มคุณนะ" โทนี่พูดอย่างตื่นเต้น "แต่รูปพวกนั้นถ่ายออกมาแย่จริงๆ สู้ตัวจริงไม่ได้เลยสักนิด"

"เหรอครับ" เวินไป๋ยิ้มบางๆ "ตอนนั้นตัดสินใจกะทันหันไปหน่อย ทีมถ่ายทำเลยไม่ค่อยพร้อมน่ะครับ"

"คราวหน้าถ้าจะถ่ายรูปอีกบอกฉันได้เลยนะ รับรองว่าจะทำให้พอใจแน่นอน" โทนี่ขยิบตาให้เขา เวินไป๋ได้แต่มองตอบอย่างจนใจ ตอนถ่ายรูปก็ดูจริงจังมืออาชีพดีอยู่หรอก แต่พอวางกล้องปุ๊บก็หลุดมาดทันควัน

หลังถ่ายท่ายืนเสร็จ โทนี่ก็สั่งให้ทีมงานยกเก้าอี้มาให้เวินไป๋นั่ง มันเป็นเก้าอี้สไตล์ยุโรปโบราณ หนังสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับสูทสีดำขลับของเวินไป๋ พนักพิงสูงขลิบทองลวดลายกลีบดอกไม้ซ้อนสลักเสลา ปรากฏอยู่เบื้องหลังเส้นผมนุ่มสลวย ขับเน้นขนสัตว์สีดำสนิทตรงคอเสื้อและข้อมือของเวินไป๋ได้อย่างลงตัว ชวนให้รู้สึกถึงความประณีตสูงส่งและโอ่อ่าหรูหรา ท่วงท่านั่งของเวินไป๋ไม่ได้เรียบร้อยเคร่งครัด ทว่าเอนกายพิงพนัก ทิ้งน้ำหนักตัวไปด้านหนึ่ง ข้อศอกข้างหนึ่งเท้าพนักแขน ส่วนอีกข้างวางพาดสบายๆ ไว้อีกฝั่ง เขานั่งไขว่ห้าง เป็นท่าทางที่ไม่ถูกระเบียบแบบแผนเอาเสียเลย แต่เขากลับทำออกมาได้ดูสง่างามสูงศักดิ์ถึงขีดสุด

บนใบหน้าเขาไร้รอยยิ้ม และไม่มีแม้กระทั่งความอบอุ่นอ่อนโยน คางเชิดขึ้นเล็กน้อย เปลือกตากึ่งปิดกึ่งเปิด มองตรงมายังกล้องอย่างเย็นชาไม่แยแส ริมฝีปากผ่อนคลาย ไม่ได้เม้มแน่นและไม่ได้อ้ากว้าง เพียงแค่เผยอออกแผ่วเบา มุมปากตกเล็กน้อยทว่ากลับไม่ดูน่าเกลียด ทุกอณูขุมขนทั่วร่างของเขาแผ่ซ่านไอความเย่อหยิ่งทระนงที่มองสรรพสิ่งเป็นเพียงเศษละอองธุลีใต้ฝ่าเท้า

โทนี่ผ่านคนสวยมานับไม่ถ้วนในวงการบันเทิง แต่ครั้งนี้เขากลับไม่กล้าแม้แต่จะสบตาอีกฝ่ายผ่านเลนส์ กลิ่นอายของผู้ชายตรงหน้าเฉียบคมเกินไป ไม่สิ… นี่ไม่ใช่แค่กลิ่นอาย แต่มันคือความน่าเกรงขามที่แฝงเร้นอยู่ หรืออาจจะเป็นความนิ่งเฉยของคนที่เคยผ่านความเป็นความตายมาจนปลงตกกับโลกใบนี้

โทนี่รู้สึกปวดเมื่อยแขน ราวกับเพิ่งกลับบ้านไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังจากทำงานหนักมาทั้งวัน ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งจะสายเท่านั้น เขาเริ่มนึกเสียดายเล็กน้อยที่ตัดสินใจให้เวินไป๋ถ่ายภาพชุดนี้

เขาหลับตาแน่นแล้วลืมขึ้นใหม่ สูดหายใจลึกแล้วผ่อนออก พยายามบังคับตัวเองให้มีสมาธิ

“ดี! แบบนั้นแหละ! ใช่ ยอดเยี่ยมมาก! เปลี่ยนท่าได้ตามสบายเลย เอาแบบไหนก็ได้!” โทนี่พูดพลางเดินวนซ้ายขวาหามุม กระโดดเหยงๆ โน้มตัวเขย่งเท้าเหมือนลิง กล้องในมือลั่นชัตเตอร์แชะๆ ไม่หยุด ไม่รู้ว่ากดไปกี่ร้อยภาพแล้ว

พอถ่ายเซ็ตนี้ของเวินไป๋เสร็จ โทนี่ก็แทบหมดแรง เขาถลาลงนอนแผ่บนโซฟาแล้วหันไปสั่งผู้ช่วยคอสตูมข้างๆ “พาเวินไป๋ไปเปลี่ยนเป็นชุดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ สไตลิสต์… เซ็ตผมเขาให้เสยขึ้นไปเลย ปัดไปด้านหลังให้หมด”

ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วพูดต่อ “หาชุดแบบเดียวกันแต่คนละสีให้หลิวจื่อหรานเปลี่ยนด้วย ส่วนผมไม่ต้องทำอะไรแล้ว แบบนี้แหละดีแล้ว”

“ผมก็ต้องเปลี่ยนด้วยเหรอครับ” หลิวจื่อหรานถามอย่างสงสัย

“ใช่ นายมาถ่ายร่วมกับเวินไป๋สักสองสามรูป ฉันมีไอเดียดีๆ… เวินไป๋ นายจะว่าอะไรไหม” เขาถามความเห็นเวินไป๋โดยไม่ได้ถามหลิวจื่อหราน เพราะในแวดวงนี้ระดับชื่อเสียงของเวินไป๋นั้นเหนือกว่าหลิวจื่อหรานมาก การที่ได้ถ่ายคู่กันย่อมเป็นฝ่ายหลิวจื่อหรานที่ได้ประโยชน์ ทว่าในความเป็นจริงเขาตัดสินใจไปแล้วถึงค่อยมาขอความเห็นเวินไป๋ นี่คือความมั่นใจที่หยั่งรากลึกในกระดูกของช่างภาพฝีมือฉกาจระดับเขา แต่เวินไป๋ไม่ได้ถือสา

“ได้สิครับ” เวินไป๋ตอบตกลงโดยไม่ลังเล ประโยคถัดมาเขาหันไปยิ้มให้หลิวจื่อหราน “ร่วมงานกันให้ราบรื่นนะ” อีกฝ่ายก็ยิ้มตอบด้วยความซาบซึ้ง

“เวินไป๋ก้มตัวเอามือยันเข่าไว้ หลิวจื่อหรานวางมือบนแผ่นหลังเขา… ใช่! ดีมาก! ใกล้ชิดกันอีกนิด! ดีมาก!” โทนี่ขยับหามุมที่เหมาะสม เสียงชัตเตอร์ดังรัวไม่ขาดสาย

เซ็ตนี้เป็นสไตล์สปอร์ตรับหน้าร้อน ทั้งคู่สวมเสื้อกล้ามแขนกุดกับกางเกงขาสั้น คนหนึ่งดำคนหนึ่งขาว ขับเน้นซึ่งกันและกันได้อย่างลงตัว เวินไป๋ไม่ได้มีกล้ามเป็นมัด แต่เมื่อเทียบกับหลิวจื่อหรานแล้ว เขากลับดูกำยำกว่ามาก หลิวจื่อหรานเป็นหนุ่มผอมเพรียวตามพิมพ์นิยมของยุคนี้ ผิวพรรณขาวจัด ขนตามตัวน้อย ด้วยความผอมทำให้เห็นโครงกระดูกค่อนข้างชัด อีกฝ่ายส่วนสูงน้อยกว่าเวินไป๋ครึ่งศีรษะ พอยืนข้างกันจึงดูเหมือนน้องชายข้างบ้านไม่มีผิด

“เปลี่ยนท่า! เวินไป๋โอบไหล่หลิวจื่อหราน หลิวจื่อหรานขยับเข้าไปใกล้… ใช่! เอาให้ชิดกว่านี้อีกนิด! แบบนั้นแหละ! นายเอาหัวพิงไหล่เวินไป๋ได้เลย! ดี! ดีมาก! จินตนาการว่าพวกนายเป็นพี่น้องกัน ยิ้มหน่อย ให้ดูสดใส! ใช่ๆ ยอดเยี่ยมมาก…”

ทั้งสองคนเปลี่ยนท่าทางและสีหน้าตามคำสั่งของโทนี่อย่างต่อเนื่อง แม้จะเป็นการร่วมงานกันครั้งแรก แต่พวกเขากลับรับส่งจังหวะกันได้อย่างดีเยี่ยม

“เอาละ เปลี่ยนอีกท่า เวินไป๋ขี่หลังหลิวจื่อหราน… ไม่สิ ให้เวินไป๋แบกหลิวจื่อหราน อารมณ์แบบพี่น้องหยอกล้อกันน่ะ หลิวจื่อหราน นายวิ่งส่งตัวมาหน่อย ฉันจะจับภาพจังหวะที่นายกระโดดขึ้นหลังเขา ใช่ ถอยไปข้างหลังอีกนิด ดี ได้แล้ว วิ่งมาเลย! ยอดเยี่ยมมาก เวินไป๋แบกเขาแล้วหมุนสักรอบหนึ่ง ดี ยิ้มหน่อย หัวเราะร่าเริงเข้าไว้ ดีมาก ลงมาได้”

หลิวจื่อหรานกระโดดลงจากหลังเวินไป๋ พลางเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ “ขอโทษด้วยนะครับพี่เวิน ลำบากพี่ต้องมาแบกผมเลย”

เวินไป๋ตบไหล่อีกฝ่ายแล้วยิ้ม “พูดไร้สาระอะไร นี่มันงานนะ”

ทั้งสองสบตากันแล้วส่งยิ้มให้กัน ก่อนจะพากันเดินลงจากเวที

โทนี่ที่กำลังก้มดูรูปอยู่ไม่ไกลบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นฉากนี้เข้าพอดี เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนประกายความคิดจะวาบขึ้นในหัวอย่างบ้าบิ่น “เรามาถ่ายกันอีกเซ็ตเถอะ!”

“ยังมีอีกเหรอครับ” หลิวจื่อหรานชะงักฝีเท้าหันมาถาม

“เซ็ตสุดท้ายแล้ว ถ่ายเสร็จนายก็กลับได้เลย หลังจากนี้เวินไป๋ถ่ายเดี่ยวคนเดียวก็พอ”

ทั้งสองคนจึงเดินกลับขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง

“นายไปม้วนชายเสื้อกล้ามของเวินไป๋ขึ้น ให้ดูเป็นธรรมชาติ เผยให้เห็นแค่กล้ามท้องก็พอ” โทนี่หันไปสั่งผู้ช่วยของตัวเอง

ผู้ช่วยเดินเข้าไปจัดการ โทนี่เบนสายตาไปที่หลิวจื่อหราน ดวงตาระดับมืออาชีพกวาดมองอีกฝ่ายขึ้นๆ ลงๆ หลายรอบราวกับเครื่องสแกนเลเซอร์ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า “หลิวจื่อหราน ถอดเสื้อกล้ามของนายออก”

หลิวจื่อหรานชะงัก พอรู้ตัวก็เริ่มขัดเขินจนหน้าแดงก่ำ “ต้องถอดด้วยเหรอครับ” เขายังไม่เคยเปลือยท่อนบนหน้ากล้องมาก่อนเลย

“ถอดเถอะ พวกนายเป็นศิลปินควรจะหัดเปิดเผยให้มากกว่านี้ ดาราสาวๆ หลายคนบอกให้ถอดก็ถอด เดี๋ยวก็ชินไปเอง”

หลิวจื่อหรานรู้ว่าที่โทนี่พูดนั้นถูก ในเส้นทางสายนี้ การเปิดเผยเนื้อหนังเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ ยิ่งมัวเหนียมอายจะยิ่งทำให้คนอื่นรำคาญเปล่าๆ เขาจึงตัดสินใจกัดฟันถอดเสื้อกล้ามออก เหลือเพียงกางเกงขาสั้นแนวสปอร์ตตัวเดียว

โทนี่มองเขาด้วยสายตาชื่นชม แล้วหันกลับมามองเวินไป๋ ชายเสื้อกล้ามของเวินไป๋ถูกผู้ช่วยม้วนขึ้นไป เผยให้เห็นลอนกล้ามท้องแน่นตึงกระชับ ภายใต้แสงไฟสาดส่อง ผิวเนื้อเปล่งประกายเงางาม หากมองดูดีๆ จะเห็นรอยแผลเป็นจางๆ สองรอย “รอยแผลเป็นนั่น…” โทนี่ถาม

“ตอนเด็กๆ ซนจนได้แผลน่ะครับ” เวินไป๋ตอบอย่างเปิดเผย ระยะนี้เขาไปคลินิกศัลยกรรมตกแต่งเป็นประจำ รอยแผลบนตัวจึงจางลงไปมากแล้ว

“เซ็กซี่มาก” โทนี่ชม

โทนี่เล็งกล้องไปที่ทั้งสองคน “หันหน้าเข้าหากัน ใช่ เวินไป๋วางมือบนเอวของหลิวจื่อหราน หลิวจื่อหรานใช้นิ้วเกี่ยวกระตุกขอบกางเกงของเวินไป๋ไว้ สบตากัน ทำเหมือนเป็นคู่รัก ให้ดูเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งหน่อย”

คำขอรัวเป็นชุดของโทนี่ทำให้ทั้งสองคนถึงกับอึ้ง “คู่รักเหรอครับ” มือของเวินไป๋ยังคงแตะอยู่ที่เอวของหลิวจื่อหรานหลวมๆ พลางมองโทนี่ด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ คู่รัก” โทนี่ตอบอย่างไม่ยี่หระ “ความรักของคนเพศเดียวกันไม่ใช่เรื่องน่าอับอายอะไรสักนิด มันปกติมาก เราไม่ควรมองใครด้วยอคติ อีกอย่างนะเวินไป๋ ซิงเกิลใหม่ของนายก็ร้องให้คนกลุ่มนี้ไม่ใช่เหรอ”

“จะเปลี่ยนธีมเหรอครับ” เวินไป๋ถาม

“ฉันเพิ่งปิ๊งไอเดียเมื่อกี้นี้เอง นิตยสาร《เทียนซ่าง》ของเราไม่เคยแตะประเด็นเรื่องรักร่วมเพศมาก่อน ครั้งนี้ฉันเลยอยากอาศัยจังหวะที่นายปล่อยซิงเกิลใหม่มาเล่นประเด็นเฉียดๆ ดูบ้าง ถือเป็นการสนับสนุนคนกลุ่มนี้ แต่นายวางใจได้เลย พวกเราไม่พูดโจ่งแจ้งหรอก แค่เพิ่มรูปเข้าไปสักสองใบ คอนเซปต์หลักก็ยังเป็นสปอร์ตเหมือนเดิม นายคิดว่าไงล่ะ”

โทนี่พูดอย่างจริงใจ เวินไป๋จึงปฏิเสธไม่ลง อีกทั้งตัวเขาเองก็อยู่ในกลุ่มนี้ ย่อมยินดีทำอะไรเพื่อคนกลุ่มเดียวกันบ้าง ทว่าการดึงหลิวจื่อหรานเข้ามาเอี่ยวด้วยดูจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไร

“นายคิดว่ายังไง” เวินไป๋หันไปถามหลิวจื่อหราน

“ผมยังไงก็ได้ครับ” หลิวจื่อหรานรีบโบกมือ “ถ้าพี่เวินโอเค ผมก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

“เอาล่ะ งั้นก็ถ่ายเถอะ”

ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน เวินไป๋วางมือลงบนเอวเปลือยเปล่าของหลิวจื่อหราน ส่วนหลิวจื่อหรานใช้นิ้วเกี่ยวขอบกางเกงของเวินไป๋ไว้ คนหนึ่งเงยหน้า อีกคนก้มลง ทั้งคู่สบตากัน ถ่ายทอดความผูกพันลึกซึ้งและแรงดึงดูดอันเร่าร้อนระหว่างกัน

โทนี่ตื่นเต้นจนเอ่ยปากชมว่า “ดีมาก” ติดต่อกันไม่หยุด เขารัวชัตเตอร์เปลี่ยนมุมถ่ายวนไปรอบทิศทาง ถึงยอมปล่อยให้ทั้งคู่ผละออกจากกัน

พอถ่ายเซตนี้เสร็จ หน้าของหลิวจื่อหรานก็แดงก่ำจนแทบดูไม่จืด เขารีบร้อนกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องแต่งตัวทันที

คิวต่อไปเป็นการถ่ายเดี่ยวของเวินไป๋ ยังคงเป็นสไตล์สปอร์ตเช่นเดิม เขาเปลี่ยนชุดกีฬาไปหลายชุด การถ่ายคนเดียวสบายกว่าถ่ายคู่มาก ไม่ถึงชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย

เมื่อเดินออกมาจากสตูดิโอ เวินไป๋ก็เห็นหลิวจื่อหรานยืนรออยู่ใต้ร่มเงาไม้ด้านนอก “ยังไม่กลับอีกเหรอ”

“ไปกินข้าวด้วยกันไหมครับพี่เวิน” ที่แท้หลิวจื่อหรานก็ยืนรอเขานี่เอง

“โทษทีนะ พอดีฉันมีธุระ ไว้วันหลังฉันเลี้ยงเอง” เวินไป๋นึกถึงสายที่เจี่ยงหลิงโทรมาตอนที่เขากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกฝ่ายบอกว่าท่านฉินกำลังรอทานมื้อเที่ยงด้วยกัน ถ่ายเสร็จแล้วให้ตรงไปที่คฤหาสน์ได้เลย

“ก็ได้ครับ” หลิวจื่อหรานดูผิดหวังเล็กน้อย “งั้นผมกลับก่อนนะครับพี่เวิน”

หลังจากมองส่งแผ่นหลังของหลิวจื่อหรานเดินจากไป เวินไป๋ก็หันไปพูดกับโจวฉี “นายกลับไปก่อนเถอะ ฉันมีธุระต้องไปต่อ”

โจวฉีหรี่ตามองเขาโดยไม่พูดอะไร

เวินไป๋ถูกจ้องจนยอมจำนน ได้แต่ผายมืออย่างจนใจ “ก็ได้ เจ้านายของนายชวนฉันไปกินมื้อเที่ยง แต่ฉันพานายไปด้วยไม่ได้ ถ้าเกิดนายจะช่วยขับรถไปส่ง ฉันก็ยินดีมาก”

“นายหมายถึงบอสของเราเนี่ยนะ ฉินเฮ่อชวนนายกินมื้อเที่ยงเนี่ยนะ” โจวฉีทำหน้าเหลือเชื่อเต็มประดา “แม่งเอ๊ย นายทำเงินให้เขาไปเท่าไหร่กันเชียว ถึงกับต้องนัดกินข้าวเที่ยงด้วยตัวเองเลยเนี่ย”

พูดจบก็กลอกตากลมโตไปมา “ไม่ถูกสิ เขายังให้นายมีที่ซุกหัวนอนอยู่อีก ตาเขาบอดหรือไงวะ นายยังไม่ได้ทำเงินให้เขาสักแดงเดียวเลยนะ!”

“…” เวินไป๋มองเขาเหมือนมองคนโง่

โจวฉีขับรถไปส่งเขาที่เชิงเขาจิ่งซานแล้วก็กลับไป ก่อนไปยังไม่วายกำชับ “พูดจาให้มันดีๆ ระวังมารยาทบนโต๊ะอาหารด้วย อย่ากินมูมมามล่ะ ไม่อย่างนั้นถ้าโดนสั่งแบนขึ้นมา ฉันไม่มีปัญญาช่วยนายหรอกนะ”

วินาทีนั้น เวินไป๋อยากจะบอกความจริงกับเขาไปตรงๆ ให้มันจบเรื่องไปเสียจริง

พอเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ตัวแรกที่วิ่งออกมารับเขาก็คือต้าเฮย “เฮ้ๆ สำรวมหน่อยสิสาวน้อย!” เวินไป๋กอดร่างมหึมาของมันพลางเดินเข้าประตูไป

“ล้างมือแล้วมากินข้าว” ฉินเฮ่อเอนตัวอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟา พอได้ยินคำพูดของเวินไป๋ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

อาหารเต็มโต๊ะล้วนเป็นของที่เวินไป๋ชอบ นอกจากต้นหอมซอยสองสามชิ้นที่ลอยอยู่ในซุปแล้ว จานอื่นก็ไม่มีปนมาเลยสักนิด เวินไป๋กินอย่างเอร็ดอร่อย อารมณ์ดีเป็นพิเศษ

น้ำแกงใสที่ตักเอาน้ำมันลอยหน้าและต้นหอมออกจนหมดถูกเลื่อนมาตรงหน้า ฉินเฮ่อก็เอ่ยขึ้นเรียบๆ “ช่วงบ่ายฉันจะพานายไปซื้อเสื้อผ้า ตอนค่ำไปงานเลี้ยงกับฉัน”