บทที่ 81 ถ่ายภาพหน้าปก

อาศัยเส้นสาย เวินไป๋จึงได้โอกาสร่วมแสดงในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์แห่งปีของเหม่ยซิงอย่าง 《ไล่ล่า》 มาครอง เขาหยิบบทขึ้นมาอ่านซ้ำอย่างละเอียดอีกหลายรอบ ไม่ได้สนใจบทพระเอกเท่าไรนัก แต่กลับถูกใจบทหนึ่งที่แอร์ไทม์ไม่เยอะมากทว่าท้าทายไม่น้อย เขาบอกความคิดนี้กับฉินเฮ่อ ซึ่งฉินเฮ่อก็ยังคงตอบคำเดิมว่า "นายตัดสินใจเองเถอะ"

เวินไป๋รู้ว่าฉินเฮ่อเข้าใจเขาดี เขาเชื่อมั่นในฝีมือการแสดงของตัวเอง แต่ในฐานะคนที่ไม่ได้จบสายตรงมา หากจุดเริ่มต้นครั้งแรกตั้งไว้สูงเกินไป หนทางข้างหน้าคงยากจะเดินต่อ

"อีกพักหนึ่ง 《ไล่ล่า》 จะจัดรอบออดิชั่นนักแสดง นายก็ไปเดินเข้าฉากให้เป็นพิธีสักหน่อย" ก่อนจากไป ฉินเฮ่อเอ่ยกับเวินไป๋

"ได้ครับ" ที่จริงต่อให้ฉินเฮ่อไม่พูด เขาก็อยากจะถามอยู่เหมือนกันว่ามีโอกาสแบบนี้ไหม เพราะการไปปรากฏตัวในรอบออดิชั่นสักรอบจะช่วยลดปัญหาหยุมหยิมหลังจากเข้ากองไปได้มากทีเดียว

พอโจวฉีรู้ว่าเขาจะไปออดิชั่นเรื่อง 《ไล่ล่า》 ก็ออกอาการตกใจมาก "แคสต์บทพระเอกเลยเหรอ"

"เป็นไปได้เหรอ" เวินไป๋ปรายตามองเขา

"ที่จริงมันก็…" โจวฉีชะงักไปนิด "ไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้นี่ ฝีมือการแสดงของนายผมรู้ดี รับบทพระเอกได้สบายอยู่แล้ว"

"เฮ้อ!" เวินไป๋ถอนหายใจ "นายมองผมสูงเกินไปแล้ว ด้วยชื่อเสียงตอนนี้ รับบทนำในหนังทุนต่ำน่ะพอไหว แต่อย่างเรื่องนี้น่ะ…"

"อย่าพูดแบบนั้นสิ" โจวฉีขัดขึ้น "นายมีทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งฝีมือ อนาคตต้องดังเปรี้ยงปร้างไปทั่วบ้านทั่วเมืองแน่นอน"

พูดจบเขาก็กางแขนขึ้นเหนือศีรษะทั้งสองข้าง ทำท่าเหมือนโอบกอดดวงอาทิตย์ สีหน้าเต็มไปด้วยความฮึกเหิมเปี่ยมล้น

"นายอายุกี่ขวบแล้วเนี่ย เลิกทำท่าทางเด็กๆ แบบนี้ได้ไหม" เวินไป๋ขำ

โจวฉีเกาจมูกแก้เก้อ "โธ่เอ๊ย ผมแค่วาดฝันเอาไว้นิดหน่อยเอง"

วันนี้เวินไป๋ต้องไปถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารเล่มหนึ่ง งานนี้โจวฉีเป็นคนช่วยประสานงานตกลงให้ ระดับก็ไม่ธรรมดาเลย ดาราระดับแถวหน้าของประเทศเคยขึ้นปกนี้มาแล้วไม่น้อย ความจริงหากวัดจากชื่อเสียงของเวินไป๋ในตอนนี้ย่อมไม่มีทางได้ขึ้น แต่ทางนั้นบอกว่าลุคของเขาเหมาะกับธีมประจำฉบับนี้มาก จึงอยากให้เขาลองมาดู

ตอนที่โจวฉีบอกเรื่องนี้กับเขา เจ้าตัวตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด "นายรู้ไหมว่าการจะขึ้นปก 《เทียนซ่าง》 มันยากขนาดไหน ดาราเบอร์รองหลายคนยอมจ่ายเงินยังขึ้นไม่ได้เลย นี่มันจะเหยียบฟ้าชัดๆ พวกเราโคตรจะโชคดีเลยว่ะ"

จะโชคดีจริงหรือไม่เวินไป๋ไม่รู้ แต่โอกาสแบบนี้นับว่าหายากจริงๆ เขาไม่ได้โง่พอที่จะปฏิเสธทิ้งไป

สถานที่ถ่ายทำกำหนดไว้ที่สตูดิโอของ 《เทียนซ่าง》 เอง พอเวินไป๋ไปถึง ด้านในกำลังถ่ายรูปของแขกรับเชิญอีกกลุ่มอยู่ ทีมงานจึงบอกให้เขานั่งรอสักครู่

เวินไป๋นั่งรออยู่ที่โซฟาด้านนอก ชั้นวางข้างๆ มีนิตยสารฉบับเก่าๆ วางเรียงรายอยู่ เขาหยิบขึ้นมาเปิดดูเล่มหนึ่งโดยไม่เจาะจง หน้าปกเล่มนั้นกลับกลายเป็นเฉิงเทาหลิน

เฉิงเทาหลินบนหน้าปกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสูท ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้าง เสื้อสูทพาดคลุมไว้หลวมๆ บนร่าง เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาปรือปรอยชวนฝัน มือซ้ายลูบสายนาฬิกาข้อมือบนข้อมือขวา นิ้วชี้ขวาแตะไว้ที่ริมฝีปาก ทั้งตัวดูหล่อเหลาและเซ็กซี่จับใจ

"เขาหล่อจริงๆ ว่ะ!" โจวฉียื่นแก้วน้ำให้เขา พอชะโงกหน้าเข้ามาเห็นนิตยสารที่วางอยู่บนตักก็รำพึงออกมา

"ใช่ หล่อมาก" เวินไป๋พยักหน้าเออออ หล่อมากจริงๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นจะดึงดูดให้ทั้งฉินเฮ่อและโจวมี่ไป๋ต่างกระเสือกกระสนอยากปีนขึ้นเตียงเขาได้อย่างไร

โจวฉีกำลังจะพูดอะไรต่อ ประตูสตูดิโอก็เปิดออก มีคนคนหนึ่งเดินออกมา เวินไป๋มองดูก็พบว่าเป็นคนคุ้นเคย

คนผู้นั้นพอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเขาเข้าพอดี สีหน้าฉายแววประหลาดใจระคนดีใจพลางสาวเท้าเร็วๆ เข้ามาหา "พี่เวิน"

พอเรียกออกไปแล้วคงรู้สึกกระดักกระเดื่อง จึงรีบเปลี่ยนคำ "อาจารย์เวิน"

คราวนี้เป็นเวินไป๋ที่รู้สึกกระอักกระอ่วนแทน "เรียกพี่เวินเถอะ เรียกอาจารย์อะไรกัน ฟังดูแก่จะตาย"

หลิวจื่อหรานยิ้มอย่างเขินอาย แล้วยอมเรียก "พี่เวิน" ตามอย่างว่าง่าย

"นายก็มาถ่ายนิตยสารเหรอ" เวินไป๋มองเสื้อผ้าบนตัวเขาแล้วเอ่ยถาม

"ครับ" สีหน้าของหลิวจื่อหรานหม่นลงทันควัน "บริษัทรับงานให้ผมน่ะครับ"

เวินไป๋คิดทบทวนแล้วจึงถามอย่างระมัดระวัง "ตอนนี้นายอยู่ซิงอวี่มีเดียเหรอ"

เขาจำได้ว่าตอนนั้นนอกจากตัวเขาเองแล้ว ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ล้วนเซ็นสัญญากันหมด

"เซ็นไปแล้วครับ" หลิวจื่อหรานถอนหายใจ "พี่เวิน ผมนับถือความกล้าหาญของพี่จริงๆ ตอนนั้นพวกเราทั้งหมด มีแค่พี่คนเดียวที่ยืนกรานไม่ยอมเซ็น แล้วตอนนี้พี่ก็เป็นคนที่ไปได้ไกลที่สุดด้วย"

เวินไป๋ไม่รู้จะพูดยังไงดี ชะตาชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แม้เขาจะไม่ได้เซ็นสัญญา แต่เขาก็ได้รับความชื่นชมจากเสี่ยวมั่วและม่ายต้าจิน อีกทั้งยังมีฉินเฮ่อคอยหนุนหลังอยู่เงียบๆ ถ้าหลิวจื่อหรานไม่เซ็นสัญญาในตอนนั้น สภาพอาจจะแย่กว่าตอนนี้เสียอีก ดังนั้นเรื่องพวกนี้เขาจึงไม่สะดวกที่จะออกความเห็นมากนัก

"พี่ก็มาถ่ายรูปเหมือนกันเหรอครับ" หลิวจื่อหรานเห็นบรรยากาศเริ่มกร่อยจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"อืม มาถ่ายปกให้ 《เทียนซ่าง》 น่ะ" เวินไป๋ตอบ "แล้วนายล่ะ"

"อ่า ดีจังเลยครับ" หลิวจื่อหรานรำพึง สีหน้ายิ่งหม่นหมองลงไปอีก "ผมแค่มาถ่ายโฆษณาหน้าในธรรมดาๆ น่ะครับ เป็นโฆษณาแปรงสีฟันไฟฟ้า"

เวินไป๋แอบลอบถอนหายใจเงียบๆ คนที่แจ้งเกิดจากเวทีประกวดแล้วไม่ได้เซ็นกับบริษัทดีๆ ก็มักจะลงเอยแบบนี้เสมอ

"ตอนนี้นายยังได้ร้องเพลงอยู่ไหม" เวินไป๋ถาม

หลิวจื่อหรานเม้มปากแล้วส่ายหน้า "ผมเคยเสนอเรื่องอยากออกแผ่นกับบริษัทแล้ว แต่บริษัทไม่ยอม บอกว่าตอนนี้วงการเพลงซบเซา ไม่อยากทำธุรกิจที่ขาดทุน ให้ผมถ่ายโฆษณาสะสมชื่อเสียงไปก่อน แต่พี่ก็รู้นี่ครับ ถ่ายโฆษณาจะไปสะสมชื่อเสียงอะไรได้ ที่ผมมาแข่งก็เพราะอยากร้องเพลง ถ้าไม่ได้ร้องเพลงผมยอมกลับบ้านดีกว่า แต่บริษัทบอกว่าถ้าจะยกเลิกสัญญาต้องจ่ายค่าปรับ ผมจะมีเงินเยอะแยะขนาดนั้นได้ยังไงกัน"

หลิวจื่อหรานพูดไปก็เหมือนจะร้องไห้ เวินไป๋เห็นแล้วรู้สึกสะท้อนใจ โจวฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็หน้าเสีย พูดก่นด่าไม่หยุดว่าบริษัทของหลิวจื่อหรานรังแกกันเกินไป

ในใจเวินไป๋คิดว่าจะแนะนำเขาให้เสี่ยวมั่วดีหรือไม่ แต่เงินค่าปรับก้อนโตนั่นก็ยังคงเป็นปัญหาอยู่ดี เฮ้อ!

ประตูสตูดิโอเปิดออกอีกครั้ง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ย้อมผมสีแดงเถือกและสวมแว่นตากรอบดำชะโงกหน้าออกมาตะโกนเรียกข้างนอก "หลิวจื่อหรานไปหรือยัง ถ้ายังไม่ไปเข้ามาถ่ายซ่อมอีกสองรูปหน่อย"

หลิวจื่อหรานหันไปขานรับ ชายผมแดงมองตรงมาทางนี้ ทันใดนั้นก็ทำสีหน้าตื่นเต้นแล้ววิ่งพรวดพราดตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเวินไป๋ "เวินไป๋ใช่ไหม คุณคือเวินไป๋ใช่ไหมครับเนี่ย ผมเป็นแฟนเพลงของคุณนะ ผมชอบคุณมากเลย!"

พูดไปก็กระทืบเท้าเร่าๆ สองมือยกขึ้นกุมแก้ม สีหน้าท่าทางถอดแบบมาจากพวกเด็กสาวในงานแจกลายเซ็นไม่มีผิดเพี้ยน

เวินไป๋ดึงสติกลับมาได้ก็ยิ้มพลางยื่นมือออกไป "สวัสดีครับ ผมเวินไป๋ครับ"

ชายผมแดงกุมแก้มกระโดดเหยงๆ อยู่กับที่สามที ขวยเขินจนทำตัวไม่ถูก เวินไป๋มองแล้วนึกขัน กำลังจะชักมือกลับ ชายผมแดงก็คว้าหมับเข้าที่มือของเขา ประคองไว้เหมือนกำลังประคองใบหน้าของหญิงคนรัก กอบกุมไว้แน่นระหว่างสองมือไม่ยอมปล่อย

หลิวจื่อหรานและโจวฉีที่อยู่ข้างๆ อ้าปากค้างเป็นรูปวงกลม มองภาพประหลาดพิลึกนี้ด้วยความอัศจรรย์ใจ

เวินไป๋พยายามดึงมือออกแต่ดึงไม่หลุด จึงเอ่ยว่า "คือว่า ผมมาถ่ายปกน่ะครับ"

"เอ๋?" ชายผมแดงยังคงจมอยู่ในความตื่นเต้น ไม่ทันได้ประมวลผลคำพูดของเวินไป๋ "เวินไป๋ คุณเซ็นชื่อให้ผมหน่อยสิ เซ็น…ตรงนี้เลย"

ชายผมแดงกลอกตาไปมา รีบควักปากกาเคมีออกจากกระเป๋ามายัดใส่มือเวินไป๋อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันหลัง เอาแผ่นหลังประจันหน้ากับเวินไป๋ "เซ็นตรงนี้เลย เสื้อตัวนี้ผมจะไม่ซักแล้ว"

เวินไป๋มองเสื้อยืดสีขาวรัดรูปที่เขาใส่ ดูแล้วราคาคงไม่ใช่เล่นๆ จึงลังเลไม่กล้าลงมือ

ชายผมแดงเอี้ยวคอกลับมามองเขาด้วยสายตาคาดหวัง "ไม่เป็นไรหรอก เซ็นเถอะครับ ลายเซ็นของคุณผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีแน่นอน"

เวินไป๋หลุดหัวเราะพรืด เปิดฝาปากกาแล้วตวัดเซ็นชื่อตัวโตๆ ของตัวเองลงไปบนหลังเขาอย่างรวดเร็ว คิดดูแล้วก็เขียนคำว่า "สู้ๆ นะครับ!" เพิ่มเข้าไปให้อีกสองคำ แถมยังวาดรูปหัวใจให้อีกดวงหนึ่ง

"เรียบร้อยแล้วครับ" เวินไป๋ปิดฝาปากกาแล้วตบเบาๆ ที่หลังของเขา

ชายผมแดงวิ่งกระดี๊กระด๊าไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล หันหลังแล้วเอี้ยวคอส่องดูข้างหลัง สีหน้าตื่นเต้นปนเหนียมอายปิดยังไงก็ปิดไม่มิด

"พี่โทนี่ครับ พวกเรามาเริ่มถ่ายกันเถอะ ไม่อย่างนั้นวันนี้ถ่ายไม่เสร็จแน่" ผู้ช่วยตัวเล็กๆ ที่ยืนดูอยู่นานทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว เดินเข้ามากระซิบเตือนเสียงเบา

ที่แท้ชายผมแดงก็คือโทนี่ พอได้ยินคำพูดของผู้ช่วยก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าคิวถ่ายช่วงเช้าคือรูปของเวินไป๋ เขาสะดุ้งโหยงแล้วร้องลั่น "ตายจริง ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย เวินไป๋ มาๆ ฉันจะช่วยดูแลสไตลิ่งให้คุณด้วยตัวเองเลย"

เวินไป๋เหลือบมองหลิวจื่อหราน "ของเขายังถ่ายไม่เสร็จไม่ใช่เหรอครับ ผมไม่รีบหรอก คุณถ่ายของเขาให้เสร็จก่อนเถอะ"

เห็นได้ชัดว่าโทนี่เพิ่งจะสังเกตเห็นหลิวจื่อหรานตอนนี้เอง เขาเอามือเท้าคางมองหลิวจื่อหรานที มองเวินไป๋ที ทันใดนั้นก็ดีดนิ้วเป๊าะ "ฉันมีไอเดียดีๆ แล้ว หลิวจื่อหรานนายรอไปก่อน รอฉันทำสไตลิ่งให้เวินไป๋เสร็จแล้วค่อยว่ากัน"

โทนี่ลงมือจัดแจงสไตลิ่งให้เวินไป๋ด้วยตัวเองจริงๆ เขาให้เวินไป๋เปลี่ยนไปใส่ชุดสูทสีดำที่มีขนนกประดับอยู่ตรงคอเสื้อและปลายแขน ด้านในแมตช์ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว คอเสื้อเชิ้ตปลดออก ผูกเนกไทเส้นเล็กสีเดียวกับสูทไว้หลวมๆ ตรงคอเสื้อ โทนี่ใช้น้ำพรมผมของเขาให้เปียก ชโลมน้ำยาเซ็ตผมแบบล้างออกได้ ปล่อยให้ผมม้ากึ่งยาวทอดเฉียงลงมาปรกตรงหางคิ้วข้างหนึ่ง บางเส้นถึงกับตกลงมาบดบังดวงตา

เวินไป๋รู้สึกไม่คุ้นชินเลยยกมือจะปัดออก แต่กลับถูกโทนี่ห้ามไว้ "อย่าขยับนะ แบบนี้แหละ ต้องให้ได้อารมณ์สบายๆ ดูไม่ตั้งใจแบบนี้"

โทนี่แตะอายแชโดว์สีฟ้าลงที่หางตาของเขาเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มตัวลงพิจารณาเขาอยู่นานสองนาน ก่อนจะตบมือเข้าหากันดังเพียะ "พระเจ้าช่วย พระเจ้าช่วย ได้ฟีลสุดๆ ไปเลย เวินไป๋ คุณเป็นศิลปินชายที่สื่ออารมณ์ได้ถึงที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลย คุณลองส่องกระจกดูสิ"

เวินไป๋หันไปมองในกระจก แทบจะจำไม่ได้ว่านี่คือตัวเอง เดิมทีเขาคิดว่าหน้าตาของตัวเองค่อนข้างจะคมเข้มแบบผู้ชายแท้ๆ แต่เวลานี้คนในกระจกกลับลดทอนความดุดันลงไปบ้าง แล้วเพิ่มความนุ่มนวลเข้ามาแทน โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ใต้ปอยผม ดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจแต่ไม่ถึงกับเย้ายวนจัดจ้าน ไม่รู้ว่าโทนี่ทาอะไรลงบนริมฝีปากเขา พอต้องแสงไฟจึงเปล่งประกายสีชมพูฉ่ำวาวออกมา จนแม้แต่ตัวเขาเองยังอดไม่ได้ที่จะอยากเลียดูสักคำ

"อย่าขยับสิ อย่าเพิ่งขยับ" โทนี่ร้องห้าม

"เช็ดออกไม่ได้เหรอครับ รสมันแปลกๆ" เวินไป๋ถาม

"แปลกเหรอ" โทนี่ว่า "นี่มันแค่ลิปกลอสแบบใสนะ รูปปากกับสีปากของนายดีอยู่แล้ว ลิปกลอสใสจะช่วยเพิ่มความแวววาวขึ้น แต่ถ้านายไม่ชอบฉันเช็ดออกให้ก็ได้ แล้วนายก็ทำแบบนี้นะ อื้ม ใช่ เม้มปากแน่นๆ ทีหนึ่ง ใช่เลย สีปากแบบนี้มันยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว!"

เวินไป๋ทำตามที่โทนี่บอกโดยการเม้มปากหนึ่งที สีชมพูในตอนแรกพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงสดขึ้นมาทันตา ทำให้ทั้งคนดูมีชีวิตชีวาขึ้นไปอีก โทนี่กำหมัดน้อยๆ เท้าคางมองอยู่ข้างๆ พลางทำหน้าเพ้อฝัน

ไม่ใช่แค่โทนี่เท่านั้น เมื่อเวินไป๋เดินออกจากห้องแต่งหน้ามายืนอยู่ในสตูดิโอ ทุกคนต่างก็พากันอึ้งงันไปหมด รวมถึงหลิวจื่อหรานและโจวฉีที่ยืนรออยู่ตลอดด้วย

"คุณพระช่วย เวินไป๋ นายเปลี่ยนไปเยอะเกินไปแล้วมั้ง" โจวฉีมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันแทบจะจำนายไม่ได้แล้วเนี่ย"

"ขนาดนั้นเลยเหรอ" เวินไป๋ก้มลงมองสำรวจตัวเองบ้าง "แล้วถ้าถ่ายออกมาแบบนี้ แฟนๆ จะจำผมไม่ได้เอาเหรอ"

"ไม่ๆ" โจวฉีรีบโบกมือ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ที่ฉันบอกว่าจำนายไม่ได้ก็เพราะฉันรู้นิสัยเดิมๆ ของนายต่างหากล่ะ"

"ชิ นิสัยอะไรกัน" เวินไป๋ตวัดสายตามองค้อน "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม"

"เห็นไหมล่ะ" โจวฉีชี้หน้าเขา "ปกตินายเอะอะก็ถลึงตาใส่ฉัน พอฉันเห็นนายในลุคนี้เข้าเลยยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่ แต่แฟนคลับไม่คิดงั้นหรอก พวกเธอคงคิดว่านายต้องลึกลับและเปลี่ยนได้หลายลุคแบบนี้แหละ วางใจเถอะ แฟนๆ ต้องชอบลุคนี้แน่ๆ เชื่อฉันสิ"

โจวฉีตบอกรับประกัน เวินไป๋กำลังจะเอ่ยปากแขวะเขาสักสองสามประโยค หลิวจื่อหรานก็เดินเข้ามา "พี่เวิน ลุคนี้เหมาะกับพี่มากเลยครับ หล่อมากจริงๆ"