บทที่ 80 ความอบอุ่น

อาหารสามสี่อย่างถูกจัดวางลงบนโต๊ะ มีทั้งซี่โครงหมูตุ๋นน้ำแดง ข้าวโพดผัดถั่วลันเตา ไข่ดาว และซุปครีมเห็ดข้น ปิดท้ายด้วยข้าวสวยอีกสองถ้วย หน้าตาอาหารดูน่าทานทีเดียว

"นึกไม่ถึงเลยว่าท่านฉินจะทำอาหารเป็นด้วย" เวินไป๋นั่งลงข้างโต๊ะ รับการปรนนิบัติจากฉินเฮ่ออย่างผ่อนคลาย

ฉินเฮ่อตักซุปข้นถ้วยเล็กมาวางตรงหน้า "หัดทำมาตั้งแต่เด็กน่ะ"

เวินไป๋เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายตักข้าวเข้าปาก "เมื่อก่อนทำเพราะอยากเอาใจพ่อ แต่น่าเสียดายที่เปล่าประโยชน์ ที่บ้านมีคนรับใช้ตั้งเยอะแยะ เขาไม่ต้องการฉันหรอก"

ตอนที่พูดฉินเฮ่อคลี่ยิ้มบางๆ เวินไป๋ไม่ค่อยได้เห็นรอยยิ้มของเขาบ่อยนัก แม้จะชอบรอยยิ้มของอีกฝ่าย แต่ไม่ใช่รอยยิ้มแบบที่กำลังเห็นอยู่ตอนนี้

เวินไป๋วางมือทาบลงบนมือของอีกฝ่าย "วันหลังทำให้ผมกินบ้างสิครับ ผมต้องการนะ"

คำว่า 'ต้องการ' คำนี้กระแทกเข้ากลางใจฉินเฮ่ออย่างจัง บนโลกนี้มีคนมากมายที่ต้องการเขา ไม่ว่าจะลูกน้องในแก๊ง พนักงานของเหม่ยซิง ดาราที่อยากปีนเตียง หรือแม้แต่คู่แข่งที่จ้องจะหาผลประโยชน์ แต่ความต้องการของคนพวกนั้นไม่มีทางเทียบได้เลยกับคนตรงหน้าที่ทำให้หัวใจของเขาไหวระริกได้เพียงนี้

ฉินเฮ่อพลิกมือกลับมากุมมือเวินไป๋ไว้ บีบตรงโคนนิ้วเบาๆ "กินข้าวเถอะ"

ฝีมือของฉินเฮ่อดีอย่างน่าประหลาด สงสัยตอนเด็กคงทุ่มเทไม่น้อยเพื่อจะเอาใจพ่อ เวินไป๋ยึดคติไม่กินทิ้งกินขว้าง จัดการซุปจนเกลี้ยงชาม

"สุดยอด!" พอทานเสร็จเขาก็ไม่ลืมเอ่ยปากชมฉินเฮ่อชุดใหญ่

ฉินเฮ่อลูบหัวเขา ทำท่าจะเก็บถ้วยชามไปล้าง แต่เวินไป๋คว้าตัวไว้ก่อน "วางไว้ก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมล้างเอง คุณช่วยดูพวกนี้ให้ผมหน่อย"

ฉินเฮ่อนั่งลงบนโซฟาตามแรงดึง เวินไป๋หยิบซองเอกสารหลายซองออกมาจากกระเป๋าแล้วแกะออกทีละซอง ข้างในล้วนเป็นบทละคร

"หวงเวยให้ผมมาครับ เธอบอกให้เลือกสักเรื่อง" เวินไป๋หยิบขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วเปิดผ่านๆ "คุณช่วยดูให้หน่อยสิครับ"

ตอนขากลับเขาเปิดอ่านคร่าวๆ รอบหนึ่งแล้ว ตอนนี้มั่นใจได้แล้วว่าหวงเวยคือคนของลิซ่า เรื่องที่หวงเวยบอกว่าแย่งบทพวกนี้มาจากศิลปินคนอื่นเขาไม่เชื่อหรอก ถ้าศิลปินของเหม่ยซิงรับเล่นละครระดับนี้กันหมด บริษัทคงไม่เติบโตมาจนถึงทุกวันนี้แน่

เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะเอาเรื่องนี้มาฟ้องฉินเฮ่อ เพราะกลัวจะดูเหมือนผู้หญิงขี้หึงที่ชอบหาเรื่อง แต่เมื่อครู่นี้เขากลับรู้สึกขึ้นมาแวบหนึ่งว่า ฉินเฮ่อคงอยากให้เขาพึ่งพาบ้าง

และก็เป็นไปตามคาด พอฉินเฮ่อเห็นชื่อบทละครพวกนั้นเขาก็ขมวดคิ้วทันที ไม่ว่าจะเป็น 《สวีตฮาร์ตตัวร้ายหนีรัก》 《จอมยุทธ์ใจร้าย》 《เจ้าสาวคนงามของข้า》 《มือปืนคู่ไร้เทียมทาน》…

ซีรีส์วัยรุ่น! ละครย้อนยุคไร้สมอง! ละครสงครามกู้ชาติสุดโม้!

บทละครวางกระจัดกระจายอยู่บนโซฟา ฉินเฮ่อจ้องมองนิ่งอยู่นานโดยไม่พูดอะไร เส้นเลือดตรงขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เวินไป๋สังเกตสีหน้าของเขาอย่างละเอียด จนกระทั่งอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นสบตา เวินไป๋ถึงแย้มยิ้ม "เป็นไงล่ะ มาตรฐานการรับงานของเหม่ยซิงตกต่ำลงแล้วนะ"

"ฉันขอโทษ" ฉินเฮ่อเอ่ย

เวินไป๋ชะงักไป อยู่ๆ จะมาขอโทษทำไมกัน

"เซ็นสัญญากับนายแล้ว แต่กลับไม่ได้ทำตามเงื่อนไขในสัญญา เป็นความผิดของฉันเอง" ฉินเฮ่อบอก

เวินไป๋หลุดหัวเราะพรวด "ความผิดคุณที่ไหนกัน คุณเป็นเจ้านาย จะไปดูแลเรื่องหยุมหยิมพวกนี้หมดได้ยังไง"

"สัญญาฉันเป็นคนเซ็น ฉันก็ต้องรับผิดชอบ" ฉินเฮ่อรวบบทละครไร้สาระพวกนั้นโยนลงถังขยะ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

"เจี่ยงหลิง นายไปที่บริษัทที ไปหาลิซ่าแล้วเอาบทเรื่อง 《ไล่ล่า》 มา ใช่ ตอนนี้เลย"

พอวางสาย ฉินเฮ่อก็ตบหลังมือเวินไป๋เบาๆ "รอเจี่ยงหลิงเอาบทมาแล้วค่อยดู เย็นนี้อยากกินอะไร"

เวินไป๋ยิ้ม "เพิ่งกินมื้อเที่ยงเสร็จก็คุยเรื่องมื้อเย็นแล้ว ท่านฉินไม่มีงานมีการทำแล้วเหรอครับ"

"อืม วันนี้ตั้งใจมาปรนนิบัตินายโดยเฉพาะ"

พอนึกอยากจะเอาอกเอาใจใครขึ้นมา ผู้ชายคนนี้ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เวินไป๋รู้สึกยินดีกับการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ของฉินเฮ่อ มันทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่มีเลือดเนื้อเหมือนกัน และเป็นคนที่เขาเอื้อมถึงได้

หลังจากฉินเฮ่อโทรออกไปได้ไม่ถึงสิบนาที สายจากลิซ่าก็โทรเข้ามา "จู่ๆ คุณจะเอาบทเรื่องนั้นไป จะเอาไปให้เวินไป๋ใช่ไหม"

เวินไป๋นั่งอยู่ใกล้ฉินเฮ่อ และฉินเฮ่อก็ไม่ได้คิดจะเลี่ยง เสียงตัดพ้อของลิซ่าจึงดังลอดออกมาจากลำโพงอย่างชัดเจน

"ส่งให้เจี่ยงหลิงเถอะ หนังเรื่องนี้เตรียมงานช่วงแรกเสร็จไปเกือบหมดแล้ว ถึงเวลาต้องเปิดกล้องแล้ว" น้ำเสียงของฉินเฮ่อราบเรียบ

"คุณลืมไปแล้วเหรอว่าบทนี้เดิมทีเป็นของเฉิงเทาหลิน พอเฉิงเทาหลินไม่เล่น คุณก็จะยกให้เวินไป๋งั้นเหรอ ผู้ชายพวกนี้มีดีอะไรนักหนา คุณถึงต้องคอยตามใจทีละคนแบบนี้!" คำถามแหลมคมปนเดือดดาลของลิซ่าดังเข้าหูเวินไป๋อย่างชัดเจน

มิน่าล่ะ ตอนที่ฉินเฮ่อพูดชื่อเรื่อง 《ไล่ล่า》 ออกมาเมื่อกี้เขาถึงรู้สึกคุ้นหู ที่แท้ก็คือหนังเรื่องที่เคยวางตัวเฉิงเทาหลินไว้แต่ภายหลังถอนตัวออกไปนี่เอง หนังเรื่องนี้อยู่ในขั้นเตรียมงานมาตลอด พอพระเอกอย่างเฉิงเทาหลินถอนตัวก็ยังหานักแสดงที่เหมาะสมไม่ได้ โครงการเลยต้องถูกพับเก็บไว้

คำพูดของลิซ่าราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดโถมเข้าใส่ใจของเวินไป๋ เขาคิดว่าตัวเองควรจะเสียใจหรือโกรธแค้น ทว่าเขากลับไม่มีความรู้สึกเหล่านั้นเลย

เคยมีคนกล่าวไว้ว่า 'ความรักคือการยับยั้งชั่งใจและเสียสละ ความรักคือการปลดปล่อยและครอบครอง ซึ่งสุดท้ายแล้วก็มุ่งไปสู่ปลายทางเดียวกัน'

เวินไป๋ตระหนักได้ว่าเขาชอบฉินเฮ่อเข้าแล้ว อาจจะยังไม่ถึงขั้นรัก แต่ความรู้สึกอยากครอบครองอีกฝ่ายไว้แต่เพียงผู้เดียวนั้นเป็นของจริง ดังนั้นเมื่อสิ่งที่คาดเดามาตลอดกลายเป็นเรื่องจริง ในอกจึงอดรู้สึกขมปร่าไม่ได้ หากเขาเป็นผู้หญิง ป่านนี้คงระเบิดอารมณ์ออกไปแล้ว อาจตบหน้าสักฉาด ถีบสักที หรือไม่ก็ปัดถ้วยชามบนโต๊ะทิ้ง ชี้หน้าด่ากราด ร้องไห้ฟูมฟายออกมา ซึ่งก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ทว่าเขาไม่ใช่ เขาเป็นผู้ชาย เป็นผู้ชายเช่นเดียวกับฉินเฮ่อ ความรักระหว่างลูกผู้ชายด้วยกันควรมีระยะอย่างไร เขารู้แก่ใจดี

ผู้ชายย่อมมีเรื่องที่ต้องใจกว้างกว่าผู้หญิงอยู่บ้าง ฉินเฮ่อมีอดีตของเขา ตัวเขาก็มีอดีตของตัวเอง ช่วงเวลาสิบปีที่เคยผูกพันอยู่กับโจวมี่ไป๋ไม่ใช่เรื่องโกหก แม้จะไม่ได้เกิดขึ้นในร่างนี้ แต่เขาก็ไม่คิดปฏิเสธ พอลองคิดดูให้ถี่ถ้วนแล้ว ก็ไม่มีฝ่ายใดได้เปรียบหรือเสียเปรียบไปกว่ากัน

คนเรามักชอบหาเรื่องใส่ตัว ฝังบางเรื่องไว้ในหัวจนดิ้นไม่หลุด วนเวียนอยู่อย่างนั้น แต่พอคิดตกได้ มันก็ไม่ได้เจ็บปวดขนาดนั้น แม้จะยังไม่อาจปล่อยวางทุกอย่างจนไร้ตะกอนในใจ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องย่ำอยู่กับที่เพื่อขังตัวเองไว้อีกต่อไป

ฉินเฮ่อคุยอะไรกับลิซ่าต่ออีกเวินไป๋ไม่ได้สนใจฟังแล้ว พออีกฝ่ายวางสายแล้วหันมามอง เวินไป๋ก็ส่งยิ้มตอบกลับไป "พี่ลิซ่าดูท่าจะโกรธมากนะครับ"

"ถ้าไม่มีลิซ่า เหม่ยซิงคงโตไม่ได้เร็วขนาดนี้หรอก เรื่องนี้ฉันยังขอบคุณเธออยู่" ฉินเฮ่อบอก

เวินไป๋พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เจี่ยงหลิงมาถึงเร็วมาก พอเอาบทขึ้นมาส่งก็เดินกลับลงไป ก่อนไปฉินเฮ่อบอกให้เขากลับไปก่อน แล้วค่อยรอโทรศัพท์เรียกอีกที

ฉินเฮ่อยื่นบทให้เวินไป๋ "บทนี้หานจือเป็นคนเขียน นายลองอ่านดูก่อนค่อยว่ากัน"

ชื่อของคนเขียนบทอย่างหานจือคือเครื่องการันตีคุณภาพอยู่แล้ว บทดีหรือไม่ดีแทบไม่ต้องสงสัย เวินไป๋ใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมงอ่านจนจบ อารมณ์ยังคงดำดิ่งอยู่นานไม่อาจสงบลงได้ พอดึงสายตาขึ้นมาจากบท ฉินเฮ่อก็ยกมื้อค่ำมาตั้งโต๊ะเรียบร้อยแล้ว

"เป็นยังไงบ้าง" เมื่อเห็นเขาเงยหน้าขึ้น ฉินเฮ่อก็เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ

เวินไป๋ยกสองมือปิดหน้า นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจา แผ่นอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ฉินเฮ่อดึงไหล่เขาเข้ามาพิงกายตนไว้ นั่งอยู่เป็นเพื่อนเงียบๆ

"ข้าวเสร็จแล้วเหรอครับ" ผ่านไปพักใหญ่ เวินไป๋ถึงปาดหางตาแล้วเงยหน้ามองไปยังโต๊ะอาหาร

"กินข้าวก่อนไหม" ฉินเฮ่อถาม

"กินข้าวก่อนเถอะครับ หิวแล้ว" เวินไป๋ยิ้มทั้งที่ขอบตายังแดงเรื่อ

ปลายนิ้วของฉินเฮ่อลูบผ่านหางตาของเขา ตรงนั้นยังเปียกชื้นอยู่นิดหน่อย เวินไป๋หลับตาลงตามสัญชาตญาณ ฉินเฮ่อโน้มตัวเข้าไปประทับจูบแผ่วเบา เป็นจูบที่อบอุ่นและไร้ซึ่งความใคร่ เวินไป๋จับมืออีกฝ่ายแนบเข้ากับแก้มตน ถูไถไปมาอยู่ครู่หนึ่ง "สบายจังเลยครับ"

พูดเองก็พลอยหัวเราะออกมาเอง

ฉินเฮ่อพบว่าจริงๆ แล้วเวินไป๋เป็นคนชอบยิ้ม ก่อนหน้านี้ที่ไม่ค่อยยิ้มคงเพราะยังกลัวเขาอยู่บ้าง แต่พอเริ่มเปิดใจให้อย่างนี้แล้ว สภาพแบบนี้ถือว่าดีมากจริงๆ จนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแหย่ "วันหลังก็ยิ้มให้บ่อยๆ หน่อยสิ"

เวินไป๋หลุดขำอีกรอบ "ปกติผมไม่ค่อยยิ้มหรอก แค่รู้สึกว่าพอยิ้มต่อหน้าคุณแล้วมันสบายใจดี"

"คิดว่าฉันน่าตลกหรือไง" ฉินเฮ่อกระตุกยิ้มมุมปากบ้าง

"ไม่ตลกสักนิดครับ" เวินไป๋ส่ายหน้า "แล้วคุณคิดว่าผมน่าตลกไหมล่ะ คุณเองก็ยิ้มให้บ่อยๆ หน่อยสิครับ"

หน้าตาของฉินเฮ่อมีเสน่ห์ดึงดูดใจมากจริงๆ เวินไป๋คิดมาตลอดว่าถ้าคนคนนี้ยอมยิ้มแบบเปิดเผยออกมาสักครั้ง วิญญาณของเขาคงถูกกระชากหลุดออกจากร่างแน่ เหมือนอย่างตอนนี้ที่ท่านฉินยกยิ้มมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง เอียงคอมองเขาด้วยหางตาที่เชิดขึ้น สายตาที่ส่งมาเหมือนมีเบ็ดเกี่ยวหัวใจเอาไว้ โคตรจะเย้ายวนเลยให้ตายสิ!

เวินไป๋จ้องมองอีกฝ่ายตาไม่กะพริบราวกับพวกคนเจ้าชู้ น้ำลายแทบจะหก เขารู้สึกว่าหัวใจในอกเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง หากไม่รีบข่มเอาไว้คงได้กระเด็นหลุดออกมาทางลำคอแน่ ไม่ได้การละ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มื้อเย็นวันนี้คงไม่ต้องกินกันพอดี เขาแกล้งกระแอมไอสองทีแล้วลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะอาหาร "รีบกินข้าวเถอะ หิวจะตายอยู่แล้ว"

มื้อเย็นเปลี่ยนเป็นอาหารอีกสไตล์ สเต๊กเนื้อ สปาเกตตี ไวน์แดง แม้จะไม่ได้จุดเทียน แต่บรรยากาศก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว

"ผมจำได้ว่าที่บ้านไม่มีของพวกนี้นี่ เอามาจากไหนครับ" เวินไป๋หยิบขวดไวน์ชาโต ลาฟิตบนโต๊ะขึ้นมาดู

"ซื้อมาตอนมาถึงเมื่อเช้าน่ะ" ฉินเฮ่อหยิบไวน์ไปเปิด "ส่วนไวน์เอามาจากวิลล่า"

เวินไป๋หั่นเนื้อสเต๊กส่งเข้าปาก เนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ สัดส่วนมันกับเนื้อกำลังพอดี จริงๆ แล้วเวินไป๋ไม่ค่อยสันทัดอาหารพวกนี้นัก เขาชอบอาหารจีนแท้ๆ อย่างพวกหม้อไฟหม่าล่ามากกว่า แต่เพราะโจวมี่ไป๋ชอบกิน เขาจึงพอรู้เรื่องอยู่บ้าง ฝีมือของฉินเฮ่อสู้เชฟตามร้านอาหารหรูไม่ได้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้แย่เลย ทั้งยังเห็นได้ชัดว่าตั้งใจทำมาก เวินไป๋ยกนิ้วโป้งให้เขา จิบไวน์แดงสลับกับกินสเต๊กอย่างเอร็ดอร่อย

พอกินเสร็จ เวินไป๋ก็แย่งเอาจานชามไปล้าง พอเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นฉินเฮ่อกำลังเปิดอ่านบทเรื่อง 《ไล่ล่า》 อยู่

"คุณเคยอ่านบทนี้แล้วเหรอครับ" เวินไป๋นั่งลงข้างๆ ไหล่แนบชิดกับไหล่ของอีกฝ่าย

"เคยอ่านแล้ว" ฉินเฮ่อขยับตัวเข้ามาเบียดเวินไป๋อีกนิด ไออุ่นจากร่างกายส่งผ่านถึงกัน มอบความรู้สึกพึงพอใจให้ทั้งคู่ "บทที่ส่งมาให้เหม่ยซิง ฉันต้องอ่านผ่านตาก่อนรอบหนึ่งเสมอ"

"งั้นที่หวงเวยเอามาให้ผมวันนี้…" เวินไป๋ไม่ได้พูดต่อจนจบ

"ฉันไม่เคยเห็น" ฉินเฮ่อตอบ

เวินไป๋ไม่ซักไซ้ต่อ แต่เปลี่ยนเรื่องคุย "แล้วซีรีส์ของผู้กำกับจูเค่อฝานเริ่มเตรียมงานหรือยังครับ"

ฉินเฮ่อยกมือขึ้นลูบท้ายทอยของเขา นวดคลึงเบาๆ แฝงความปลอบประโลมและตามใจ "เรื่องนั้นฉันเก็บไว้ให้นายโดยเฉพาะ คนในบริษัทยังไม่รู้ รอนายถ่ายเรื่อง 《ไล่ล่า》 เสร็จ ฉันค่อยสั่งให้คนเริ่มเตรียมงาน"

เวินไป๋รู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว ทั้งจากสัมผัสของฝ่ามือตรงท้ายทอย และจากคำพูดของฉินเฮ่อ

"คุณทำแบบนี้ คนในบริษัทคงได้ตราหน้าว่าผมเป็นตัวกาลกิณีแน่ๆ" เวินไป๋เอ่ยหยอกเย้าอย่างไม่จริงจังนัก แววตาฉายชัดถึงความกระหยิ่มใจ

"กลัวงั้นเหรอ" ฉินเฮ่อขยับกายเข้ามาใกล้ พลางแย้มยิ้มหยอกเย้าในสายตา

เวินไป๋มองเห็นเงาสะท้อนของตนเองในดวงตาเรียวคมของฉินเฮ่อ ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ถึงคำนี้จะฟังดูไม่เข้ากับผู้ชายตัวโตๆ อย่างเขาเท่าไหร่นัก ทว่าตอนนี้เขากำลังยิ้มอย่างมีความสุขจริงๆ

"ไม่กลัวหรอกครับ จะให้เป็นตัวเสนียดก็เป็นสิ คนอื่นอยากเป็นยังไม่มีปัญญาเลยด้วยซ้ำ" เวินไป๋โน้มใบหน้าเข้าไปกดจูบลงบนริมฝีปากของฉินเฮ่อ เริ่มต้นจากความแผ่วเบานุ่มนวล ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและลึกซึ้ง แล้วค่อยๆ ผ่อนคลายลงเหลือเพียงความอ้อยอิ่ง จนกระทั่งทั้งสองหอบหายใจแผ่ว ปลายจมูกชนกัน ต่างฝ่ายต่างเลียริมฝีปากตัวเองแล้วสบตากันพร้อมรอยยิ้ม ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง