บทที่ 79 ปฏิกิริยาของเหล่าแฟนคลับ

ทันทีที่ซิงเกิลแรกของเวินไป๋ปล่อยออกสู่สายตา กระแสความนิยมบนโลกออนไลน์ก็ไม่เคยแผ่วลงเลย

อย่างไรเสียเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ก็เป็นบริษัทบันเทิงแถวหน้าของประเทศ ประกอบกับชื่อเสียงของสตูดิโอเพลงเสี่ยวมั่ว พวกเขาจึงดึงทีมโปรดักชันระดับหัวกะทิจากต่างประเทศมาร่วมงาน ทุ่มเทเนรมิตแพ็กเกจซิงเกิลนี้ให้ออกมาหรูหรา อัดแน่นด้วยคุณภาพจนเต็มพิกัด เดิมทีคิดว่าจะขายไม่ออก ทว่าสุดท้ายกลับไม่พอขาย เสี่ยวมั่วต้องต่อสายสั่งผลิตเพิ่มอย่างด่วนจี๋ถึงจะพอรับมือไหว

เพียงครึ่งชั่วโมงหลังเปิดจำหน่าย บนโลกออนไลน์ก็เริ่มมีคนทยอยแกะกล่องอวดของทั้งหมดที่อยู่ข้างใน ข้างในมีดีวีดีทั้งหมดสามแผ่น แผ่นแรกคือเอ็มวีเพลงตัวเต็ม อีกแผ่นคือดนตรีบรรเลง และยังมีอีกแผ่นที่เป็นคลิปเบื้องหลังการอัดเสียงกับการถ่ายทำเอ็มวีของเวินไป๋ความยาวถึงสองชั่วโมงเต็ม นอกจากนี้ยังมีรูปถ่ายตอนถ่ายทำซิงเกิลพร้อมลายเซ็นของเวินไป๋แถมมาให้อีกสองใบ

นี่มันเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ชัดๆ ใครจะไปคิดล่ะ ใครจะไปคิดกันเล่า!

เดิมทีนึกว่ามีแค่แผ่นเพลงธรรมดาๆ แผ่นเดียว ใครจะคาดคิดว่าจะมีรูปถ่ายพร้อมลายเซ็นแถมมาให้ด้วย บรรดาแฟนคลับตื่นเต้นจนแทบกรี๊ด เพราะนี่มันอยู่นอกเหนือความคาดหมายไปไกลโข

ถ้าคิดว่ามีเซอร์ไพรส์แค่นี้ก็ผิดถนัด เรื่องเพลงพักไว้ก่อน เอาแค่คลิปเบื้องหลังความยาวสองชั่วโมงเต็มนี้ หากใครทนดูจนจบได้ ก็จะพบว่าช่วงท้ายยังมีคลิปที่เวินไป๋ส่งคำอวยพรให้กับแฟนๆ ซ่อนอยู่อีกด้วย

เวินไป๋สวมชุดลำลองสีขาวล้วนตัวเดียวกับตอนอัดเสียง นั่งอยู่หน้ากล้องแล้วกล่าวทักทายทุกคนก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างการถ่ายทำแบบคร่าวๆ แล้วปิดท้ายด้วยการขอบคุณทุกคน ตลอดทั้งคลิปเขาส่งยิ้มให้กล้องอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนและมีมารยาท ชวนให้ผู้คนรู้สึกเอ็นดูได้อย่างง่ายดาย

รูปลักษณ์ของเวินไป๋แต่เดิมก็ตกแฟนคลับได้ง่ายอยู่แล้ว ยิ่งมีนิสัยใจคอที่สมบูรณ์แบบอีก ก็แทบจะเป็นไอดอลเกรดพรีเมียมที่ไร้ที่ติ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ฝีมือการแสดงของเขาอยู่ในระดับยอดเยี่ยม

สิ่งที่ปรากฏในคลิปเบื้องหลัง นอกจากอารมณ์ที่สุขุมเยือกเย็นและความใจดีของเวินไป๋แล้ว ก็คือทักษะการแสดงอันประณีต เขาแทบไม่มีหลุดขำ ไม่มีเทกซ้ำ ทุกฉากถ่ายทำผ่านฉลุยในรอบเดียว ความทุ่มเทในการทำงานยอดเยี่ยมจนน่าประทับใจ แฟนๆ ต่างพากันเข้าไปคอมเมนต์ในกลุ่มแฟนด้อม “ไอดอลที่ตั้งใจทำงานขนาดนี้ ไม่เสียแรงที่ชอบจริงๆ” หลายคนพากันรีโพสต์พร้อมพิมพ์ “+1”

ไฮไลต์ย่อมหนีไม่พ้นเอ็มวีเพลง แม้แฟนคลับหลายคนจะได้ดูไปแล้วในงานอีเวนต์ แต่ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะเปิดดูเปิดฟังซ้ำอีกรอบเงียบๆ ทว่ายิ่งดูก็ยิ่งถลำลึก 《รักอันเหนื่อยล้า》 เป็นเพลงช้า เหมาะกับการฟังในบรรยากาศเงียบสงบอยู่แล้ว คราวนี้เลยได้เรื่อง ตอนอยู่ในงานหลายคนยังกลั้นน้ำตาไว้ได้ พอกลับถึงบ้านเปิดฟังอีกทีกลับร้องไห้โฮจนหมดสภาพ มันซาบซึ้งเกินไปแล้ว ทำไมถึงมีเรื่องราวที่เศร้าสร้อยขนาดนี้ ทำไมต้องทำร้ายหัวใจพวกเราด้วย ความรักระหว่างผู้ชายด้วยกันงดงามขนาดนี้ แล้วต่อไปจะให้พวกเราไปเชื่อมั่นในความรักระหว่างชายหญิงได้ยังไงกันอีกล่ะ

ในกลุ่มแฟนคลับเริ่มมีเสียงจากบรรดาแฟนคลับตัวแม่โผล่ขึ้นมา “ให้ตายเถอะ ดูเอ็มวีรอบแรก ร้องไห้โฮจนหมดสภาพเหมือนหมาจรจัดเลย!”

แฟนๆ พากันรีโพสต์กระหน่ำ “+1” “ร้องไห้เป็นไซบีเรียนฮัสกีเลยค่ะ” “ร้องไห้จนหน้าบวมเป็นซามอยด์แล้ว” “ไม่ไหวแล้ว ชาตินี้ฉันจะไปแต่งงานมีผัวได้ยังไงกันเนี่ย กรี๊ด!” “จะแต่งไปทำไม ชาตินี้อยู่เฝ้าเทพบุตรคนนี้ก็พอแล้ว”

เรื่องน่าอัศจรรย์ก็คือ ซิงเกิลวางจำหน่ายมาสองวันแล้ว บนโลกออนไลน์นอกจากจะมีคนโพสต์รูปของในกล่องซิงเกิล ก็มีแค่ไฟล์เสียงเพลงเท่านั้น ไม่มีใครอัปโหลดมิวสิกวิดีโอหรือคลิปเบื้องหลังการถ่ายทำเลยสักคน แม้แต่รูปถ่ายพร้อมลายเซ็นของเวินไป๋ก็ไม่มีหลุดออกมา เดิมทีทุกคนยังแปลกใจ ทว่าต่อมา เวยปั๋วของแฟนคลับระดับหัวเรือใหญ่รายหนึ่งก็ช่วยไขข้อข้องใจ บรรดาแฟนคลับทำข้อตกลงลับร่วมกันว่า หลังจากได้แผ่นไปแล้ว จะอัปโหลดไฟล์เสียงก็ได้ จะพิมพ์บรรยายเนื้อหาก็ได้ แต่ห้ามอัปโหลดตัวเอ็มวีและคลิปเบื้องหลังเด็ดขาด ทั้งหมดก็เพื่อช่วยดันยอดขายซิงเกิลของเวินไป๋ให้พุ่งสูงที่สุด และป้องกันพวกที่คิดจะชุบมือเปิบโดยไม่ยอมอุดหนุนของแท้

พอรู้เรื่องนี้ เวินไป๋ก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก หลังจากขอความเห็นจากโจวฉีแล้ว เขาก็กดไลก์โพสต์เวยปั๋วของแฟนคลับคนนั้นทันที พร้อมพิมพ์ข้อความแนบอีโมจิ “ซาบซึ้งใจมากครับ ขอบคุณนะ [ยิ้ม][ยิ้ม]”

ไม่ถึงสองนาที โพสต์นี้ก็ถูกแฟนคลับรีโพสต์กันอย่างบ้าคลั่ง ต่างพากันชื่นชมว่าเวินไป๋ช่างอบอุ่นเหลือเกิน แฟนคลับตัวแม่ที่ได้รับความสนใจจากไอดอลถึงกับกรีดร้องอย่างตื่นเต้นในกลุ่ม “กรี๊ด! เทพบุตรมาเหลียวมองฉันแล้ว ทำไงดีๆ ตื่นเต้นจนหัวใจจะวายแล้วเนี่ย! [ช็อก][ช็อก]”

ด้านล่างมีคนเข้ามาคอมเมนต์รัวเป็นพรวน “ชาติที่แล้วเธอกอบกู้กาแล็กซีมาหรือไงเนี่ย!” “อิจฉาจัง ฉันก็อยากโดนมองบ้าง!” “ดวงดีเกินไปแล้ว สารภาพมานะ เมื่อวานไปเหยียบอึหมามาใช่ไหม!”

ส่วนแฟนๆ ส่วนใหญ่ต่างแห่กันไปคอมเมนต์ที่หน้าเวยปั๋วของเวินไป๋ “เทพบุตรครับ เทพบุตรขา แวะมาส่องทางนี้บ้างเถอะ!” “เจ้าชาย เมื่อไหร่จะแวะมาส่องโพสต์ฉันบ้างล่ะคะ!” “เทพบุตร เมื่อคืนฉันฟังเพลงคุณทั้งคืนเลย วันนี้เลยไปทำงานสาย ขอคำปลอบใจหน่อยสิคะ! [น่าสงสาร]”

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้โจวฉีเป็นคนคาบมาเล่าให้เวินไป๋ฟังทั้งนั้น ปกติเวินไป๋ไม่เล่นเวยปั๋ว แฟนคลับจะคุยอะไรกันเขาไม่เคยรับรู้ แต่โจวฉีกลับขยันคัดคอมเมนต์สนุกๆ ของแฟนๆ มาอ่านให้เขาฟังอย่างเพลิดเพลินได้ทุกวัน

ได้ยินเรื่องพวกนี้ เวินไป๋เพียงแค่ยิ้มบางๆ บรรดาแฟนคลับพวกนี้ สุดท้ายก็ต้องวัดกันที่ผลงาน มีผลงานดีๆ ออกมาคนถึงจะยังคอยสนับสนุน หากทิ้งช่วงไปนานโดยไม่มีผลงานใหม่ออกสู่สายตา ลองดูสิว่าจะเหลือใครจำคุณได้สักกี่คน ดังนั้นปัญหาเร่งด่วนเฉพาะหน้าในตอนนี้คือ เขาต้องรีบรับงานใหม่ให้เร็วที่สุด

ในห้องทำงานตึกเหม่ยซิง เวินไป๋ โจวฉี และหวงเวย กำลังนั่งปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนงานก้าวต่อไปของเวินไป๋

“ตามหลักแล้ว พอถ่ายเอ็มวีเสร็จก็ควรกำหนดแผนงานขั้นต่อไปได้ทันที แต่ตอนนั้นฉันยังไม่ได้เข้ามาดูแลนาย ไม่คิดเลยว่าจะยืดเยื้อมาจนป่านนี้” หวงเวยพูดจบก็ตวัดสายตามองโจวฉี

โจวฉีก้มหน้าลงด้วยความกระอักกระอ่วน

เขารู้ดีว่าควรเป็นแบบนั้น แต่เขาก็พยายามเต็มที่แล้ว ด้วยทรัพยากรและเส้นสายเท่าที่มี เขาไม่มีปัญญาหาบทดีๆ ให้เวินไป๋ได้เลย ตอนนั้นเวินไป๋ยังไม่ได้ดังเปรี้ยงปร้างขนาดนี้ คนอื่นมองไม่เห็นมูลค่าในตัวเขา จึงไม่มีใครกล้าเสนองานให้สุ่มสี่สุ่มห้า เรื่องถึงได้คาราคาซังมาจนถึงตอนนี้

เวินไป๋สังเกตเห็นสีหน้าของโจวฉี จึงเอื้อมมือไปตบหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงปลอบ โจวฉีจึงส่งสายตาขอบคุณกลับมา

“ไม่เป็นไรครับพี่หวง เรื่องงานค่อยเป็นค่อยไปก็ได้” เวินไป๋เอ่ยเสียงนุ่ม “รับงานเร็วก็ใช่ว่าจะดีเสมอไป ช้าแต่ชัวร์ ดีกว่ารีบร้อนคว้าของไม่ดีมาครับ”

“เอาเถอะ ในเมื่อนายไม่ซีเรียส ฉันก็ไม่มีปัญหา” หวงเวยพูดอย่างจนใจ

เรื่องที่เวินไป๋ยืนกรานจะเก็บโจวฉีไว้เธอก็พอรู้ เธอแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องเก็บคนไร้ประโยชน์แบบนี้ไว้ เกะกะไม่พอยังต้องเปลืองเงินเดือนให้อีก แต่ในเมื่อเจ้าตัวไม่ติดใจอะไร เธอก็ไม่คิดจะพูดมากความ

“เข้าเรื่องกันดีกว่า ฉันอ่านสัญญาของนายแล้ว สัญญาระบุว่านายมีสิทธิ์เลือกทิศทางการทำงานของตัวเองได้อย่างอิสระ ลิซ่าบอกว่านายอยากเบนเข็มไปสายภาพยนตร์และซีรีส์ แน่นอนว่าเรื่องนี้บริษัทสนับสนุนเต็มที่ เพราะยังไงเหม่ยซิงของเราก็เน้นงานแสดงเป็นหลักอยู่แล้ว”

หวงเวยดึงซองเอกสารหลายซองออกมาจากกระเป๋าถือแล้ววางลงบนโต๊ะ “ในนี้มีบทอยู่สองสามเรื่อง เดิมทีไม่ถึงคิวนายหรอก ฉันไปแย่งมาจากมือคนอื่น ลองเปิดดูสิ ดูเสร็จแล้วค่อยมาคุยกันว่าจะรับเรื่องไหน”

ไม่รอให้เวินไป๋ได้เอ่ยปาก หวงเวยก็ดักคอขึ้นมาอีก “ตอนนี้นายมีแค่เอ็มวีตัวเดียว ยังไม่มีผลงานภาพยนตร์หรือละครเป็นชิ้นเป็นอัน เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งตั้งเป้าให้ตัวเองสูงเกินไป ฝืนรับบทที่แสดงไม่ไหว คนที่เสียเปรียบก็คือนายเอง”

คำพูดของหวงเวยไม่ต่างจากท่าทางภายนอกของเธอ ทั้งคมคายและเชือดเฉือน ดูผิวเผินเหมือนหวังดีแต่เนื้อในกลับทิ่มแทงใจทุกประโยค โชคดีที่เวินไป๋มีจิตใจที่เข้มแข็งพอ คำพูดพวกนั้นจึงไม่ระคายผิวเขาเลยแม้แต่น้อย แต่สำหรับโจวฉีแล้ว เขากลับรู้สึกคับแค้นใจแทนอีกฝ่ายจนแทบทนไม่ได้

“หวงเวยคนนี้… อาศัยว่าถือดาราเบอร์ใหญ่ไว้ในมือ แถมยังเป็นคนโปรดของลิซ่า ก็เลยกล้ามาพูดจาแบบนี้กับนาย เกินไปจริงๆ” พอเดินพ้นตึกขึ้นมานั่งบนรถ โจวฉีก็เริ่มบ่นอุบอิบไม่หยุด

“นายทำงานมาตั้งหลายปียังไม่ชินอีกหรือไง” เวินไป๋พูดด้วยท่าทีไม่ยี่หระ “ฉันล่ะแปลกใจจริงๆ นายทนอยู่ในที่แบบนี้มาได้ยังไงตั้งหลายปี”

โจวฉีทำหน้าบึ้งตึง “พวกนั้นจะว่าฉันยังไงฉันไม่สนใจหรอก แต่มาว่านายไม่ได้ ฝีมือการแสดงของนายฉันเห็นกับตามาแล้ว จะเป็นไปได้ยังไงที่นายจะรับบทไม่ไหว”

“เอาน่า” เวินไป๋เอื้อมมือไปเชยคางโจวฉีเบาๆ เหมือนเวลาเกาคางให้ต้าเฮย “ในเมื่อไม่อยากให้ใครมาว่าฉัน นายก็รีบโตขึ้นให้เร็วสิ ถึงตอนนั้นถ้าฉันมีนายเป็นผู้จัดการแค่คนเดียว นายสั่งให้ทำอะไรฉันก็ทำตามนั้นอยู่แล้ว”

โจวฉีหลุดขำออกมา เขารู้ดีว่าเวินไป๋แค่กำลังปลอบใจตน อันที่จริงการได้มาเป็นผู้จัดการให้เวินไป๋นับเป็นโชคดีของเขา แม้ตอนนี้จะต้องคอยรองรับอารมณ์ของคนในวงการไปบ้าง แต่เขารู้ซึ้งถึงศักยภาพของเวินไป๋ดี ในอนาคตทุกอย่างจะต้องดีขึ้นอย่างแน่นอน

โจวฉีขับรถมาส่งถึงใต้อพาร์ตเมนต์ใจกลางเมือง เวินไป๋จึงบอกให้อีกฝ่ายกลับไปได้เลย เพราะเขามองเห็นรถออดี้ของฉินเฮ่อจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว

โจวฉีกำชับให้เขาระวังตัว มีอะไรให้รีบโทรหา ก่อนจะขับรถออกไป เวินไป๋ขึ้นลิฟต์ไปเปิดประตูห้อง และก็เป็นไปตามคาด ฉินเฮ่อกับเจี่ยงหลิงอยู่ในห้องกันทั้งคู่ เมื่อเจี่ยงหลิงเห็นเวินไป๋กลับมาก็รู้หน้าที่ รีบขอตัวลงไปข้างล่างทันที

เวินไป๋เดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พอเดินกลับออกมาก็เห็นเสื้อสูทของฉินเฮ่อพาดอยู่บนพนักแขนโซฟา ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น เสียงกุกกักดังแว่วมาจากในครัว เขาเดินเข้าไปชะโงกดู จึงได้เห็นท่านฉินสวมผ้ากันเปื้อนยืนง่วนอยู่หน้าเคาน์เตอร์

เวินไป๋อ้าปากค้าง ชั่วขณะนั้นถึงกับไม่กล้าส่งเสียง เพราะภาพตรงหน้าหาดูได้ยากเหลือเกิน ใครจะไปคิดว่าท่านฉินผู้ทรงอิทธิพลคับเมืองหลวงจะมีมุมติดดินแบบนี้ด้วย ท่านฉินทำอาหารเป็นด้วยหรือ ท่านฉินกำลังทำอาหารอยู่จริงๆ หรือนี่ ถ้าเอาภาพนี้ไปโพสต์ลงเน็ต ทั้งเมืองคงแตกตื่นกันหมดแน่ มันชวนให้ฮือฮาเกินไปแล้ว

เวินไป๋รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่ต่างอะไรจากแฟนคลับในเวยปั๋วเลย จะให้เอามือปิดปากแล้วกระทืบเท้ากรี๊ดออกมาดังๆ สักสองทีก็ยังไม่ถือว่าเกินไปสักนิด

ฉินเฮ่อคุ้นเคยกับตำแหน่งของใช้ในครัวเป็นอย่างดี อะไรวางตรงไหนเขารู้หมด รูปร่างเขาสูงโปร่งขายาว ของที่อยู่สูงแค่เอื้อมมือก็หยิบถึง เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายเนื้อด้านสีเรียบขับให้แผ่นหลังและช่วงไหล่ดูกว้างผึ่งผาย ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของชายชาตรี

นี่คือฉินเฮ่อที่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง ฉินเฮ่อคนเดิมนั้นดูสูงส่งสง่างามและเย็นชาจนทำให้เวินไป๋ต้องคอยระมัดระวังตัวทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ฉินเฮ่อในตอนนี้กลับราวกับไข่มุกเม็ดงามที่ยอมลดตัวลงมาสัมผัสละอองธุลีดิน ไม่ใช่สิ่งที่ทำได้เพียงแค่มองดูอยู่ไกลๆ อีกต่อไป

ขณะที่ฉินเฮ่อกำลังพลิกไข่ดาวในกระทะ ท่อนแขนคู่หนึ่งก็สอดเข้ามาจากด้านหลัง แล้วโอบรัดเอวของเขาไว้แน่นขึ้นเรื่อยๆ

“หิวแล้วเหรอ แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว” ฉินเฮ่อเอ่ยพร้อมแตะหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ

“ไม่รีบ ขอผมกอดไว้สักพักเถอะ” เวินไป๋พึมพำงึมงำ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดลงบนซอกคอของฉินเฮ่อ จนทำให้หัวใจของเขาพลอยสั่นไหว

ฉินเฮ่อไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดอยู่อย่างนั้น แล้วพลิกไข่ในกระทะต่อ

พอตักไข่ดาวขึ้นมาแล้ว ฉินเฮ่อก็ยังคงยืนนิ่ง เวินไป๋เองก็ไม่ขยับ หม้อซุปบนเตาข้างๆ ส่งเสียงเดือดปุดๆ พ่นไอร้อนกรุ่น บนเขียงยังมีต้นหอมกับขิงที่หั่นค้างไว้ครึ่งหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหลอมละลายจนพร่าเลือน อบอวลไปด้วยกลิ่นอายคลุมเครือชวนให้ใจสั่น เวินไป๋ซุกหน้าลงกับซอกคอของฉินเฮ่อ สูดกลิ่นกายของเขาเข้าไปฟอดใหญ่ กลิ่นกายเฉพาะตัวที่เคล้าคลอกับกลิ่นหอมของอาหาร ทั้งหอม ทั้งเย้ายวน จนท้องของเขาเริ่มประท้วงขึ้นมาแล้ว