บทที่ 78 ซิงเกิลแรกยอดขายถล่มทลาย

เช้าวันนั้นตอนที่โจวฉีโทรศัพท์มา เวินไป๋ก็บอกที่อยู่ให้เขาไปรับ โจวฉียังนึกแปลกใจว่าไม่เคยรู้ข่าวมาก่อนว่าเวินไป๋ย้ายบ้าน พอไปถึงเห็นสภาพห้องแล้วเขาก็อึ้ง ห้องชุดสองห้องนอนในทำเลทองแถมยังตกแต่งหรูหรามีระดับขนาดนี้ อย่าว่าแต่ซื้อเลย แค่ค่าเช่าต่อเดือนก็คงแพงหูฉี่ เขาพอรู้สถานะการเงินของเวินไป๋ในตอนนี้ จึงไม่มีทางเป็นของเจ้าตัวแน่ๆ ถึงได้เผลอหลุดปากถามออกมาด้วยความสงสัย

"ใช่" เวินไป๋ตอบกลับอย่างสบายๆ

"อะไรนะ? นาย… นายถูกเสี่ยเลี้ยงจริงๆ เหรอ?!" โจวฉีตกใจตาค้าง

เดิมทีเขาแค่เดาเผื่อไว้ในใจ คิดว่าอาจจะเป็นความเป็นไปได้อื่น เช่น ได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อน หรือไม่ก็เขามีพ่อเศรษฐีที่พลัดพรากกันไปนาน หรืออาจจะถูกหวยรางวัลที่หนึ่งอะไรทำนองนั้น ไม่คิดเลยว่าจะถูกคนเลี้ยงจริงๆ

"นายเชื่อจริงๆ เหรอ?" เวินไป๋ถามพลางยิ้ม

"นายหลอกฉันเหรอ!" โจวฉีจ้องกลับตาเขียว

"เอาล่ะ เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับมาคุยเรื่องจริงกัน" เวินไป๋ถูนิ้วไปมา นึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมาแต่ทำไม่ได้ในรถ เขาจึงหยิบลูกอมรสมินต์จากช่องเก็บของหน้ารถ แกะส่งเข้าปากโจวฉีเม็ดหนึ่ง แล้วหยิบอีกเม็ดเข้าปากตัวเอง "ห้องนั้นเป็นของฉินเฮ่อ"

โจวฉีกลิ้งลูกอมในปากไปมา "ฉินเฮ่อ? ใครเหรอ"

"เวรเอ๊ย!" เวินไป๋ตบหน้าขาตัวเองเบาๆ "มิน่าล่ะนายถึงเป็นผู้จัดการที่ไม่ได้เรื่อง เจ้าของบริษัทตัวเองชื่ออะไรยังไม่รู้เลยเหรอ"

"เจ้าของบริษัท?" สมองของโจวฉีว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมา "นายหมายถึงบิ๊กบอสของเหม่ยซิงน่ะเหรอ… เขาชื่อฉินเฮ่อเหรอ?!"

"อ้าว แล้วนายคิดว่าไงล่ะ" เวินไป๋กลอกตาใส่เขาไปที "นายเอาตัวรอดอยู่ในเหม่ยซิงมาตั้งหลายปีได้ยังไงเนี่ย"

"ก็ไม่มีใครบอกฉันนี่หว่า" โจวฉีตัดพ้ออย่างน้อยใจ "เฮ้ย! บอสใหญ่ของพวกเราชื่อฉินเฮ่อจริงดิ แค่ได้ยินชื่อก็รู้แล้วว่าต้องเป็นตัวพ่อลึกลับระดับตำนานแน่ๆ โคตรเจ๋ง!"

เวินไป๋: "…" ลึกลับมากพอดูจริงๆ นั่นแหละ

วกกลับเข้าเรื่องเดิม โจวฉีถามต่อ "แล้วเขาจะยกห้องให้นายอยู่ทำไม แล้วนายไปรู้จักกับเขาได้ยังไง"

"เรื่องมันยาว" เวินไป๋โยนลูกอมเข้าปากอีกเม็ด "เขาเป็นผู้มีพระคุณของฉัน นายจำไว้แค่อย่างเดียวพอว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราบริสุทธิ์ผุดผ่อง วันไหนมีใครขุดคุ้ยขึ้นมา นายก็ตอบไปตามนี้"

อืม ความสัมพันธ์ระหว่างลูกผู้ชายที่บริสุทธิ์จริงๆ

โจวฉีไม่ใช่คนชอบซักไซ้ไล่เลียง พอได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจ แถมยังดีใจจนเนื้อเต้น เพราะเวินไป๋เพิ่งบอกเองว่าผู้มีพระคุณของเขาคือบอสใหญ่แห่งเหม่ยซิง มีเส้นสายระดับนี้อยู่ ต่อให้นอนเฉยๆ ก็ดังเป็นพลุแตกได้ โจวฉีแทบจะมองเห็นภาพวันที่ตัวเองได้เป็นผู้จัดการของซุปตาร์เบอร์หนึ่งและได้เชิดหน้าชูตาในอนาคต รสชาตินี้มันช่างหวานหอมจริงๆ!

ตอนที่เวินไป๋ไปถึงหอประชุมใหญ่ของตึกตงเซิน เพิ่งจะเก้าโมงเช้า การเปิดจำหน่ายอย่างเป็นทางการเพิ่งเริ่มขึ้น เวินไป๋เดินตรงไปยังหลังเวที พบว่าม่ายต้าจินกับเสี่ยวมั่วมาถึงกันก่อนแล้ว

"พวกคุณมาเช้ากันจัง" เวินไป๋ทักทายด้วยรอยยิ้ม ท่าทางผ่อนคลายสบายๆ

เสี่ยวมั่วพินิจมองเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "อืม สภาพจิตใจนายดูดีมากเลย"

ก่อนเริ่มงานแจกลายเซ็นจะมีช่วงพบปะแฟนคลับขนาดย่อม พิธีกรจะสัมภาษณ์สองสามคำถามและทำกิจกรรมร่วมกับผู้ชม จากนั้นเขาจะต้องร้องเพลงสองเพลง เพลงหนึ่งคือซิงเกิลใหม่ 《รักอันเหนื่อยล้า》 ส่วนอีกเพลงคือ 《ฉันรอจนดอกไม้โรยรา》 ที่เคยร้องตอนประกวด ทั้งสองเพลงล้วนเป็นเพลงรักชวนเศร้า ซึ่งท้าทายทั้งสภาพจิตใจและความสามารถในการร้องสดของนักร้องเป็นอย่างยิ่ง

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันรู้สึกว่ามันน่าจะขายดี" ตอนเดินเข้ามาจากข้างนอกแล้วเห็นแถวยาวเหยียดตรงเคาน์เตอร์ขายสื่อบันเทิงฝั่งตรงข้าม เขาก็มีลางสังหรณ์ว่ามันจะต้องขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ

ลางสังหรณ์ของเวินไป๋แม่นยำเสมอ เมื่อถึงเวลาเก้าโมงยี่สิบนาที โทรศัพท์ของเสี่ยวมั่วก็ดังไม่หยุด สายทั้งหมดโทรมาจากฝ่ายจัดจำหน่ายของสตูดิโอ แจ้งว่าร้านค้าต่างๆ พากันโทรมาเร่งให้รีบส่งของเพิ่ม สินค้าตามหน้าร้านค้าปลีกหมดเกลี้ยงตั้งแต่ห้านาทีที่แล้ว และตอนนี้หน้าร้านก็ยังมีคนออแน่นอยู่อีกเพียบ

"เป็นยังไงบ้าง ขายไม่ออกเหรอ หรือว่าของไม่พอขาย" ม่ายต้าจินเองก็กระวนกระวายจนนั่งไม่ติด

"อาจารย์ วางใจได้เลยครับ ของขาดตลาดทั้งเมือง ตอนนี้ทุกร้านกำลังขอเติมสต็อกกันจ้าละหวั่น" เสี่ยวมั่วฉีกยิ้มจนแก้มแทบปริ "โชคดีที่ผมเตรียมการไว้พร้อมแล้ว"

เสี่ยวมั่วคุยโทรศัพท์ต่ออีกสองสามสาย พอตอบรับเรียบร้อยและวางสายลง เขาก็หันไปเห็นเวินไป๋นั่งอยู่ข้างๆ จึงพุ่งเข้าไปกอดอีกฝ่ายทันที "นายดังระเบิดแล้ว ฮ่าๆ!"

เวินไป๋ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แม้จะพอเดาได้ล่วงหน้า แต่เอาเข้าจริงก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

สิบโมงตรง งานพบปะแฟนคลับเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เวินไป๋ก้าวขึ้นเวทีตามคำเชิญของพิธีกร ทันทีที่เห็นคลื่นฝูงชนมหาศาลอยู่ด้านล่าง พร้อมเสียงกรีดร้องที่ดังกระหึ่มประหนึ่งคลื่นซัดสาด เขาก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เขายังไม่ได้พูดอะไร แต่ค้อมตัวโค้งคำนับให้ทุกคนด้านล่างอย่างจริงใจก่อนเป็นอันดับแรก "ขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุนนะครับ ขอบคุณมากครับ!"

"กรี๊ดดดดด!" เสียงกรีดร้องจากข้างล่างเวทีกระหึ่มขึ้นมาอีกระลอก ราวกับจะถล่มหลังคาให้พังลงมาให้ได้

ชั้นหนึ่งถึงชั้นห้าของอาคารตงเซินเป็นศูนย์การค้า เวินไป๋ยืดตัวตรงแล้วเงยหน้ามองขึ้นไป ทุกชั้นล้วนเนืองแน่นไปด้วยผู้คน แต่ละคนต่างโบกแผ่นซีดีที่เพิ่งซื้อมาด้วยความตื่นเต้น เวินไป๋จึงโบกมือตอบพลางกล่าวเตือน "งานพบปะแฟนคลับของเราจะใช้เวลาอีกสักพัก ทุกคนระวังเรื่องความปลอดภัยกันด้วยนะครับ"

"กรี๊ดดดดด!" นอกจากเสียงกรีดร้องสุดเสียงแล้ว เหล่าแฟนคลับก็แทบไม่รู้จะแสดงความคลั่งไคล้ออกมาด้วยวิธีไหนอีก

งานพบปะแฟนคลับดำเนินไปอย่างราบรื่น เวินไป๋ร้องเพลงไปสองเพลง ตอนที่เขาร้องเพลง 《รักอันเหนื่อยล้า》 หน้าจอยักษ์ด้านหลังก็ฉายมิวสิกวิดีโอความยาวสิบนาทีครึ่ง ซึ่งถ่ายทอดเรื่องราวอันอบอุ่นทว่าแสนเศร้า ยามผสานเข้ากับน้ำเสียงของเวินไป๋ แฟนคลับหลายคนถึงกับยกมือปิดหน้าร้องไห้โฮออกมา ไม่อาจระงับอารมณ์สะเทือนใจได้อยู่นาน

เวินไป๋เองก็อินกับเพลงนี้มาก เขาเพิ่งได้ร้องไปเพียงไม่กี่รอบ แต่ละรอบกลับให้ความรู้สึกต่างกันไป และทุกรอบล้วนทำให้ขอบตาเขาร้อนผ่าว เขาถือไมโครโฟนขึ้นมาแล้วพูดกับผู้คนด้านล่างเวทีว่า "เรื่องราวนี้เต็มไปด้วยความเสียดาย ผมอยากบอกทุกคนผ่านเพลงนี้ว่า อะไรที่ชอบก็จงคว้ามันไว้ อย่าปล่อยให้ตัวเองต้องมานั่งเสียดาย อย่างน้อยตอนที่เราแก่ตัวลงแล้วมองย้อนกลับไป เราจะได้พูดกับตัวเองได้ประโยคหนึ่งว่า ชาตินี้เราไม่ได้ใช้ชีวิตมาอย่างเสียเปล่า"

ประโยคนี้เวินไป๋พูดให้แฟนคลับฟัง และพูดให้ตัวเองฟังด้วยเช่นกัน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินเฮ่อในตอนนี้ แม้เขาจะไม่รู้ว่าเรียกว่าอะไร ทว่าเขาก็หวังว่ามันจะมีอนาคต

หลังจากพูดจบ ขณะพิธีกรประกาศจบงานแฟนมีตติงและเวินไป๋กำลังจะก้าวลงจากเวที จู่ๆ ก็มีคนเดินขึ้นมาจากหลังเวที เวินไป๋จำได้เลาๆ ว่าอีกฝ่ายคือโฆษกฝ่ายประชาสัมพันธ์ของเหม่ยซิง ชายคนนั้นเดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูพิธีกร ทันใดนั้นพิธีกรก็คลี่ยิ้มแล้วหันไปพูดกับผู้คนด้านล่างทันที "วันนี้ยังมีข่าวดีอีกเรื่องหนึ่งที่จะประกาศครับ ผมเชื่อว่าแฟนคลับของเวินไป๋ได้ยินแล้วจะต้องดีใจมากแน่นอน ขอเชิญคุณเฉินฮั่นจากเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ขึ้นมาประกาศข่าวนี้เลยครับ"

เฉินฮั่นรับไมโครโฟนมาจากพิธีกร เดินไปยืนข้างเวินไป๋ตรงกลางเวทีแล้วเอ่ยขึ้น "ในนามของคณะกรรมการบริหารเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ผมขอประกาศว่าคุณเวินไป๋ได้บรรลุข้อตกลงกับทางเหม่ยซิงแล้ว และจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเหม่ยซิง นับจากนี้เราจะจับมือก้าวไปข้างหน้าและเติบโตไปด้วยกันครับ"

สิ้นเสียงประกาศ ทั่วทั้งโถงก็ฮือฮาขึ้นมาทันที เดิมทีผู้คนต่างแค่คาดเดากันว่าเวินไป๋อาจจะเซ็นสัญญากับเหม่ยซิง ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง แฟนคลับของเวินไป๋ต่างตื่นเต้นฮึกเหิมขึ้นมาอีกระลอก โถงกลางศูนย์การค้าทั้งชั้นแปรเปลี่ยนเป็นทะเลแห่งเสียงกู่ร้องก้องเรียกชื่อเขา

การเซ็นสัญญากับเหม่ยซิงหมายความว่าต่อไปเวินไป๋จะไม่ใช่แค่ร้องเพลง แต่จะได้เล่นหนังด้วย เมื่อนึกถึงทักษะการแสดงอันยอดเยี่ยมที่เทพบุตรสุดหล่อได้เผยให้เห็นในมิวสิกวิดีโอเมื่อครู่ หัวใจของเหล่าแฟนคลับก็แทบจะละลายลงตรงนั้น

กรี๊ดดดดด! เทพบุตรจะไปเล่นหนังแล้ว ฉันคงต้องเตรียมซื้อมือถือรุ่นกันน้ำไว้ซับน้ำลายแล้วล่ะ!

เวินไป๋ไม่คาดคิดเลยว่าเหม่ยซิงจะเปิดเผยเรื่องที่เขาเซ็นสัญญาอย่างกะทันหันเช่นนี้ นี่เป็นความตั้งใจของฉินเฮ่อหรือเปล่านะ

เมื่องานมีตติงจบลง งานแจกลายเซ็นก็เริ่มต้นขึ้นทันที เนื่องจากจำนวนคนในงานเนืองแน่นเกินไป เจ้าหน้าที่จึงต้องระดมกำลังพนักงานรักษาความปลอดภัยมาช่วยจัดระเบียบเป็นการด่วนเพื่อป้องกันเหตุเหยียบกัน ทว่าแฟนคลับของเวินไป๋กลับมีระเบียบวินัยกันจนน่าทึ่ง ทุกคนต่างยืนเข้าแถวตามหมายเลขคิวที่ได้รับตอนเข้ามาอย่างเรียบร้อย แม้แต่เสียงพูดคุยก็ยังแผ่วเบา จะมีก็เพียงแวบแรกที่ได้สบตากับเวินไป๋ตัวจริงเท่านั้นที่พากันยกมือปิดปากแล้วหลุดเสียงกรี๊ดเบาๆ ออกมาไม่กี่ที เมื่อเวินไป๋เห็นว่าแฟนคลับให้เกียรติเขาถึงเพียงนี้ ใจเขาก็พลอยอ่อนยวบลงอย่างช่วยไม่ได้ และยอมทำตามคำขอของพวกเธอหลายอย่าง ทั้งจับมือ ถ่ายรูปคู่ รวมถึงร้องเพลงสดๆ ให้ฟังอีกสองท่อน

แฟนคลับบางคนนำของขวัญมาให้ แต่เขาปฏิเสธ เพราะเรื่องการรับของขวัญแบบนี้ หากยอมเปิดทางให้มีครั้งแรก ย่อมมีครั้งต่อๆ ไปไม่รู้จบ แรกเริ่มอาจเป็นเพียงของเล็กๆ น้อยๆ ทว่านานวันเข้ามูลค่าจะยิ่งเพิ่มขึ้น หากวันดีคืนดีมีคนหยิบยกเรื่องนี้มาเล่นงาน มันจะกลายเป็นข่าวฉาวทันที ชาติก่อนเวินไป๋เห็นดาราที่มีอนาคตไกลต้องพังพินาศเพราะเรื่องรับของขวัญจากแฟนคลับมานักต่อนัก เขาจึงตัดไฟแต่ต้นลมโดยไม่เปิดช่องทางนี้เด็ดขาด

งานแจกลายเซ็นดำเนินไปอย่างราบรื่น ทว่าจำนวนคนกลับล้นหลามจริงๆ งานนี้ดูท่าจะมีผู้คนหลั่งไหลมากว่าสองร้อยคน เมื่อมองเห็นสีหน้ากระวนกระวายปนเสียดายของทุกคน เวินไป๋จึงปรึกษากับเสี่ยวมั่วและทีมงานของเหม่ยซิงว่าพอจะขยายเวลาออกไปอีกสักหนึ่งชั่วโมงได้หรือไม่ และเมื่อได้รับความเห็นชอบ พิธีกรก็ประกาศข่าวดีนี้ให้บรรดาแฟนคลับในงานทราบทันที ทุกคนต่างพากันส่งเสียงโห่ร้องยินดีอีกระลอก แฟนคลับบางคนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความซาบซึ้ง

"ฮือๆ… ผู้ชายในฝันช่างอบอุ่นเหลือเกิน!!"

"เจ้าชายจิตใจดีที่สุดเลย!!"

“ใช่เลยๆ!! ใส่ใจขนาดนี้ ขอสารภาพรักกับหนุ่มในฝันตรงนี้เลยแล้วกัน!!”

เวินไป๋มีเพียงตัวคนเดียวกับมือแค่คู่เดียว ไม่อาจยืดเวลาออกไปได้เรื่อยๆ ในที่สุดงานแจกลายเซ็นก็ปิดฉากลงท่ามกลางเสียงโอดครวญอย่างเสียดายของคนส่วนใหญ่ ตอนเดินออกจากหลังเวที เวินไป๋แทบจะถูกเหล่าบอดี้การ์ดหิ้วปีกพาตัวออกจากอาคาร

“เจ้าชาย ฉันรักคุณนะ กรี๊ดดด!!”

“หนุ่มในฝัน คุณคือที่หนึ่งในใจฉันตลอดไปเลยนะ กรี๊ดดด!!”

เวินไป๋ก้าวขึ้นรถตู้พี่เลี้ยงที่เหม่ยซิงส่งมารับ ก่อนปิดประตูเขายังหันไปโบกมือให้แฟนคลับด้านนอก “กลับกันเถอะครับ เดินทางปลอดภัยนะ”

“กรี๊ดดด! หนุ่มในฝันยิ้มให้ฉันด้วย! ยิ้มมีเสน่ห์ชะมัด!”

“ผิวเขาดีจนน่าอิจฉาเลย! บนหน้าเนียนกริบไม่เห็นรูขุมขนสักนิด กรี๊ดดด!”

“โอ๊ย! เสียงพูดของเจ้าชายเพราะกว่าตอนร้องเพลงอีก ฮือๆ… เจ้าชายอย่าเพิ่งไปนะ!”

เวินไป๋เอนหลังพิงพนัก รับโซดาที่เจินเสี่ยวหรันส่งให้มาดื่มอึกใหญ่แล้วผ่อนลมหายใจยาว เมื่อครู่เขาเกือบคิดว่าตัวเองจะถูกรุมทึ้งทั้งเป็นเสียแล้ว

“สำเร็จแล้วนะ” โจวฉียื่นกระดาษทิชชูให้ “รู้สึกยังไงบ้าง”

เวินไป๋รับมาซับเหงื่อที่ขมับ “ก็ไม่เลวครับ”

ใช่แล้ว ความรู้สึกนี้ไม่เลวเลยจริงๆ มิน่าล่ะถึงมีคนอยากเป็นดารากันมากมายขนาดนี้ การได้รับความรัก การเป็นที่ชื่นชมบูชา และการถูกประคบประหงมประหนึ่งจุดศูนย์กลางของทุกคนมันช่างรู้สึกดีเหลือเกิน ทว่าเวินไป๋ไม่ใช่คนที่จะลืมตัวง่ายๆ เขาเคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ย่อมรู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร และไม่มีวันปล่อยให้สิ่งล่อตาล่อใจภายนอกมาครอบงำความคิดได้อย่างแน่นอน