บทที่ 112 คุณอาฉิน

อันที่จริงเวินไป๋ก็ไม่ได้คุ้นเคยกับละแวกนี้นัก ตอนแรกคุยโวเสียใหญ่โตว่าจะพาหนึ่งคนแก่หนึ่งเด็กหนุ่มไปเดินจำเส้นทาง สุดท้ายแม้แต่ตัวเองยังจำได้ไม่หมด เดินวนไปวนมาเกือบจะหลง โชคดีที่ยังจำชื่อหมู่บ้านจัดสรรได้ ถึงต้องโบกแท็กซี่พากลับมาจนถึงบ้าน

เวินไป๋ช่วยซื้อหนังสืออ้างอิงกับเครื่องเขียนให้เสี่ยวเป่ยไปไม่น้อย ทั้งยังซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าให้คุณย่ากับเสี่ยวเป่ยอีกคนละสองสามชุด สองคนนั้นปฏิเสธพัลวัน บอกอย่างไรก็ไม่ยอมรับ เวินไป๋จึงต้องบอกว่าแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ถือเป็นของขวัญต้อนรับ คราวหน้าจะไม่ซื้อให้อีกแล้ว ทั้งคู่ถึงยอมรับไว้ เดินช็อปปิ้งกันจนจบ เขากลับไม่ได้ซื้ออะไรให้ตัวเองเลยสักชิ้น ปกติเวินไป๋ก็แต่งตัวเรียบง่ายอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะใบหน้าหล่อเหลากับออร่าโดดเด่นสะดุดตา ใครจะไปดูออกว่าเขาเป็นดารา

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นตอนที่เวินไป๋ตื่นนอน คุณย่าก็ทำอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย มีทั้งโจ๊กข้าวฟ่าง ต้มถั่วเขียว ซาลาเปานึ่งร้อนๆ และฮวาเจวี่ยน ทั้งยังมีเกี๊ยวซ่าทอดกับขนมเปี๊ยะทอด ปกติมื้อเช้าเวินไป๋ไม่ชอบกินพวกนม กาแฟ ขนมปัง หรือแฮมพวกนั้นอยู่แล้ว เขาชอบอาหารเช้าสไตล์ดั้งเดิมแบบนี้ที่สุด จึงกินอย่างเอร็ดอร่อย ชายหนุ่มกับเด็กหนุ่มวัยกำลังโตฟาดอาหารเช้าเต็มโต๊ะจนเกลี้ยง ทำเอาคุณย่ายิ้มแก้มแทบปริ