บทที่ 113 《ไล่ล่า》 ปิดกล้อง

ฉากของเวินไป๋เหลืออีกเพียงสองฉากสุดท้าย ฉากหนึ่งคือ “บทสนทนา” ครั้งสุดท้ายระหว่างเจียงเฉิงกับถานชิงในตรอกแคบแห่งนั้น จุดจบของฆาตกรโรคจิตผู้ล้างแค้นจะปิดฉากลง ณ ที่ตรงนี้ ส่วนอีกฉากคือช็อตรองสุดท้ายของภาพยนตร์ เจียงเฉิงและถานหมิ่นในวัยหนุ่มสาวยืนเคียงข้างกันใต้ต้นซากุระ ทอดสายตามองไปยังที่แสนไกล ปล่อยให้กลีบดอกไม้สีสดร่วงหล่นลงเต็มบ่า บนใบหน้าของทั้งคู่เปี่ยมด้วยความโล่งใจ เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความเจ็บปวด ที่แห่งนี้คือสรวงสวรรค์ ไร้ซึ่งตัณหา ไร้ความละโมบ ไร้การทำร้าย และปราศจากความโสมมใดๆ บนโลกมนุษย์

ส่วนช็อตสุดท้ายของภาพยนตร์ ถานชิงกลายเป็นบ้า เขาถูกขังไว้ในโรงพยาบาลจิตเวช ยามที่กัวเสี่ยวหลินมองลอดช่องหน้าต่างบานเล็กตรงประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป เขากำลังเอาหัวโขกกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับกำลังสำนึกบาป ความชั่วช้าที่ก่อไว้เมื่อหลายปีก่อน สุดท้ายย้อนกลับมาลงที่ลูกสาวตัวเอง ตอนที่หน้ามืดตามัวเพราะความโลภในวันนั้น ไหนเลยจะคาดคิดว่างูพิษที่แบกรับความแค้นไว้เต็มอกจะเลื้อยกลับมาแว้งกัดในสักวัน เรียกได้ว่ากรรมตามสนองแท้ๆ

วันที่ยี่สิบห้าตุลาคม ภาพยนตร์เรื่อง 《ไล่ล่า》 ปิดกล้องอย่างเป็นทางการ คืนนั้นกองถ่ายจัดงานเลี้ยงฉลองปิดกล้อง นักแสดงทุกคนมาร่วมงานกันพร้อมหน้า ร้องรำทำเพลงกันสุดเหวี่ยงไปพร้อมกับเหล่าทีมงาน ปลดปล่อยความกดดันที่สะสมมาตลอดหลายเดือน เนื้อหาภาพยนตร์นั้นหดหู่บีบคั้น แต่อย่างไรก็ถ่ายทำจบแล้ว อะไรที่ควรปล่อยวางก็ต้องปล่อยวาง ดั่งคำพูดของซุนจี๋ที่ว่า “ภาพยนตร์คือชีวิตของคนอื่น นักแสดงที่เก่งจริง ต้องเข้าถึงบทได้ และต้องถอดบทออกให้เป็น ดื่มเหล้าเคล้าเสียงเพลง หัวเราะเย้ยหยันชีวิต! มา! ดื่ม!” ทุกคนจึงเฮโลยกแก้วยกขวดเหล้าขึ้นมา ใครใคร่ดื่มให้สุดเหวี่ยงแค่ไหนก็จัดเต็ม