บทที่ 122 คุณอาฉินที่อายุไม่น้อยแล้ว

ในห้องสอบสวนที่อึมครึมวังเวง มุมหนึ่งของห้องมีแสงไฟสีขาวสาดส่องลงมาจนแสบตา โจวชิ่งนั่งอยู่บนตอไม้ เส้นผมของเขายุ่งเหยิง เงยหน้าขึ้นอย่างหมดแรง ใบหน้าหล่อเหลาดูอิดโรยและหวาดกลัวจนสั่นสะท้าน มือข้างหนึ่งยกขึ้นดันแว่นกรอบดำบนสันจมูกตามความเคยชิน

"โจวชิ่ง แกยังไม่ยอมรับสารภาพอีกเหรอ?!" ชายร่างกำยำในเสื้อยืดสีดำรัดรูปคำรามลั่น เสียงดุดันราวกับพญายมที่ก้าวออกมาจากขุมนรก กดดันเสียจนเหมือนมีคนเหยียบลงบนหัวใจของชายหนุ่ม ทำให้เขาสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม

"ผม… ผมไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเลยจริงๆ…" โจวชิ่งเอ่ยเสียงเบา ริมฝีปากสั่นระริก แววตาเหม่อลอยไปชั่วขณะ