บทที่ 123 คิดถึงผมไหม

จะว่าไป การให้หลิวฉี่หมิงผู้แบกรับฉายา "ขวัญใจแม่บ้าน" มาเล่นเป็นคนข่มขืนที่มีท่าทางลามกต่ำทรามขนาดนี้ก็ถือว่าลำบากเขาอยู่เหมือนกัน แต่นักแสดงก็คือนักแสดง นักแสดงที่ดีอย่างแท้จริงย่อมต้องเล่นได้ทุกบทบาท ไม่ว่าจะเป็นประธานจอมเผด็จการ จอมยุทธ์เจ้าสำราญ โจรข่มขืน คนติดยา หรือแม้แต่คนวิปริตลามกและผู้ป่วยจิตเวชที่มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ ขอแค่ได้อ่านบทก็ต้องเข้าถึงบทบาทให้เร็วที่สุด นี่ถึงจะเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของนักแสดงที่ดี

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหลิวฉี่หมิงเป็นนักแสดงที่ดี ทันทีที่จูเค่อฝานสั่ง เขาก็เข้าถึงบทบาททันควัน ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียงการพูดจาหรือท่าทางการเดิน ล้วนเหมือนคนเจ้าเล่ห์ ไม่เอาถ่าน และบ้ากามจนหน้ามืดตามัวอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนเวินไป๋และฉู่ฟางโจวที่อยู่ข้างๆ ต่างจงใจลดระดับการแสดงอารมณ์ลง เพราะเรื่องพรรค์นี้ไม่ได้มาจากความเต็มใจของพวกเขาทั้งสองคน พวกเขาแค่มีชนักติดหลังอยู่ในมือของหลิวเฟิง จึงจำใจต้องเข้ามาร่วมด้วย

เวินไป๋เป็นอัจฉริยะด้านการแสดงอย่างแท้จริง เขาเข้าใจสภาพจิตใจของตัวละครได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ประกอบกับรักการแสดงเป็นทุนเดิม ดังนั้นไม่ว่าจะดูเขาแสดงหรือเล่นประกบคู่กับเขาจึงรู้สึกสบายตาและเข้าขากันอย่างยิ่ง เรื่องนี้ฉู่ฟางโจวซาบซึ้งที่สุด เขารู้สึกว่าเวินไป๋ส่งอารมณ์เก่งมาก การได้เล่นประกบกับอีกฝ่ายเปรียบเหมือนปลาได้น้ำ ลื่นไหลเป็นธรรมชาติเหลือเกิน