บทที่ 159 เดินแบบครั้งแรก

ตอนที่เวินไป๋ถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว ไฟตรงเฉลียงหน้าบ้านยังเปิดอยู่ ประตูก็ปิดไม่สนิท เห็นได้ชัดว่าแง้มรอไว้ให้เขา เวินไป๋ผลักประตูเข้าไป ไฟในห้องนั่งเล่นและห้องอาหารสว่างโร่ มีคนคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา นั่นคือฉินเฮ่อ เขากำลังหลับตา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ คงจะเผลอหลับไป บนโต๊ะอาหารไม่ไกลกันนักมีจานหลายใบคว่ำปิดชามไว้ น่าจะเป็นมื้อดึกที่เตรียมไว้ให้เขา กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นผ่านหัวใจเวินไป๋อย่างช้าๆ มีใครสักคนคอยรอตอนเขากลับดึกโดยไม่บ่นสักคำ ความสุขมันก็เรียบง่ายเพียงเท่านี้เองไม่ใช่หรือ

พอได้ยินเสียง ฉินเฮ่อก็ลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นเวินไป๋ เขาก็ยืดตัวนั่งตรงทันที พลางบีบนวดหว่างคิ้วแล้วยื่นมือไปหา

เวินไป๋ยิ้ม เดินเข้าไปสวมกอดพร้อมกับจูบทักทาย เพิ่งจากกันไปแค่สัปดาห์เดียว คิดถึงเหลือเกิน