บทที่ 160 รันเวย์โชว์อันเจิดจรัส

เวินไป๋เป็นคนหัวไวมาก เหอเฟิงสอนเทคนิคการเดินแบบให้เขาแค่รอบเดียว เขาก็จดจำได้แทบทั้งหมด แม้จะไม่ใช่มืออาชีพ แต่ออร่าของเขาก็ทรงพลังพอที่จะกลบรัศมีของนายแบบทั่วไปได้อย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะความมั่นใจลึกๆ ในสายเลือด เขาเคยผ่านหน้าจอใหญ่และเวทีใหญ่มาแล้ว ถ้าไม่มีความมั่นใจแค่นี้ก็คงเสียชื่อแย่

เมื่อเวินไป๋ก้าวพ้นจากเงามืดตรงรอยต่อระหว่างหลังเวทีกับรันเวย์ ผู้ชมด้านล่างก็พากันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าทันทีที่เห็นท่อนขาที่ก้าวออกมานั้น พวกเขาก็สัมผัสได้ล่วงหน้าว่าคนที่เฝ้ารอคอยกำลังจะปรากฏตัว มันเป็นความคุ้นเคยที่มีต่อบรรยากาศของไอดอลตัวเอง

ชุดสูทเรียบง่ายกับกางเกงสูทขาห้าส่วน สวมทับด้วยเสื้อยืดสีเทาธรรมดาๆ ด้านใน เป็นชุดที่เรียบง่ายจนไม่รู้จะเรียบง่ายอย่างไร ทว่าเมื่ออยู่บนใบหน้าคมคาย ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา คิ้วกระบี่ ดวงตาดั่งดวงดาว ริมฝีปากบาง สันกรามคมชัด และลำคอเรียวยาว มุมปากที่ยกยิ้มขึ้นเป็นเส้นโค้งบางเบาจนแทบมองไม่เห็น และท่วงท่าย่างก้าวอันสง่างามเป็นธรรมชาตินั้น ทำให้เขาก้าวผ่านหน้าทุกคนราวกับกำลังเหยียบย่ำลงบนหัวใจของพวกเขา บรรยากาศในงานนอกจากเสียงเพลงและเสียงชัตเตอร์ที่ดังรัวแล้ว จู่ๆ ก็เงียบกริบลงทันตา