บทที่ 161 สืออี้เอาอกเอาใจ

การเดินทางสองชั่วโมงกว่าผ่านไปอย่างรวดเร็วหลังจากงีบหลับไปตื่นหนึ่ง ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่องบิน ไอความร้อนระลอกใหญ่ก็ปะทะเข้ากับใบหน้า เวินไป๋อดรู้สึกไม่ได้ว่าเขาต้องห่างจากฉินเฮ่ออีกแล้ว ตั้งแต่คบกันมาเขาก็ยุ่งกับงานตลอด เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันจริงๆ จึงมีไม่มากนัก แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นผู้ชาย คงจะทำตัวติดกันหนึบหนับเหมือนหญิงสาวตลอดทั้งวันไม่ได้ อีกอย่าง… ถ้าต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา เขาก็กลัวว่าสักวันจะเบื่อกันไปเสียก่อน

เวินไป๋สลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป ขณะกำลังเดินเข้าสู่อาคารผู้โดยสาร เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขาหยิบมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา เบอร์ส่วนตัวของดารานักแสดงมักถูกเก็บเป็นความลับ ปกติถ้ามีเบอร์แปลกโทรเข้ามามักจะเป็นพวกโทรขายของ เขาจึงเลือกที่จะเมินแล้วกดตัดสายไป แต่ไม่นึกว่าพอกดเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า อีกฝ่ายก็โทรจี้กลับมาอีกรอบ เวินไป๋เกรงว่าหากไม่รับสาย อีกฝ่ายคงจะโทรตามไม่เลิก จึงเลื่อนหน้าจอรับสายในที่สุด

"สวัสดีครับ ใครครับ?"