บทที่ 165 กัวจิ่นอยากเข้าฉินซื่อ

สุดท้ายฉากกั้นไม้แกะสลักชิ้นนั้นก็ตกเป็นของเวินไป๋ หลังจากแพ็กของและจ่ายเงินเรียบร้อย ทั้งสองคนก็หาร้านน้ำชาเล็กๆ ในละแวกนั้น แล้วเข้าไปนั่งคุยกันในห้องกึ่งส่วนตัว สั่งน้ำชามาหนึ่งกา โดยมีเสี่ยวเฮยยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก

"พี่กัว สีหน้าพี่ดูไม่ค่อยดีเลยครับ" เวินไป๋สังเกตเห็นตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในร้านแล้ว สีหน้าของเธอดูย่ำแย่มากจริงๆ เทียบกับตอนที่เจอเธอในกองถ่ายครั้งแรกไม่ได้เลย

กัวจิ่นประสานมือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ เธอก้มหน้าและเม้มปากแน่นตลอดเวลา ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะเริ่มต้นพูดอย่างไรดี