บทที่ 164 บังเอิญพบกัวจิ่นที่เมืองภาพยนตร์

ฉากนี้สิ้นสุดลงแค่นี้ เมื่อฉู่อี้เจี้ยนสั่งคัต ทั้งสองคนยังคงยืนนิ่งอยู่บนขั้นบันได ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าเข้ามาซับเหงื่อเติมแป้ง ฉู่อี้เจี้ยนยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ ก้มดูภาพที่เพิ่งถ่ายไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากัน

จังหวะชะงักไปนิดเดียวของสืออี้ หากไม่สังเกตให้ดีคงมองไม่ออก แต่สำหรับฉู่อี้เจี้ยนผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ เขายังคงติดใจอยู่ นอกจากจุดนี้แล้ว การแสดงของทั้งคู่ถือว่าไร้ที่ติ โดยเฉพาะฉากที่เวินไป๋ทำท่าจะคุกเข่าแต่ยังไม่ทันได้ทรุดลง และสืออี้เข้าไปประคองไว้ สายตาของทั้งคู่ในวินาทีนั้นยอดเยี่ยมเกินบรรยาย คนหนึ่งเปี่ยมด้วยความเคียดแค้นและฝากความหวังทั้งหมดไว้กับอีกฝ่าย ส่วนอีกคนฉายแววโศกเศร้าต่อการตายอย่างอนาถของขุนนางผู้ภักดี ทั้งยังเจ็บปวดลึกๆ ที่ตนเป็นถึงองค์รัชทายาทแต่กลับไร้ความสามารถในการปกป้องคนของตน ทว่าพอดูต่อไปเรื่อยๆ ผู้กำกับกลับพบปัญหาอย่างหนึ่ง ฝีมือการแสดงของสืออี้เหมือนจะยังปล่อยออกมาได้ไม่หมด

"ผู้กำกับฉู่ ขออีกเทกเถอะครับ" สืออี้เดินเข้ามา พูดทีเล่นทีจริง "เวินไป๋เล่นดีเกินไปแล้ว ผมเกือบจะเอาเขาไม่อยู่แน่ะ"