บทที่ 177 เวินไป๋เปิดอกคุยกับเสี่ยวมั่ว

เวินไป๋พักอยู่ที่วิลล่าสองสามวัน แล้วจึงหาเวลาช่วงสุดสัปดาห์แวะไปที่ห้องชุดชั้นเดียวขนาดใหญ่ในตัวเมือง เขาพาคุณย่ากับเสี่ยวเป่ยไปเดินเล่นซื้อของข้างนอกอยู่ครึ่งค่อนวัน ได้ของกลับมาไม่น้อย พอตกค่ำ เขาก็โทรหาเสี่ยวมั่ว ถามว่าพอมีเวลาแวะมากินข้าวด้วยกันไหม วันนี้คุณย่าจะทำหมูตุ๋นหน่อไม้พอดี เสี่ยวมั่วขอที่อยู่จากเขาแล้วบอกว่าอัดเพลงเสร็จจะรีบมาทันที

หลังวางสาย เวินไป๋ก็บอกคุณย่าเรื่องที่เสี่ยวมั่วจะมา คุณย่าดีใจมาก บอกว่าคนเยอะสิดี คนเยอะจะได้ครึกครื้น ย่าจะได้ทำกับข้าวเพิ่มอีกสองสามอย่าง ปกติอยู่บ้านคนเดียว ทำกับข้าวเยอะไปก็กินไม่หมด เวินไป๋พลันรู้สึกหน่วงในใจขึ้นมา เขาคิดมาตลอดว่าการรับคุณย่ามาอยู่ด้วยเป็นผลดีต่อย่าหลานคู่นี้ ไม่เคยนึกถึงเลยว่าปกติเวลาที่เขาไม่อยู่ และเสี่ยวเป่ยไปโรงเรียน คุณย่าต้องอยู่บ้านลำพังอย่างไร ที่นี่ไม่เหมือนชนบท ไม่มีเพื่อนบ้านละแวกเดียวกันให้แวะไปทักทายคุยเล่น อยากหาใครคุยด้วยสักคนยังไม่มีเลย

คิดถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกสะท้อนใจ พอเห็นเสี่ยวเป่ยทำการบ้านอยู่ในห้อง จึงเอ่ยถามคุณย่า "ย่าครับ อยู่ที่นี่ชอบไหมครับ"