บทที่ 54 เปลี่ยนเสื้อผ้า

เทียบกับพวกชาวเน็ตแล้ว เวินไป๋ไม่ได้รู้สถานการณ์ปัจจุบันของเฉิงเทาหลินมากไปกว่ากันเท่าไร จึงไม่อาจออกความเห็นอะไรได้มากนัก

หลังจากพักผ่อนอยู่ห้องสองวัน เช้าวันหนึ่งเวินไป๋ตื่นขึ้นมาออกไปวิ่งและกินมื้อเช้าตามปกติ พอเพิ่งก้าวพ้นประตูตึกก็เจอเจี่ยงหลิงยืนรออยู่ข้างล่างอีกแล้ว ด้วยคำพูดเดิมๆ และเหตุผลเดิมๆ "ท่านฉินต้องการพบคุณ ท่านฉินเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณแล้วครับ" เวินไป๋ถอนหายใจ ไม่ได้พูดอะไรแล้วยอมขึ้นรถไป

พอนานวันเข้า เวินไป๋ก็เริ่มเผชิญหน้ากับฉินเฮ่อได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น แม้หัวใจจะยังเต้นแรงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กระหน่ำเหมือนเมื่อก่อน ความจริงเขาไม่รู้เลยว่าทำไมฉินเฮ่อถึงชอบเรียกพบเขาบ่อยๆ เขาเคยลองเดาดู ปกติแล้วการที่อยากใกล้ชิดใครสักคน ย่อมไม่พ้นต้องการอะไรบางอย่างจากคนคนนั้น ไม่เงินทอง อำนาจ ก็ความรู้สึก หรือไม่ก็ร่างกาย แต่เวินไป๋คิดไม่ออกจริงๆ ว่าตัวเองมีอะไรให้ฉินเฮ่อหมายปอง เงินทองกับอำนาจตัดทิ้งไปได้เลย แล้วเรื่องความรู้สึกกับร่างกายล่ะ คนอย่างฉินเฮ่อจะขาดแคลนของพรรค์นั้นหรือ

เวินไป๋ไม่เคยได้ยินว่าฉินเฮ่อชอบผู้ชาย และต่อให้ชอบจริง คนที่อยากเสนอตัวเข้ามาปรนนิบัติท่านฉินก็มีถมเถไป ทำไมจะต้องมาเสียเวลารับมือกับเขาด้วย ส่วนเรื่องความรู้สึก ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ด้วยสถานะและอำนาจระดับนั้น มีหรือจะยอมมอบใจให้ใคร คิดมาถึงตรงนี้เวินไป๋ก็รู้สึกขำตัวเอง

คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเดินเข้ามาในห้องอาหารของคฤหาสน์อย่างคุ้นเคย เป็นไปตามคาด คนแซ่ฉินกำลังนั่งอยู่ที่เดิมและเปิดอ่านหนังสือพิมพ์ อาหารเช้าบนโต๊ะยังไม่พร่องไปแม้แต่คำเดียว ดูท่าคงกำลังรอเขาอยู่ ส่วนที่นั่งประจำของเขาก็มีโจ๊ก น้ำเต้าหู้ ซาลาเปา ปาท่องโก๋ วางเรียงเป็นแถว มองจากระยะไกลยังเห็นไอควันกรุ่นลอยขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งยกมาเสิร์ฟได้ไม่นาน

เวินไป๋รู้สึกอุ่นวาบในใจอยู่บ้าง เขาเอ่ยทัก "ท่านฉิน" คำหนึ่งก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร

ฉินเฮ่อพับหนังสือพิมพ์ลง แล้วเริ่มรับประทานมื้อเช้าโดยมีคนคอยปรนนิบัติ ยังคงเป็นชาคู่กับขนมเหมือนเคย ความจริงเวินไป๋นึกอยากถามอยู่เหมือนกันว่ากินของพวกนี้ซ้ำๆ ทุกวันไม่เลี่ยนบ้างหรือ แต่พอคิดว่าตัวเองก็กินซาลาเปาทุกวันเช่นกัน ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องถาม บางทีฉินเฮ่ออาจจะเหมือนเขาตรงที่เป็นคนปักใจมั่นคงกับอะไรเดิมๆ

พอนึกถึงจุดนี้ เวินไป๋ก็ชะงักไป ทำไมจู่ๆ เขาถึงคิดว่าฉินเฮ่อเป็นคนรักเดียวใจเดียวขึ้นมาได้ คนที่ไม่ยอมมอบใจให้ใคร จะไปรักใครมั่นคงได้อย่างไร แต่พอคิดกลับกัน คนเราย่อมมีหัวใจ ทำไมฉินเฮ่อถึงจะไม่เคยมีความรัก ตอนนี้ไม่มี แล้วตอนหนุ่มๆ ก็ไม่เคยมีงั้นหรือ หรือว่าเขาใช้ชีวิตมานานขนาดนี้โดยไม่เคยหวั่นไหวกับใครเลย ถ้าเคย แล้วคนคนนั้นเป็นใครกัน เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่แสนสวย หรือสาวข้างบ้านผู้น่าทะนุถนอม

เวินไป๋ไม่รู้ว่าตัวเองเอาความคิดฟุ้งซ่านไร้สาระพวกนี้มาจากไหน สรุปคือเขาใจลอย ซาลาเปาครึ่งลูกจึงหลุดจากปลายตะเกียบกลิ้งหลุนๆ ลงบนโต๊ะ ก่อนจะร่วงลงไปบนพื้น เวินไป๋สะดุ้งตกใจ เงยหน้าขึ้นสบสายตาฉินเฮ่อด้วยความกระอักกระอ่วน แล้วก็เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองตนอยู่เช่นกัน จึงรีบเอ่ยขอโทษแล้วย่อตัวลงไปเก็บซาลาเปาครึ่งลูกนั้น

พอเก็บซาลาเปาไปทิ้งลงถังขยะ เขาก็ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือ ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าทั้งสาบเสื้อด้านหน้าและกางเกงถูกน้ำซุปกระเด็นเปื้อนเป็นดวง เวินไป๋รู้สึกอ่อนใจ ดูเหมือนเขาจะขายหน้าต่อหน้าคนคนนี้เข้าให้อีกแล้ว

เขาเอ่ยขอโทษอีกรอบแล้วทำท่าจะเดินไปห้องน้ำ แต่เพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าว ฉินเฮ่อก็เรียกขัดขึ้น

"ตามฉันขึ้นมา" ฉินเฮ่อวางตะเกียบ หยิบผ้าขนหนูเปียกมาซับมือและปาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำขึ้นชั้นบน

เวินไป๋ไม่มีทางเลือก ได้แต่จำใจเดินตามไป

พอขึ้นมาชั้นบน ฉินเฮ่อก็เดินตรงเข้าห้องนอนใหญ่ไปทันที เวินไป๋ยืนลังเลอยู่หน้าประตูว่าจะเข้าไปดีไหม คิดไปคิดมาสุดท้ายก็ยอมก้าวตามเข้าไป

ห้องนอนของฉินเฮ่อก็เหมือนกับตัวเขา โอ่อ่ามีระดับทว่าสุขุมเยือกเย็น ใช้โทนสีเข้มเป็นหลัก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคามหาศาล ทว่าไม่หวือหวาโอ้อวด

เวินไป๋เดินเข้าไปข้างในได้สองก้าวก็หยุดยืนนิ่ง เขาเห็นฉินเฮ่อเดินหายเข้าไปในประตูลับบานหนึ่ง ครู่หนึ่งต่อมาก็หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาโยนลงบนเตียง "เปลี่ยนเสื้อผ้าซะ"