บทที่ 55 ล้อเล่น

เวินไป๋ไม่ขยับตัว เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยกับฉินเฮ่อว่า "ท่านฉิน ผมว่าผมกลับบ้านดีกว่าครับ"

"เพิ่งมาถึงก็จะกลับแล้วหรือ" ฉินเฮ่อมองเขา

เวินไป๋รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย น้ำเสียงจึงเริ่มห้วนขึ้น "วันนี้ให้คนรับใช้พาต้าเฮยไปเดินเล่นเถอะครับ วันหลังผมค่อยมาใหม่"

อันที่จริงสิ่งที่เขาอยากพูดก็คือ บ้านคุณมีคนรับใช้ตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องเจาะจงให้ผมพาต้าเฮยไปเดินเล่นด้วย! ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบต้าเฮย แต่เขาไม่เข้าใจจริงๆ กับพฤติกรรมที่ฉินเฮ่อเรียกเขามากินข้าวสองมื้อ แล้วปล่อยให้พาต้าเฮยไปเดินเล่นทั้งวันแบบนี้

ฉินเฮ่อมองเขาแล้วพลันยิ้มออกมา "ที่แท้ก็มีอารมณ์กับเขาเหมือนกันนี่"

เวินไป๋ชะงักงันไปชั่วขณะ

"จะให้ฉันช่วยถอดให้ไหม" ฉินเฮ่อก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว รูปร่างของเขาทั้งสูงและกำยำกว่าเวินไป๋ การขยับประชิดตัวกะทันหันสร้างแรงกดดันมหาศาล เวินไป๋ขมวดคิ้ว ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างแนบเนียนเพื่อรักษาระยะห่าง

"หืม?" ดูเหมือนฉินเฮ่อไม่คิดจะปล่อยเขาไป ขณะที่เขาถอย อีกฝ่ายก็ก้าวตามมาติดๆ สองคนใกล้ชิดกันยิ่งขึ้น เวินไป๋ถึงกับรู้สึกได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจของฉินเฮ่อที่เป่ารดหน้าผาก

"ท่านฉิน" เวินไป๋ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม "ท่านหมายความว่ายังไงกันแน่ครับ"

"นายว่ายังไงล่ะ" ฉินเฮ่อถามกลับ

เวินไป๋นิ่งเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ด้านหลังของเขาคือผนังห้อง เดิมทีแค่ยืนพิงไว้หลวมๆ ตอนนี้เลยตัดสินใจทิ้งน้ำหนักพิงหลังแนบไปทั้งแผ่น เลิกหางตาขึ้นจ้องมองฉินเฮ่อ "ท่านฉิน อยากนอนกับผมเหรอครับ"

ฉินเฮ่อมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง "เปลี่ยนชุดซะ ต้าเฮยรอนายอยู่" พูดจบก็เดินออกไปอย่างสบายอารมณ์

เมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป เวินไป๋ถึงได้ผ่อนลมหายใจยาว และเพิ่งรู้ตัวว่าแผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ เขาตบหน้าตัวเองเบาๆ เรียกสติ แล้วรีบถอดเสื้อผ้าเปลี่ยนเป็นชุดที่ฉินเฮ่อทิ้งไว้บนเตียง

มันเป็นชุดกีฬาชุดใหม่เอี่ยม ป้ายราคายังไม่ได้ตัด พอสวมดูแล้วกลับพอดีตัวอย่างประหลาด ราวกับตัดเย็บขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ไซส์นี้ ฉินเฮ่อไม่มีทางใส่ได้แน่ๆ

พอเปลี่ยนเสร็จ เวินไป๋ก็ทรุดตัวพิงผนังอย่างหมดแรง นึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาเล่นแผลงๆ เกินไปหรือเปล่า

เวินไป๋ลูบหน้าตัวเอง ม้วนเสื้อผ้าตัวเก่าเดินลงมาชั้นล่าง ให้คนรับใช้หาถุงมาใส่ให้ จากนั้นจึงจูงต้าเฮยขึ้นเขาไปเดินเล่น

ต้องยอมรับว่าทิวทัศน์บนเขาจิ่งซานดีจริงๆ อาจเพราะเป็นพื้นที่ส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีคนนอกผ่านเข้ามา พื้นที่ส่วนใหญ่จึงยังคงความเป็นธรรมชาติดั้งเดิม ต้นไม้เขียวชอุ่ม อากาศบริสุทธิ์ ต้าเฮยชอบเดินเล่นบนเขามาก พอถึงบนเขาก็วิ่งเตลิดอย่างร่าเริง ไม่สนใจว่าเวินไป๋ที่ตามหลังจะทันหรือไม่ ซึ่งเวินไป๋ก็ไม่ได้คิดจะวิ่งตามอยู่แล้ว พอเห็นมันวิ่งไปไกลเกินก็ตะโกนเรียกทีหนึ่ง มันก็วิ่งกระดิกหางกลับมาเอง แล้วค่อยวิ่งเตลิดไปข้างหน้าใหม่ เวินไป๋เคยลองผิวปากเรียกตามแบบฉินเฮ่อดูบ้าง แต่ไม่ได้ผล จึงเลิกทำไป

หลังจากเดินจนทั่วทั้งเขา หนึ่งคนหนึ่งตัวก็กลับมาที่คฤหาสน์ มื้อกลางวันถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ฉินเฮ่อยังคงนั่งอยู่ที่เดิมเพื่อรอเขา เวินไป๋เดินเข้าไปหยิบตะเกียบเริ่มกินทันทีโดยไม่สนว่าฉินเฮ่อจะพูดอะไร

อันที่จริงฉินเฮ่อก็ไม่ได้คิดจะพูดอะไรกับเขาอยู่แล้ว เห็นเขากลับมาก็หยิบตะเกียบเริ่มลงมือรับประทาน มื้ออาหารผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ ขณะที่เวินไป๋ลุกขึ้นเตรียมจะไปดูต้าเฮยกินข้าว เจี่ยงหลิงก็เดินเข้ามาจากข้างนอก โน้มตัวกระซิบข้างหูฉินเฮ่อ ฉินเฮ่อพยักหน้ารับ จากนั้นก็หันมามองเวินไป๋ "เดี๋ยวเจี่ยงหลิงจะไปส่งนายกลับก่อน อีกสองสามวันฉันจะให้คนไปรับนายมาอีก"