บทที่ 56 รอบเลื่อนชั้น (1)

ระหว่างทางลงเขา เวินไป๋นั่งเงียบอยู่ที่เบาะหลังด้วยความสะลึมสะลือ รถกระตุกเบาๆ ครั้งหนึ่ง เวินไป๋จึงปรือตามองออกไปนอกหน้าต่าง รถสปอร์ตสีขาวคันหนึ่งกำลังแล่นสวนขึ้นเขามา คนที่อยู่ในรถทำให้เวินไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง นั่นคือเฉิงเทาหลิน ทว่าเฉิงเทาหลินเองก็หันมามองทางนี้แวบหนึ่งเช่นกัน เขาไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายมองเห็นเขาหรือไม่

สองวันก่อนการแข่งขันรอบคัดเลือกรอบถัดไป เวินไป๋ได้รับแจ้งให้ไปซ้อมใหญ่ที่สถานีโทรทัศน์ การแข่งขันคราวนี้เห็นได้ชัดว่าเข้มข้นกว่ารอบแรกมาก ผู้เข้าแข่งขันหลายคนนอกจากจะพิถีพิถันกับการเลือกเพลงมากขึ้นแล้ว เสื้อผ้าและอุปกรณ์ประกอบฉากก็จัดเต็มกันอย่างไม่มีใครยอมใคร การแข่งขันในรอบนี้จึงดูราวกับคอนเสิร์ตที่เตรียมการมาอย่างประณีต

กรรมการในรอบนี้กลับมามีสี่คนเหมือนเดิม ซุนเสี่ยวฉียังคงไม่ปรากฏตัว ส่วนคนที่เพิ่มเข้ามาคือนักร้องหญิงตัวแม่แห่งวงการเพลงอย่างม่ายชิง เธอทั้งสวยและร้องเพลงเก่ง การรวมตัวของกรรมการชายสองหญิงสองจึงดูเจริญหูเจริญตาอย่างยิ่ง

ผู้ที่ผ่านเข้าสู่รอบนี้มีทั้งหมดยี่สิบคน ลำดับการขึ้นเวทีในรอบนี้ยังคงตัดสินด้วยการจับสลาก เวินไป๋ดวงดีจับได้หมายเลขแปด ลำดับนี้ถือว่าไม่เลว เพราะหากเร็วเกินไปผู้ชมและกรรมการอาจยังเข้าไม่ถึงอารมณ์ แต่หากช้าเกินไป ทุกคนก็นั่งนานจนเหนื่อยล้าและหลุดสมาธิได้ง่าย

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้น ผู้เข้าแข่งขันสองสามคนแรกต่างทำได้ยอดเยี่ยม ผลงานออกมาดีกว่าตอนซ้อมใหญ่เสียอีก ซึ่งเป็นเรื่องปกติเพราะในการซ้อมใหญ่ ทุกคนย่อมต้องกั๊กฝีมือเอาไว้ เวินไป๋เองก็เช่นกัน

การอัดรายการดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่นานก็ถึงคิวของเวินไป๋ เมื่อพิธีกรประกาศว่าผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปคือเขา เสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ สัมผัสได้เลยว่าทุกคนตั้งตารอการแสดงของเขามากเพียงใด

แสงไฟบนเวทีมืดลง เวินไป๋สูดหายใจเข้าลึก เดินจากหลังเวทีมายังกึ่งกลางและหยุดยืนหน้าไมโครโฟน พรึ่บ! ลำแสงเพียงหนึ่งเดียวส่องลงมาที่ตัวเขา เวินไป๋ประสานสองมือกุมไมค์ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ริมฝีปากแนบชิดกับไมโครโฟน ราวกับนักสวดภาวนาที่โดดเดี่ยว

“ทุกคนล้วนถามฉันว่ายังเฝ้ารอสิ่งใด

รอจนผ่านพ้นฤดูใบไม้ผลิ ร้อน ร่วง หนาว ยังไม่พออีกหรือ

แท้จริงแล้วเป็นเพราะหัวใจฉันมีรอยแหว่งวิ่น

รอคอยให้คนที่พรากมันไปนำกลับมาคืนให้ฉัน…”

สี่ท่อนแรกไม่มีดนตรีบรรเลง อาศัยเพียงเสียงสดล้วนๆ เนื้อเสียงและเซนส์เรื่องคีย์เพลงของผู้เข้าแข่งขันจะดีหรือไม่ ฟังเพียงเท่านี้ก็รู้ได้ทันที และสี่ท่อนนี้เองที่ทำให้ทุกคนต้องหันมามองเวินไป๋ใหม่อีกครั้ง

ต้นฉบับของเพลงนี้คือผลงานของเจ้าพ่อเพลงระดับตำนาน การเลือกเพลงนี้ต้องใช้ความกล้าหาญอย่างยิ่ง ทว่าเวินไป๋ดูเหมือนจะชอบท้าทายโจทย์ยากๆ มาโดยตลอด ตั้งแต่รอบแรกจนถึงครั้งนี้ เขาสร้างความประหลาดใจและเปลี่ยนมุมมองที่ทุกคนมีต่อเขาอยู่เรื่อยๆ

เสียงของเวินไป๋ใสกังวาน เขาปรับคีย์ที่เดิมทีก็ไม่ต่ำอยู่แล้วของต้นฉบับให้สูงขึ้นไปอีกหนึ่งคีย์ เสียงร้องก้องกังวานสะท้อนไปทั่วห้องส่งขนาดใหญ่ ดึงดูดหัวใจของทุกคนให้คล้อยตาม ทว่ากลับทำให้จิตใจสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาด

เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นอย่างถูกจังหวะ ยังคงเป็นท่วงทำนองเดิม แต่เมื่อมีเสียงดนตรีประสานเข้ามากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

“ทุกคนล้วนบอกว่าความรักเช่นนี้ไม่มีวันสมหวัง

ฉันเองก็รู้ว่าเธอไม่มีวันรักฉันได้เลย

แท้จริงแล้วฉันเพียงหวังให้เธอคิดถึงฉันบ้างเป็นบางครา

แต่เธอกลับค่อยๆ เลิกพูดจาอะไรไปทีละน้อย…”

นักร้องต้นฉบับเป็นคนฮ่องกง ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ ภาษาจีนกลางจึงไม่ค่อยชัด ออกเสียงพยัญชนะต้นสับสนปนเป แต่เวินไป๋ไม่ได้คิดจะเลียนแบบ เขาใช้ภาษาจีนกลางมาตรฐานถ่ายทอดเพลงนี้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ต่างจากต้นฉบับโดยสิ้นเชิง

“ยามที่ฉันนอนไม่หลับ จะมีใครคอยอยู่เคียงข้างฉันไหม

ยามที่ฉันเศร้าโศก จะมีใครคอยปลอบโยนฉันไหม

ยามที่ฉันอยากเอื้อนเอ่ย จะมีใครเข้าใจฉันไหม

ยามที่ฉันลืมเธอไม่ลง จะมีใครมารักและทะนุถนอมฉันไหม

เธอรู้บ้างไหม เธอรู้บ้างไหม ฉันรอจนดอกไม้โรยราเฉาไปหมดแล้ว

เธอรู้บ้างไหม เธอรู้บ้างไหม ฉันรอจนดอกไม้โรยราเฉาไปหมดแล้ว…”

ในท่อนฮุก เวินไป๋เปล่งเสียงร้องเอ่ยถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เธอรู้บ้างไหม ฉันรอจนดอกไม้โรยราเฉาไปหมดแล้ว” แต่ละท่อนทวีเสียงสูงขึ้น แต่ละคำยิ่งเค้นอารมณ์ลึกซึ้ง ราวกับเด็กน้อยที่ไม่เคยได้รับคำตอบ ช่างเคว้งคว้าง โดดเดี่ยว และไร้ที่พึ่งพิง คุณไม่มีวันรอคอยคนที่ไม่รักคุณได้สำเร็จ เช่นเดียวกับที่คุณไม่มีวันปลุกคนที่แสร้งหลับให้ตื่นขึ้นมาได้ ต่อให้ต้องรอจนดอกไม้เหี่ยวเฉาโรยราไปแล้วก็ตาม