บทที่ 57 รอบเลื่อนชั้น (2)

นี่คือเพลงรักอันขมขื่น ท่วงทำนองอบอวลไปด้วยความโศกเศร้าอาลัย เมื่อถ่ายทอดผ่านเวินไป๋ มันจึงแทรกซึมลึกเข้าไปในหัวใจของทุกคน กระทั่งเสียงดนตรีสงบลง เวินไป๋ยังคงถือไมค์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงลำแสงเดียวที่สาดส่องลงบนตัวเขา และบัดนี้แสงนั้นก็ดับลง เสียงปรบมือดังกึกก้องพลันระเบิดขึ้นทั่วทั้งสตูดิโอ ผู้ชมต่างทยอยลุกขึ้นยืนปรบมือให้ แม้แต่ม่ายชิงก็ยังลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน

เวินไป๋ปรับลมหายใจให้สงบลงท่ามกลางความมืด เพื่อรอฟังคำวิจารณ์จากพิธีกรและคณะกรรมการ

เมื่อไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องขึ้นมาอีกระลอก ด้านล่างเริ่มมีคนกรีดร้องตะโกนเรียกชื่อเขา เวินไป๋จึงโค้งคำนับให้แก่ที่นั่งผู้ชม

ดูออกเลยว่าม่ายชิงเป็นคนกระตือรือร้นและเปิดเผย พิธีกรเพิ่งเอ่ยปากว่าขอเชิญคณะกรรมการให้ความเห็น เธอก็รีบชิงพูดขึ้นมาทันที "เธอชื่อเวินไป๋ใช่ไหม"

เวินไป๋พยักหน้า "ใช่ครับ"

"ว้าว ฉันชอบเธอมากเลย!" ม่ายชิงชี้มาที่เขาพลางยิ้ม

"ขอบคุณครับอาจารย์" เวินไป๋ค้อมตัว

"ฉันเคยดูการร้องของเธอในรอบที่แล้ว ฉันพบว่าเธอมีออร่าบางอย่างที่สะกดให้คนดูในฮอลล์คล้อยตามอารมณ์ของเธอได้ ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ผู้เข้าแข่งขันหลายคน หรือแม้แต่นักร้องระดับดาราก็ยังทำไม่ได้ เธอเก่งมาก ฉันมองเห็นแววในตัวเธอนะ!"

ม่ายชิงประเมินเขาไว้สูงมาก เวินไป๋จึงโค้งคำนับอีกครั้งเพื่อขอบคุณ

คำวิจารณ์ของเสี่ยวมั่วคล้ายกับรอบก่อน มีความเป็นมืออาชีพ ทว่าโดยพื้นฐานก็เน้นไปที่การชื่นชมและให้กำลังใจเป็นหลัก เพราะเวินไป๋ร้องได้ยอดเยี่ยมจนแทบจะหาจุดบกพร่องไม่เจอ

ในฐานะกรรมการรุ่นใหญ่ระดับตัวแม่ของวงการเพลง หวงน่ามักจะเอ็นดูและผ่อนปรนให้ผู้เข้าแข่งขันเสมอ ความชื่นชอบที่เธอมีต่อเวินไป๋นั้นล้นทะลักจนปิดไม่มิด "เวินไป๋ การร้องของเธอคราวนี้พัฒนาขึ้นกว่ารอบก่อนอีกนะ ฉันจำได้ว่าครั้งก่อนเคยทักเรื่องลมหายใจตอนร้องว่ายังไม่ค่อยพอ คราวนี้ดีขึ้นมากแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าเธอเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ตั้งใจจริงๆ หวังว่ารอบหน้าเธอจะนำความประหลาดใจมาให้พวกเราอีกนะ"

"ขอบคุณครับอาจารย์หวง ผมจะพยายามครับ" เวินไป๋ตอบ

คนสุดท้ายคือคำวิจารณ์จากเฉิงเทาหลิน เวินไป๋สังเกตเห็นว่าสภาพของเฉิงเทาหลินในวันนี้ดูแย่กว่าคราวก่อนเสียอีก ในใจจึงผุดความคิดบางอย่างขึ้นมา ทว่าก็ถูกเขากดทับลงไปอย่างรวดเร็ว อยู่ระหว่างการแข่งขัน อะไรที่ไม่ควรคิดก็อย่าเพิ่งคิดดีกว่า

คำวิจารณ์ของเฉิงเทาหลินสั้นกระชับมาก อาจเป็นเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดีจริงๆ จึงมีเพียงประโยคเดียว "บทเพลงทำให้ผมซาบซึ้งมาก หวังว่าคุณจะรักษาความพยายามต่อไปนะ"

หลังจากเวินไป๋กล่าวขอบคุณอีกครั้ง เขาก็ลงจากเวทีเพื่อไปเตรียมตัวสำหรับรอบถัดไป

การแข่งขันรอบคัดเลือกแบ่งออกเป็นสองรอบ หมายความว่าทุกคนจะต้องร้องสองเพลง กรรมการจะให้คะแนนโดยพิจารณาจากภาพรวมของทั้งสองเพลง คนที่ผ่านเข้ารอบโดยตรงก็ไม่ต้องแข่งต่อ คนที่ตกรอบก็ไม่ต้องแข่งต่อ ส่วนคนที่รอผลการตัดสินยังต้องแข่งรอบที่สาม สุดท้ายจะคัดเหลือสิบคนเพื่อเข้าสู่รอบรองชนะเลิศในคราวต่อไป

เพลงที่สองของเวินไป๋เป็นเพลงร็อกที่ต้องเล่นเครื่องดนตรีไปด้วยร้องไปด้วย ดังนั้นหลังจากลงจากเวทีเขาจึงเปลี่ยนไปใส่ชุดพังก์ที่มีกลิ่นอายเมทัล สไตลิสต์ช่วยเปลี่ยนทรงผมใหม่ให้เขา เขานั่งรออยู่หลังเวทีอย่างเงียบๆ พวกผู้เข้าแข่งขันอายุน้อยกำลังคุยจ้อกันเรื่องอะไรสักอย่าง เขาฟังไม่รู้เรื่องและไม่อยากเข้าไปแทรก จึงสวมหูฟังแล้วหลับตาพักผ่อน

หลังรอบแรกสิ้นสุดลงก็เป็นช่วงเวลาให้คะแนนของคณะกรรมการ ไม่มีอะไรพลิกโผ คะแนนของเวินไป๋สูงที่สุด ขอเพียงรอบที่สองทำได้ตามมาตรฐาน เขาก็จะผ่านเข้ารอบได้โดยตรงอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกกดดันอะไร เอาเป็นว่าร้องให้เต็มที่ไปเลยก็แล้วกัน

เพื่อความยุติธรรม รอบที่สองจึงมีการจับสลากจัดลำดับขึ้นแสดงใหม่ เวินไป๋จับได้หมายเลขสิบเจ็ด ลำดับนี้ไม่ค่อยดีนัก ออกจะอยู่ท้ายเกินไป แถมตอนนี้การบันทึกเทปก็ล่วงเลยมาเกือบครึ่งทางแล้ว ทั้งคนดูและกรรมการเริ่มแสดงความเหนื่อยล้าออกมา กว่าจะถึงคิวเขา ทุกคนคงจะง่วงงุนกันหมดแล้วกระมัง

เป็นไปตามคาด กว่าจะถึงคิวเวินไป๋ขึ้นแสดงก็ดึกมากแล้ว หลายคนในสตูดิโอเริ่มหาว ทว่าเห็นได้ชัดว่าเขาประเมินความนิยมของตัวเองต่ำไป เมื่อพิธีกรขานชื่อเขา ทั่วทั้งงานก็พลันคึกคักตื่นตัวขึ้นมาทันที เวินไป๋หลุดยิ้ม ในใจสงบลงมาก ช่างเถอะ ร้องให้เต็มที่ เอาให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลยก็พอ