บทที่ 58 รอบเลื่อนชั้น (3)

เมื่อเวินไป๋สะพายกีตาร์นำวงดนตรีเดินออกมาจากหลังเวที เสียงกู่ร้องของผู้ชมก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้น ทุกคนต่างโดนลุคที่พลิกขั้วอย่างสิ้นเชิงนี้กระแทกใจเข้าจังๆ และแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นภาพเขาทั้งร้องทั้งเล่นด้วยตัวเอง

เวินไป๋ปรับระดับความสูงของไมโครโฟน แสงไฟทั่วทั้งฮอลล์พลันมืดลง เหลือเพียงสปอตไลต์ลำเดียวสาดส่องลงบนร่างของเขาแต่เพียงผู้เดียว เขายกมือขึ้น และเมื่อตวัดลงมา เสียงกีตาร์ไฟฟ้าอันหนักหน่วงและเร่งเร้าก็พลันกรีดก้อง นิ้วของเวินไป๋รัวลงบนสายกีตาร์อย่างว่องไว ร่างกายเอนไปข้างหลังและโน้มมาข้างหน้าพร้อมสะบัดศีรษะตามจังหวะดนตรี เมื่อผสานเข้ากับภาพลักษณ์ของเขาแล้ว ทั้งตัวก็เปี่ยมด้วยความดิบเถื่อนและเท่ระเบิด ไม่หลงเหลือเค้าความอ่อนโยนละมุนตาก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย ทำเอาผู้ชมในฮอลล์ถึงกับชะงักงันไปตามๆ กันแม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว

ช่วงอินโทรโซโลกีตาร์ไฟฟ้าเดี่ยวยาวนานสามสิบวินาที ลำแสงเดี่ยวเปลี่ยนเป็นลำแสงหลายสายที่สลับไขว้ไปมาอย่างรวดเร็วชวนให้ตาลาย จากนั้น วงดนตรีด้านหลังก็เริ่มบรรเลงสอดประสาน ตามด้วยเสียงร้องของเวินไป๋

"ท่ามกลางผู้คนเนืองแน่น มีเธอและมีฉัน ต่างรู้จักและต่างหยั่งเชิง ท่ามกลางผู้คนเนืองแน่น คือเธอและคือฉัน แสร้งทำเป็นผู้ดีพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้า…"

เจ้าของเพลงต้นฉบับคือวงร็อกระดับตำนานที่ทรงอิทธิพลอย่างยิ่งในวงการเพลง เหตุผลที่เวินไป๋เลือกเพลงนี้ เป็นเพราะการเรียบเรียงดนตรีมีความเป็นป็อปคอมเมอร์เชียลมากกว่าร็อกสายแท้ จึงเข้าถึงและสร้างอารมณ์ร่วมให้กับผู้ชมต่างวัยได้ง่ายกว่า ประการที่สองคืออารมณ์ของเพลงนี้ค่อนข้างมีความเป็นบทกวี ทำให้ผู้ฟังเข้าใจสารได้ง่ายที่สุด เขาอยากให้ทุกคนรู้ว่าตัวเองร้องร็อกได้ แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงเกินไป จึงตัดสินใจเลือกเพลงนี้

"ท่ามกลางผู้คนเนืองแน่น ได้พบเธออีกครา ยังคงมีเสน่ห์และงดงามเช่นเดิม ค่อยๆ ผ่อนคลาย ค่อยๆ ปล่อยวาง และยังคงไม่ใส่ใจเช่นเคย…"

เนื้อเสียงของเวินไป๋ใสกระจ่าง ซึ่งตามจริงแล้วไม่เหมาะกับการร้องเพลงร็อกเลย ทว่าเพลงนี้เมื่อขับร้องด้วยเสียงของเขากลับลงตัวอย่างน่าประหลาด จนแทบลืมเสียงของต้นฉบับไปเลย เช่นเดียวกับเพลงแรก เวินไป๋ปรับคีย์ให้สูงขึ้นหนึ่งคีย์ และจงใจใส่ความแหบพร่าลงไปในเนื้อเสียงเล็กน้อย ทุกท่อนจบเขาจะใช้เสียงตวัดสูง ผสานกับการโยกย้ายเรือนร่าง บรรยากาศจึงถูกจุดชนวนขึ้นมาในทันที

"ไม่เชื่ออีกต่อไป จะให้เชื่อในเหตุผลใด ในเมื่อผู้คนช่างเย็นชาเพียงนี้ ฉันจะไม่หวนคิด จะให้คิดถึงอดีตใด ในเมื่อตอนนี้ไม่ใช่ตัวฉันคนเดิม เคยรู้สึกเดียวดาย เคยถูกคนอื่นเมินเฉย แต่ไม่เคยรู้สึกว่า ตัวฉันนั้นไร้ที่ยืน…"

เนื้อเพลงบางท่อนสอดคล้องกับความคิดของเวินไป๋ในยามนี้พอดี ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่สนใจเสียงหัวเราะเยาะหรือการถากถางของใคร ฉันอยากใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการ บนเส้นทางสู่ความสำเร็จนี้ จงเดินไปตามทางของตัวเอง ปล่อยให้คนอื่นพูดไปเถอะ…

ดั่งที่กรรมการคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ ศักยภาพในการครองเวทีของเวินไป๋นั้นยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ไม่ว่าจะเป็นเพลงรักอันแสนเศร้า หรือเพลงร็อกที่ผ่อนคลายและปล่อยใจ เขาก็ดึงเอาแก่นแท้ของเพลงออกมาแสดงได้อย่างถึงที่สุด ยามนี้เวินไป๋ไม่ต่างจากนักร้องร็อกตัวจริง เขากรีดสายกีตาร์อย่างบ้าคลั่งไปพร้อมกับวงดนตรี แผดเสียงร้องเนื้อเพลงที่หลายคนอาจไม่เข้าใจความหมายอย่างแท้จริง ปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นอยู่ข้างในออกมาจนหมดสิ้น หากจะบอกว่าเวินไป๋ที่ร้องเพลงรักเปรียบเสมือนสัตว์ป่าจนมุมที่กำลังเลียแผลตัวเอง เช่นนั้นแล้ว เวินไป๋ที่ร้องเพลงร็อกในตอนนี้ก็คือสิงโตหนุ่มที่วิ่งตะบึงอย่างสุดแรงเกิดบนทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งแอฟริกา ความแตกต่างอันสุดขั้วนี้สั่นสะเทือนหัวใจของผู้ชม จนทุกคนลุกขึ้นยืน โยกย้ายและร้องตามเสียงดนตรี ราวกับว่าพวกเขารอคอยมาตลอดทั้งรายการก็เพื่อรอชมการแสดงรอบนี้ของเวินไป๋ บรรยากาศในฮอลล์พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน…

ต่อให้บรรยากาศจะดีเพียงใดก็ย่อมมีเวลาสิ้นสุด ช่วงท้ายเพลงยังคงปิดฉากลงด้วยเสียงกีตาร์ของเวินไป๋ เมื่อเพลงจบลง ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง เวินไป๋ก็สวมกอดกับสมาชิกในวงดนตรีทีละคน แสงไฟสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งเวที บนหน้าผากและใบหน้าของเขาผุดพรายด้วยหยาดเหงื่อเป็นประกาย เขายิ้มพลางค้อมคำนับให้แก่ผู้ชม และค้อมคำนับให้แก่เหล่ากรรมการ