บทที่ 59 รอบเลื่อนชั้น (4)

“ว้าว ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วค่ะ” พิธีกรสาวยิ้มพลางเดินออกมา เธอส่งกระดาษทิชชูให้อย่างใส่ใจ “ซับเหงื่อก่อนนะคะ”

“ขอบคุณครับ” เวินไป๋รับมาซับตรงหางคิ้วเบาๆ

“ว้าว!” ม่ายชิงแย่งพูดเป็นคนแรกอีกครั้ง “ฉันดีใจจริงๆ ที่ตัดสินใจมา ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางได้เห็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เวินไป๋ เร็วๆ นี้ฉันกำลังจะมีทัวร์คอนเสิร์ตทั่วประเทศ อยากเชิญคุณไปเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ต ตกลงไหม”

ทั้งสตูดิโอกลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง การได้รับคำเชิญจากดีว่าแถวหน้าของวงการเพลงให้ไปเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ต นับเป็นเกียรติยศสูงส่งเพียงใด!

แม้แต่ตัวเวินไป๋เองยังชะงักไป เขารู้ว่าตัวเองร้องได้ดี แต่การที่ม่ายชิงเอ่ยปากชวนไปเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตเป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ด้วยสถานะและชื่อเสียงระดับเธอ คำพูดที่เอ่ยออกมาในสถานการณ์แบบนี้นับเป็นคำมั่นสัญญา นั่นหมายความว่าขอเพียงเขาพยักหน้าตอนนี้ ก็จะได้โอกาสขึ้นเวทีร่วมกับราชินีเพลงทันที

พิธีกรข้างๆ เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม “เวินไป๋ ดีใจไหมคะ”

เวินไป๋ยิ้มตอบ “ดีใจครับ”

ม่ายชิงหัวเราะร่าพลางโบกมือ “ดี งั้นตกลงตามนี้นะ!”

ลำดับถัดไปคือการให้ความเห็นของเสี่ยวมั่ว

“เวินไป๋ คุณทำให้ผมต้องเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคุณใหม่อีกครั้งแล้ว ผมอยากรู้จริงๆ ว่าคุณยังทำอะไรได้อีก ยังร้องแนวไหนได้อีก” เสี่ยวมั่วเอ่ย

“ผมจะยังคงทำให้คุณเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อผมไปเรื่อยๆ ครับ แต่คำตอบนั้น ผมขอเก็บไว้เฉลยในการแข่งขันรอบหน้าแล้วกัน” เวินไป๋กล่าว

“ว้าว อาจารย์เสี่ยวมั่วคะ แบบนี้ไม่ให้ผ่านก็คงไม่ได้แล้วล่ะค่ะ” พิธีกรสาวหัวเราะ

“ได้! ผมจะรอดูคุณอยู่ตรงนี้แหละ! ให้ผ่าน!” เสี่ยวมั่วตบโต๊ะพลางพูด

จากนั้นก็ถึงคราวของหวงน่า “ฉันอยากจะถามต้นสังกัดตัวเองจริงๆ เลยค่ะ ว่าปีนี้จะช่วยจัดคอนเสิร์ตให้ฉันสักรอบได้ไหม ฉันก็อยากเชิญคุณไปเป็นแขกรับเชิญเหมือนกันนะ!”

ผู้ชมในสตูดิโอต่างหัวเราะลั่น แม้แต่เวินไป๋ยังอดขำไม่ได้

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงมุกตลก หลังจากหัวเราะกันไปแล้ว หวงน่าก็พูดต่อ “ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ มีแค่ประโยคเดียว ขอพูดต่อหน้ากล้องเลยแล้วกันนะคะ ขอโทษนะจ๊ะสามี นอกจากคุณแล้ว บนเวทียอดนักร้องแห่งนี้ ฉันอาจจะต้องใจเต้นแรงอีกครั้งแล้วล่ะค่ะ”

เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นทั่วทั้งห้องส่งอีกรอบ แม้จะรู้ว่าเป็นการหยอกเล่น แต่เวินไป๋ก็ยังโค้งคำนับให้หวงน่า พร้อมกับบอกว่าขอบคุณที่อาจารย์หวงให้ความเอ็นดู

สุดท้ายคือเฉิงเทาหลินที่ให้ความเห็นเพียงประโยคเดียวจบตามเคย ซึ่งดูเหมือนทุกคนก็ไม่ได้คาดหวังจะฟังอะไรยาวๆ จากเขาอยู่แล้ว

เมื่อร้องจบทั้งสองเพลง เวินไป๋ก็คว้าอันดับหนึ่งไปครองอย่างไร้ข้อกังขา ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้อย่างราบรื่น

ตอนที่การแข่งขันสิ้นสุดลงก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว เวินไป๋เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับบ้าน หลังจากพักผ่อนอยู่ที่บ้านได้สามวัน ทีมผู้กำกับก็แจ้งให้ผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านเข้ารอบทุกคนไปประชุมที่สถานีโทรทัศน์

เนื้อหาในการประชุมนอกจากจะแจ้งเรื่องกติกาและกำหนดการของรอบรองชนะเลิศแล้ว ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือการสอบถามพวกเขาทั้งสิบคนว่า สนใจจะเซ็นสัญญากับซิงอวี่มีเดีย บริษัทที่ร่วมมือกับซิงกวงเว่ยซื่อในการจัดรายการยอดนักร้องหรือไม่

แม้เวินไป๋จะเคยคลุกคลีอยู่ในวงการบันเทิงมาสองสามปี แต่เขาก็อยู่แค่วงนอกมาตลอด จึงไม่ได้เข้าใจกฎเกณฑ์ของวงการนี้อย่างถ่องแท้ ทำให้ในเวลานี้ยังตัดสินใจไม่ถูก โชคดีที่ทีมผู้กำกับไม่ได้เร่งรัดให้พวกเขาตัดสินใจทันที เพียงแต่บอกให้กลับไปคิดทบทวนดูเองก่อน ตอนจะกลับ ทีมงานคนหนึ่งที่ได้รับคำสั่งจากทีมผู้กำกับได้แอบมารั้งตัวเวินไป๋ไว้ โดยบอกว่ามีคนต้องการคุยกับเขาเป็นการส่วนตัว

“คุณเข้าใจจุดประสงค์ในการเซ็นสัญญาของเราหรือยัง” คนที่พูดคือหลูกว่างหลิน ผู้อำนวยการของซิงอวี่มีเดีย

เวินไป๋ส่ายหน้าตามตรง “ไม่เข้าใจครับ”

หลูกว่างหลินอายุราวๆ สี่สิบปี สวมแว่นตากรอบทอง ดูสุภาพเรียบร้อย ทว่าเวินไป๋กลับมองเห็นผ่านสายตาอันเฉียบคมที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์แว่นคู่นั้นว่า วิธีการทำงานของคนคนนี้คงจะเหี้ยมเกรียมกว่าภาพลักษณ์ภายนอกมากนัก

“ไม่ว่าวงการไหนก็มีกฎของตัวเอง วงการเราก็ไม่มีข้อยกเว้น ผมรู้ว่าคุณมีคนหนุนหลัง แต่ไม่ว่าคุณจะพึ่งพาใครอยู่ กฎก็คือกฎที่ต้องปฏิบัติตาม” น้ำเสียงของหลูกว่างหลินนุ่มนวลมาก ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง “ของฟรีไม่มีในโลก เรามอบเวทีให้เพื่อช่วยดันให้คุณมีชื่อเสียง คุณก็ต้องทำอะไรบางอย่างตอบแทนพวกเราบ้าง คุณว่าจริงไหม”