บทที่ 60 ไม่อยากเซ็นสัญญา

เวินไป๋เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว นี่คือการบีบให้เขาเซ็นสัญญา ถ้าไม่เซ็น รอบหน้าก็เตรียมตกรอบได้เลย ต่อให้กระแสนิยมจะสูงลิบแค่ไหน ทว่าอำนาจตัดสินใจก็ยังอยู่ในมือของผู้จัดอยู่ดี ต่อให้ร้องดีเลิศเลอเพียงใด พวกเขาก็มีวิธีเป็นร้อยเป็นพันที่จะสกัดไม่ให้คุณผ่านเข้าไปถึงรอบชิง

ความจริงเวินไป๋โมโหอยู่ไม่น้อย แม้จะรู้ซึ้งดีว่าวงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้ การจะเอาตัวรอดในวงการนี้คือต้องเหยียบย่ำไปบนกฎลับใต้โต๊ะข้อแล้วข้อเล่าเพื่อปีนป่ายขึ้นไป แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ จู่ๆ เขากลับนึกถึงฉินเฮ่อ ชายผู้เปี่ยมด้วยอำนาจและอิทธิพลคนนั้นขึ้นมา

เขาไม่ได้ตอบปฏิเสธไปตรงๆ แต่บอกหลูกว่างหลินว่าขอตัวกลับไปปรึกษาที่บ้านก่อน แล้วอีกสองวันจะให้คำตอบ

หลูกว่างหลินไม่ได้บีบคั้นอะไรต่อ ยอมปล่อยให้เขากลับไป

พอกลับถึงบ้าน เดิมทีเวินไป๋เหนื่อยล้าจนแทบทนไม่ไหว แต่กลับนอนไม่หลับ พลิกตัวกระสับกระส่ายจนฟ้าใกล้สว่างถึงพอจะเคลิ้มหลับไปได้ครู่หนึ่ง พอตื่นขึ้นมาก็เดินวนไปวนมาในห้อง แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นชุดวอร์มที่ใส่กลับมาจากบ้านของฉินเฮ่อ ซึ่งเพิ่งส่งซักแห้งเอากลับมาเมื่อสองสามวันก่อน เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหิ้วถุงใบนั้นก้าวออกจากบ้าน

เวินไป๋นั่งแท็กซี่มาจนถึงเชิงเขาจิ่งซานแล้วกดกริ่ง

“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใครครับ” สัญญาณเสียงเย็นชาดังลอดมาจากอินเตอร์คอมหน้าประตูเหล็ก

“ผมเวินไป๋ครับ อยากขอพบท่านฉิน” เวินไป๋บอก

“กรุณารอสักครู่นะครับ” สิ้นเสียงนั้น สัญญาณก็ตัดไป เวินไป๋ลอบถอนหายใจโล่งอก ฉินเฮ่อยู่ที่คฤหาสน์จริงๆ

ขอเพียงคนยังอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีทางไม่ยอมพบเขา เวินไป๋มีความมั่นใจประหลาดๆ ผุดขึ้นมาแบบนั้น

รออยู่ราวสิบนาที รถเอาดี้สีดำก็แล่นลงมาจากบนเขา ขณะเดียวกันประตูเหล็กก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก รถวนกลับลำอยู่ด้านนอก ก่อนที่เจี่ยงหลิงจะเปิดประตูลงมาเชื้อเชิญให้เวินไป๋ขึ้นรถ

“ท่านฉิน…ช่วงนี้สบายดีไหมครับ” เวินไป๋รู้สึกว่าบรรยากาศในรถเงียบกริบเกินไป จึงหาเรื่องชวนคุย

“เดี๋ยวก็ได้เจอแล้ว ทำไมไม่ถามเขาเองล่ะ” เจี่ยงหลิงปรายตามองผ่านกระจกมองหลังพลางยิ้มให้

“…” รอยยิ้มนั้นแฝงความนัยไว้มากเกินไป เวินไป๋จึงเบือนหน้าหนี หันไปมองทิวทัศน์ที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่างแทน

จนกระทั่งย่างเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ เวินไป๋ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองมาเช้าเกินไป ฉินเฮ่อยังนั่งรับประทานมื้อเช้าอยู่เลย ส่วนเขากลับแล่นมาถึงที่นี่ทั้งที่ท้องยังว่าง

นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาคฤหาสน์หลังนี้ด้วยความตั้งใจของตัวเอง ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดอย่างไร ถ้อยคำที่ซักซ้อมในใจมานับสิบรอบก่อนมาถึง พลันจุกอยู่ที่คอจนพูดไม่ออกสักคำ

“มานั่งนี่สิ” ฉินเฮ่อกวักมือเรียก

เวินไป๋เดินเข้าไปหา จึงพบว่าตรงที่นั่งประจำของเขาบนโต๊ะ มีอาหารเช้าจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ล้วนเป็นของที่เขากินบ่อยๆ ทั้งนั้น เขาเหลือบมองฉินเฮ่อแวบหนึ่ง อีกฝ่ายกำลังละเลียดกินขนมอย่างใจเย็นเป็นระเบียบ เขาจึงหย่อนตัวลงนั่ง แล้วจัดการกวาดอาหารเช้าตรงหน้าจนเกลี้ยงเกลา

เขาเป็นพวกคนหยาบ ไม่ได้มีมาดละเมียดละไมเคี้ยวช้ากลืนช้าอย่างฉินเฮ่อ แต่ก็ยังมีมารยาทตามที่ควรมี หลังกินเสร็จ เขาก็นั่งนิ่งรออยู่ตรงนั้น จนกระทั่งฉินเฮ่อใช้ผ้าเช็ดปากแล้วลุกขึ้นยืน เขาถึงได้ลุกขึ้นตาม

“ท่านฉินครับ เสื้อผ้าที่ขอยืมไป ผมซักมาคืนแล้วครับ” เวินไป๋ยกถุงที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ขึ้นมา

“ถือตามขึ้นมาสิ” ฉินเฮ่อก้าวขึ้นบันไดไปชั้นบน

เวินไป๋เดินตามหลังไปอย่างว่าง่าย

ภายในห้องทำงาน ฉินเฮ่อส่งสัญญาณให้เขาวางถุงเสื้อผ้าไว้ด้านข้าง

“ผ่านหรือยัง” ฉินเฮ่อนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน เอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลายอารมณ์

เวินไป๋คิดตามเพียงแวบเดียวก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายถามถึงเรื่องอะไร จึงตอบกลับไป “ผ่านแล้วครับ”

“ไม่อยากเซ็นสัญญากับค่ายงั้นเหรอ”

เวินไป๋ชะงักงันไป เมื่อดึงสติกลับมาได้ ถึงได้ตระหนักว่าการบากหน้ามาหาครั้งนี้ เขาคงมาถูกที่ถูกทางแล้วจริงๆ

อำนาจและอิทธิพลที่ฉินเฮ่อมีต่อวงการบันเทิง น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้เสียอีก

“ไม่ใช่ไม่อยากเซ็นครับ แต่ผมไม่อยากถูกบีบให้เซ็น” เวินไป๋ตอบไปตามความจริง