บทที่ 61 หยุดอยู่แค่รอบรองชนะเลิศ

เวินไป๋รู้ดีว่าตัวเองไม่ควรเอาแต่ใจ และรู้ซึ้งแก่ใจว่าด้วยสถานการณ์ในตอนนี้รวมถึงความกระหายที่จะก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง เขาไม่ควรปฏิเสธโอกาสเซ็นสัญญากับซิงอวี่ ทว่าไม่รู้ทำไม การมีอยู่ของฉินเฮ่อกลับทำให้เขามีเหตุผลที่จะดื้อรั้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าอะไรกันแน่ที่มอบความกล้าครั้งนี้ให้แก่เขา

"มีคนบีบนายเหรอ" ฉินเฮ่อถาม

"ครับ" เวินไป๋พลันรู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมา "พวกเขาสื่อทำนองว่า ถ้าผมไม่เซ็น ก็จะไม่ได้เข้าชิงชนะเลิศ"

"พวกเขาพูดแบบนี้เลยเหรอ"

"ไม่ได้พูดตรงๆ แต่ความหมายผมฟังออกครับ"

"อืม" ฉินเฮ่อพยักหน้า "งั้นก็ไม่ต้องเซ็น"

ท่าทีเรียบเฉยของฉินเฮ่อทำให้เวินไป๋ชะงักไป "ท่านฉิน คุณหมายความว่า…"

"นายไม่อยากเซ็นก็ไม่ต้องเซ็น" ฉินเฮ่อกล่าว

"ถ้าไม่เซ็นจะไม่ได้เข้าชิงชนะเลิศนะครับ" เวินไป๋เตือน

"นายอยากเข้าชิงขนาดนั้นเลยเหรอ" ฉินเฮ่อถามกลับ

เวินไป๋ชะงักไปอีกรอบ เขาอยากเข้าชิงจริงหรือ

เข้าชิงก็เพื่อชื่อเสียง เมื่อมีชื่อเสียงถึงจะก้าวเข้าสู่วงการนี้ได้ และเมื่อเข้าสู่วงการนี้ได้ถึงจะได้เป็นนักแสดง เพราะสิ่งที่เขาอยากทำจริงๆ คือการแสดง ไม่ใช่การร้องเพลง หากมีทางอื่นให้เดิน เขาจะเหนื่อยยากทำเรื่องพวกนี้ไปทำไม

ฉินเฮ่อยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะ "เจี่ยงหลิง ส่งข้อมูลของซิงอวี่มีเดียมาให้ฉัน"

หลังวางสาย ฉินเฮ่อก็เปิดคอมพิวเตอร์ สิบนาทีต่อมาเขาจึงเอ่ยปาก "นายไปบอกพวกเขาว่าไม่เซ็น รอบชิงชนะเลิศไม่ได้เข้าก็ช่างมัน การประกวดแบบนี้แต่ไหนแต่ไรมาไม่ได้มีแค่ที่หนึ่งเท่านั้นที่ดังได้"

เวินไป๋เข้าใจความหมายในคำพูดของฉินเฮ่อ ด้วยกระแสและความสามารถของเขาในตอนนี้ การไม่ได้เข้ารอบชิงชนะเลิศยิ่งจะสร้างประเด็นได้มากกว่าเดิม ไม่ดังก็ให้มันรู้ไป

"ทำสิ่งที่นายอยากทำ เรื่องอื่นไม่ต้องคิด" ฉินเฮ่อกล่าว

หัวใจของเวินไป๋ชาวาบ ก่อนจะผุดความรู้สึกหวานละมุนซึมซาบขึ้นมาทีละน้อย

ก่อนพ้นประตู เวินไป๋นึกอะไรขึ้นมาได้ อยากจะถามฉินเฮ่อ แต่คำพูดวนเวียนอยู่ในปาก สุดท้ายก็กลืนกลับลงไป เขาจะมีสิทธิ์อะไรไปถามกัน

วันรุ่งขึ้น สถานีโทรทัศน์แจ้งให้ผู้ผ่านเข้ารอบทั้งสิบคนไปเตรียมตัวซ้อมใหญ่สำหรับรอบรองชนะเลิศ เมื่อเทียบกับรอบคัดเลือก รอบรองชนะเลิศนี้เน้นองค์ประกอบของการแสดงมากขึ้น เวที แสงสี รวมถึงเสื้อผ้าหน้าผมก็ประณีตกว่าเดิมมาก

เวินไป๋คิดว่านี่คงเป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของตัวเองแล้ว จึงเลือกที่จะเล่นกีตาร์และร้องเพลงที่ตัวเองแต่งเอง แบบนี้จะได้ไม่ต้องเสียเวลาปรับจูนกับวงดนตรี และมีเวลาเหลืออีกมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดประโยคนั้นของฉินเฮ่อหรือไม่ เขาถึงรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็น อย่างน้อยเมื่อเทียบกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเขาก็ไม่มีแรงกดดันใดๆ แม้ว่าความนิยมของเขาในอินเทอร์เน็ตจะทิ้งห่างอันดับสองไปไกลลิบก็ตาม

ระหว่างนั้นหลูกว่างหลินมาหาเขา ถามว่าคิดดูแล้วเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งเวินไป๋ก็ปฏิเสธไปอย่างไม่ลังเล หลูกว่างหลินถามว่าเขารู้ไหมว่าการเซ็นกับไม่เซ็นมันหมายถึงอะไร เวินไป๋ตอบว่าไม่ว่าจะหมายถึงอะไร เขาก็ไม่เซ็นทั้งนั้น หลูกว่างหลินมองเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วปล่อยเขาไป แต่เวินไป๋มีลางสังหรณ์ว่าเรื่องคงไม่จบลงแค่นี้

ก่อนวันแข่งขัน ทางโทรทัศน์เริ่มเปิดคลิปเบื้องหลังการซ้อมของพวกเขา รวมถึงคลิปโปรโมตสั้นๆ ที่ถ่ายไว้ล่วงหน้า คลิปสั้นมาก ทั้งสิบคนได้แอร์ไทม์คนละไม่กี่สิบวินาทีเท่านั้น เวินไป๋สวมชุดสูทลำลองสีขาว ยืนอยู่บนสนามหญ้าแหงนมองท้องฟ้า ทั้งดูเศร้าสร้อยและหล่อเหลา ซึ่งแตกต่างจากภาพลักษณ์ตอนร้องเพลงบนเวที ตัวอักษรที่ขึ้นอยู่ข้างๆ คือ "นักร้องมากฝีมือผู้เปี่ยมด้วยเสน่ห์หลากสไตล์ นักร้องผู้ร้องด้วยจิตวิญญาณ เวินไป๋" เป็นคำชื่นชมที่สูงมาก ตอนที่เวินไป๋ดูโทรทัศน์ยังรู้สึกเขินขึ้นมา

ในเวลาเดียวกัน รอบคัดเลือกก็ออกอากาศทางโทรทัศน์แล้ว เวินไป๋พบว่ากระแสความนิยมของเขาพุ่งสูงขึ้นไปอีก เพราะผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลา ร้องเพลงรักก็ได้ เพลงร็อกก็ดีแบบเขามันหาได้ยาก คนจำนวนมากตกหลุมรักความแตกต่างสุดขั้วของเขาจนพากันตะโกนว่า "เวินไป๋ไม่ได้แชมป์ก็ไร้ความยุติธรรมแล้ว"

เขาก็ค่อยๆ พบว่าตัวเองเริ่มจะออกไปไหนมาไหนตามใจชอบไม่ได้แล้ว แค่ลงไปกินอาหารเช้าข้างล่างก็อาจถูกคนจำได้ เขาเพิ่งจะมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ว่า ตัวเองอาจจะกำลังดังเป็นพลุแตกเข้าจริงๆ

รอบรองชนะเลิศมาถึงอย่างรวดเร็ว การแข่งขันรอบนี้ใช้รูปแบบการเลือกคู่แข่งมาท้าดวล ทั้งสิบคนจับสลาก เริ่มตั้งแต่หมายเลขหนึ่ง สามารถเลือกใครก็ได้ในเก้าคนที่เหลือเพื่อท้าชิง คนที่ถูกเลือกจะหมดสิทธิ์เลือกฝ่ายตรงข้าม นั่นหมายความว่า หากหมายเลขหนึ่งเลือกหมายเลขสอง หมายเลขสองก็ต้องรับคำท้าเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์เลือก จากนั้นหมายเลขสามก็จะเลือกระหว่างหมายเลขสี่ถึงสิบ ต่อกันไปเรื่อยๆ

เมื่อทั้งสองคนในกลุ่มเดียวกันร้องเพลงจบ กรรมการจะเป็นผู้ตัดสินว่าใครจะอยู่ใครจะไป

เวินไป๋จับได้หมายเลขห้า บอกไม่ถูกว่าดีหรือไม่ดี เขามีลางสังหรณ์ว่าสี่คนแรกคงไม่มีใครกล้าเลือกเขา

ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่าลางสังหรณ์ของเวินไป๋ถูกต้อง สี่คนแรกเลี่ยงเขาหมดทุกคน เมื่อสุดท้ายคนที่เหลืออยู่คือนักร้องหญิงที่ได้รับความนิยมเป็นอันดับสอง เวินไป๋ก็แทบจะมั่นใจได้เลยว่า ผู้เข้าแข่งขันเหล่านี้น่าจะถูกหลูกว่างหลินเตือนไว้แล้วว่าห้ามเลือกเขา เขาถึงขั้นมั่นใจว่าการที่เขาจับได้หมายเลขห้าก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

มีเพียงการจับเขามาชนกับนักร้องหญิงฝีมือฉกาจคนนี้เท่านั้น การคัดเขาออกถึงจะดูสมเหตุสมผลที่สุด

เวินไป๋ยอมรับชะตากรรม เขาไม่รู้สึกโกรธด้วยซ้ำ หลูกว่างหลินพูดถูก ทุกวงการมีกฎเกณฑ์ของตัวเอง ไม่ทำตามก็ตกรอบไป ไม่มีอะไรสลักสำคัญ

การแสดงของเวินไป๋ถูกจัดไว้เป็นลำดับสุดท้าย ตอนที่เขาอุ้มกีตาร์เดินขึ้นเวที เสียงเชียร์จากด้านล่างก็ดังกระหึ่มอีกครั้ง เมื่อมองปฏิกิริยาของผู้ชมข้างล่าง ต่อให้เขาจะรู้สึกไม่แยแสแค่ไหน ก็อดที่จะเศร้าใจไม่ได้อยู่ดี

เขาไปยืนอยู่หน้าไมโครโฟนพลางทำท่าจุ๊ปาก มือข้างหนึ่งจับไมค์แล้วพูดว่า "ดีใจมากครับที่ยังได้มายืนร้องเพลงให้พวกคุณฟังบนเวทีนี้ แน่นอนว่านี่อาจจะเป็นรอบสุดท้ายของผมแล้ว"

พูดถึงตรงนี้เขาจงใจหยุดไปครู่หนึ่งเพื่อสังเกตสีหน้าของกรรมการทั้งสี่คน เป็นไปตามคาด บนใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความเสียดายและจนใจ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับคำสั่งมาแล้ว เวินไป๋ไม่โทษพวกเขา เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะควบคุมได้อยู่แล้ว

"ในรอบที่แล้ว อาจารย์เสี่ยวมั่วเคยถามผมว่า ผมยังทำอะไรได้อีก ผมยังมีอะไรที่พอจะเอาออกมาโชว์ได้อีก" เวินไป๋ยิ้มออกมา เสียงหัวเราะสดใสเรียกเสียงกรี๊ดจากผู้ชมข้างล่างได้ระลอกใหญ่ เวินไป๋หยุดไปนิดหนึ่งก่อนพูดต่อ "วันนี้ผมอยากจะบอกพวกคุณว่า ผมยังแต่งเพลงเป็นด้วยครับ เพลงต่อไปนี้ขอมอบให้กับทุกคน เพลง《เฝ้ารอ》หวังว่าพวกคุณทุกคนจะรักษาความหวังเล็กๆ ในใจเอาไว้ รักชีวิต และรักคนที่อยู่เคียงข้างพวกคุณนะครับ"

นิ้วของเวินไป๋กรีดผ่านสายกีตาร์เบาๆ ท่วงทำนองท่อนอินโทรที่ไม่คุ้นเคยค่อยๆ ดังแว่วออกมาอย่างกินใจ ทั่วทั้งฮอลล์เงียบกริบลงในทันที

"ฤดูหนาวมาเยือน ฉันเฝ้ารอฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้ร่วงโรย การเฝ้ารอแห่งฤดูใบไม้ร่วงก็เริ่มต้น ฉันกำลังรอคอยคำสารภาพ เฝ้ารออนาคตที่จะเอ่ยคำว่ารัก…"

เพลงนี้แต่งขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนนั้นเขายังอายุไม่ถึงยี่สิบ เนื้อร้องและทำนองยังไร้เดียงสานัก ด้วยประสบการณ์ของเขาในตอนนี้ เขาสามารถแต่งได้ดีกว่านี้มาก แต่เขาก็ยังเลือกเพลงนี้โดยไม่ลังเล แม้กระทั่งไม่ได้ปรับเปลี่ยนอะไรเลยสักนิด ในการร้องก็ไม่ได้ใส่เทคนิคใดๆ แค่ร้องคลอไปกับเสียงกีตาร์แบบนั้น

อาจเป็นเพราะแบบนี้ มันจึงเข้าถึงหัวใจของผู้ชมในฮอลล์ ราวกับมีกระแสจิตเชื่อมถึงกัน คล้ายกับมองเห็นผลการแข่งขันของเวินไป๋ล่วงหน้า ผู้คนมากมายถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

"ทำไมต้องเฝ้ารอ ทำไมต้องคาดหวัง เมื่อจุมพิตยังคงเป็นเพียงจุมพิต เธอจะเข้าใจว่าชีวิตเป็นเพียงสายหมอกอันแสนสั้น หากไม่รีบสูดกลืน ก็จงรีบลิ้มรส…"

เสียงของเวินไป๋เงียบลง เสียงกีตาร์โน้ตสุดท้ายจบลงอย่างสมบูรณ์ บรรยากาศในฮอลล์เงียบสงัด คล้ายกับจมดิ่งอยู่ในความโศกเศร้าอันลึกซึ้ง แม้แต่พิธีกรก็ยังลืมพูดไปชั่วขณะ

จากนั้นมีคนเริ่มปรบมือนำขึ้นมา เวินไป๋ลืมตาขึ้นมอง เป็นเสี่ยวมั่วนั่นเอง ต่อมาเสียงปรบมือก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนดังกึกก้องไปทั่วทั้งสตูดิโอ

พิธีกรพูดแทรกขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ "เป็นเพลงที่กินใจมากเลยค่ะ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนจิตใจได้รับการชำระล้างเลย นี่คุณแต่งเองจริงๆ เหรอคะ คุณเวินไป๋"

"ของแท้แน่นอนครับ"

"แต่งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"

"แต่งไว้เยอะมากครับ จำไม่ได้แล้ว" เดิมทีเขาอยากจะบอกว่าสิบปีก่อน แต่ก็คิดขึ้นได้ทันควันว่าตอนนี้เขาคือเวินไป๋ไม่ใช่ถงเยี่ยน เมื่อสิบปีก่อนเวินไป๋ยังไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่เลย หากพูดออกไปคงความแตกพอดี

พิธีกรเองก็น่าจะรู้เรื่องที่เวินไป๋ต้องหยุดอยู่แค่รอบรองชนะเลิศ เธอไม่ได้ซักไซ้ต่อ แค่พูดประโยคธรรมดาๆ ไปสองสามคำแล้วก็ส่งต่อหน้าที่ให้กรรมการ

อาจเป็นเพราะรู้สึกเสียดาย ครั้งนี้ม่ายชิงจึงไม่ได้แย่งพูด เสี่ยวมั่วเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "เวินไป๋ ไม่ว่าวันนี้นายจะได้อยู่ต่อหรือไม่ ฉันจะทำซิงเกิลให้นายหนึ่งเพลง วันนี้ฉันขอทิ้งคำพูดไว้ตรงนี้เลย ทุกคนเป็นพยานให้ฉันได้!"

พอเสี่ยวมั่วพูดจบ ท่ามกลางเสียงปรบมือก็มีเสียงผิวปากแหลมดังขึ้นมา คนคนนั้นคือม่ายชิงนั่นเอง เธอตะโกนเสียงดัง "อาจารย์เสี่ยวมั่ว ยอดเยี่ยมมากค่ะ!"

ม่ายชิงพูดต่อ "นายรับปากจะเป็นแขกรับเชิญในคอนเสิร์ตของฉันแล้ว อย่าลืมล่ะ!"

เวินไป๋ยิ้มขอบคุณ

หวงน่าพูดว่า "ช่วยแต่งเพลงให้พี่สาวฟรีสักเพลงสิ"

เวินไป๋หลุดขำ รีบพยักหน้ารับปาก ไม่ว่าจะพูดจริงหรือพูดเล่น แต่การรู้ว่าพวกเขาสนับสนุนตนเองก็ทำให้ในใจเขารู้สึกโล่งขึ้นมาก

เฉิงเทาหลินเป็นคนสุดท้ายที่พูด ยังคงเป็นประโยคสั้นๆ "เก่งมาก นายจะดัง"

คำพูดประโยคนี้ตรงใจเวินไป๋ไม่น้อย

ผลลัพธ์เป็นไปตามคาด เวินไป๋พ่ายแพ้ให้กับนักร้องหญิงคนนั้น และยุติเส้นทางในการแข่งขันยอดนักร้อง พิธีกรถามความรู้สึกของเขาตามหน้าที่ เขาก็ตอบไปแบบคลุมเครือว่า "ทุกคนมีความสุขก็พอแล้วครับ"

มีความสุขเหรอ คงไม่มีใครมีความสุขจริงๆ หรอกมั้ง ยกเว้นแฟนคลับของนักร้องที่ผ่านเข้ารอบ เพราะการขาดคู่แข่งที่น่ากลัวอย่างเขาไป โอกาสคว้าแชมป์ก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

การแข่งขันที่ยืดเยื้อมานานกว่าสองเดือนสิ้นสุดลงเสียที แน่นอนว่ามีแค่เขาที่จบการแข่งขัน ตัวการแข่งขันเองยังไม่จบ แต่ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอีกต่อไปแล้ว เวินไป๋รู้สึกโล่งไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า ขณะเดียวกันก็รู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมา เพราะเขาไม่รู้ว่าเส้นทางต่อไปควรจะเดินอย่างไร ดังน่ะดังแล้ว แต่กลับไร้ทิศทาง

ทว่าในไม่ช้า ก็มีคนติดต่อมาหาเขา นั่นคือเสี่ยวมั่ว

เสี่ยวมั่วนัดเจอเขาที่ห้อง VIP ของร้านอาหารเสฉวนแห่งหนึ่ง เมื่อเวินไป๋ไปถึงก็พบว่าไม่ได้มีแค่เสี่ยวมั่วคนเดียว แต่ยังมีชายวัยกลางคนศีรษะกลมที่มีหนวดเรียวเล็กสองข้างเหนือริมฝีปากอยู่อีกคนหนึ่ง

เมื่อเห็นเวินไป๋เดินเข้ามา เสี่ยวมั่วก็ทักทายเขาอย่างสนิทสนม "รีบมานั่งสิ"

จากนั้นเสี่ยวมั่วก็แนะนำให้อีกฝ่ายรู้จัก "นี่คือโปรดิวเซอร์เพลง ม่ายต้าจิน อาจารย์ของฉัน นายคงเคยได้ยินชื่อใช่ไหม"

เวินไป๋ตกใจมาก ชื่อม่ายต้าจินนี้อย่าว่าแต่เคยได้ยินเลย ต้องบอกว่าชื่อเสียงโด่งดังจนสะเทือนเลื่อนลั่น เหล่าราชาและราชินีเพลงที่แจ้งเกิดในยุคเก้าสิบ ส่วนใหญ่ล้วนเคยร้องเพลงที่เขาแต่ง หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ขอแค่ได้ร้องเพลงที่เขาแต่ง ก็สามารถดังเป็นพลุแตกได้ทั้งนั้น

เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เวินไป๋ไม่อยากจะเชื่อก็คือ ม่ายต้าจินที่หล่อเหลาในวัยหนุ่ม เหตุใดถึงกลายมาเป็นสภาพเช่นนี้ไปได้ สมกับคำพูดที่ว่า กาลเวลาคือมีดเชือดหมูจริงๆ

"สวัสดีครับอาจารย์ม่าย ผมเวินไป๋ครับ" เขาชิงแนะนำตัวเองโดยไม่รอให้เสี่ยวมั่วแนะนำ

ม่ายต้าจินโบกมือ "เอาละๆ ไม่ใช่งานใหญ่อะไร ไม่ต้องมารยาทจัดขนาดนั้น รีบมาสั่งอาหาร หิวจะตายอยู่แล้ว"

เสี่ยวมั่วยักคิ้วให้เขาเป็นสัญญาณให้เดินไปนั่ง

เวินไป๋เข้าใจความหมาย เขาจึงรินชาลงในถ้วยของม่ายต้าจินอย่างรู้ความ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เสี่ยวมั่ว