บทที่ 62 แสดงฉากจูบสักฉาก

ม่ายต้าจินเป็นคนสบายๆ กว่าที่คิด ระหว่างรออาหาร เขาก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนเวินไป๋คุยเรื่องการแสดงบนเวที 'ยอดนักร้อง'

"เคยเรียนร้องเพลงมาก่อนไหม"

"เคยฝึกเองบ้างครับ" เวินไป๋ไม่ได้บอกความจริงว่าเขาเคยเรียนกับครูผู้เชี่ยวชาญ เพราะนั่นเป็นเรื่องของถงเยี่ยน ส่วนตัวเขาในตอนนี้ไม่เคยทำแบบนั้น

"งั้นเธอก็มีพรสวรรค์มากทีเดียว" ม่ายต้าจินเอ่ยชมตรงๆ โดยไม่หวงคำชม

"ขอบคุณครับอาจารย์ม่าย"

ระหว่างที่คุยกัน อาหารก็เริ่มทยอยนำมาเสิร์ฟ เมื่อพนักงานถอยออกไป ม่ายต้าจินจึงถามต่อ

"ชอบร้องเพลงไหม"

เวินไป๋อยากตอบว่าชอบ แต่พอสบสายตากับม่ายต้าจิน คำตอบนั้นก็ชะงักไป

ชอบไหม… เขาชอบ แต่ถ้าถามว่าชอบแค่ไหน ก็ยังเทียบไม่ได้กับความรักในการแสดง ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าคำถามของม่ายต้าจินแฝงความนัยบางอย่าง และเขาก็เชื่อว่าคนเจนโลกที่คร่ำหวอดในวงการบันเทิงมาหลายสิบปีอย่างม่ายต้าจินต้องมีสายตาเฉียบคมอย่างยิ่ง จิตใต้สำนึกสั่งให้เขาอย่าโกหก ทว่าเขาควรจะตอบอย่างไรดี

"อยากมีซิงเกิลไหม" ม่ายต้าจินถามต่อ

"อยากครับ" เวินไป๋พยักหน้าตอบทันที เรื่องนี้ออกมาจากใจจริง คนที่ก้าวมาจากเวทีประกวดหากไม่มีผลงานออกมาสู่สายตาผู้คน ไม่ช้าก็คงถูกลืม ตอนนี้เขาจำเป็นต้องตั้งหลักปักฐานในวงการนี้ให้มั่นคงโดยเร็ว

"ดี งั้นฉันจะทำซิงเกิลให้เธอเพลงหนึ่ง"

ม่ายต้าจินพูดพลางคีบต้มปลาผักกาดดองเข้าปากไม่หยุด น้ำเสียงสบายๆ ราวกับกำลังบอกว่า 'วันนี้ปลาสดดีจริง'

เวินไป๋คิดว่าตัวเองหูฝาด จึงส่งสายตาไปถามเสี่ยวมั่ว

เสี่ยวมั่วมีแววประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าชั่วครู่ ก่อนจะเอื้อมมือมาตบไหล่เขา

"อาจารย์ พูดจริงเหรอครับ" เสี่ยวมั่วตักเนื้อปลาใส่ชามให้อีกฝ่าย

"ฉันเคยพูดเหลวไหลตั้งแต่เมื่อไหร่" ม่ายต้าจินถลึงตาใส่

"…" เสี่ยวมั่วไหวไหล่ อาจารย์พูดบ่อยจะตายไป

"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมช่วยเธอ" ม่ายต้าจินเคี้ยวอาหารแล้วถามต่อ

เวินไป๋วางตะเกียบลง ตั้งใจรอฟัง

"เธอมีพรสวรรค์จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นทักษะการร้อง อารมณ์ หรือการสื่อสารบนเวที ล้วนทำได้ดี แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นทำให้ฉันทึ่งจนต้องเสนอตัวมาแต่งเพลงให้ เหตุผลที่ฉันยอมทำซิงเกิลให้มีสองข้อ หนึ่ง ทั้งลูกศิษย์และลูกสาวฉันต่างก็มองเห็นแววในตัวเธอ โดยเฉพาะลูกสาวฉัน พอกลับถึงบ้านก็เอาแต่พูดกรอกหูฉันอยู่หลายวันจนหูแทบจะขึ้นขี้ไคล ข้อสอง ตอนนี้ฉันมีเพลงอยู่เพลงหนึ่งที่ยังหาคนร้องที่เหมาะสมไม่ได้พอดี เห็นว่าเธอก็พอใช้ได้"

เวินไป๋หันไปมองเสี่ยวมั่วอีกครั้ง เสี่ยวมั่วจึงเฉลย "ม่ายชิง ลูกสาวของอาจารย์คือม่ายชิงน่ะ"

เวินไป๋ถึงบางอ้อ มิน่าเล่าตอนม่ายชิงเข้าวงการถึงได้โด่งดังเป็นพลุแตก ที่แท้ก็มีเสาหลักอย่างม่ายต้าจินคอยหนุนหลัง แน่นอนว่าความสามารถของเธอเองก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามเช่นกัน

"แต่เธอต้องเตรียมใจไว้ก่อนนะ ตอนนี้วงการเพลงมันเป็นแบบนี้ นักร้องออกอัลบั้มสิบชุดยังหาเงินสู้ดารานักแสดงเล่นซีรีส์แค่ตอนเดียวไม่ได้เลย เพลงที่เหนื่อยยากทำออกมาก็ใช่ว่าจะขายดี แม้แต่ฉันเองก็เปลี่ยนสภาพที่เป็นอยู่นี้ไม่ได้ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ฉันมั่นใจมาก นั่นคือฉันทำให้เธอดังได้ ไม่ได้คุยโม้นะ คนที่ร้องเพลงของฉันแทบไม่มีใครไม่ดัง ยกเว้นแต่จะดวงกุดสุดขีด ถึงตอนนั้นเทวดาหน้าไหนก็คงช่วยไม่ได้"

ม่ายต้าจินวางตะเกียบลง มองตรงมาที่เวินไป๋แล้วเอ่ย "เพราะงั้นเมื่อกี้ฉันถึงถามเธอว่าชอบร้องเพลงไหม ถ้าชอบร้องเพลงจากใจจริง และคิดจะเอาดีทางสายนี้ ฉันจะช่วย นอกจากซิงเกิลนี้แล้ว วันข้างหน้าฉันจะทำอัลบั้มให้ด้วย แต่ถ้าไม่ได้ชอบร้องเพลงจริงๆ แค่อยากใช้มันเป็นบันไดก้าวเข้าสู่วงการบันเทิง ก็จะมีแค่เพลงนี้เพลงเดียว ถ้าวันไหนไปไม่รอดแล้วคิดจะซมซานกลับมาร้องเพลง ฉันจะไม่ยื่นมือเข้าช่วยเด็ดขาด แต่ก็นะ…ถ้าเธอมีความสามารถพอจนดังเปรี้ยง แล้วยอมควักเงินก้อนโตมาจ้างให้ฉันแต่งเพลงให้ ฉันก็ไม่ปฏิเสธหรอก เพราะฉันเองก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน เพียงแต่ค่าตัวฉันคงไม่ถูกแน่ๆ ก็แค่นั้น"

วินาทีนี้ เวินไป๋รู้สึกเหมือนตัวเองถูกอ่านทะลุปรุโปร่ง เขารู้ดีว่าสีหน้าตนเองคงดูไม่จืด นั่นคือความกระอักกระอ่วนที่ถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง

"เอาเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เธอจะไปทางไหนต่อมันก็เรื่องของเธอ ในเมื่อฉันรับปากแล้วก็จะทำให้เต็มที่ รายละเอียดพวกนี้ไปคุยกับลูกศิษย์ฉันต่อแล้วกัน กำหนดเวลาได้เมื่อไหร่ค่อยบอกฉัน"

ประโยคสุดท้ายเขาหันไปพูดกับเสี่ยวมั่ว

มื้ออาหารนี้จบลงด้วยบรรยากาศที่ค่อนข้างอึดอัด แต่เวินไป๋จิตใจนิ่งพอ แม้ในอกจะรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ทว่าภายนอกยังคงคุมท่าทีได้เป็นอย่างดี

พอกินเสร็จม่ายต้าจินก็ขอตัวกลับทันที ส่วนเสี่ยวมั่วกลับเลือกอยู่ต่อ

"ขับรถมาหรือเปล่า" เสี่ยวมั่วถาม

"ผมไม่มีรถครับ" เวินไป๋ตอบ

"งั้นอยู่ดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อย" เสี่ยวมั่วพูดจบก็เดินออกจากห้อง VIP ไป พอกลับเข้ามาในมือก็ถือเหล้าขาวดีกรีห้าสิบสองมาขวดหนึ่ง

"ดื่มไหวไหม" เขาเปิดขวดแล้วรินใส่แก้วทรงเตี้ยสองใบจนปริ่ม

"ก็พอได้ครับ" นับตั้งแต่คราวนั้นที่ถูกหลัวเหล่าซานบีบให้ดื่มเอ็กซ์โอไปสองขวดในห้อง VIP เวินไป๋ก็ไม่เคยแตะต้องแอลกอฮอล์อีกเลย พอมาเห็นของเหลวใสเต็มปรี่ในแก้วตรงหน้าตอนนี้ ลึกๆ ก็เริ่มรู้สึกแหยงขึ้นมาบ้าง

เสี่ยวมั่วดันแก้วใบหนึ่งมาตรงหน้าเขา "นายดื่มตามสบายเลย ฉันแค่อยากเหล้าจนทนไม่ไหวแล้ว"

เสี่ยวมั่วกระดกอึกเดียวก็พร่องไปหนึ่งในสามแก้ว เวินไป๋จึงยกขึ้นจิบตามไปคำหนึ่ง

"อาจารย์ฉันเป็นโรคสามสูง เขาไม่ดื่มเหล้า แล้วก็ไม่ยอมให้ฉันดื่มด้วย" เสี่ยวมั่วพูดพลางยิ้มขำ "นายอย่าถือสาเลย อาจารย์ฉันน่ะเป็นคนแปลกๆ หน่อย แต่เขามีฝีมือจริงๆ คนในวงการนี้ที่เคยร้องเพลงของเขามีนับไม่ถ้วน ไม่มีใครไม่ดัง ต่อให้คนไม่ดัง ตัวเพลงก็ดังระเบิดอยู่ดี การที่เขายอมทำซิงเกิลให้นาย แสดงว่าเขาถูกชะตานายเข้าจริงๆ ถ้าเป็นคนที่เขาไม่ชอบ ต่อให้ไปกราบกรานอ้อนวอนแทบตายก็ไม่มีประโยชน์หรอก"

เสี่ยวมั่วกระดกไปอีกอึกแล้วพูดต่อ "ฉันไม่เหมือนอาจารย์ อาจารย์ฉันน่ะมีหลักการเป๊ะมาก คนที่เคยร้องเพลงของเขา ถ้าตั้งหน้าตั้งตาร้องเพลงต่อไปไม่ว่อกแวะไปทำอย่างอื่น เขาก็พร้อมแต่งเพลงทำอัลบั้มให้เรื่อยๆ แต่ถ้าใครเคยร้องเพลงเขาแล้วคิดจะเปลี่ยนสายไปทำอย่างอื่น แล้ววันหนึ่งเกิดอยากกลับมาร้องเพลงเขาอีกล่ะก็ ต้องจ่ายเงินก้อนโต แพงกว่าคนอื่นเขาตั้งหลายเท่า"

เสี่ยวมั่วว่าต่อ "แต่ฉันไม่เป็นแบบนั้น ถ้าฉันถูกชะตากับใคร ไม่ว่าเขาจะไปทำอะไร จะไปเล่นหนังหรือไปกวาดถนน ขอแค่อยากร้อง ฉันก็พร้อมช่วย ฉันค่อนข้างถูกใจนายนะ ขอแค่นายต้องการ วันหน้าอย่าลืมมาหาฉัน จะซิงเกิลหรืออัลบั้ม ฉันจัดให้หมด"

เวินไป๋รู้ว่าเสี่ยวมั่วเริ่มเมาแล้ว จึงยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจ ทั้งที่ตนแทบไม่ได้ทำอะไรให้อีกฝ่ายเลย เขากลับยอมยื่นมือช่วยถึงเพียงนี้ นี่คงนับเป็นผู้มีพระคุณบนเส้นทางชีวิตของเขาได้จริงๆ เพื่อแสดงความจริงใจ พอดื่มขวดนั้นหมด เวินไป๋จึงสั่งเพิ่มมาอีกขวด

ตอนแยกย้ายกัน เวินไป๋ก็เริ่มมึนหัวแล้วเหมือนกัน ส่วนเสี่ยวมั่วคออ่อนกว่าเขา แถมยังแย่งดื่มไปตั้งเยอะ จึงเมาพับไม่ได้สติไปนานแล้ว เวินไป๋ไม่รู้ว่าบ้านอีกฝ่ายอยู่ที่ไหน จึงพาไปเปิดห้องพักที่โรงแรมใกล้ๆ เขียนโน้ตทิ้งไว้ให้แผ่นหนึ่งแล้วค่อยออกมา

ตอนนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว ชุมชนเก่าแห่งนี้มืดสนิทไร้แสงไฟมาแต่ไหนแต่ไร เวินไป๋เดินมาถึงใต้ตึก กลับพบว่ามีรถเก๋งคันหนึ่งจอดอยู่ ด้วยระยะที่ค่อนข้างไกลและความมืดทำให้มองเห็นไม่ถนัดตา พอเดินเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่ามีคนยืนอยู่หน้ารถ

"คุณเวิน"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เวินไป๋สะดุ้งตกใจ ก่อนจะรู้ตัวทันทีว่าเป็นเสียงของเจี่ยงหลิง

"เจี่ยงหลิง?" เวินไป๋เปลี่ยนสรรพนามเรียกเจี่ยงหลิงไปตั้งนานแล้ว "ดึกขนาดนี้ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ"

"ท่านฉินให้ผมมารับคุณไปที่คฤหาสน์ครับ"

"ตอนนี้เนี่ยนะ" เวินไป๋ถามพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา "นายรอนานแล้วเหรอ ทำไมไม่โทรหาฉันล่ะ"

"โทรศัพท์คุณติดต่อไม่ได้ครับ"

"งั้นเหรอ" เวินไป๋กดหน้าจอโทรศัพท์ แต่ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ ถึงนึกขึ้นได้ว่าแบตเตอรี่คงหมด จึงรีบบอกเจี่ยงหลิงทันที "โทษที แบตหมดน่ะ เครื่องเลยดับไปเอง"

"ไม่เป็นไรครับ" เจี่ยงหลิงบอก "ไปกันตอนนี้เลยเถอะครับ"

"ได้" เวินไป๋พูดจบก็เปิดประตูแล้วก้าวขึ้นไปนั่งในรถก่อน

ตอนที่รถแล่นมาถึงคฤหาสน์เขาจิ่งซานยังไม่ถึงสี่ทุ่มครึ่ง ไฟในคฤหาสน์ยังสว่างโร่ หลังจากก้าวเข้าไปข้างใน เวินไป๋ก็เปลี่ยนรองเท้าอย่างคุ้นเคยแล้วเดินตรงไปยังห้องอาหาร เป็นไปตามคาด คนแซ่ฉินกำลังนั่งกินมื้อดึกอยู่ อาหารมื้อดึกยังคงเป็นของเดิมๆ ไม่กี่อย่าง เพียงแต่เปลี่ยนจากน้ำชามาเป็นนมสด

เวินไป๋นั่งลงตรงที่นั่งประจำ มองดูฉินเฮ่อกินอาหาร ทว่าในหัวกลับพร่าเลือนไปหมด ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มเล่นงานเข้าแล้วจริงๆ

"ไปดื่มมาเหรอ" ฉินเฮ่อจิบนมสด กลืนอาหารในปากลงไปแล้วเอ่ยถาม

"อืม" เวินไป๋ใช้เวลาคิดอยู่หลายวินาทีกว่าพยักหน้าตอบ

"กับใคร"

"เสี่ยวมั่ว…แล้วก็ม่ายต้าจิน"

"หือ" ฉินเฮ่อแสดงสีหน้าสนใจขึ้นมา

"…อืม" เวินไป๋พยักหน้าอีกรอบ

ฉินเฮ่อส่งเสียงหึในลำคอ หากเวินไป๋ยังมีสติดีอยู่คงจับได้ว่าเสียงนั้นแฝงความพึงพอใจเอาไว้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาเมาจนครองสติไม่อยู่แล้ว

"คุณหึอะไร" เวินไป๋ขมวดคิ้วใส่ "คิดว่าผมโกหกเหรอ ผมจะบอกให้นะคนแซ่ฉิน ใครๆ ก็บอกว่าผมร้องเพลงเพราะ แม้แต่ม่ายต้าจินยังพูดแบบนี้เลย เขาตกลงจะช่วยทำซิงเกิลให้ผมเพลงหนึ่งด้วย"

รอยยิ้มที่มุมปากของฉินเฮ่อลึกขึ้น คนแซ่ฉินงั้นเหรอ ดีจริงๆ!

"ถ้าปล่อยซิงเกิลนี้ออกไป ผมก็จะได้ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงอย่างเป็นทางการ ถึงตอนนั้นก็จะมีค่ายมาเซ็นสัญญา ผมก็จะมีโอกาสได้เล่นละคร ได้ทำสิ่งที่ผมชอบที่สุดแล้ว…"

เห็นได้ชัดว่าเวินไป๋เมาจนไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกมา แต่ก็ยังเอามือเท้าศีรษะแล้ววาดฝันถึงอนาคตให้ฉินเฮ่อฟังต่อไป

ฉินเฮ่อหลุดหัวเราะออกมา เขาพยายามหาวิธีดึงมุมอื่นๆ ของผู้ชายคนนี้ออกมาอยู่ตลอด ไม่นึกเลยว่าเหล้าไม่กี่แก้วจะทำได้สำเร็จ แปลกใหม่ดีจริงๆ

นิสัยตอนเมาของเวินไป๋ไม่ได้แย่อะไร ไม่วิ่งเพ่นพ่านหรือทำลายข้าวของ เพียงแต่จะพูดมากเป็นพิเศษ ฉินเฮ่อจึงอยากแหย่เล่นสักหน่อย

"เอาละๆ นายจะได้เล่นละครแล้ว ยินดีด้วยนะ"

"…คุณพูดส่งเดชไปงั้นใช่ไหม" เวินไป๋ถลึงตาใส่อย่างเอาเรื่อง "คุณพูดส่งเดชไปงั้นใช่ไหม"

"ก็ฉันไม่รู้ว่าฝีมือการแสดงของนายดีไหมนี่ หรือนายจะลองแสดงให้ฉันดูสักฉากล่ะ" ฉินเฮ่อยิ้ม

"ตอบผมมาก่อน เมื่อกี้คุณพูดส่งเดชไปงั้นใช่ไหม" เวินไป๋ยังคงทำหน้าตึงขึงขัง

แหม ยังรู้อีกว่าคือเมื่อกี้

"เปล่า" ฉินเฮ่อส่ายหน้า ตีสีหน้าจริงจัง "ฉันไม่ได้พูดส่งเดช ยินดีกับนายจากใจจริงเลย"

"ค่อยยังชั่วหน่อย"

เวินไป๋ก้มหน้าลง เอามือเท้าศีรษะไว้แล้วเงียบไป

ห้านาที สิบนาทีผ่านไป จนฉินเฮ่อนึกว่าเขาหลับไปแล้ว จู่ๆ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองฉินเฮ่อ "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ ให้ผมแสดงให้ดูสักฉากเหรอ"

ฉินเฮ่อเกือบหลุดขำ พอเห็นคนรับใช้ที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ พยายามกลั้นหัวเราะจนตัวสั่น จึงโบกมือไล่ให้ออกไป

พอคนรับใช้ออกไป ในห้องอาหารก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน ฉินเฮ่อโน้มตัวไปข้างหน้า ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เวินไป๋แล้วเอ่ย "งั้นแสดงฉากจูบให้ฉันดูหน่อยเป็นไง ดูซิว่าฝีมือการแสดงของนายจะดีเหมือนเสียงร้องหรือเปล่า"

เวินไป๋จ้องเขาเขม็ง ราวกับกำลังคิดตามสิ่งที่ได้ยิน นิ่งค้างไปไม่ขยับ

ฉินเฮ่อยังคงโน้มตัวค้างอยู่ท่าเดิม ทั้งสองคนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสองรูปที่มีระยะห่างกั้นไว้เพียงสิบเซนติเมตร

ทันใดนั้น เวินไป๋ก็ขยับ ใบหน้าของเขาขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้าฉินเฮ่อ ค่อยๆ โน้มเข้ามาใกล้ จากระยะที่พอมองเห็นรูขุมขนบนใบหน้าของกันและกันจนกระทั่งสายตาพร่ามัวไปหมด ฉินเฮ่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าอันหอมกรุ่นของเวินไป๋ จากนั้น ริมฝีปากก็ถูกความอบอุ่นนุ่มนิ่มทาบทับลงมา