บทที่ 63 จูบแรกของใครบางคน

หัวใจของฉินเฮ่อกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาถึงกับชะงักนิ่งไม่กล้าขยับ บรรยากาศเงียบงันลงชั่วขณะ ก่อนที่คนที่กำลัง "แสดงละคร" จะเริ่มทำหน้าที่ตามสัญชาตญาณนักแสดง ดำเนินฉากจูบนี้ต่อไปให้ถึงที่สุด

เวินไป๋ยกมือขึ้นปิดตาฉินเฮ่อ ส่วนมืออีกข้างเลื่อนไปประคองท้ายทอยของเขาไว้ แล้วบดจูบให้แนบแน่นลึกซึ้งยิ่งขึ้น

จากนั้นเขาจึงยอมละมือที่ปิดตาฉินเฮ่อออก จ้องมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยอย่างมั่นใจ "คุณจูบไม่เป็นนี่"

"…" ฉินเฮ่อถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"อย่ามาหลอกผม" เวินไป๋ยื่นนิ้วชี้ไปแตะริมฝีปากเขา "คุณจูบไม่เป็นสักนิด"

ฉินเฮ่อใช้ชีวิตมาสามสิบสองปี ไม่เคยรู้สึกเสียหน้าเท่าวันนี้มาก่อน เดิมทีแค่คิดจะแหย่อีกฝ่ายเล่น แต่กลับกลายเป็นขุดหลุมฝังตัวเองเสียอย่างนั้น ใช่ เขาจูบไม่เป็น ก่อนหน้านี้ไม่เคยจูบใครและไม่คิดจะจูบใครด้วย คนข้างกายผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาไม่ขาดสาย แต่ไม่เคยมีใครได้จูบ เพราะในจิตใต้สำนึกของเขา มีเพียงคนที่รักกันเท่านั้นถึงจะจูบกันได้ ในเมื่อไม่เคยรักใคร ย่อมไม่เคยจูบ

ฉินเฮ่อพูดไม่ออก เริ่มดูไม่ออกแล้วว่าตกลงเวินไป๋ตื่นอยู่หรือว่ากำลังเมากันแน่

"หึๆ…" เวินไป๋หัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาค่อยๆ เลื่อนจากดวงตาของเขาลงมายังริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยถาม "นี่จูบแรกของคุณสินะ"

ถ้าทำใจลง ฉินเฮ่อคงคว้าอิฐสักก้อนมาฟาดอีกฝ่ายให้สลบไปเสียเดี๋ยวนี้

น่าเสียดายที่ยังไม่ทันจะได้หาอิฐ อีกฝ่ายก็ฟุบหลับคาโต๊ะไปเสียแล้ว ฉินเฮ่อลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังเมาหลับไปแบบนี้ก็ดีแล้ว

ทว่าลึกๆ ในใจกลับรู้สึกโหวงเหวงอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อเวินไป๋ลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกปวดหัวแทบระเบิด ในหัวเหมือนถูกเครื่องปั่นกวนจนเละเทะไปหมด เขานวดขมับพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง พยายามนึกย้อนถึงเรื่องราวก่อนที่ตัวเองจะเมาพับไป

เขาจำได้ว่าดื่มกับเสี่ยวมั่ว เหล้าห้าสิบสองดีกรีนั่นแรงชะมัด พาส่งเสี่ยวมั่วที่โรงแรมเสร็จเขาก็กลับบ้าน แต่ดันเจอเจี่ยงหลิงดักรออยู่ใต้ตึก เลยต้องตามอีกฝ่ายมาที่คฤหาสน์เขาจิ่งซาน

คิดมาถึงตรงนี้ เวินไป๋ก็กวาดตามองไปรอบห้อง แม้จะดูแปลกตา แต่สไตล์การตกแต่งยังคงคุ้นเคย ที่นี่คือห้องพักแขกของคฤหาสน์เขาจิ่งซาน

แล้วเมื่อคืนเขาได้เจอฉินเฮ่อหรือเปล่า

เวินไป๋เคาะหัวตัวเองเบาๆ พลางนึก แต่กลับจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด มีเพียงภาพแวบเข้ามาในหัวเลือนราง เขากับฉินเฮ่อนั่งประจันหน้ากัน ใกล้กันมากเหลือเกิน…แล้วตอนนั้นพวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่

เวินไป๋พยายามเค้นสมองคิดอีกครั้ง แต่นอกจากเศษเสี้ยวภาพพวกนั้นแล้วก็นึกอะไรไม่ออกอีก ไม่ว่าจะพยายามปะติดปะต่อยังไงก็ต่อไม่ติด ชวนให้หงุดหงิดใจเสียจริง

ในเมื่อนึกไม่ออกก็ช่างมัน เวินไป๋เปิดผ้าห่มเตรียมลุกจากเตียง ถึงได้รู้ว่าเสื้อผ้าบนตัวถูกถอดออกจนเหลือแค่กางเกงในตัวเดียว บนโต๊ะข้างเตียงมีชุดวอร์มพับไว้อย่างเรียบร้อย เป็นชุดที่เขาเคยใส่แล้วซักเอามาคืนเมื่อคราวก่อน

เวินไป๋ก้าวลงจากเตียง สวมเสื้อผ้าเสร็จสรรพก็เปิดประตูแล้วเดินลงไปชั้นล่าง

ฉินเฮ่อนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหารตัวเดิม อาหารเช้าตรงหน้ายังไม่พร่องไปแม้แต่น้อย ส่วนที่นั่งประจำของเวินไป๋มีของเดิมสามอย่างวางเตรียมไว้ นั่นคือน้ำเต้าหู้ ซาลาเปา และปาท่องโก๋ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ฉินเฮ่อก็พับหนังสือพิมพ์เก็บ มีคนรับใช้คอยปรนนิบัติเริ่มรับประทานมื้อเช้า

เวินไป๋เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง คีบซาลาเปากำลังจะส่งเข้าปากแต่ก็ชะงักไป เขาเหลือบมองฉินเฮ่อ “ท่านฉิน เมื่อคืนผมทำเรื่องแปลกๆ อะไรลงไปบ้างหรือเปล่าครับ”

ฉินเฮ่อเลิกคิ้วมองเขา

“ท่านฉิน?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่พูด เวินไป๋จึงเรียกเบาๆ อีกครั้ง

ฉินเฮ่อวางตะเกียบ กลืนอาหารในปากลงคอแล้วเอ่ยถาม “นายจำไม่ได้เลยหรือไง”

เวินไป๋ส่ายหน้า พูดอย่างเกรงใจ “ขอโทษด้วยครับ เมื่อวานนัดกินข้าวกับโปรดิวเซอร์เพลงชื่อดังคนหนึ่ง พอดีดีใจไปหน่อยเลยดื่มหนักไปนิด จำอะไรไม่ได้เลยครับ”

เมื่อเห็นสีหน้าของฉินเฮ่อดูไม่ค่อยสบอารมณ์ เวินไป๋จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ผมทำอะไรให้ท่านฉินโกรธหรือเปล่าครับ หรือพูดจาไม่เข้าหูไป ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ไม่ว่าผมจะพูดหรือทำอะไร นั่นไม่ใช่เจตนาของผมเลย อย่าถือสาผมเลยนะครับ”

“ไม่ใช่เจตนานายงั้นเหรอ” หางตาของฉินเฮ่อตวัดขึ้น จ้องมองเขาตรงๆ เวินไป๋ลอบอุทานว่าแย่แล้ว ความรู้สึกใจเต้นระรัวและอกสั่นขวัญแขวนเหมือนตอนเจอฉินเฮ่อแรกๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

พอโดนจ้องแบบนี้ เวินไป๋ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ยิ่งสบตาก็ยิ่งใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

“…” เวินไป๋รู้สึกว่าตนควรจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ขยับปากอยู่นานสองนานก็เปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว แผ่นหลังเริ่มผุดเหงื่อเย็นเยียบ

“นายไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เมาจนไม่ได้สติ มาถึงก็นอนหลับเป็นตายอยู่บนโซฟา” ขณะที่เขากำลังนิ่งอึ้ง ฉินเฮ่อก็เอ่ยตัดบท

“แล้ว…ใครเป็นคนพาผมขึ้นไปห้องชั้นสองครับ” เวินไป๋ถาม

“เจี่ยงหลิง” ฉินเฮ่อหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบอาหารชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก

“…อ๋อ ครับ” เวินไป๋ตอบรับอย่างงงๆ สัญชาตญาณบอกว่าฉินเฮ่อกำลังโกหก แต่ตัวเขาเองก็จำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

หลังมื้ออาหาร เวินไป๋พาต้าเฮยไปเดินเล่นรอบภูเขาตามปกติ ส่วนฉินเฮ่อนั่งจิบชาอยู่คนเดียวในสวนหย่อมชั้นสอง

เจี่ยงหลิงเดินเข้ามา วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะ “ท่านฉิน ร่างสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ ขอแค่คุณเวินเซ็นชื่อก็จะมีผลบังคับใช้ทันที”

สายตาของฉินเฮ่อทอดมองเอกสารนิ่งเฉย เจี่ยงหลิงยืนรออยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ

“ยังไม่ต้อง เอาไปเก็บเถอะ” ฉินเฮ่อเอ่ย

“ครับ?” เจี่ยงหลิงไม่เข้าใจ “ไม่เซ็นแล้วเหรอครับ”

ฉินเฮ่อโบกมือ “เอาไปเก็บเถอะ พอกลับมาแล้วบอกให้เขาขึ้นมาหาฉัน”

“…ครับ”

เมื่อเวินไป๋กลับมาถึงวิลล่าก็ได้รับแจ้งว่าฉินเฮ่อรออยู่ที่สวนหย่อมชั้นสอง เขาส่งสายจูงต้าเฮยให้คนรับใช้ กำลังจะก้าวขึ้นบันไดก็ถูกเจี่ยงหลิงเรียกเอาไว้เสียก่อน

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“คุณ…” เจี่ยงหลิงอ้ำอึ้ง “ช่างเถอะ ไม่มีอะไรครับ คุณขึ้นไปเถอะ”

เขานึกอยากถามเวินไป๋เหลือเกินว่าไปทำให้ท่านฉินไม่พอใจเข้าหรือเปล่า เขาดูออกว่าท่านฉินค่อนข้างถูกใจคนคนนี้ อุตส่าห์เตรียมของขวัญไว้ให้แท้ๆ แต่อยู่ดีๆ กลับสั่งเก็บไป คงเพราะไปทำอะไรให้ท่านไม่พอใจเข้า เขาอยากจะเตือนสติอีกฝ่ายสักสองสามคำ แต่พอนึกดูอีกที นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเจ้านาย ในฐานะคนสนิทอย่างเขาคงไม่เหมาะที่จะพูดออกไป

“…” เวินไป๋มองเจี่ยงหลิงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะพูดอะไรต่อจึงเดินขึ้นไปชั้นบน

สวนชั้นบนสร้างขึ้นด้วยวัสดุพิเศษ หน้าหนาวอบอุ่น หน้าร้อนเย็นสบาย เพราะเหตุนี้แม้ตอนนี้จะเป็นฤดูร้อน แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไป ลมเย็นก็นิ่งปะทะใบหน้า ขจัดความเหนียวเหนอะหนะจนรู้สึกสบายตัว ผ่อนคลายอย่างยิ่ง ตอนที่เวินไป๋เดินเข้าไป ฉินเฮ่อกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย

เวินไป๋เดินเข้าไปใกล้ เห็นฉินเฮ่อหลับตาอยู่ ดูเหมือนกำลังหลับ เขาไม่ได้ปลุกอีกฝ่าย แต่เลือกเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ แทน

ฉินเฮ่อนิ่งสนิท ไม่แม้แต่จะขยับขนตา เวินไป๋ไม่มีอะไรทำจึงได้แต่นั่งมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ทันใดนั้น ภาพหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว เป็นใบหน้าของฉินเฮ่อที่ขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ดวงตาของเขาเปิดอยู่ แต่ประกายในดวงตานั้นกลับเป็นสิ่งที่เวินไป๋อ่านไม่ออก เขาเผลอเลื่อนสายตาไปมองริมฝีปากของอีกฝ่าย พอเห็นว่าริมฝีปากของคนทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน หัวใจของเขาก็พลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง และหลับตาลงด้วยความประหม่า

เวินไป๋หลับตาลงตามสัญชาตญาณ แต่ในจังหวะนั้นเอง ดวงตาของฉินเฮ่อก็ลืมขึ้นพอดี “มาแล้วเหรอ”

เวินไป๋สะดุ้งเฮือก เบิกตากว้างทันที ฉินเฮ่อกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาล้ำลึก

“ท่านฉิน” เวินไป๋พยายามสะกดความปั่นป่วนในใจเอาไว้ แต่ภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวกลับไม่ยอมจางหายไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถึงมีภาพพวกนี้โผล่เข้ามา มันทำให้เขาตกใจจนตัวชา

“อืม” เพิ่งงีบไปครู่หนึ่ง เสียงของเขาจึงแหบพร่าเล็กน้อย ฉินเฮ่อยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลั้วคอ “ม่ายต้าจินตกลงจะทำซิงเกิลให้นายแล้วเหรอ”

“เอ๊ะ ท่านฉินรู้ได้ยังไงครับ” เรื่องเพิ่งตกลงกันเมื่อวาน ทำไมถึงรู้เร็วนัก นอกจากว่าเมื่อคืนเขาจะเป็นคนพูดออกไปเอง “หรือเมื่อคืนผมบอกท่านฉินไปครับ”

“อืม” ฉินเฮ่อตอบรับสั้นๆ ปัดให้พ้นเรื่องไป

“แล้วเมื่อคืนผมพูดอะไรอีกไหมครับ ผมได้…”

“ร้องเพลงที่ม่ายต้าจินแต่งเองใช่ไหม” ฉินเฮ่อตัดบท

“…อ่า ใช่ครับ” เวินไป๋ชะงักไปเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

“ก็ดีแล้ว” ฉินเฮ่อจิบชาอีกคำ “ร้องเพลงของเขา ไม่ยากที่จะดัง”

“ความจริงผม…” เวินไป๋อยากบอกว่าความจริงตนอยากแสดงละครมากกว่า แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป จะเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉินเฮ่อฟังทำไมกัน เส้นทางนี้เขาเลือกเดินเอง ฉินเฮ่อให้โอกาสเขา ได้ขนาดนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ดีกว่าที่คิดไว้แต่แรกเสียอีก ทว่าไม่รู้ทำไม เขาถึงอยากระบายให้ฉินเฮ่อฟังเหลือเกิน อยากบอกว่าเมื่อเทียบกับการร้องเพลงแล้ว เขาชอบการแสดงมากกว่า เทียบกับการออกซิงเกิล เขาอยากได้บทบาทที่โดดเด่นสักบท ต่อให้เป็นแค่ตัวประกอบก็ยังดี

“หืม?” ฉินเฮ่อมองเขา

“ไม่มีอะไรครับ” เวินไป๋ส่ายหน้า ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ผ่านไปพักใหญ่ ฉินเฮ่อจึงเอ่ยขึ้น “ระยะเวลาทำซิงเกิลมันสั้น เหมาะที่จะช่วยรักษากระแสที่นายสะสมมาจากตอนประกวด หากเริ่มถ่ายละครตอนนี้ กว่าซีรีส์จะได้ออนแอร์ ก็คงไม่มีใครจำนายได้แล้ว วงการนี้ไม่ว่านายจะไต่เต้าแบบไหน ถ้าอยากดังยาวๆ ก็ต้องมีผลงานใหม่ออกมาพิสูจน์ตัวเองเรื่อยๆ แน่นอนว่าหากความสำเร็จของนายไปถึงระดับที่คนอื่นต้องแหงนหน้ามอง นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ถึงตอนนั้นนายจะออกผลงานสองปีเรื่อง หรือสามปีเรื่อง ก็ตามใจนาย ตราบใดที่นายยังมีชีวิตอยู่ ทุกคนก็ต้องคอยประคบประหงมนาย”

เวินไป๋ไม่เคยได้ยินฉินเฮ่อพูดยืดยาวขนาดนี้มาก่อน และที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ฉินเฮ่ออ่านความคิดเขาออกทะลุปรุโปร่ง ไม่เพียงแค่อ่านออก แต่ยังช่วยชี้แนะอีกด้วย เขาจำต้องยอมรับว่าทุกถ้อยคำตรงประเด็นอย่างที่สุด ราวกับฝ่ามืออันอบอุ่นที่ช่วยปัดเป่าความกังวลและความกระสับกระส่ายในใจของเขาจนหมดสิ้น ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที

แต่ในเวลาเดียวกัน คำถามบางอย่างที่เขาแกล้งทำเป็นมองข้ามมาตลอดก็พลันผุดขึ้นมาด้วย ท่านฉินลงทุนในวงการบันเทิง ปั้นเสี่ยวฮวา เลี้ยงดูดาราสาว…รวมถึงเรื่องที่ค้างคาใจเขามาตลอดอย่างความสัมพันธ์ระหว่างฉินเฮ่อกับเฉิงเทาหลิน

เรื่องที่ฉินเฮ่อลงทุนในวงการบันเทิงเขาเชื่อ แต่หากพูดถึงเรื่องกับพวกดาราสาว เวินไป๋กลับไม่อยากจะเชื่อเลย ในมุมมองของเขา ชีวิตส่วนตัวของฉินเฮ่อนับว่าสะอาดสะอ้านมาก อย่างน้อยตั้งแต่ที่เขาก้าวเข้ามาในวิลล่าหลังนี้ เขาก็ไม่เคยเห็นใครหน้าไหนเดินเข้าออกที่นี่อย่างมั่วซั่ว และเขาก็นึกภาพไม่ออกเลยว่าคนอย่างฉินเฮ่อเวลาโอบกอดผู้หญิงจะเป็นแบบไหน มันรู้สึกขัดหูขัดตายังไงชอบกล

ส่วนเรื่องเฉิงเทาหลิน เวินไป๋ยังมีข้อสงสัยอยู่ตลอด อยากถาม แต่ก็ไม่มีฐานะที่จะถาม เหมือนอย่างในตอนนี้ หลังจากลังเลอยู่นานเขาก็เลือกที่จะล้มเลิกไป

หลังจากเดินออกมาจากสวนหย่อม เวินไป๋ก็ให้เจี่ยงหลิงขับรถไปส่งเขาที่บ้าน จนกระทั่งปิดประตูแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เขาถึงเพิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดึกดื่นค่ำมืดขนาดนี้ ฉินเฮ่อให้เจี่ยงหลิงไปรับเขามา เพื่อให้เขาพาต้าเฮยไปเดินเล่นเนี่ยนะ มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย