บทที่ 64 การทดสอบเสียงครั้งแรก

การแข่งขัน ‘ยอดนักร้อง’ ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการในอีกครึ่งเดือนต่อมา นักร้องสาวที่มีคะแนนความนิยมตามหลังเวินไป๋คว้าตำแหน่งแชมป์ไปครอง เวินไป๋ไม่รู้ว่าผลลัพธ์นี้โปร่งใสแค่ไหน แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องใส่ใจอีกต่อไป เพราะตอนนี้เขาเริ่มยุ่งอยู่กับการเตรียมซิงเกิลแรกในชีวิตแล้ว

ตอนที่เวินไป๋นั่งแท็กซี่มาถึงสตูดิโอของเสี่ยวมั่ว อีกฝ่ายกำลังนั่งไถเวยปั๋วอยู่ พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบกวักมือเรียก

"เฮ้ นายมาดูนี่สิว่าตอนนี้นายดังขนาดไหน ตั้งแต่นายตกรอบรองชนะเลิศ หัวข้อเกี่ยวกับนายบนเวยปั๋วก็ไม่เคยเงียบเลย ทุกคนต่างบอกว่านายร้องดีเกินไปจนโดนบีบออก ถึงขั้นมีคนรวมตัวตั้งกลุ่มแฟนคลับไปนั่งประท้วงเงียบหน้าสถานีโทรทัศน์เพื่อทวงความยุติธรรมให้นายด้วยนะ ตอนนี้กระแสนายแรงแซงหน้าโจวฉงที่เป็นแชมป์ไปไกลลิบแล้ว"

เวินไป๋ประหลาดใจ "นั่งประท้วงเงียบ? มีคนไปจริงๆ เหรอ แล้วทางสถานีจัดการยังไง"

ปกติเวินไป๋แทบไม่ได้เล่นอินเทอร์เน็ต จึงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

เสี่ยวมั่วเอ่ย "ไม่มีอะไรหรอก มีคนไปจริงแต่แค่ไม่กี่คน ไม่รู้เจ้าหน้าที่สถานีใช้วิธีไหนไล่กลับไปหมดแล้ว แต่นายควรโพสต์เวยปั๋วสักหน่อยนะ แฟนคลับทำอะไรไอดอลก็ต้องแบกรับ ปลอบใจพวกเขาสักนิด จะได้ไม่ลามมาถึงตัวนายทีหลัง"

เวินไป๋พยักหน้า หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาล็อกอินเข้าเวยปั๋ว บัญชีนี้เพิ่งสมัครใหม่ ใช้ชื่อว่าเวินไป๋ ยังไม่เคยโพสต์อะไรเลย ทว่าพอเข้าไปหน้าหลักกลับพบว่ามียอดผู้ติดตามสองพันกว่าคนแล้ว เขาตกใจไม่น้อย พอกดดูในกล่องข้อความส่วนตัวก็เห็นข้อความยาวเหยียด เมื่อเปิดอ่านดู ส่วนใหญ่ล้วนถามว่าเขาคือเวินไป๋จากรายการยอดนักร้องใช่หรือไม่

"เฮ้อ นายนี่ใจเย็นเหลือเกิน มีเครื่องมือบริหารแฟนคลับดีๆ อยู่ในมือแท้ๆ นายกลับปล่อยทิ้งไว้แบบนี้เนี่ยนะ" เสี่ยวมั่วยื่นหน้าเข้ามาดูแล้วเอ่ยขึ้น

เวินไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเวยปั๋วเป็น 'เวินไป๋ ยอดนักร้อง' แล้วพิมพ์ข้อความโพสต์หนึ่ง เนื้อหาว่า: 'สวัสดีครับทุกคน ผมเวินไป๋จาก "ยอดนักร้อง" นี่คือบัญชีเวยปั๋วอย่างเป็นทางการของผม ใครที่ชื่นชอบผมสามารถกดติดตามได้นะครับ ผมจะคอยมาอัปเดตเรื่อยๆ ขอบคุณทุกคนมากครับ'

เมื่อพิมพ์เสร็จ เวินไป๋ก็ยื่นให้เสี่ยวมั่วดู "จะดูเป็นทางการเกินไปไหม"

เสี่ยวมั่วเหลือบมอง "ดีแล้ว ตรงกับนิสัยของนายดี" เขาคิดนิดหนึ่งแล้วใช้นิ้วจิ้มหน้าจอโทรศัพท์พลางพูดว่า "ตรงคำว่ายอดนักร้อง แท็กหาบัญชีทางการของรายการด้วย ไม่ว่ายังไงนายก็แจ้งเกิดมาจากรายการนี้ แท็กแสดงความเคารพไว้หน่อย"

สิ่งที่เสี่ยวมั่วพูดนั้นถูกต้อง การจะโลดแล่นอยู่ในวงการนี้ มีมิตรเพิ่มขึ้นอีกคนย่อมดีกว่ามีศัตรูเพิ่มขึ้นอีกคน เขาทำตามที่เสี่ยวมั่วบอกด้วยการแท็กบัญชีทางการของรายการยอดนักร้อง ตรวจทานอีกรอบแล้วจึงกดโพสต์

ทว่าหลังจากโพสต์ไปไม่ถึงหนึ่งนาที แถบแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมานับสิบรายการ พอเขากดเข้าไปดูก็พบว่าเป็นคอมเมนต์ การแชร์ และการกดไลก์ให้กับโพสต์เมื่อครู่ ในจำนวนนั้นมีโพสต์แชร์ของเสี่ยวมั่วรวมอยู่ด้วย เขาแชร์โพสต์ของเวินไป๋พร้อมใส่อิโมจิยิ้มและแท็กหาเจ้าตัวด้วยข้อความสั้นๆ ว่า 'สู้ๆ นะน้องชาย'

"นายติดตามผมแล้วเหรอ"

"ฉันเป็นคนแรกในวงการที่กดติดตามนายเลยนะ รีบกดติดตามกลับเร็วเข้า" เสี่ยวมั่วชูโทรศัพท์ขึ้นมาโบกไปมาให้เขาดู

จากนั้นภายใต้การเรียกร้องของเสี่ยวมั่ว ทั้งคู่จึงถ่ายรูปคู่กอดคอกันสนิทสนมสองใบ พร้อมแคปชันว่า 'ร่วมงานกันอย่างมีความสุข' โดยให้เสี่ยวมั่วเป็นคนโพสต์ แล้วเวินไป๋ค่อยกดแชร์พร้อมระบุข้อความเพียงสองคำว่า 'รอคอย'

ทันทีที่เวยปั๋วโพสต์ออกไปก็จุดกระแสฮือฮาขึ้นมากลุ่มเล็กๆ เหล่าแฟนคลับของเวินไป๋แทบจะระเบิดความดีใจในทันที แม้ไอดอลของพวกเขาจะไม่ได้แชมป์ แต่กลับเป็นคนแรกที่ได้โอกาสร่วมงานกับคนดนตรีชื่อดัง ช่วยลบล้างความคับแค้นใจที่ต้องหยุดอยู่แค่รอบรองชนะเลิศได้หมดสิ้น จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร

แฟนคลับต่างบอกต่อกันไปทั่วโลกออนไลน์ ทั้งแชร์ ทั้งคอมเมนต์ ทั้งกดไลก์ พลอยทำให้เวยปั๋วของเสี่ยวมั่วร้อนแรงตามไปด้วย ทุกคนต่างเข้ามาคอมเมนต์ชมว่าเขามีสายตาเฉียบแหลม

เรื่องยังไม่จบแค่นั้น ในช่วงบ่ายของวันเดียวกัน ม่ายชิงก็แชร์โพสต์ของเสี่ยวมั่ว พร้อมใส่แคปชันว่า 'รอเธอที่คอนเสิร์ตนะ @เวินไป๋ ยอดนักร้อง อยากฟังเสียงของเธออีกครั้ง'

นอกจากนี้ยังมีหวงน่าที่แชร์พร้อมแคปชันว่า '@เวินไป๋ ยอดนักร้อง อย่าลืมนะว่ายังติดเพลงพี่สาวอยู่อีกหนึ่งเพลง'

ด้วยเหตุนี้ กระแสฮือฮาเล็กๆ จึงกลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ ผู้ติดตามเวยปั๋วของเวินไป๋พุ่งทะยานจากหลักพันขึ้นสู่หลักหมื่นภายในเวลาเพียงแค่วันเดียว และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

หลังจากเวินไป๋กดติดตามม่ายชิงกับหวงน่ากลับแล้ว เขาก็กดออกจากเวยปั๋ว จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดของฉินเฮ่อขึ้นมา 'ถ้าไม่มีผลงาน ไม่นานผู้คนก็ลืม' ตอนนี้ที่แฟนคลับให้ความสนใจเขา เป็นเพราะกระแสของรายการ 'ยอดนักร้อง' ยังไม่ซาลง ทว่าหากกระแสนิ่งลงเมื่อไหร่ รายการเรียลลิตี้อื่นๆ ทยอยผุดขึ้นมา แล้วเขายังไม่มีผลงานดีๆ ออกสู่สายตา ช้าเร็วเขาก็ต้องเลือนหายไปจากการมองเห็นของผู้คน ถึงเวลานั้น ใครจะยังจำได้ว่าเคยมีคนอย่างเขาอยู่

ที่เสี่ยวมั่วบอกว่าเวินไป๋ใจเย็นเกินไป แท้จริงแล้วคือการชมว่าเขารู้จักสุขุมและหนักแน่น เสี่ยวมั่วดิ้นรนอยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี พบเห็นคนหนุ่มสาวที่งดงามดั่งฟองคลื่นแต่เพียงชั่วพริบตาก็สลายไปมานับไม่ถ้วน ความสุขุมเยือกเย็นของเวินไป๋ทำให้เขาชื่นชม เขามีลางสังหรณ์ว่าผู้ชายคนนี้จะก้าวไปได้อีกไกลมาก

ก่อนมาในวันนี้ เสี่ยวมั่วเคยบอกกับเวินไป๋ไว้แล้วว่าม่ายต้าจินก็จะมาด้วยเหมือนกัน แต่จะมาสายหน่อย เวินไป๋ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ทว่าจนกระทั่งถึงช่วงค่ำ ม่ายต้าจินถึงเพิ่งรีบร้อนมาถึง

"ขอโทษทีนะ พอดีติดธุระกะทันหันน่ะ" ม่ายต้าจินเหงื่อท่วมหน้าผาก เสื้อแขนสั้นแนบติดตัว รัดพุงจนกลมดิก

เวินไป๋หยิบทิชชูเปียกจากกระเป๋ายื่นให้ "ไม่เป็นไรครับ ถือว่าผมได้มาทำความคุ้นเคยกับที่นี่ล่วงหน้าด้วย"

ดูท่าม่ายต้าจินจะมีธุระด่วนจริงๆ เขาเช็ดหน้าเช็ดตาลวกๆ แล้วหันไปถามเสี่ยวมั่ว "มีอะไรกินบ้างไหม หิวจะตายอยู่แล้ว"

เสี่ยวมั่วชี้ไปทางครัวเล็กของสตูดิโอ "กะไว้แล้วเชียวว่าพอยุ่งทีไรพี่เป็นต้องลืมกินข้าว ผมเลยสั่งเดลิเวอรีมารอไว้แล้ว ลูกศิษย์คนนี้ใช้ได้ไหมล่ะ"

"ใช้ได้ ใช้ได้เลย" ม่ายต้าจินพุ่งตัวเข้าไปในครัว ไม่นานก็ตะโกนถามออกมา "พวกแกไม่กินเหรอ"

"พวกเรากินเรียบร้อยแล้วครับ"

"ทั้งหมดนี่ของฉันคนเดียวเนี่ยนะ" ม่ายต้าจินชะโงกหน้าออกมา "แกเห็นอาจารย์เป็นหมูหรือไง"

"แล้วสรุปจะกินไหมล่ะครับ"

"กินสิ กินๆ" ม่ายต้าจินหดคอกลับเข้าไป

เสี่ยวมั่วหันมาเห็นเวินไป๋กำลังยิ้มขำ จึงเอ่ยขึ้น "อาจารย์ผมคนนี้เหมือนเด็กเลยใช่ไหมล่ะ แต่แกเป็นคนดีมากจริงๆ นะ"

เวินไป๋ยิ้มพลางตอบ "ดูออกครับ พวกคุณสองคนอาจารย์ลูกศิษย์นิสัยดีทั้งคู่ ได้มารู้จักพวกคุณถือเป็นความโชคดีของผมจริงๆ"

"อย่าพูดแบบนั้นเลย พวกเราเองก็เลือกคนเหมือนกัน ถ้าเป็นคนทั่วไป พวกเราคงไม่ยอมเสียเวลามาใส่ใจหรอก"

ทั้งสองคนนั่งคุยสัพเพเหระอยู่บนโซฟา พลางรอม่ายต้าจินกินข้าวให้เสร็จ

ม่ายต้าจินคงหิวโซมากจริงๆ เวินไป๋เดาว่าอีกฝ่ายอาจไม่ได้กินข้าวมาทั้งวัน เพราะเล่นซัดอาหารปริมาณสำหรับสามคนคนเดียวจนเกลี้ยง พอเขาเดินพุงป่องออกมาจากครัวเล็กๆ เวินไป๋ยังแอบคิดเลยว่า ถ้าจุดชนวนตอนนี้ ชายชราคงระเบิดตูมคาที่ได้เลย

"อาจารย์ พักสักหน่อยไหมครับ" เสี่ยวมั่วเอ่ยอย่างเป็นห่วง แม้อาหารพวกนั้นจะเป็นคนเตรียมไว้ให้เองก็ตาม

"ไม่ต้องหรอก" ม่ายต้าจินพูดด้วยน้ำเสียงอิ่มเอมเปี่ยมสุข "ไปห้องอัดเสียงกันเลยดีกว่า"

พนักงานไม่กี่คนในสตูดิโอเลิกงานกลับไปหมดแล้ว ภายในห้องอัดเสียงจึงไม่มีใครอยู่ เสี่ยวมั่วเดินเข้าไปเปิดไฟดวงใหญ่จนห้องสว่างจ้า

"อ่านโน้ตเพลงออกใช่ไหม" ม่ายต้าจินถาม "เดี๋ยวเข้าไปเลือกเพลงมาร้องสักเพลง ฉันจะได้ฟังดูว่ามีปัญหาตรงไหนบ้าง"

"ได้ครับ"

เมื่อตอนกลางวันเสี่ยวมั่วเคยพาเขาเข้ามาลองร้องรอบหนึ่งแล้ว ตอนนั้นมีทีมงานอยู่ค่อนข้างเยอะ แต่เขากลับไม่ประหม่าเท่าตอนนี้ คงเป็นเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าไม่เหมือนกัน

หลังจากเข้าไปข้างใน เวินไป๋เปิดดูรายชื่อเพลง แล้วเลือกเพลงรักฟังสบาย ท่วงทำนองอบอุ่นมาเพลงหนึ่ง เมื่อเตรียมความพร้อมเรียบร้อย เขาก็ส่งสัญญาณมือโอเคให้เสี่ยวมั่ว

เนื่องจากไม่มีทีมงาน เสี่ยวมั่วจึงต้องปรับจูนอุปกรณ์เครื่องเสียงด้วยตัวเอง

ตั้งแต่เดินเข้ามาตอนกลางวัน เวินไป๋ก็สังเกตเห็นแล้วว่า อุปกรณ์เครื่องเสียงในสตูดิโอของเสี่ยวมั่วชุดนี้ หากไม่มีเงินหลักล้านขึ้นไปคงไม่มีทางเซตขึ้นมาได้ อุปกรณ์แต่ละตัวมีความไวในการจับเนื้อเสียงแตกต่างกันอย่างมหาศาล เรื่องนี้ก็เหมือนกับกล้องความละเอียดสูง ยิ่งอุปกรณ์จับรายละเอียดได้ดีและมีคุณภาพสูงเท่าไหร่ ข้อบกพร่องของคนที่อยู่หน้ากล้องก็จะยิ่งถูกเปิดเผยออกมาอย่างหมดเปลือกเท่านั้น ในทำนองเดียวกัน เพลงเดียวกันแท้ๆ หากร้องสดในงาน ด้วยความสามารถในการคุมเวทีและเซนส์ทางดนตรีของนักร้อง อาจทำให้ผลงานออกมาน่าทึ่งได้ ทว่าหากเปลี่ยนมาร้องผ่านอุปกรณ์มาตรฐานสูงในห้องอัดเสียง ก็อาจจะพังไม่เป็นท่าได้ในพริบตา

แม้ตอนที่ร้องช่วงกลางวัน เสี่ยวมั่วจะบอกกับเขาว่า 'น่าทึ่งเหมือนตอนอยู่บนเวทีเลย' แต่เวินไป๋ก็ยังไม่อาจวางใจได้เต็มร้อย เขารู้ดีถึงความต่างชั้นระหว่างเสี่ยวมั่วกับม่ายต้าจิน สิ่งที่เสี่ยวมั่วพอใจ อาจไม่ผ่านสายตาม่ายต้าจิน และจุดบกพร่องที่เสี่ยวมั่วฟังไม่ออก ม่ายต้าจินอาจจับได้ทันที

เสียงดนตรีอินโทรค่อยๆ ดังขึ้น เวินไป๋สวมหูฟัง หลับตาลง แล้วพาตัวเองดำดิ่งเข้าสู่โลกของบทเพลง

"วันหนึ่ง ฉันพบว่าแม้แต่สิทธิ์ที่จะเวทนาตัวเองก็ไม่มีเสียแล้ว เหลือเพียงบ่าที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แบกรับความสุขใจอันเรียบง่ายเอาไว้…"

เขาค่อยๆ เปล่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาและเนิบช้า ดนตรีประกอบที่เชื่องช้าแฝงความเศร้าไหลรินอย่างเงียบงันดั่งสายธารกลางหุบเขา ขับเน้นให้น้ำเสียงของเขาฟังดูใสกระจ่างทว่าหม่นเศร้า อารมณ์ที่ถ่ายทอดออกมาผ่านทุกถ้อยคำถูกขยายให้แจ่มชัดขึ้นภายในห้องอัดเสียงที่ปิดมิดชิด ทุกท่วงทำนองเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอันบริสุทธิ์ทว่ากดเก็บไว้อย่างที่สุด

"ฉันต้องการเพียงความสุขที่มั่นคง สุขที่สัมผัสได้ด้วยสองมือ ทุกครั้งที่เอื้อมมือเข้าไปในอ้อมอก ยังมีไออุ่นของเธอ…"

ทั้งบทเพลงให้ความรู้สึกสงบนิ่งและอบอุ่น เพียงหลับตาลง ภาพตรงหน้าราวกับผืนหิมะขาวโพลนอันกว้างใหญ่ สงบ และบริสุทธิ์ นี่คือความรู้สึกอันลึกซึ้งที่สุดที่ผู้ชายคนหนึ่งมีต่อความรัก ต่ออุดมการณ์ และต่อเมืองหนึ่ง หากตั้งใจฟังอย่างเงียบงัน มันสามารถทำให้หัวใจที่เคยฟุ้งซ่านค่อยๆ สงบลงและหาทางกลับบ้านได้

เวินไป๋หลับตาลงตลอดเวลา ดูเหมือนนี่จะเป็นความเคยชินยามที่เขาร้องเพลงรัก มันทำให้เขาดูจริงจังและใส่อารมณ์อย่างลึกซึ้ง ประกอบกับใบหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ยิ่งทำให้ดูมีเสน่ห์จนสะกดสายตาอย่างเหลือเชื่อ

เสี่ยวมั่วเหลือบมองม่ายต้าจินที่กำลังนั่งพุงยื่น เอามือเท้าคางตั้งใจฟังอยู่ข้างๆ สลับกับมองเวินไป๋ คิดไปคิดมา เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปทั้งสองคนแล้วโพสต์ลงเวยปั๋ว พร้อมข้อความว่า 'โหวตกันหน่อย ใครหล่อกว่า!'

พอเขาถ่ายรูปและโพสต์เวยปั๋วเสร็จ เพลงก็เดินทางมาถึงช่วงท้ายพอดี เขาเอียงหน้าไปถามม่ายต้าจิน "เป็นไงบ้างครับอาจารย์ มีตรงไหนต้องแก้ไหม"

ม่ายต้าจินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า "ไม่มี ร้องได้ดีมาก"

"แล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะครับ เหมือนมีใครติดหนี้ไว้แปดล้านอย่างนั้นแหละ"

"ก็เพราะร้องดีเกินไปน่ะสิ ฉันถึงได้เสียดาย" ม่ายต้าจินเอ่ย "เพลงนี้ฟังดูเหมือนง่าย แต่ความจริงร้องยากมาก ท่วงทำนองเนิบช้า ดนตรีประกอบเบาบาง ต้องพึ่งพาเนื้อเสียงของนักร้องในการถ่ายทอดออกมาล้วนๆ คนร้องต้องใส่อารมณ์ให้ลึกซึ้งและมีพลัง ต้องไม่เพี้ยน ไม่คร่อมจังหวะ ไม่หลุดคีย์ แม้แต่ปลายเสียงก็ต้องนิ่งสนิท ห้ามสั่นไหวแม้แต่น้อย ข้อผิดพลาดเพียงนิดเดียวก็ทำลายความสมบูรณ์และเสน่ห์ของเพลงไปได้มหาศาลแล้ว"

ม่ายต้าจินถอนหายใจแล้วพูดต่อ "แต่เขากลับทำได้ดีเกินไป ฉันพยายามตั้งใจจับผิดแล้ว แต่หาข้อบกพร่องไม่เจอเลยสักนิด นี่คงเป็นสิ่งที่คนทั่วไปเรียกว่าอัจฉริยะล่ะมั้ง และเพราะเป็นแบบนี้ ฉันถึงยิ่งเสียดาย เพราะใจของเขาไม่ได้จดจ่ออยู่กับการร้องเพลงเลย ถ้าฉันเดาไม่ผิด อุดมการณ์ของเขาไม่ได้อยากเป็นนักร้องหรอก เสียดายจริงๆ เสียดายพรสวรรค์นี้จริงๆ…"