บทที่ 65 ซิงเกิลแรก

เสี่ยวมั่วไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาเข้าใจความรู้สึกของม่ายต้าจิน แต่ไม่ได้ยึดติดขนาดนั้น เขารู้สึกว่าการร้องเพลงกับเรื่องอื่นไม่ได้ขัดแย้งกัน ทำไมคนเป็นนักร้องต้องร้องเพลงได้อย่างเดียว การทำแบบนี้ออกจะฝืนใจคนอื่นเกินไปหน่อย

“ฉันต้องการความสุขที่มั่นคง นี่คือความสุขที่ฉันปรารถนา…” สิ้นประโยคสุดท้าย เวินไป๋ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาส่งยิ้มให้คนทั้งสอง ถอดหูฟังแล้วเปิดประตูเดินออกมา

“ไม่เคยร้องในที่แบบนี้มาก่อน ขายหน้าแล้วครับ” เวินไป๋ยิ้มพลางเอ่ย

“ร้องได้ดีมากเลย” เสี่ยวมั่วเอ่ยจากใจจริง

“ขอบคุณครับ” เวินไป๋ตอบรับอย่างเปิดเผย

“เวินไป๋” ม่ายต้าจินเอ่ยปาก “ตามฉันมานี่หน่อย ฉันจะเอาเพลงให้นาย”

เพลงที่ม่ายต้าจินหาคนร้องไม่ได้มาตลอดนั้น เป็นเพลงรักที่เขาแต่งคำร้องและทำนองเองทั้งหมด เนื้อหาเล่าถึงเรื่องราวของชายคนหนึ่งที่ตกหลุมรักเพื่อนสนิท และยอมสละชีวิตเพื่อเพื่อนคนนั้นกับคู่หมั้นของเขา

ตอนที่เวินไป๋ฟังม่ายต้าจินเล่าเรื่องราวทั้งหมดจนจบ เขารู้สึกตกตะลึง และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมม่ายต้าจินถึงบอกว่าแต่งเพลงนี้เสร็จมานานแล้วแต่หาคนร้องไม่ได้เสียที

เนื้อเพลงเขียนไว้คลุมเครือมาก หากไม่พิจารณาให้ลึกซึ้ง ย่อมไม่มีทางนึกไปถึงความรักระหว่างเพศเดียวกัน ทว่าเพลงนี้กลับเขียนถึงความรักของชายรักชายอย่างแท้จริง

เวินไป๋ถามม่ายต้าจินว่าทำไมถึงคิดจะเขียนเรื่องราวแบบนี้ ม่ายต้าจินบอกว่าแรงบันดาลใจมาจากเรื่องจริงของเพื่อนคนหนึ่ง

เพื่อนคนนั้นเป็นเกย์ สมัยเรียนมหาวิทยาลัยเขาแอบรักเพื่อนร่วมห้องพัก คิดว่าอีกฝ่ายเป็นชายแท้ แต่ก็ยังถลำลึกเข้าไปเหมือนแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ความรู้สึกก่อตัวขึ้นเร็วเกินไป พอรู้ตัวก็ถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว เขาเฝ้ารออย่างเงียบๆ มาตลอดสามปี ช่วงก่อนจบการศึกษา เพื่อนคนนั้นเตรียมของขวัญไว้ตั้งใจจะสารภาพรักในวันพิธีจบการศึกษา ไม่ว่าอีกฝ่ายจะรับได้หรือไม่ เขาแค่อยากบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองรักมานานหลายปีขนาดนี้ ถือว่าสะสางความปรารถนาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทว่าเมื่อเขาเตรียมการทุกอย่างพร้อม เพื่อนร่วมห้องกลับพาแฟนสาวมาปรากฏตัวในพิธี

เรื่องราวมาถึงตรงนี้ โดยทั่วไปคงเหลือบทสรุปแค่สองทาง ไม่เพื่อนคนนั้นเดินหน้าสารภาพรักแล้วโดนปฏิเสธ ก็ยอมถอยออกมาเงียบๆ เพื่ออวยพรให้ทั้งคู่

ทว่าชีวิตจริงมักพลิกผันยิ่งกว่านิยาย ความน้ำเน่าซัดกระหน่ำเข้ามาไม่หยุดหย่อน

ตอนที่พวกเขาถ่ายรูปรับปริญญาเสร็จและเตรียมตัวจะกลับ อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น รถคันหนึ่งแล่นมาตามถนนในมหาวิทยาลัย จู่ๆ ก็เสียหลักพุ่งตรงเข้าใส่เพื่อนร่วมห้องกับแฟนสาว เพื่อนคนนั้นยืนอยู่ใกล้ที่สุดและได้สติเร็วที่สุด เขาวิ่งพุ่งเข้าไปตามสัญชาตญาณ ผลักคนทั้งสองออกไปก่อนที่รถจะชน ทว่าตัวเองกลับถูกชนจนร่างลอยละลิ่ว ส่งผลให้สมองได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง กลายเป็นเจ้าชายนิทรา และไม่เคยฟื้นขึ้นมาอีกเลย

ตอนนั้นเพื่อนร่วมห้องแทบคลั่ง เขาวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนไว้พลางร้องไห้โฮ แม้กระทั่งตอนที่รถพยาบาลมาถึงก็ไม่ยอมปล่อยมือ ใครก็ดึงไม่ออก

“เพื่อนร่วมห้องคนนั้น…ชอบเพื่อนของคุณไหมครับ” เวินไป๋ถามเสียงเบา

ม่ายต้าจินยืนอยู่ตรงทางเดินนอกห้องทดสอบเสียง สายตามองออกไปที่ความมืดสลัวยามค่ำคืนภายนอก เงียบไปนานมาก เวินไป๋รู้สึกว่าสีหน้าของเขาชวนให้ปวดใจเหลือเกิน

“ชอบ ชอบมากด้วย” น้ำเสียงของม่ายต้าจินสั่นเครือ “แต่เขาหยิ่งทะนงเกินไป เขาเสพสุขกับความหวังดีที่อีกฝ่ายมีให้ แต่ขณะเดียวกันก็หวาดกลัว กลัวคนอื่นจะรู้ว่าตัวเองเป็นพวกรักร่วมเพศ กลัวคนจะตราหน้าว่าเป็นตัวประหลาด…เขาแม่งเป็นไอ้สารเลว เป็นไอ้ขี้ขลาด! เขาเป็นคนทำให้อีกคนต้องตาย! เขาคือฆาตกร! คนอย่างเขาสมควรถูกแล่เนื้อเถือหนัง…”

ม่ายต้าจินยกมือขึ้นปิดหน้า น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เวินไป๋เข้าใจแจ่มแจ้งในทันที สื่อต่างพากันบอกว่าม่ายต้าจินครองตัวเป็นโสดไม่ยอมแต่งงาน ทั้งยังเคยสงสัยว่าเขาไม่เคยมีข่าวฉาวเลยสักครั้ง เหตุใดจึงแต่งเพลงรักที่ได้รับคำชื่นชมล้นหลามได้มากมายขนาดนี้ แอบซ่อนความสัมพันธ์ไว้ไม่ให้โลกรู้หรือเปล่า ทว่าสืบสาวราวเรื่องไปลึกแค่ไหนก็ไม่เคยพบร่องรอย บางคนบอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะ เกิดมาเพื่อดนตรี แต่ดูตอนนี้แล้ว ไม่ใช่เพราะเขาเป็นอัจฉริยะ หากแต่ความรักที่เขาพานพบมานั้นเป็นสิ่งที่คนทั่วไปจินตนาการไม่ถึง เขาเขียนขึ้นมาจากเสี้ยวชีวิตจริงของตัวเอง เพลงถึงได้ซาบซึ้งและกินใจคนขนาดนี้

เวินไป๋นึกไปถึงความสัมพันธ์ระหว่างม่ายต้าจินกับม่ายชิง ดูท่าแล้ว ทั้งคู่อาจไม่ใช่พ่อลูกทางสายเลือด น่าจะเป็นการรับเลี้ยงมากกว่า

เวินไป๋ปลอบคนไม่เก่ง เขาตบต้นแขนม่ายต้าจินเบาๆ “สำหรับเพื่อนของคุณแล้ว ขอแค่คนที่เขารักปลอดภัย สิ่งที่เขาทำไปก็คุ้มค่าทั้งหมดแล้วครับ”

ม่ายต้าจินปาดหน้าแรงๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นถามเวินไป๋ “เพลงนี้มีความเป็นมาแบบนี้ จะร้องหรือไม่ร้องนายลองคิดดูเอง ฉันรับประกันได้ว่านายจะดัง แต่หลังจากดังแล้วจะมีผลกระทบอะไรตามมาอีก ตอนนี้ฉันก็พูดไม่ได้เหมือนกัน”

เวินไป๋แทบไม่ต้องคิด “เอาเพลงมาให้ผมเถอะครับ ผมร้องเอง”

“นายคิดดีแล้วเหรอ”

“ไม่ต้องคิดแล้วครับ” เวินไป๋ตอบ

“ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ”

หลังจากตกลงเรื่องเพลงเรียบร้อย ก็กำหนดการทดสอบเสียงครั้งแรกไว้ช่วงเช้าวันถัดไป ม่ายต้าจินกำชับให้เขากลับไปนอนแต่หัวค่ำ งดบุหรี่งดเหล้า ตื่นเช้ามาถ้าเป็นไปได้ให้กินไข่ขาวดิบช่วยถนอมเส้นเสียง เวินไป๋จดจำไว้ทุกอย่าง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เวินไป๋มาถึงสตูดิโอ ม่ายต้าจินมาถึงก่อนแล้ว เขากำลังนั่งเหม่ออยู่คนเดียวหน้าห้องทดสอบเสียง เวินไป๋ทักทายไปเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ เวินไป๋หันไปส่งสายตาเป็นเชิงถามเสี่ยวมั่ว เสี่ยวมั่วส่ายหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน

ทั้งคู่พากันออกไปกินอาหารเช้าข้างนอก เสี่ยวมั่วบอกว่า “ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ตลอด”

“นายรู้เบื้องหลังการแต่งเพลงนี้ของอาจารย์นายไหม” เวินไป๋ไม่ได้อยากสอดรู้ แต่สภาพอารมณ์ของม่ายต้าจินทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้

“รู้สิ” เสี่ยวมั่วพยักหน้า “ความจริงแต่แรกฉันไม่เห็นด้วยที่เขาจะเอาเพลงนี้ออกมาเปิดเผยต่อหน้าสาธารณชนกับสื่อ และยิ่งไม่เห็นด้วยที่จะให้นายร้อง มันเสี่ยงเกินไป นายเข้าใจไหม”

เวินไป๋เข้าใจดี ในฐานะบุคคลสาธารณะ คำพูดหรือการกระทำเพียงเล็กน้อยย่อมดึงดูดสายตาผู้คน แม้ว่าปัจจุบันสังคมจะไม่ถึงกับขยาดเมื่อพูดถึงเรื่องเพศเดียวกัน แต่ประเด็นชายรักชายก็ยังคงเป็นเรื่องต้องห้ามในวงการบันเทิง เวินไป๋นึกไม่ออกเลยว่าหากเพลงนี้หลุดออกจากปากเขาไป มันจะสร้างคลื่นลมรุนแรงขนาดไหน

“ผมเข้าใจ แต่เพลงเพลงหนึ่งยังไงก็ต้องมีคนร้อง และต้องมีคนออกมาส่งเสียงเพื่อคนกลุ่มนี้ ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นคนคนนั้น” เวินไป๋พูดอย่างจริงใจ ส่วนหนึ่งเพราะเรื่องราวของม่ายต้าจินทำให้เขารู้สึกสะเทือนอารมณ์ และอีกส่วนหนึ่งก็เพราะตัวเขาเองก็เป็นเกย์เหมือนกัน

เสี่ยวมั่วจ้องมองเขาอยู่นาน สุดท้ายก็ยิ้มออกมา “อาจารย์ฉันบอกว่ามองคนไม่ผิดจริงๆ ก็จริงอย่างที่ว่า ไม่ผิดเลยจริงๆ”

เวินไป๋ไม่ปฏิเสธ ทั้งไม่ได้ตอบรับอะไร

เสี่ยวมั่วพูดต่อ “อาจารย์ฉันตามหาคนร้องเพลงนี้มาหลายปี พอจู่ๆ หาเจอขึ้นมาก็คงปรับอารมณ์ไม่ทัน ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเขาก็จัดการตัวเองได้”

เมื่อทั้งสองกลับมาที่ห้องทดสอบเสียง ม่ายต้าจินกำลังยืนกอดอกมองทีมงานปรับแต่งอุปกรณ์เครื่องเสียง พอเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง ดูท่าทางคงไม่เป็นอะไรแล้ว

หลังจากเตรียมการทุกอย่างเสร็จสิ้น การทดสอบเสียงก็เริ่มขึ้น

เพลงนี้มีชื่อว่า《รักอันเหนื่อยล้า》 เพลงส่วนใหญ่ที่ม่ายต้าจินแต่งมักมีทำนองสลับซับซ้อนและเนื้อเพลงที่ลึกซึ้ง แต่ท่อนอินโทรของเพลงนี้กลับเรียบง่ายตรงไปตรงมาอย่างไม่น่าเชื่อ

“ในค่ำคืนอันโดดเดี่ยว ความรักพลันมาเยือน หัวใจของฉัน ราวกับติดปีกบิน บินล่องลอยเข้าไปในความฝันของเธอ…”

หากดูแค่เนื้อเพลงคงมองไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ มันก็แค่เพลงรักธรรมดาเพลงหนึ่ง แต่ยิ่งซึมซับ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความหมายที่แท้จริงซึ่งแฝงอยู่ข้างใน

“โลกใบนี้ช่างไร้ความปรานี ความโกรธเกรี้ยวพลันถาโถม เส้นทางสายนี้ เราจะก้าวเดินไปได้ไกลเพียงใด ทำให้ฉันเริ่มหมดความมั่นใจ…”

มันเป็นบทเพลงที่เศร้าสร้อยและโดดเดี่ยว เวินไป๋แทบจะดำดิ่งลงไปในทันที คนที่ไม่เคยผ่านมันมาไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกเคว้งคว้างและไร้ที่พึ่งเช่นนี้ หลายคนพูดติดปากว่าเข้าใจกลุ่มคนรักเพศเดียวกัน แต่จะมีสักกี่คนที่ยอมรับจากใจจริง

“คิดว่าฉันจะมีเธออยู่ข้างกายตลอดไป แต่เธอกลับเดินจากฉันไป หรือว่าเธอเหนื่อยหน่ายในตัวฉัน ฉันทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาหรือไร…”

“ในใจนึกโกรธเคือง ทั้งยังร้อนรน กลัวว่าเธอจะยอมแพ้ไป และในความฝันของฉัน นับแต่นี้จึงเหลือเพียงฉันลำพัง…”

เวินไป๋หลับตาร้องเพลง เขาสัมผัสได้ถึงกระบอกตาที่ร้อนผ่าว มีหยดน้ำตาไหลรินออกจากหางตา

“รักฉันแล้วเธอเหนื่อยมากใช่ไหม โลกใบนี้ช่างจอมปลอม ฉันไม่อยากรับฟัง ไม่อยากใส่ใจ เพียงแค่อยากให้เธอกลับมาสู่อ้อมกอดฉันอีกครั้ง…”

“รักเธอแล้วฉันมีความสุขเหลือเกิน ทว่าโลกกลับไร้ความปรานี ฉันอยากได้ยินเหลือเกิน อยากได้ยินจริงๆ ให้เธอเอ่ยคำว่ารักกับฉันอีกสักครั้ง…”

เมื่อเสียงดนตรีจบลง เวินไป๋ถอดหูฟังออก เขาหันหลังแล้วยกมือขึ้นปิดหน้า ตัวเขาเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีมาก นานทีปีหนจึงจะแสดงความรู้สึกออกมา ครั้งนี้เขากลั้นไม่อยู่จริงๆ หากไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังที่บทเพลงนี้แบกรับไว้ก็คงไม่รู้สึกอะไรมากมาย แต่พอได้รับรู้แล้ว มันกลับยากจะระงับได้ไหว

ภายในห้องทดสอบเสียงตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครเอ่ยคำใด เวินไป๋ปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ยกมือลูบหน้าแรงๆ แล้วหันตัวเปิดประตูเดินออกไป

ด้านนอก เสี่ยวมั่วและทีมงานต่างพากันตาแดงก่ำ ไม่เห็นแม้แต่เงาของม่ายต้าจิน เวินไป๋ไม่ได้เอ่ยถาม เขาเดินไปนั่งเหม่อเงียบๆ อยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง

มีคนเดินมานั่งลงข้างๆ พร้อมยื่นแก้วน้ำอุ่นมาให้ เป็นเสี่ยวมั่วนั่นเอง

“ขอบคุณครับ” เวินไป๋รับแก้วกระดาษมาจิบไปคำหนึ่ง

เมื่อน้ำอุ่นครึ่งแก้วไหลลงสู่กระเพาะ ลำคอที่แห้งผากจึงเริ่มรู้สึกสบายขึ้นบ้าง

“คนคนนั้น…เขายังอยู่ไหม” เวินไป๋ลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยถามเสี่ยวมั่ว

เสี่ยวมั่วแตะริมฝีปากกับขอบแก้วกระดาษ “ไม่อยู่แล้ว หลังเกิดเรื่องก็นอนอยู่บนเตียงได้ไม่ถึงสามปี แล้วก็จากไป”

“แล้วม่ายชิง…”

“ม่ายชิงเป็นลูกบุญธรรมที่อาจารย์ผมรับมาเลี้ยง ตอนนั้นคนคนนั้นเคยบอกไว้ว่า ถ้าต่อไปเขาแต่งงานมีครอบครัวก็อยากมีลูกสาวสักคน พอเขาจากไป อาจารย์ผมก็เลยไปรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมาเลี้ยง ตั้งชื่อให้ว่าชิง…ในชื่อของเขามีคำว่าชิงอยู่”

เวินไป๋สูดหายใจเข้าลึก อารมณ์ความรู้สึกที่อุตส่าห์สะกดข่มไว้พลันเอ่อท้นขึ้นมาอีกระลอก ม่ายชิง…ม่ายชิง คือความผูกพันที่ยังคงสืบเนื่องต่อไประหว่างม่ายต้าจินกับผู้ชายที่มีคำว่าชิงในชื่อคนนั้น พวกเขายังมีสิ่งที่ส่งต่อกันมาได้ แล้วตัวเขาล่ะ อยู่กับโจวมี่ไป๋มาหลายปีขนาดนั้น ไม่ได้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง แม้แต่ความรู้สึกก็แทบไม่เหลือ น่าสมเพชจริงๆ!

การบันทึกเสียงดำเนินไปอย่างราบรื่น เวินไป๋เข้ากับเพลงนี้ได้ดียิ่งกว่าที่ม่ายต้าจินคาดไว้เสียอีก ซึ่งทำให้ม่ายต้าจินรู้สึกพึงพอใจมาก พออัดเพลงเสร็จ ขั้นตอนต่อไปก็คือการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ เสี่ยวมั่วกับทีมงานในสตูดิโอเสนอว่าควรจ้างนักแสดงมืออาชีพมาเล่นเป็นตัวละครหลัก ส่วนเวินไป๋เพียงแค่คอยปรากฏตัวในช็อตที่ต้องร้องเพลงเป็นระยะก็พอ แต่ม่ายต้าจินกลับเสนอให้เวินไป๋แสดงเป็นพระเอกด้วยตัวเอง

“จากความเข้าใจในบทเพลงของเขา ฉันเชื่อว่าเขาจะถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกแบบที่ฉันต้องการออกมาได้” ม่ายต้าจินเอ่ย

“แต่เขาไม่มีประสบการณ์การถ่ายทำเลยนะครับ” เสี่ยวมั่วแย้ง

ม่ายต้าจินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปถามเวินไป๋ “นายว่ายังไง”

เวินไป๋ไม่สามารถพูดออกไปตรงๆ ได้ว่าตนแสดงเป็น จึงทำได้เพียงแสดงสีหน้ามั่นใจปนประหม่าออกมา “ถ้าอย่างนั้น ให้ผมลองดูไหมครับ ถ้าไม่ได้เรื่องค่อยเปลี่ยนคนทันที แบบนี้โอเคไหมครับ”

“เอาสิ ถ้าไม่ได้เรื่องค่อยว่ากัน” ม่ายต้าจินตอบรับแบบขอไปที เขาไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าเวินไป๋จะทำไม่ได้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่เขากลับมีความเชื่อมั่นในตัวเวินไป๋อย่างบอกไม่ถูก