บทที่ 66 เริ่มถ่ายทำ MV

เอ็มวีตัวนี้ต้องการนักแสดงชายสองคนและนักแสดงหญิงหนึ่งคน นอกจากเวินไป๋แล้ว อีกสองบทบาทตกลงกันว่าจะใช้นักแสดงมืออาชีพ

เรื่องแคสต์นักแสดงไม่ใช่ธุระของเวินไป๋ หลังจากม่ายต้าจินส่งบทเอ็มวีให้ เขาจึงเดินทางกลับบ้าน พอกลับถึงบ้าน เขาก็หยิบบทออกมาอ่าน นี่เป็นบทแรกที่เขาได้รับมาในชาตินี้ จึงรู้สึกทะนุถนอมเป็นพิเศษ

เนื้อหาในบทโดยพื้นฐานเหมือนกับที่ม่ายต้าจินเล่า ทว่าตัวละครกลับมีมิติและสมบูรณ์ยิ่งกว่า แม้เวินไป๋จะเคยฟังเรื่องนี้มาแล้ว แต่ก็ยังถูกดึงดูดเข้าไปในเนื้อเรื่องอย่างรวดเร็ว

เขามีลางสังหรณ์ว่าเพลงนี้ต้องดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน

เรื่องราวไม่ได้ยาวมาก ความยาวฉบับเต็มหลังจากถ่ายทำทุกฉากเสร็จสิ้นอยู่ที่ราวครึ่งชั่วโมง ตามความตั้งใจของม่ายต้าจิน ฉบับที่ตัดต่อแล้วน่าจะเหลือไม่ถึงสิบนาที ร้องเพลงซ้ำสองรอบ ในช่วงไคลแมกซ์ของเรื่องดนตรีจะหยุดลงแล้วปล่อยเสียงบทสนทนาของตัวละคร เพื่อร้อยเรียงเป็นเส้นเรื่องที่สมบูรณ์

เวินไป๋อ่านบทซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ เขาเริ่มมองเห็นภาพผลลัพธ์ของเอ็มวีฉบับสมบูรณ์ในหัวได้อย่างชัดเจน มันทรงพลังและสะเทือนอารมณ์มาก

ก่อนนอน เวินไป๋เปิดเข้าไปดูในเวยปั๋ว ปกติเขาไม่ค่อยได้เล่น ครั้งล่าสุดที่เข้ามาก็คือตอนที่ไปทดสอบเสียงที่สตูดิโอของเสี่ยวมั่ว

พอเปิดหน้าแรกขึ้นมาก็พบว่ามีแฟนคลับแท็กหาเขาพร้อมพิมพ์ข้อความแปลกๆ เต็มไปหมด ตัวอย่างเช่น

“กรี๊ด!! เทพบุตร คุณจะได้ร่วมงานกับม่ายต้าต้าเหรอเนี่ย?? กรี๊ดดดด!!!”

“ม่ายต้าต้าจะแต่งเพลงให้เทพบุตรจริงๆ เหรอเนี่ย?!! เทพบุตรหล่อจังเลย แง้!! (#เอามือปิดหน้า)”

“เจ้าชายตอนร้องเพลงนี่หล่อกระชากใจมาก!! ให้ตายเถอะ หล่อจนอยากจะร้องไห้!! (#ร้องไห้โฮ) (#ร้องไห้โฮ)”

“กรี๊ดดด!! ไม่อยากจะเชื่อ! นั่นม่ายต้าต้าจริงๆ เหรอ? ม่ายต้าต้าคนที่แต่งเพลงให้พวกราชาและราชินีเพลงน่ะนะ?!! ฉันรักคนไม่ผิดจริงๆ! เจ้าชายสู้ๆ นะ!! (#สู้ๆ)”

เวินไป๋คิดในใจว่าฉันไปบอกพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะร่วมงานกับม่ายต้าจิน รู้กันได้ยังไงเนี่ย? เขาจึงกดเข้าไปดูโพสต์ต้นทางของแฟนคลับคนหนึ่ง ก็พบว่าเป็นเวยปั๋วที่เสี่ยวมั่วโพสต์ไว้เมื่อหลายวันก่อน เป็นรูปของเขากับม่ายต้าจินในห้องอัดเสียง เขากำลังร้องเพลง ส่วนม่ายต้าจินกำลังนั่งฟัง พร้อมแคปชันว่า “โหวตหน่อย ใครหล่อกว่ากัน”

แค่ไม่กี่วัน ยอดแชร์และยอดคอมเมนต์ก็พุ่งทะลุหลักหมื่นไปแล้ว ยอดไลก์ยิ่งสูงถึงสามหมื่นกว่า เวินไป๋กดเข้าไปดูคอมเมนต์ ด้านล่างมีทั้งคนที่บอกว่าเวินไป๋หล่อ บ้างก็ว่าม่ายต้าจินหล่อ แต่แฟนคลับส่วนใหญ่ที่มีไหวพริบมักจะบอกว่าหล่อทั้งคู่ ซ้ำยังมีบางคนบอกว่าเสี่ยวมั่วหล่อ และฝากฝังให้เสี่ยวมั่วช่วยดูแลเจ้าชายของพวกเขาให้ดีๆ

เวินไป๋รู้สึกเขินอายขึ้นมาบ้าง เขาเลื่อนดูรอบหนึ่งและพบว่ามีคนเรียกเขาว่า ‘เจ้าชาย’ ไม่น้อยเลย สาเหตุคงเพราะเวลาเขาร้องเพลงรักจะอินกับอารมณ์เพลงมาก จนกลายเป็นเจ้าชายเพลงรักรุ่นใหม่ไปโดยปริยาย และยังมีคนเรียกเขาว่า ‘ซิงจวิน’ เพราะสไตล์ที่หลากหลายไม่ซ้ำใคร แต่ที่เรียกกันเยอะที่สุดก็คือ ‘เทพบุตร’ เพราะเขาหล่อเหลาไร้ที่ติจริงๆ ทั้งหน้าตาดี ร้องเพลงเก่ง ยามร้องเพลงรักก็อ่อนโยนดั่งสายน้ำ ยามระเบิดพลังร็อกก็เซ็กซี่ดุดัน พอไม่ร้องไม่เต้นก็สุภาพถ่อมตนและมีมารยาท สมกับเป็นเทพบุตรยุคใหม่อย่างแท้จริง

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ข้อความโพสต์ลงเวยปั๋วว่า “ขอบคุณทุกคนสำหรับการสนับสนุนครับ และขอบคุณ @พี่เสี่ยวมั่ว ด้วยครับ”

เขาไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องซิงเกิล เพราะยังไม่รู้ว่าม่ายต้าจินต้องการอย่างไร อยากให้คนทั่วไปรู้เรื่องที่พวกเขาร่วมงานกันหรือยัง แม้โพสต์ของเสี่ยวมั่วจะแทบไม่ต่างจากการประกาศให้โลกรู้ แต่การที่เสี่ยวมั่วเป็นคนพูดกับการที่เขาเป็นคนพูดเอง ย่อมมีความหมายต่างกันโดยสิ้นเชิง

ขณะเดียวกัน เขาก็คิดไปถึงอีกปัญหาหนึ่ง ตอนนี้เขายังไม่ได้เซ็นสัญญากับค่ายไหน ตามหลักแล้วการปล่อยซิงเกิลกับการเซ็นสัญญาค่ายไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันโดยตรง แต่ถ้าไม่มีสังกัดก็ไม่มีผู้จัดการส่วนตัว พอไม่มีผู้จัดการก็ย่อมขาดแคลนทรัพยากรและคอนเนกชัน และด้วยสถานการณ์ในตอนนี้เขาก็ยังไม่สามารถเปิดสตูดิโอของตัวเองได้ ทางเลือกจึงเหลือเพียงการเซ็นสัญญากับค่ายเท่านั้น

เสี่ยวมั่วเคยเอ่ยปากว่าอยากเซ็นสัญญากับเขา แต่เขาปฏิเสธไป ค่ายของเสี่ยวมั่วเป็นค่ายเพลง สิ่งที่จะป้อนให้เขาได้มีแค่ออกอัลบั้มกับจัดคอนเสิร์ต นอกเหนือจากนั้นก็มีแต่พวกรายการวาไรตี้กับเรียลลิตี้โชว์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ สิ่งที่เขาต้องการคือบริษัทบันเทิงที่เน้นการผลิตภาพยนตร์และซีรีส์เป็นหลัก

ผ่านไปสองสามวัน เสี่ยวมั่วโทรมาถามว่าอ่านบทเอ็มวีไปถึงไหนแล้ว เวินไป๋บอกว่าอ่านจบแล้ว เสี่ยวมั่วจึงนัดหมายให้เขาไปที่กองถ่ายในวันรุ่งขึ้นเพื่อเริ่มถ่ายทำ

สถานที่ถ่ายทำถูกเลือกเป็นวิทยาลัยดนตรีแห่งหนึ่ง เนื่องจากม่ายต้าจินเรียนจบจากที่นี่ จึงถือเป็นการจำลองบรรยากาศตามเรื่องราวจริงในอดีต

ตอนที่เวินไป๋ไปถึง ม่ายต้าจินกับเสี่ยวมั่วมาถึงก่อนแล้ว ทั้งสองกำลังนั่งคุยกับใครบางคนอยู่ เวินไป๋จึงเดินเข้าไปทักทาย หลังจากม่ายต้าจินตอบรับแล้วก็แนะนำคนข้างกายให้เขารู้จัก “นี่คือผู้กำกับเอ็มวี โอวหยางจิ้น โอวหยาง นี่คือเวินไป๋ คนร้องเพลงนี้น่ะ”

เวินไป๋ยังไม่ทันได้อ้าปาก โอวหยางจิ้นก็ยื่นมือออกมาก่อน “สวัสดีครับ ภรรยาผมชอบคุณมากเลยนะ”

“…” คำพูดนี้ฟังดูพิลึกชอบกล

โอวหยางจิ้นอายุยังไม่ถึงสี่สิบปี เป็นผู้กำกับเอ็มวีที่มีชื่อเสียงที่สุดในวงการ ตอนหนุ่มๆ เคยเป็นผู้กำกับละครเวที แต่พอเงินทองเริ่มร่อยหรอจนแทบไม่พอกินก็หันมากำกับเอ็มวีแทน ทว่ากลับอาศัยทักษะความรู้ที่สั่งสมมาสร้างชื่อเสียงจนโด่งดังเป็นพลุแตก ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เอ็มวียอดฮิตในประเทศเกือบทั้งหมดล้วนผ่านมือเขาทั้งสิ้น แถมยังเป็นผู้กำกับคู่บุญของม่ายต้าจินอีกด้วย

“อย่าเข้าใจผิดล่ะ เมียผมชอบฟังคุณร้องเพลงน่ะ พอรู้ว่าผมจะมากำกับเอ็มวีให้คุณก็ตื่นเต้นยกใหญ่ กำชับนักกำชับหนาว่ายังไงก็ต้องขอลายเซ็นกับรูปถ่ายกลับไปให้ได้” โอวหยางจิ้นหัวเราะ

ชาติก่อนเวินไป๋รู้จักโอวหยางจิ้น และเคยเป็นสตันต์แมนในเอ็มวีของเขาด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ทำได้เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้จัก เขาตอบอย่างนอบน้อม “ขอบคุณคุณนายโอวหยางมากครับ พอดีผมไม่มีรูปถ่ายติดตัวเลย ถ้าอย่างนั้นผมเซ็นชื่อให้เลยดีไหมครับ”

“เอาสิ” โอวหยางจิ้นไม่ได้แค่พูดไปตามมารยาท แต่ตั้งใจมาขอลายเซ็นจริงๆ เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋า เปิดหน้าว่างแล้วส่งให้ เวินไป๋ตวัดปากกาเขียนชื่อตัวเองลงไปสองสามที ก่อนจะส่งคืนให้โอวหยางจิ้น

“ลายมือสวยดีนี่” โอวหยางจิ้นก้มมองลายเซ็นพลางเอ่ยชม

เวินไป๋ลายมือสวยมาตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะอักษรหวัดแกมบรรจงที่เขียนออกมาได้อย่างพลิ้วไหวและสง่างาม ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องไปออกแบบลายเซ็นเก๋ๆ ให้ยุ่งยาก แค่นี้ก็ดูดีมีระดับแล้ว

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่นั้น ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ชายหญิงคู่หน้าสุดสวมแว่นตากันแดด แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา บุคลิกโดดเด่น ด้านหลังมีผู้ช่วยหลายคนคอยแบกร่มกันแดด เก้าอี้พับ กระติกน้ำ และแก้วเก็บความเย็น เวินไป๋จำทั้งสองคนไม่ได้ในทันที เพียงแต่รู้สึกว่าเมื่อเทียบกับคนพวกนั้นแล้ว ตัวเองกลับมาคนเดียวโดดๆ ไม่มีทั้งร่มกันแดด เก้าอี้นั่ง หรือแม้แต่น้ำสักแก้ว อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรันทดใจเล็กน้อย แต่นั่นก็ยิ่งตอกย้ำความมุ่งมั่นที่จะเซ็นสัญญากับค่ายให้ได้

ชายหญิงคู่นั้นเดินตรงมาหาม่ายต้าจินกับโอวหยางจิ้นและเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม พอถอดแว่นกันแดดออก เวินไป๋ก็จำได้ทันที ฝ่ายชายคือนักแสดงหนุ่ม ‘ชิวเฮ่อเซี่ยว’ ที่เคยรับบทพระรองในซีรีส์ยอดฮิตหลายเรื่องตลอดสองปีที่ผ่านมา เขาเคยอยู่กองถ่ายเดียวกับถงเยี่ยนในชาติก่อน สันดานค่อนข้างแย่ ส่วนฝ่ายหญิงชื่อ ‘ซุนเจียเจีย’ เพิ่งยกเลิกสัญญากับค่ายปั้นดาราระดับแนวหน้าของเกาหลีแล้วกลับมารับงานในประเทศเมื่อปีก่อน กระแสในประเทศกำลังมาแรงอย่างยิ่ง

การที่จะดึงสองคนนี้มาเล่นเป็นตัวประกอบให้เวินไป๋ในเอ็มวีเพลงหนึ่งได้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะบารมีของม่ายต้าจินทั้งสิ้น

เวินไป๋รู้กาลเทศะ เขารู้สถานะของตนเองในปัจจุบันดี จึงชิงเอ่ยทักทายขึ้นก่อน “ผมเวินไป๋ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ”

เขาวางตัวต่ำลงมาหนึ่งขั้น สุภาพอ่อนน้อมแต่ไม่ลดศักดิ์ศรีจนเกินงาม ท่าทีเช่นนี้กลับสร้างความประทับใจได้มากกว่าการประจบสอพลอเป็นไหนๆ

ทว่ามักมีคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะอยู่เสมอ

ซุนเจียเจียยังถือว่ารู้จักกาละเทศะ เธอเคยเป็นเด็กฝึกที่เกาหลีอยู่หลายปี ความยากลำบากในช่วงนั้นสอนให้เธอรู้จักอ่านบรรยากาศและดูสีหน้าคนเป็น แม้เวินไป๋จะเพิ่งมีชื่อเสียงขึ้นมาได้ไม่นาน แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ควรหาเรื่องใส่ตัว โดยเฉพาะเมื่อมีคนระดับแถวหน้ายืนอยู่ตรงนี้ด้วย เธอจึงรู้จักวางตัวและผูกมิตรไว้ก่อน เมื่อได้ยินเวินไป๋ทักทาย เธอก็รีบตอบกลับทันควัน “สวัสดีค่ะ ฉันเคยฟังคุณร้องเพลงแล้วนะ ร้องเพราะมากเลยค่ะ”

ไม่ว่าเธอจะพูดจากใจจริงหรือแค่รักษามารยาท แต่อย่างน้อยก็นับว่ามีไมตรี เวินไป๋จึงยิ้มตอบพลางกล่าวขอบคุณ

ส่วนชิวเฮ่อเซี่ยว ซึ่งอายุน้อยกว่าเวินไป๋ไม่กี่ปี ดูเหมือนจะไร้ทั้งไอคิวและอีคิว ต่อหน้าม่ายต้าจินและโอวหยางจิ้น เขากลับไม่แม้แต่จะปรายตามาทางเวินไป๋ สะบัดตัวเดินหนีไปดื้อๆ

เวินไป๋แอบเดาะลิ้นในใจ นิสัยของหมอนี่ยังคงแย่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าจะเอาตัวรอดในวงการบันเทิงไปได้อีกนานแค่ไหน

เมื่อนักแสดงพร้อมแล้ว โอวหยางจิ้นจึงเสนอให้เริ่มถ่ายทำโดยเร็ว แม้บทจะมีไม่มากและการจัดฉากจะเรียบง่าย แต่เพราะเป็นการร่วมงานกันครั้งแรกจึงอาจมีความประหม่าอยู่บ้าง อีกทั้งสถานที่ในมหาวิทยาลัยก็ไม่สามารถเช่าถ่ายทำได้นาน เวลาจึงค่อนข้างกระชั้นชิด

โอวหยางจิ้นมีวิธีการทำงานอย่างหนึ่ง คือชอบถ่ายฉากในร่มก่อนแล้วค่อยไปถ่ายกลางแจ้ง ถ่ายฉากเดี่ยวก่อนแล้วค่อยเข้าฉากคู่ เพื่อให้นักแสดงได้ปรับตัวเข้าหากันก่อน

ฉากแรกของเวินไป๋คือฉากที่หลินต้งอยู่ลำพังในหอพัก แล้วเผลอทำหนังสือของรูมเมตตกพื้น ตอนที่เขาก้มลงเก็บก็พบรูปถ่ายของตัวเองสอดอยู่ในหนังสือเล่มนั้น ด้านหลังรูปมีข้อความเขียนไว้คลุมเครือ ซึ่งเขาต้องถ่ายทอดอารมณ์ที่ซับซ้อนในวินาทีนั้นออกมาให้ได้

ฉากนี้ใช้การถ่ายทำแบบลองเทค เริ่มตั้งแต่หลินต้งนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง จนกระทั่งลุกขึ้นกะทันหันไปปัดโดนหนังสือของรูมเมต กล้องจะค่อยๆ ซูมเข้าไปใกล้ๆ ตอนที่เขาก้มเก็บหนังสือขึ้นมาเปิดดูรูปถ่ายข้างใน ปฏิกิริยาทางร่างกาย สีหน้า และท่วงท่าทั้งหมดต้องดำเนินไปอย่างลื่นไหลต่อเนื่องโดยไม่หยุดชะงัก สำหรับคนที่ไม่เคยผ่านงานแสดงมาก่อน นี่ถือว่ายากมาก เสี่ยวมั่วอดกังวลไม่ได้ จึงเดินเข้าไปตบไหล่เขาเบาๆ ก่อนเริ่มถ่ายทำ “นี่เป็นครั้งแรกของนาย จะเล่นยังไงก็ไม่เป็นไรหรอก ผู้กำกับโอวหยางใจดีออก อย่ากดดันตัวเองเลย”

เวินไป๋ส่งยิ้มให้เสี่ยวมั่ว พยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดแต่งทรงผมเสร็จเรียบร้อย เมื่อเขาเดินออกมาก็ดูราวกับนักศึกษาหนุ่มจริงๆ พอไปยืนอยู่หน้ากล้อง โอวหยางจิ้นถึงกับเอ่ยปากชม “ใช้ได้เลยนี่ ดูหล่อดี”

เวินไป๋หรี่ตาจ้องกล้องเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นฉับพลัน โอวหยางจิ้นที่นั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ถึงกับชะงัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเวินไป๋ แต่อีกฝ่ายกลับกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กเสื้อผ้าของตัวเองอยู่

โอวหยางจิ้นส่ายหน้าเบาๆ พลางเก็บงำความสงสัยไว้ในใจ

เมื่อการถ่ายทำเริ่มขึ้น บนโต๊ะข้างเตียงมีหนังสือเปิดกางวางไว้เล่มหนึ่ง หลินต้งที่เวินไป๋รับบทกำลังนั่งอยู่ริมเตียง ก้มหน้าพลิกหน้ากระดาษไปทีละหน้าอย่างตั้งใจ ฉากนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน แค่ทำเหมือนกำลังอ่านหนังสือตามปกติก็พอ

หลังจากอ่านไปได้สักพัก หลินต้งเริ่มคอแห้ง จึงลุกขึ้นตั้งใจจะไปรินน้ำดื่ม จังหวะที่เดินผ่านช่องว่างระหว่างโต๊ะหนังสือสองตัว เขาก็บังเอิญไปชนกองหนังสือบนโต๊ะของรูมเมตเข้า เนื่องจากตำราเรียนระดับมหาวิทยาลัยค่อนข้างหนา หนังสือหลายเล่มที่ซ้อนทับกันจึงร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังโครมใหญ่ ทำเอาหลินต้งสะดุ้งตกใจ

โอวหยางจิ้นไม่ได้บอกเวินไป๋ล่วงหน้าว่าต้องเล่นท่าทางตกใจอย่างไร หรือต้องแสดงอารมณ์ออกมาถึงระดับไหน ตอนที่เวินไป๋แสดง เขาไม่ได้สะดุ้งโหยงขึ้นมาทั้งตัว หรือยกมือทาบอกทำท่าตกใจอย่างที่ทุกคนคิด เขาไม่ได้แสดงท่าทางที่ดูเกินจริงหรือจงใจเลยแม้แต่น้อย หากแต่ขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วสบถออกมาเบาๆ ว่า “แม่งเอ๊ย” เหมือนกับเด็กมหาลัยทั่วไปที่กำลังระบายอารมณ์กับเรื่องขัดใจเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น