บทที่ 67 นักแสดงโดยกำเนิด

โอวหยางจิ้นจ้องเวินไป๋ในจอมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ ผู้ช่วยผู้กำกับเตรียมจะสั่งคัตแล้ว ทว่าพอมองเห็นว่าเขายังนิ่งเฉย คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากจึงต้องกลืนกลับลงไป

คิ้วของโอวหยางจิ้นขมวดมุ่นขึ้นเรื่อยๆ ข้อกังขาที่มีก่อนเริ่มถ่ายทำผุดขึ้นมาอีกครั้ง ชายหนุ่มในเลนส์กล้องเห็นได้ชัดว่าเพิ่งแสดงเป็นครั้งแรก ทว่ากลับเล่นได้เหมือนนักแสดงรุ่นเก๋า เขาสามารถกะระยะตำแหน่งกล้องและทิศทางการเคลื่อนไหวได้อย่างแม่นยำ ทั้งยังถ่ายทอดส่วนที่ควรแสดงออกผ่านหน้ากล้องได้อย่างครบถ้วนไม่มีขาดตกบกพร่อง

เรื่องนี้สำหรับเวินไป๋แล้วไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย ตอนเป็นสตันต์แมนในอดีต สถานการณ์ตรงกันข้ามกับตอนนี้โดยสิ้นเชิง สมัยนั้นเขาต้องซ่อนใบหน้าไว้ในจุดที่กล้องมองไม่เห็น ต้องไม่ปล่อยให้เลนส์จับพิรุธได้แม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้กลับง่ายกว่าด้วยซ้ำ

นอกจากนี้ โอวหยางจิ้นยังพบว่าสีหน้าและท่วงท่าที่เวินไป๋แสดงออกมาหน้ากล้องนั้นสมจริงอย่างยิ่ง แทบมองไม่ออกเลยว่ากำลังแสดงอยู่ ดูเหมือนเล่นเป็นตัวเองเสียมากกว่า แต่หากสังเกตให้ดี ก็จะพบว่าตั้งแต่ต้นจนจบ เขากำลังสวมบทบาทเป็น 'หลินต้ง' ตัวละครตัวนี้จริงๆ

การแสดงของเวินไป๋ยังคงดำเนินต่อไป

หลินต้งถอนหายใจอย่างจนใจ ย่อตัวลงเก็บหนังสือบนพื้น เขารวบหนังสือสองสามเล่มที่ทำหล่นขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะของรูมเมต ทันใดนั้นตรงขอบของเล่มบนสุดก็มีมุมกระดาษโผล่ออกมา ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงเปิดหนังสือดูและหยิบสิ่งที่สอดอยู่ข้างในออกมา มันกลับเป็นรูปถ่ายของตัวเขาเอง หลินต้งชะงักไป เขายกรูปขึ้นมาใกล้ระดับสายตา จ้องมองอยู่นานสองนาน สีหน้าฉายแววซับซ้อน ใช้นิ้วลูบไล้คนในภาพเบาๆ แล้วพลิกรูปกลับด้าน เมื่อเห็นข้อความที่เขียนไว้ด้านหลัง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง สับสน ลังเลใจ และมีความยินดีระคนอยู่ด้วย

ในกองถ่ายเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก ทุกคนรวมถึงนักแสดงอีกสองคนต่างจับจ้องการแสดงของเขา โดยเฉพาะโอวหยางจิ้นที่จ้องหน้าจอมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ ในแววตาของเขาก็ฉายประกายความตกตะลึง สงสัย และทึ่งในฝีมือไม่ต่างกัน

นิ้วมือของหลินต้งเผลอกำรูปจนยับ พอรู้ตัวว่าทำไม่ถูก เขาก็รีบลูบภาพให้เรียบแล้วสอดกลับเข้าไปในเล่มเดิม จากนั้นยัดหนังสือนั้นไว้ตรงกลางกองหนังสือ ก่อนจะเดินไปล้างหน้าในห้องน้ำ น้ำก็ไม่ได้ดื่มแล้ว

ฉากยาวฉากนี้จบลงเพียงเท่านี้ พอโอวหยางจิ้นสั่ง "ผ่าน" เวินไป๋ก็เดินเลี่ยงไปหยิบทิชชูออกจากกระเป๋าตัวเองมาซับหน้า หากมีผู้ช่วยล่ะก็ เขาคงได้รับความสะดวกสบายแบบมีคนคอยยื่นผ้าขนหนูให้แล้ว

ทางด้านนี้ โอวหยางจิ้นยังคงนั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์เพื่อดูภาพการแสดงของเขาเมื่อครู่ซ้ำไปซ้ำมา สีหน้าจริงจังเคร่งขรึม ม่ายต้าจินเดินเข้ามาถาม "เป็นไงบ้าง เล่นไม่ดีเหรอ ผมว่าก็ดีมากเลยนี่นา"

ม่ายต้าจินไม่ประสีประสาเรื่องการแสดง อาศัยแค่ความรู้สึกของตัวเองล้วนๆ เขารู้สึกว่าการแสดงของเวินไป๋เมื่อครู่ถ่ายทอดสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ เหนือความคาดหมายของเขาเสียด้วยซ้ำ

โอวหยางจิ้นยังคงจ้องมองหน้าจอไม่วางตา เขาขยับศีรษะเล็กน้อยพลางเอ่ย "ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่มันดีเกินไปต่างหาก เหล่าม่าย… เขาเพิ่งแสดงเป็นครั้งแรกจริงๆ เหรอ"

ม่ายต้าจินพอได้ยินอีกฝ่ายชมว่าดีเกินไปก็เบาใจขึ้นมาก จึงตอบกลับ "ก็น่าจะครั้งแรกนะ ได้ยินว่าตั้งแต่เด็กฐานะทางบ้านไม่สู้ดีนัก เลยไม่ค่อยได้ร่ำเรียนเท่าไหร่"

ฐานะไม่ดี ไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ ย่อมหมายความว่าไม่เคยผ่านการฝึกฝนด้านการแสดงมาแน่นอน โอวหยางจิ้นส่ายหน้าน้อยๆ "เหลือเชื่อจริงๆ เหล่าม่าย ฉันว่าฉันอาจจะเจออัจฉริยะด้านการแสดงเข้าให้แล้วล่ะ"

"จริงเหรอ" ม่ายต้าจินไม่อยากจะเชื่อหู "เก่งถึงขนาดนั้นเลยเชียว"

โอวหยางจิ้นกอดอกแล้วว่า "อย่างน้อยเท่าที่เห็นตอนนี้ก็ใช่ แต่ก็นั่นแหละ นี่เพิ่งเล่นไปแค่ฉากเดียว ยังสรุปอะไรไม่ได้มาก รอดูผลงานฉากต่อไปของเขาก่อนดีกว่า"

คนที่ดูออกว่าเวินไป๋มีทักษะการแสดงยอดเยี่ยมไม่ใช่มีแค่โอวหยางจิ้นคนเดียว แทบทุกคนในกองต่างสังเกตเห็นกันหมด เพียงแต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา เพราะอย่างไรเสียก็ยังมีนักแสดงอีกสองคนนั่งอยู่ตรงนี้ด้วย

ขณะที่เวินไป๋กำลังนั่งซับหน้า เสี่ยวมั่วก็เดินเข้ามา อันที่จริงการถ่ายทำมิวสิกวิดีโอเพลงทั่วไปเขาไม่จำเป็นต้องตามมาก็ได้ แต่เพราะเห็นเวินไป๋เป็นเพื่อน อีกฝ่ายเพิ่งรับงานแสดงครั้งแรก เขาจึงอดห่วงไม่ได้เลยต้องตามมาดูด้วย

"เฮ้ย นายแสดงดีชะมัด! เทคเดียวผ่านเลย นี่นายเพิ่งแสดงครั้งแรกจริงดิ" เสี่ยวมั่วไม่เคยตระหนี่คำชมให้เวินไป๋อยู่แล้ว

"อืม ครั้งแรก" เวินไป๋ตอบหน้าตาย หัวใจไม่เต้นผิดจังหวะสักนิด

"อัจฉริยะชัดๆ เลยนายเนี่ย!" เสี่ยวมั่วอุทานอย่างทึ่ง

เวินไป๋เพียงยิ้มรับ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำนั้น

หลังจากโอวหยางจิ้นพบว่าฝีมือการแสดงของเวินไป๋น่าทึ่ง เขาก็เริ่มผ่อนจังหวะการถ่ายทำลง วันแรกจึงถ่ายไปแค่สี่ฉาก เป็นฉากเดี่ยวของเวินไป๋หนึ่งฉาก ฉากเดี่ยวของชิวเฮ่อเซี่ยวสองฉาก ซึ่งเขารับบทเป็นพระเอกอีกคนนามว่า 'โม่จือชิง' เพื่อนร่วมหอที่แอบชอบหลินต้ง และอีกฉากเป็นการแสดงร่วมกันระหว่างเวินไป๋กับซุนเจียเจีย

หลินต้งกับเหยียนเจียที่รับบทโดยซุนเจียเจียเป็นคู่รักกำมะลอ ทั้งคู่โตมาด้วยกันและเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองเดียวกัน เมื่อรู้ว่าใจตรงกัน หลินต้งผู้เย่อหยิ่งก็มีความสุขที่ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากอีกฝ่ายไปพร้อมๆ กับรอให้อีกคนเป็นฝ่ายสารภาพรักก่อน ใครจะไปคิดว่าจะรอนานกว่าสามปีจนกระทั่งเรียนจบ

พอใกล้จะเรียนจบ เมื่อต้องเผชิญกับช่วงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันไปตามทาง หัวใจของหลินต้งก็เริ่มร้อนรน ในยามคับขันเขาจึงวางแผนให้เหยียนเจียแกล้งทำเป็นแฟนเพื่อกระตุ้นโม่จือชิง

ซุนเจียเจียเน้นการร้องและการเต้นที่เกาหลีเป็นหลัก หลังจากกลับประเทศเธอก็ไปเรียนการแสดงมาบ้างช่วงหนึ่ง อาจเพราะใช้เวลาเรียนไม่นาน ฝีมือการแสดงจึงอยู่ในระดับธรรมดา โชคดีที่บทบาทนี้ไม่ได้มีฉากมากนักและไม่ได้เรียกร้องทักษะการแสดงสูงอะไร

ฉากที่เวินไป๋เข้าคู่กับซุนเจียเจียส่วนใหญ่เป็นเพียงการโอบไหล่หรือจูงมือในที่สาธารณะ ทั้งหมดทำไปเพื่อดึงดูดความสนใจของโม่จือชิงเท่านั้น ไม่ได้มีฉากแนบชิดลึกซึ้งอะไร บทง่ายๆ เพียงเท่านี้ซุนเจียเจียกลับต้องถ่ายซ้ำถึงสามรอบกว่าจะผ่าน แน่นอนว่าเวินไป๋เองก็ต้องเล่นตามไปทั้งสามรอบนั้นด้วย แต่เขากลับไม่มีท่าทีรำคาญใจแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว โอกาสได้ยืนหน้ากล้องถือเป็นเรื่องหายาก เขาจึงดื่มด่ำกับกระบวนการทำงานนี้อย่างเต็มที่

หลังเสร็จสิ้นการถ่ายทำวันแรก เวินไป๋รู้สึกอิ่มเอมใจเป็นอย่างยิ่ง อย่างไรเสียก็นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาได้หันหน้าเข้าหากล้องอย่างตรงไปตรงมา คืนนั้นเขาจึงหลับสบายอย่างแท้จริง

ทว่าพอถึงวันที่สอง เรื่องชวนหงุดหงิดก็ตามมา

เนื่องจากทุกฉากต้องถ่ายทำในรั้วมหาวิทยาลัย จึงเลี่ยงกลุ่มนักศึกษาได้ยาก และบางฉากยังจำเป็นต้องใช้นักศึกษามาเป็นตัวประกอบ เวินไป๋นึกไม่ถึงว่าความนิยมในตัวเขาจะสูงถึงเพียงนี้ อาจเพราะที่นี่คือวิทยาลัยดนตรี พวกนักศึกษาจึงให้ความสนใจดาราที่ร้องเพลงเก่งเป็นพิเศษ ส่งผลให้ท่ามกลางนักแสดงชายเพียงสองคนในกองถ่าย กระแสของเวินไป๋จึงพุ่งแซงหน้าชิวเฮ่อเซี่ยวไปไกลลิบ

อันที่จริง ชิวเฮ่อเซี่ยวเป็นนักแสดงชายที่มีกระแสนิยมสูงมาก แม้เขาจะไม่เคยรับบทพระเอก แต่บทที่เลือกรับมักจะโดดเด่นจนบางครั้งแย่งซีนพระเอกไปเสียด้วยซ้ำ ประกอบกับหน้าตาหล่อเหลาและรูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ความนิยมในโลกออนไลน์จึงพุ่งแรงมาก แต่ดันมาเสียเปรียบตรงที่นี่คือวิทยาลัยดนตรี แถมเขายังร้องเพลงไม่เป็นนี่สิ

สำหรับเรื่องการประชันกระแสความนิยมระหว่างดาราด้วยกันนั้น เวินไป๋ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว ทว่าการที่เขาไม่สนใจ ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะคิดแบบเดียวกัน

ชิวเฮ่อเซี่ยวเป็นคนใจแคบ หรือจะเรียกว่าให้ความสำคัญกับเรื่องบางเรื่องมากเกินไปก็ว่าได้ พอเห็นเวินไป๋ที่แจ้งเกิดจากเวทีประกวดได้รับความนิยมมากกว่าตัวเอง เขาก็เริ่มไม่พอใจ ความหงุดหงิดนั้นแสดงออกมาผ่านการจงใจชักสีหน้าใส่เวินไป๋ตอนพักกอง รวมถึงแกล้งเล่นหลุดคิวบ่อยครั้งตอนเข้าฉากด้วยกัน

ในกองถ่ายไม่มีใครโง่ แต่ถึงจะดูออกแล้วจะทำอะไรได้ ใครจะกล้าเอ่ยปากเตือน? ทุกคนต่างทำได้เพียงรอให้โอวหยางจิ้นกับม่ายต้าจินเป็นคนจัดการ

อีกด้านหนึ่ง โอวหยางจิ้นกับม่ายต้าจินก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่เองก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน

พวกเขาไม่ได้กลัวชิวเฮ่อเซี่ยว แต่ที่เกรงใจคือผู้สนับสนุนเบื้องหลังของเขาต่างหาก

ต้นสังกัดของชิวเฮ่อเซี่ยวคือ ‘หัวเฉิงมีเดีย’ บริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดในวงการรองจากเหม่ยซิง หัวเฉิงกุมทรัพยากรชั้นดีไว้เกินครึ่ง มีศิลปินในสังกัดนับไม่ถ้วน และได้ยินมาว่าเบื้องหลังยังมีเส้นสายใหญ่โตอีกด้วย

ช่วงนี้หัวเฉิงมีเดียกับเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่ายกัน สาเหตุเพราะการวางตำแหน่งทางการตลาดแตกต่างกัน เหม่ยซิงฯ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้เน้นจับตลาดระดับบน ศิลปินในสังกัดส่วนใหญ่โลดแล่นอยู่บนจอเงิน การรับงานซีรีส์หรือรายการวาไรตี้ก็ยิ่งเน้นระดับพรีเมียม ในขณะที่ศิลปินของหัวเฉิงฯ มักเน้นสายไอดอล ปั้นดาราที่เน้นกระแสออกมามากมาย ดาราหนุ่มสาวดาวรุ่งหน้าใหม่ในวงการตอนนี้จำนวนไม่น้อยก็มาจากค่ายนี้

ชิวเฮ่อเซี่ยวคือศิลปินที่หัวเฉิงฯ ผลักดันอย่างหนักในช่วงสองปีที่ผ่านมา มีข่าวลือว่าเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งในบริษัท ดังนั้นถึงแม้ฝีมือจะยังไม่ถึงขั้นโดดเด่นติดลมบน แต่ก็มีงานดีๆ ป้อนเข้ามาไม่ขาดสาย ส่งผลให้ชิวเฮ่อเซี่ยวมีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป มองใครก็ขัดหูขัดตาไปหมด

ม่ายต้าจินเริ่มเสียใจที่ดึงชิวเฮ่อเซี่ยวมาเล่นมิวสิกวิดีโอ และยิ่งเสียใจหนักกว่าเดิมที่ยอมยกสิทธิ์การผลิตให้หัวเฉิงฯ

ช่วงหลายปีมานี้ม่ายต้าจินแต่งเพลงน้อยลง เพลงประปรายที่แต่งขึ้นก็ขายให้หัวเฉิงฯ ไปหมด ซึ่งทางหัวเฉิงก็นับว่ามีน้ำใจ คอยรักษาความสัมพันธ์อันดีในการร่วมงานกับเขามาโดยตลอด พอได้ยินว่าเขาจะถ่ายมิวสิกวิดีโอเพลงใหม่ จึงเสนอตัวขอรับหน้าที่ผู้ผลิตเอง ม่ายต้าจินที่มีคนมาลงทุนให้ย่อมยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพราะอย่างไรเสียเพลงนี้ก็เป็นผลงานที่เขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ จึงอยากถ่ายทอดออกมาให้สมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งสองฝ่ายตกลงกันว่า ม่ายต้าจินจะเป็นผู้เสนอชื่อผู้กำกับและนักแสดงหนึ่งคน ส่วนอีกสองบทบาทที่เหลือจะยกให้ศิลปินในสังกัดของหัวเฉิงฯ

โอวหยางจิ้นกับม่ายต้าจินไม่ใช่พวกขี้ขลาด แต่มีเรื่องน้อยลงหนึ่งเรื่องย่อมดีกว่ามีเรื่องเพิ่ม การต้องไปงัดข้อกับหัวเฉิงถือเป็นเรื่องยุ่งยากอย่างแท้จริง

ฉากที่ทั้งสองคนต้องถอดเสื้อผ้าอาบน้ำ ถ่ายไปไม่ถึงสิบรอบก็ปาเข้าไปแปดรอบแล้วยังไม่ผ่าน โอวหยางจิ้นเริ่มนั่งไม่ติด เขาหันไปมองม่ายต้าจิน ก็พบว่าตาแก่ร่างท้วมคนนั้นแอบหนีหายไปไหนไม่รู้ ดูท่าคงทนบรรยากาศในกองถ่ายไม่ไหวเหมือนกัน เขาขยี้หัวตัวเองก่อนจะบอกว่า "พักสิบนาที" จากนั้นก็เดินออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง

เวินไป๋สวมเสื้อผ้ากลับเข้าไปใหม่ แล้วเดินหาทำเลมุมหนึ่งที่ไม่ไกลนักนั่งพักผ่อน ตั้งแต่เช้าจนป่านนี้ฟ้าจวนจะมืดอยู่รอมร่อ สองฉากยังถ่ายไม่เสร็จ เขาชักสงสัยแล้วว่ามิวสิกวิดีโอสั้นๆ แค่นี้จะต้องถ่ายลากยาวไปจนถึงปีหน้าเลยหรือเปล่า

ไม่ไกลออกไป ชิวเฮ่อเซี่ยวกำลังถูกคนห้อมล้อมหน้าหลังเดินไปยังที่พัก มีคนคอยส่งน้ำให้ มีคนช่วยพัดให้ และยังมีคนคอยซับหน้าแต่งผมให้อีก กลับกัน ทางฝั่งของเวินไป๋กลับเงียบเหงาราวกับถูกทุกคนลืมเลือน

เวินไป๋หยิบน้ำแร่ขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง ไม่ได้ใส่ใจอะไร ชาติก่อนช่วงปีแรกๆ ที่เป็นสตันต์แมน เขาก็ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้แทบทุกวัน เรื่องแค่นี้ตอนนี้จะนับเป็นอะไรได้

สิบนาทีต่อมา โอวหยางจิ้นกับม่ายต้าจินเดินกลับเข้ามาในกองถ่ายพร้อมกัน เพื่อเริ่มถ่ายทำฉากถอดเสื้อผ้านี้ต่อ

หลินต้งกับโม่จือชิงไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำรวมของมหาวิทยาลัยด้วยกัน หลินต้งทำตัวสบายๆ ผ่อนคลาย ทว่าโม่จือชิงที่แอบชอบหลินต้งกลับประหม่าจนเก็บอาการไม่อยู่ ไม่เพียงแต่ขวยเขินเท่านั้น แต่ยังกระวนกระวายใจเพราะกลัวว่าจะเผลอเผยพิรุธให้อีกฝ่ายจับได้

ตามหลักแล้ว ฉากนี้บทของหลินต้งน่าจะเล่นง่ายกว่า ส่วนบทของโม่จือชิงค่อนข้างยาก เพราะมีอารมณ์ความรู้สึกหลากหลายปนเปกัน การจะถ่ายทอดออกมาให้พอดีจึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่หากนับตามลำดับเวลา การอาบน้ำครั้งนี้เกิดขึ้นหลังจากที่หลินต้งเห็นรูปถ่ายใบนั้นแล้ว ดังนั้นสภาวะจิตใจของหลินต้งแท้จริงแล้วจึงซับซ้อนยิ่งกว่าเสียอีก