บทที่ 68 เปลี่ยนตัวถ่ายทำใหม่

ทั้งสองคนเข้าประจำตำแหน่ง โอวหยางจิ้นฝืนดึงสมาธิกลับมาแล้วสั่ง "แอ็กชัน!" เสียงสเลทดังขึ้น การแสดงของทั้งคู่จึงเริ่มต้น

"เร็วเข้าสิ ชักช้าเดี๋ยวข้างในก็เต็มหรอก" หลินต้งถอดเสื้อท่อนบนอย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มปลดกางเกง พอถอดเสร็จก็ยัดเสื้อผ้าเข้าไปในตู้ล็อกเกอร์อย่างลวกๆ

ตามปกติมิวสิกวิดีโอไม่จำเป็นต้องให้นักแสดงพูดบทได้ดีเลิศ แค่ขยับปากให้รู้ว่าพูดอะไรก็พอ ส่วนบทสนทนาค่อยใส่เป็นคำบรรยายตรงมุมภาพในช่วงตัดต่อ ทว่าเวินไป๋กลับออกเสียงพูดบทอย่างจริงจังและเป็นธรรมชาติมาก บ่งบอกถึงทักษะการใช้เสียงที่ไม่ธรรมดา

ส่วนโม่จือชิงกำลังถอดเสื้อผ้าอยู่หน้าตู้ข้างๆ ซึ่งห่างออกไปหนึ่งเมตร สายตามองตรงไปข้างหน้า และถอดช้ามาก พอหลินต้งเอ่ยเร่ง เขาก็ก้มหน้านิ่งไม่ยอมตอบ มือที่จับกระดุมเสื้อแทบไม่ขยับเลยด้วยซ้ำ

หลินต้งปิดประตูล็อกเกอร์เตรียมจะเดินเข้าไปข้างใน แต่พอหันมาเห็นอีกฝ่ายยังถอดไม่เสร็จ จึงเดินลากรองเท้าแตะกลับมายืนข้างๆ "เป็นอะไรไป แกะไม่ออกเหรอ มา ฉันช่วย"

พูดพลางยื่นมือเข้าไปหา

โม่จือชิงสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พอได้สติก็รีบผลักอกหลินต้งเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน

ตามบทแล้วท่าทางนี้ไม่จำเป็นต้องใช้แรงมากขนาดนั้น เพราะโม่จือชิงยังไม่รู้ว่าหลินต้งล่วงรู้ความในใจของตนแล้ว ดังนั้นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายจับพิรุธได้ แรงผลักจึงควรเป็นเหมือนเพื่อนหยอกล้อกันทั่วไป และต้องมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าด้วย

ทว่าจังหวะที่ชิวเฮ่อเซี่ยวผลักเข้ามา เวินไป๋ก็รู้ทันทีว่าท่าไม่ดี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของวันนี้ที่อีกฝ่ายจงใจเล่นนอกบท แต่เป็นครั้งที่รุนแรงที่สุด

จริงๆ แล้วเวินไป๋หลบได้สบายมาก แต่เสี้ยววินาทีสุดท้ายเขากลับเปลี่ยนใจ ปล่อยตัวเซไปตามแรงผลักนั้นแล้วกระแทกเข้ากับบานประตูล็อกเกอร์ด้านหลัง เสียง "โครม!" ดังลั่น บานล็อกเกอร์ที่เปิดค้างอยู่บานหนึ่งถูกชนจนหักสะบั้น เวินไป๋ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้นพร้อมกับบานตู้นั้น

"เกิดอะไรขึ้นวะ!" ในที่สุดโอวหยางจิ้นก็ฟิวส์ขาด เขากระชากหูฟังทิ้งแล้ววิ่งปรี่เข้ามา

ทุกคนในกองถ่ายกรูเข้ามาล้อม รวมถึงม่ายต้าจินและเสี่ยวมั่วที่เพิ่งมาถึงด้วย

"พี่เวิน เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหมครับ" เสี่ยวมั่วย่อตัวลงนั่งข้างๆ ถามด้วยความร้อนรน อยากจะช่วยพยุงแต่ก็กลัวว่าถ้ากระดูกหักหรือมีแผลข้างในแล้วจะยิ่งทำให้แย่ลง

เวินไป๋ส่ายหน้าเบาๆ ยันมือกับพื้นแล้วเกาะตู้ล็อกเกอร์ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะเอ่ยปลอบทุกคน "ผมไม่เป็นไรครับ"

ตอนล้มเขาควบคุมองศาและผ่อนแรงไว้แล้ว กะแรงให้พอแค่พังบานตู้ได้โดยไม่ทำให้ตัวเองบาดเจ็บ ดูเหมือนรุนแรงแต่ความจริงไม่ได้เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว" โอวหยางจิ้นถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะหันไปตวาดใส่ชิวเฮ่อเซี่ยวลั่น "เห็นคนตั้งเยอะแยะต้องมายืนรอแกผลาญเวลาเล่นเนี่ย มันน่าภูมิใจนักหรือไงวะ ถ้าไม่อยากถ่ายก็ไสหัวไปเดี๋ยวนี้เลย ไม่ต้องเล่นแล้วโว้ย!"

ชิวเฮ่อเซี่ยวไม่เคยถูกใครฉีกหน้ากลางธารกำนัลขนาดนี้มาก่อน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันควัน เขาตวัดสายตาอาฆาตใส่เวินไป๋ สะบัดหน้าเดินดุ่มๆ ตรงไปทางประตู พอเดินผ่านข้างตัวเวินไป๋ก็ชะงักฝีเท้า ยื่นหน้าไปกระซิบข้างหู "แกนี่มันร้ายจริงๆ" จากนั้นก็เดินสะบัดก้นออกจากกองถ่ายไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามองอีกเลย

"อ้าว" ผู้ช่วยผู้กำกับร้องขึ้น "คิววันนี้ยังถ่ายไม่เสร็จเลยนะ!"

"ช่างหัวมัน!" โอวหยางจิ้นตัดบท "ปล่อยให้มันกลับไปเป็นคุณชายน้อยของมันไปเถอะ ฉันไม่ขอรับใช้แล้วโว้ย!"

ผู้ช่วยของชิวเฮ่อเซี่ยวที่เดินรั้งท้ายได้ยินเข้าก็หันกลับมาพูด "คุณชิวจะไม่ถ่ายต่อแล้ว มีอะไรพวกคุณไปคุยกับเจ้านายพวกเราเอาเองเถอะ"

"ไสหัวไป!" คนที่พูดคำนี้ไม่ใช่โอวหยางจิ้น แต่เป็นม่ายต้าจินที่ยืนเงียบมาตลอดตะโกนลั่น เห็นได้ชัดว่าเหลืออดเต็มทนแล้วเหมือนกัน

คนของชิวเฮ่อเซี่ยวไปแล้ว ซุนเจียเจียไม่มีคิวถ่ายวันนี้จึงไม่ได้มา คนที่เหลืออยู่ในกองถ่ายล้วนเป็นคนกันเอง บรรยากาศเงียบกริบลงทันตา ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร ผ่านไปครู่ใหญ่ เวินไป๋จึงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา "ขอโทษด้วยนะครับ ผมทำให้ทุกคนต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย"

"เกี่ยวอะไรกับนาย มันต่างหากที่ไม่ได้เรื่องเอง นายทนมันมาทั้งวันแล้ว เป็นฉันคงระเบิดลงไปนานแล้ว!" สีหน้าของโอวหยางจิ้นดูแย่มาก

เวินไป๋ถอนหายใจ ตัวเขาเองก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดเรื่องเมื่อครู่นี้ขึ้น ปัญหาในตอนนี้คือ ถ่ายไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว แต่นักแสดงหลักดันประท้วงไม่ยอมเล่นต่อ แล้วหลังจากนี้จะทำอย่างไรต่อไป

เห็นได้ชัดว่าม่ายต้าจินเองก็ปวดหัว ทุกคนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

เมื่อขาดนักแสดงไปคนหนึ่ง งานก็เดินหน้าต่อไม่ได้ โอวหยางจิ้นจึงบอกให้ทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อนก่อน เวินไป๋กลับถึงบ้านก็ตรงไปอาบน้ำ ตอนอาบน้ำเขามองแผ่นหลังตัวเองผ่านกระจก รอยบวมแดงเป็นปื้นใหญ่เกิดจากการกระแทกเข้ากับบานตู้ เวินไป๋นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น แน่นอนว่าเขาจงใจ ถ้าเป็นไปได้เขาก็ไม่อยากมีเรื่องกับใครในเวลาแบบนี้ แต่ถึงเขาจะมีความอดทนสูง ก็ใช่ว่าจะเป็นพวกยอมก้มหน้ารับความอยุติธรรม เพียงแต่นึกถึงเอ็มวีที่ถ่ายค้างไว้ครึ่งๆ กลางๆ อาจต้องพับโครงการไป ก็อดรู้สึกผิดต่อม่ายต้าจินและโอวหยางจิ้นไม่ได้

วันรุ่งขึ้นไม่มีคิวถ่าย เวินไป๋นอนยาวจนเกือบเที่ยง เขานวดขมับที่ปวดตุบๆ พลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ตรงหัวเตียงมาดู ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ แสดงว่าเรื่องของชิวเฮ่อเซี่ยวยังจัดการไม่เสร็จ แต่ก็ถูกแล้ว เรื่องวุ่นวายขนาดนี้ จะคลี่คลายเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

เวินไป๋คิดทบทวนดูแล้ว ก็ยังรู้สึกว่าควรโทรไปถามสักหน่อย อย่างไรเสียตัวเองก็ถือเป็นต้นเรื่องไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เวินไป๋กดสายหาโอวหยางจิ้นโดยตรง

"ฮัลโหล ใครน่ะ" เสียงของโอวหยางจิ้นฟังดูเฉื่อยชา ดูท่าคงยังไม่ตื่นเหมือนกัน

"อาจารย์โอวหยางใช่ไหมครับ" เวินไป๋ติดปากเรียกคนรุ่นพี่เหล่านี้ว่าอาจารย์ มันฟังดูเข้าหูกว่า "ผมเวินไป๋ครับ"

"อ้อ เวินไป๋เหรอ มีอะไรล่ะ" โอวหยางจิ้นหาววอดหนึ่ง

"ผมอยากถามเรื่องเมื่อวานน่ะครับว่าจัดการไปถึงไหนแล้ว" เวินไป๋เอ่ยอย่างระมัดระวัง "ถ้าจำเป็น ผม…ไปขอโทษได้นะครับ"

"อ๋อ นายหมายถึงเรื่องชิวเฮ่อเซี่ยวเหรอ ไม่ต้องหรอก จัดการเรียบร้อยแล้ว อ้าว นายยังไม่รู้หรอกเหรอ เจ้าม่ายไม่ได้บอกนายหรือไง"

"เรียบร้อยแล้วเหรอครับ" เวินไป๋ไม่รู้เรื่องจริงๆ แค่คืนเดียวกับอีกครึ่งวันก็จัดการได้แล้วงั้นหรือ ม่ายต้าจินไม่ได้บอกเขาเลยสักคำ

"จัดการยังไงเหรอครับ" เวินไป๋ถามต่อ

"เมื่อคืนเจ้าม่ายโทรหาฉัน บอกว่ามีคนนัดเราสองคนไปกินข้าว คุยเรื่องโอนสิทธิ์การผลิตเอ็มวี" โอวหยางจิ้นเล่า "รายละเอียดฉันก็ไม่ค่อยรู้หรอก ตอนฉันไปถึงเจ้าม่ายก็คุยจะเสร็จอยู่แล้ว สรุปว่าทางนั้นตัดสินใจลงทุนทำเอ็มวีให้เขา"

"แล้วทางหัวเฉิงล่ะครับ" สิทธิ์การผลิตยังอยู่กับหัวเฉิงไม่ใช่หรือ

"ทางนั้นยอมจ่ายค่าฉีกสัญญาแทนให้ทั้งหมดน่ะสิ"

เวินไป๋เลิกคิ้ว จัดการได้แล้วงั้นหรือ ง่ายดายขนาดนี้เชียว แล้วเรื่องชิวเฮ่อเซี่ยวล่ะ หัวเฉิงยอมกลืนเลือดกลืนเนื้อตัวเองลงคอเชียวหรือ

"รายละเอียดนายไปถามเจ้าม่ายเองแล้วกัน เมื่อคืนไอ้พวกนั้นไม่ใช่คนเลย ดื่มกันจนฉันแทบจะตายคาโต๊ะ ขอตัวไปนอนต่ออีกหน่อยล่ะ"

เวินไป๋วางสาย คิดดูแล้วก็ไม่ได้โทรหาม่ายต้าจิน แต่เลือกโทรหาเสี่ยวมั่วแทน

"เวินไป๋ ฉันกำลังจะโทรหานายอยู่พอดี" เสียงของเสี่ยวมั่วแหบแห้งพอกัน ดูท่าเมื่อคืนคงช่วยอาจารย์ดื่มแทนไปไม่น้อย

"ผมเพิ่งคุยกับอาจารย์โอวหยางมา เขาบอกว่าเรื่องเรียบร้อยแล้วเหรอครับ" เวินไป๋เข้าประเด็นทันที

"อืม เรียบร้อยแล้ว" ฟังจากน้ำเสียงเสี่ยวมั่วดูอารมณ์ดีทีเดียว

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทางนั้นเป็นใครเหรอครับ"

"เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์" เสี่ยวมั่วตอบ

เวินไป๋ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

"พวกเขาติดต่อมาเองเหรอครับ" เวินไป๋ถาม

"ใช่ อาจารย์ฉันยังตกใจเลย" เสี่ยวมั่วบอก "หลายปีมานี้อาจารย์ไม่ค่อยได้แต่งเพลง แล้วก็ไม่ได้ติดต่อกับคนของเหม่ยซิงด้วย ครั้งนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลมอะไรหอบมา"

"แล้วเอ็มวีต้องถ่ายใหม่ไหมครับ" ในเมื่อสิทธิ์การผลิตเปลี่ยนมือแล้ว ชิวเฮ่อเซี่ยวคงไม่มีทางได้ร่วมแสดงต่อแน่ ส่วนบทของเขาจะรักษาไว้ได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย

"ต้องถ่ายใหม่ ฉันโทรมาก็เพราะจะบอกเรื่องนี้นี่แหละ ซีนเดี่ยวของนายเก็บไว้เหมือนเดิม แต่ซีนที่เล่นคู่กับชิวเฮ่อเซี่ยวต้องถ่ายซ่อมใหม่ทั้งหมด"

เวินไป๋ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก "แล้วเปลี่ยนตัวชิวเฮ่อเซี่ยวเป็นใครเหรอครับ"

"ตอนนี้ยังไม่รู้เลย" เสี่ยวมั่วบอก "ช่วงนี้นายก็พักผ่อนอยู่บ้านไปก่อน ถ้าจะเริ่มถ่ายเมื่อไหร่ฉันจะรีบแจ้งนายทันที"

หลังวางสาย ก้อนหินที่ถ่วงหนักอยู่ในอกของเวินไป๋ก็ยกออกไปเสียที

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อวาน จะบอกว่าไม่เสียดายเลยก็คงโกหก เพราะเพลงนี้แบกรับความหวังและความทรงจำค่อนชีวิตของม่ายต้าจินเอาไว้ ทั้งยังเป็นซิงเกิลแรกของตัวเองด้วย ไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็อยากให้ถ่ายทำจนเสร็จสิ้นอย่างราบรื่น พอผลออกมาเป็นแบบนี้ได้ก็ยิ่งดีที่สุดแล้ว

เมื่อหมดเรื่องกังวล เวินไป๋นั่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกไปต้มบะหมี่ประทังความหิว เท้าเพิ่งจะแตะพื้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา

"สวัสดีครับ ใครครับ"

"คุณเวิน ผมเจี่ยงหลิงครับ"

เวินไป๋ชะงักไป เจี่ยงหลิงงั้นเหรอ โทรหาเขาทำไมกัน

"สวัสดีครับ มีธุระอะไรรึเปล่าครับ"

"คุณเวิน ผมอยู่ใต้ตึกของคุณแล้วครับ ท่านฉินเชิญคุณไปร่วมรับประทานอาหาร" เจี่ยงหลิงตอบ

ตอนที่ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถเบนท์ลีย์สีเงินของฉินเฮ่อ เวินไป๋ยังนึกด่าตัวเองในใจ ทำไมเขาถึงได้เชื่องขนาดนี้ เรียกให้มาก็มา สั่งให้ไปก็ไป ไม่ต่างอะไรกับเจ้าต้าเฮยเลยสักนิด ที่แย่คือตัวเองยังกระดิกหางวิ่งแจ้นมาหาอีก ช่างไร้ยางอายสิ้นดี พอรถแล่นออกไป เขาก็คิดขึ้นมาอีกว่า ทุกครั้งที่มารับจำเป็นต้องขับรถสะดุดตาขนาดนี้ด้วยหรือ คนคนนี้ใช้ตรรกะแบบไหนกันแน่

พอลงจากรถ เวินไป๋ก็เดินดิ่งไปยังห้องอาหารอย่างคุ้นเคย เป็นไปตามคาด คนแซ่ฉินกำลังนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประจำของตน ที่แปลกตาคือวันนี้อีกฝ่ายกลับถือแท็บเล็ตเลื่อนดูหน้าเว็บอยู่

เวินไป๋เดินเข้าไป เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเปิดดูข่าวหน้าหนึ่งบันเทิง ในใจก็เข้าใจทันที เรื่องของพี่เก้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ในแก๊งสงบสุขดี เจ้าพ่อฉินถึงได้เริ่มหันมาใส่ใจธุรกิจรองของตัวเองสินะ

เวินไป๋นั่งลง ฉินเฮ่อปิดแท็บเล็ตส่งให้คนรับใช้ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาพลางพยักพเยิดไปทางเวินไป๋ "กินข้าว"

กับข้าวอุดมสมบูรณ์มาก วางเรียงรายเต็มโต๊ะ ลำพังสองคนไม่มีทางกินหมดแน่ เขาไม่รู้ว่าเวลาฉินเฮ่อกินข้าวคนเดียวจะสั่งเต็มโต๊ะแบบนี้ไหม หรือเป็นเพราะมีเขามาด้วยถึงได้สั่งทำเพิ่มเป็นพิเศษ เวินไป๋ไม่ใช่คนกินยาก แต่ค่อนข้างยี้พวกต้นหอม ขิง กระเทียมพวกนี้มาก แล้วเขาก็พบว่าอาหารบนโต๊ะไม่มีเครื่องปรุงพวกนี้ใส่มาเลยสักนิด ในใจพลอยคิดไปว่าฉินเฮ่อคงมีความชอบเรื่องรสชาติเหมือนกับตน ชวนให้รู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ

หลังมื้อเที่ยง เวินไป๋ตามฉินเฮ่อไปที่ห้องทำงาน พอหย่อนตัวลงนั่ง ฉินเฮ่อก็ยื่นเอกสารชุดหนึ่งให้เขา "เซ็นซะ"

เวินไป๋เปิดซองเอกสารด้วยความสงสัย ดึงปึกกระดาษเอสี่หนาเตอะที่พิมพ์ออกมา พอเหลือบมองแวบแรกก็ชะงักไป

นี่คือสัญญาว่าจ้าง ฝ่ายบีคือเขา ส่วนฝ่ายเอคือเหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

เวินไป๋มึนงงไปชั่วขณะ เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ต้องการเซ็นสัญญาเป็นผู้ดูแลเขา แล้วทำไมฉินเฮ่อถึงเป็นคนเอาสัญญาฉบับนี้มาให้เขาล่ะ เขาเงยหน้ามองฉินเฮ่อ แต่อีกฝ่ายส่งสายตาเป็นเชิงบอกให้เขาอ่านสัญญาให้จบเสียก่อน

เวินไป๋ไม่ค่อยประสีประสาเรื่องสัญญาพวกนี้นัก ทำได้แค่อ่านผ่านๆ พออ่านจบก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่มีจุดหนึ่งที่เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ ข้อความในสัญญาเอื้อประโยชน์ให้เขามากเหลือเกิน หรือเรียกได้ว่าผ่อนปรนให้อย่างถึงที่สุด เช่น ทิศทางการพัฒนางานปล่อยให้เขาเลือกเองได้อย่างอิสระ บริษัทไม่มีสิทธิ์บังคับให้เขาทำสิ่งที่ไม่อยากทำ ระยะเวลาสัญญาห้าปี หากต้องการยกเลิกสัญญาภายในห้าปีก็จ่ายค่าปรับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น บริษัทจัดหาที่พักและอาหารให้ พร้อมทั้งจ่ายเบี้ยเลี้ยงรายเดือนตรงเวลา นอกจากนี้ หลังเซ็นสัญญาแล้ว บริษัทจะจัดหาผู้จัดการส่วนตัวให้หนึ่งคน ผู้ช่วยดูแลชีวิตความเป็นอยู่หนึ่งคน และผู้ช่วยดูแลเรื่องงานอีกสองคน หากมีความต้องการเพิ่มเติมสามารถแจ้งทางบริษัทได้ อะไรที่จัดสรรให้ได้ทางบริษัทจะพยายามตอบสนองให้อย่างเต็มที่