บทที่ 69 เซ็นสัญญากับเหม่ยซิง

เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์… นี่เป็นครั้งที่สองในวันนี้แล้วที่เวินไป๋ได้ยินชื่อนี้ ความสงสัยในหัวผุดขึ้นมาจนยุ่งเหยิงไปหมด ที่เขานึกไม่ตกที่สุดก็คือ ฉินเฮ่อมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับที่นั่นกันแน่

"ท่านฉิน นี่หมายความว่ายังไงครับ" เวินไป๋ถาม

ฉินเฮ่อมองเขาแล้วตอบไม่ตรงคำถาม "ไปโดนแกล้งที่กองถ่ายมาเหรอ"

เวินไป๋ขมวดคิ้ว "คุณรู้ได้ยังไง"

ฉินเฮ่อยิ้ม "ฉันก็ต้องรู้อยู่แล้ว"

เวินไป๋ใจลอยไปวูบหนึ่ง ฉินเฮ่อไม่ค่อยยิ้ม แต่ทุกครั้งที่ยิ้มกลับทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเสมอ

ไม่ใช่สิ จะปล่อยให้เขาปั่นหัวไม่ได้ เวินไป๋ดึงสติตัวเองกลับมา แล้วนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง "คุณให้คนสะกดรอยตามผมเหรอ" ไม่อย่างนั้นทำไมเจี่ยงหลิงถึงดักเจอเขาที่บ้านได้ทุกครั้งล่ะ

"อืม สะกดรอยตาม" ฉินเฮ่อตอบ

"…" เวินไป๋นึกไม่ถึงว่าฉินเฮ่อจะยอมรับตรงๆ แบบนี้ กลายเป็นตัวเขาเองที่พูดไม่ออก

เวินไป๋นึกอะไรขึ้นมาได้อีกจึงถาม "เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์จะเซ็นสัญญากับผม ทำไมถึงเป็นคุณที่ออกหน้าเอง"

"เจ้านายอยากเซ็นสัญญากับศิลปินสักคน จะออกหน้าด้วยตัวเองมันแปลกตรงไหน" ฉินเฮ่อเอ่ยเนิบๆ

เวินไป๋ประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจมากนัก ราวกับเรื่องทั้งหมดนี้อยู่เหนือความคาดหมาย ทว่าก็สมเหตุสมผลดี

"งั้นที่เหม่ยซิงเข้ามาลงทุนในมิวสิกวิดีโอก็เป็นความคิดของคุณเหมือนกันสินะครับ" สายตาของเวินไป๋พุ่งตรงไปที่ฉินเฮ่อทันที "ทำไมล่ะครับ"

ทำไมงั้นหรือ ฉินเฮ่อย่อมรู้อยู่แล้วว่าทำไม เพียงแต่ไม่อยากพูดออกมา เขาต้องการรอให้อีกฝ่ายค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง

"จะเซ็นไหม" ฉินเฮ่อชี้ไปที่สัญญาตรงหน้าเขา "หรือต้องให้ฉันหาทนายมาให้"

เวินไป๋ก้มมองเอกสาร พลิกเปิดดูอย่างขอไปที แต่ไม่ได้อ่านตัวหนังสือเข้าไปในหัวเลยแม้แต่คำเดียว พอเปิดไปถึงหน้าสุดท้าย เขาก็จ้องช่องว่างสำหรับลายเซ็นของฝ่ายบีอยู่นาน สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา จากนั้นหยิบปากกาตวัดชื่อ "เวินไป๋" สองคำลงไป

เมื่อเซ็นสัญญาทั้งสองฉบับเรียบร้อย ฉินเฮ่อก็รับมา แล้วเซ็นชื่อตัวเองลงตรงช่องชื่อบริษัทของฝ่ายเอ ก่อนจะยื่นฉบับหนึ่งให้เวินไป๋ "เก็บไว้ให้ดี"

ความรู้สึกของเวินไป๋สับสนปนเปไปหมด เขามองตัวอักษร "ฉินเฮ่อ" ที่ตวัดอย่างหนักแน่นทรงพลังจนไม่รู้จะพูดอะไรดี ปกติแล้วการเซ็นสัญญาไม่จำเป็นต้องให้เจ้านายมาลงชื่อด้วยตัวเอง แต่ฉินเฮ่อกลับเซ็นลงบนสัญญาของเขา มันเหมือนเป็นคำมั่นสัญญา คำมั่นสัญญาที่มีให้แก่เขา

ฉินเฮ่อยกหูโทรศัพท์ "ฉันเอง เจี่ยงหลิงกำลังจะพาคนไปหาเธอ รายละเอียดเขาจะเล่าให้ฟังเอง… อืม ลำบากหน่อยนะ"

พอวางสาย ฉินเฮ่อก็บอกกับเวินไป๋ "นายไปเหม่ยซิงกับเจี่ยงหลิงสักรอบ เขารู้ว่าจะต้องไปพบใคร แล้วก็เพื่อความเป็นส่วนตัว ที่อยู่ตอนนี้นายคงอยู่ต่อไม่ได้แล้ว ทางบริษัทจะจัดการเรื่องที่พักให้ใหม่"

เวินไป๋พยักหน้า ในเมื่อเซ็นสัญญาไปแล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องมานั่งเกี่ยงงอน อย่างน้อยก็ก้าวเข้าใกล้ความฝันไปอีกขั้น ส่วนเรื่องฉินเฮ่อ… ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง

เมื่อเดินเข้ามาในตึกของเหม่ยซิง เวินไป๋ได้รับสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขา ข่าวเรื่องที่เขาร่วมงานทำซิงเกิลกับม่ายต้าจินไม่ใช่ความลับอีกต่อไป ศิลปินดาราหลายคนจึงจำเขาได้ พอเห็นเขาเดินเข้ามาก็พากันมองด้วยความสงสัย เวินไป๋พยักหน้าทักทายคนพวกนั้นอย่างสุภาพ

เจี่ยงหลิงพาเขาขึ้นมาที่ชั้นสิบสอง แล้วเคาะห้องที่มีป้ายแขวนไว้ว่า "ห้องทำงานผู้อำนวยการ"

"เข้ามา" เสียงผู้หญิงตอบรับอย่างกระฉับกระเฉง

เจี่ยงหลิงผลักประตูเข้าไป เวินไป๋เดินตามติดไปข้างหลัง

"พี่ลิซ่า" เจี่ยงหลิงส่งเสียงเรียก

"มาแล้วเหรอ" คนพูดเงยหน้าขึ้นมาจากหลังโต๊ะทำงาน เธออายุราวสามสิบปี ไว้ผมสั้นทะมัดทะแมง แต่งหน้าประณีต บนดั้งจมูกสวมแว่นตากรอบดำ ดูเป็นผู้ใหญ่และคล่องแคล่ว

ชาติก่อนเวินไป๋เคยพบผู้หญิงคนนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง เธอคือผู้จัดการดารามือทองที่มีชื่อเสียงที่สุดในวงการ ตู้ลี่ซา

"นั่งสิ ดื่มอะไรหน่อยไหม" ลิซ่าถอดแว่นตาออกแล้วลุกขึ้นไปเปิดตู้เย็น

"ไม่ต้องหรอกครับพี่ลิซ่า พวกเราคุยธุระกันก่อนดีกว่า" เจี่ยงหลิงบอก

ลิซ่าหยิบน้ำแร่สองขวดมาวางบนโต๊ะรับแขกหน้าโซฟา เธอหันไปมองเวินไป๋แล้วยิ้มพลางพูดขึ้น "เธอคือเวินไป๋สินะ ฉันเคยเห็นเธอในทีวี ตัวจริงดูดีกว่าในจอเสียอีก"

เวินไป๋ยิ้มรับอย่างผ่าเผย "ขอบคุณสำหรับคำชมครับพี่ลิซ่า"

ลิซ่าพยักหน้า แล้วหันไปมองเจี่ยงหลิง เจี่ยงหลิงเข้าใจความหมายทันทีจึงยื่นซองเอกสารที่พกติดตัวมาให้ "นี่เป็นเอกสารที่ท่านฉินสั่งให้เอามาให้คุณครับ"

ลิซ่าเปิดซองเอกสาร ดึงสัญญาข้างในออกมาพลิกดูอย่างรวดเร็ว พอเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเวินไป๋ด้วยความประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความสับสนซับซ้อน

เวินไป๋พอจะเดาความหมายที่แฝงอยู่ในสายตานั้นได้ แต่ทำได้เพียงนั่งนิ่งอย่างสงบ

ลิซ่าเก็บสัญญากลับเข้าซองเอกสาร แล้วถามเจี่ยงหลิง "ท่านฉินสั่งอะไรไว้อีกไหม"

เจี่ยงหลิงตอบ "ท่านบอกว่าคุณรู้ดีว่าต้องทำอย่างไร"

ลิซ่าพูด "ฉันเข้าใจแล้ว ฉันขอคุยกับคุณเวินเป็นการส่วนตัวหน่อย"

เจี่ยงหลิงเดินออกไป เวินไป๋ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ลิซ่าเปิดประเด็นตรงไปตรงมาทันที "ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับท่านฉินคงไม่ธรรมดาสินะ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ดันเธอขนาดนี้ ตามหลักแล้ว เธอยังไม่มีคุณสมบัติพอด้วยซ้ำ"

ฉินเฮ่อเคยดันคนมาไม่น้อย แต่การดันเหล่านั้นคือการดันแบบตรงไปตรงมาล้วนๆ ทำให้ดัง เพื่อหาเงินเข้าบริษัท นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีความสัมพันธ์อื่นใด แต่เห็นได้ชัดว่าในสายตาของลิซ่า เวินไป๋ไม่ได้จัดอยู่ในประเภทนั้น เพราะเขายังใหม่เกินไป เพิ่งจะผ่านการประกวดร้องเพลงมา จะเรียกว่าเป็นศิลปินยังไม่ได้ด้วยซ้ำ แม้จะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย ดังนั้นเธอจึงคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเวินไป๋กับฉินเฮ่อต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

เวินไป๋ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะเขารู้แก่ใจดีว่าตัวเองกับฉินเฮ่อไม่ได้มีอะไรกัน แม้แต่ตัวเขาเองก็คงคิดว่าตัวเองถูกฉินเฮ่อเลี้ยงดูไปแล้ว ไม่อย่างนั้นจะอธิบายสัญญาประหลาดที่จู่ๆ ก็ได้เซ็นนี้ได้อย่างไร ก็เหมือนอย่างที่ลิซ่าพูด ด้วยสถานะของเขาในตอนนี้ เขายังไม่มีคุณสมบัติพอจริงๆ

แต่เวินไป๋ไม่อยากอธิบาย และไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรด้วย

"ครับ" เวินไป๋ตอบกลับไปเรียบๆ

ลิซ่าลอบสังเกตสีหน้าของเวินไป๋แล้วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คนทั่วไปพอได้ยินคำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามแบบนี้คงเก็บอาการไม่อยู่ไปนานแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับสุขุมเยือกเย็น ตลอดเวลาใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตานิ่งสงบไร้ระลอกคลื่น ราวกับคำพูดประโยคเมื่อครู่ไม่ได้พูดกับเขา ท่าทางที่ไม่สะทกสะท้านเช่นนี้ทำให้เธอหมดความสนใจไปในทันที

"ช่วงนี้เธอทำอะไรอยู่บ้าง" ลิซ่าถาม

"เพิ่งอัดซิงเกิลเสร็จครับ ไม่กี่วันก่อนกำลังถ่ายมิวสิกวิดีโออยู่ แต่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยเลยต้องพักไว้ชั่วคราว" เวินไป๋ตอบ

"เพลงของม่ายต้าจินใช่ไหม"

"ครับ"

"เอาละ ฉันเข้าใจแล้ว" ลิซ่าพูด "วันนี้คงไม่ทันแล้ว ผู้จัดการคนอื่นๆ ไม่อยู่ที่บริษัทกันเลย เธอทิ้งเบอร์ติดต่อกับที่อยู่ไว้ให้ฉัน พอฉันจัดแจงเรียบร้อยแล้วจะให้เขาติดต่อเธอไปโดยตรง เรื่องแผนงานหลังจากนี้เขาจะคุยกับเธอเอง อีกอย่าง ตอนนี้คนในบริษัทไม่ค่อยพอ ฉันจะจัดผู้ช่วยดูแลเรื่องชีวิตประจำวันให้เธอไปก่อนคนหนึ่ง ส่วนตำแหน่งอื่นถ้าหาคนได้แล้วจะจัดการให้อีกที"

บริษัทใหญ่ขนาดนี้แต่คนไม่พอ เวินไป๋ไม่เชื่อหรอก แต่ก็ยังดีที่ตอนนี้งานของเขายังไม่เยอะ หลายๆ เรื่องจัดการเองได้ มีคนมากไปกลับจะไม่สะดวกเสียเปล่าๆ

พอออกมาจากตึกเหม่ยซิง เวินไป๋ก็นั่งแท็กซี่กลับบ้านทันที เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เหมือนกับความฝัน ในฝันนั้น เขาเซ็นสัญญาไปแบบงงๆ เวินไป๋ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา เซ็นสัญญาแล้ว ในที่สุดก็ได้เป็นศิลปินเต็มตัวแล้ว บางทีอีกไม่นานคงได้รับงานภาพยนตร์หรือซีรีส์ ทว่าเขากลับไม่ได้ตื่นเต้นอย่างที่คิดไว้

ผู้จัดการที่ลิซ่าจัดหามาให้ชื่อโจวฉี อายุราวสี่สิบปี รูปร่างค่อนข้างท้วม สวมแว่นตาดูสุภาพเรียบร้อย แต่พอได้คุยด้วยแล้วถึงได้รู้ว่าความสุภาพนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา โจวฉีเป็นคนพูดมากเป็นพิเศษ ราวกับปืนกลที่พอได้เปิดปากแล้วก็หยุดไม่อยู่ ทั้งสองคนนั่งอยู่ในห้องทำงานมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว โจวฉียังพูดไม่เข้าเป้าสักประเด็น เวินไป๋ขมวดคิ้ว ผู้จัดการคนนี้เขาไม่เคยเห็นหน้าค่าตาหรือได้ยินชื่อเสียงมาก่อน ก็น่าจะจัดอยู่ในกลุ่มโนเนม แต่ในเมื่อตัวเองยังเป็นหน้าใหม่ก็คงเรียกร้องอะไรมากไม่ได้ ติดอยู่แค่นิสัยพูดพล่ามไม่หยุดของอีกฝ่ายนี่แหละที่ทำให้เขาปวดหัวเหลือเกิน

โจวฉียังพอมีไหวพริบอยู่บ้าง พอเห็นเวินไป๋ไม่มีทีท่าจะตอบรับ จึงยอมหุบปากลง และนึกขึ้นได้เสียทีว่าเรื่องสำคัญยังไม่ได้พูด เขาเปิดสมุดที่พกติดตัวมาพลางเอ่ยขึ้น "ตอนนี้งานในมือเธอมีมิวสิกวิดีโอที่ยังถ่ายไม่เสร็จ ถ่ายเสร็จแล้วซิงเกิลก็จะวางจำหน่าย จากนั้นก็จะเป็นช่วงโปรโมตกับงานแจกลายเซ็น ช่วงนี้น่าจะใช้เวลาประมาณสองถึงสามเดือน งานหลังจากนั้นตอนนี้ต้องเริ่มคิดวางแผนไว้แล้ว ฉันอยากฟังความเห็นของเธอเป็นอันดับแรก เธออยากพัฒนาไปในทิศทางไหน"

โจวฉีพูดจบโดยไม่รอให้เวินไป๋ได้อ้าปาก ก็แย่งพูดต่อทันที "อันที่จริงเธอไปทางไหนก็เหมาะทั้งนั้น เธอร้องเพลงได้ แต่รูปร่างหน้าตาอย่างเธอนี่ไปเล่นละครก็ดีนะ บทประธานจอมเผด็จการ สุภาพบุรุษแสนอบอุ่น สามีแห่งชาติ หรือจะแนวหนุ่มแกร่งสายลุย เล่นได้หมดเลย หรือเธอจะลองพิจารณาพัฒนาไปทุกด้านดู เป็นดาราดังครบเครื่องทั้งสายภาพยนตร์ ละคร และเพลงก็น่าสนใจไม่เลว แต่ถ้าจะเล่นละครละก็ ไปลงเรียนคอร์สการแสดงแบบเร่งรัดดูหน่อยน่าจะดีกว่า ผู้ชมสมัยนี้ช่างเลือกกันจะตาย ไม่ใช่แค่หน้าตาหล่อเหลาอย่างเดียว ถ้าฝีมือไม่ถึงเขาก็ไม่ยอมซื้อกันหรอกนะ…"

โจวฉีไม่ลืมที่จะปล่อยนิสัยช่างพูดของตัวเองออกมาตลอดเวลา แต่เวินไป๋หมดความอดทนที่จะฟังต่อแล้ว จึงเอ่ยแทรกขึ้นมา "สายภาพยนตร์กับละครครับ"

"หือ" จู่ๆ โดนขัดจังหวะ โจวฉีจึงตั้งตัวไม่ทันไปชั่วขณะ

"งานแสดงครับ ผมอยากพัฒนาไปทางสายภาพยนตร์และซีรีส์" เวินไป๋มองเขาพลางเน้นทีละคำ "ได้ไหมครับ"

"อ้อ ได้สิ ดีเลย" โจวฉีโดนสายตาคู่นั้นสะกดจนอึ้งไป ได้แต่ตอบรับอย่างงงๆ

"เอ่อ ในเมื่อตัดสินใจทิศทางได้แล้ว ฉันจะได้เริ่มจัดการเตรียมงานให้เธอ มีอะไรเธอบอกฉันตรงๆ ได้เลยนะ ตกลงไหม" โจวฉีพูด

"ในมือคุณยังมีศิลปินคนอื่นอีกไหมครับ" เวินไป๋ถาม

"ไม่มีแล้ว" โจวฉีเกาหัว ดูเหมือนจะเก้อเขินอยู่บ้าง "ตอนนี้มีเธอแค่คนเดียว"

เวินไป๋พยักหน้า เขาเดาไว้ไม่ผิด ผู้จัดการคนนี้น่าจะมีความสามารถในการทำงานหรือมีข้อบกพร่องบางอย่างจนถูกดองไว้ เจตนาของลิซ่าที่จัดผู้จัดการแบบนี้มาให้เขาก็ยากจะคาดเดา แต่ก็ดีเหมือนกัน ผู้จัดการคนหนึ่งดูแลเขาแค่คนเดียว ความคิดจิตใจจะได้ทุ่มเทมาที่เขาเต็มที่ อีกอย่างโจวฉีคนนี้ดูท่าทางซื่อๆ คงจะว่าง่ายอยู่พอตัว

"จริงสิ เธอเล่นเวยปั๋วใช่ไหม ฉันเห็นเธอเคยโพสต์อะไรลงไปอยู่บ้าง" โจวฉีพูด "กฎของบริษัทคือต้องให้บริษัทเป็นคนดูแลจัดการเวยปั๋วของศิลปินร่วมกัน เดี๋ยวเธอส่งยูสเซอร์เนมกับพาสเวิร์ดมาให้ฉันนะ ถ้าเธออยากเล่นก็สมัครแอ็กเคานต์หลุมได้ แต่ระวังอย่าให้หลุดตัวตนออกมาละ"

"แอ็กเคานต์หลักผมโพสต์เองไม่ได้แล้วเหรอครับ" เวินไป๋ถาม

"โพสต์ได้ แต่เนื้อหาที่จะลงต้องผ่านการตรวจสอบจากบริษัทก่อน เอาแบบนี้แล้วกัน วันหลังเธอจะโพสต์อะไรก็บอกฉันก่อน ถ้าฉันดูแล้วว่าลงได้เธอค่อยลง ตกลงไหม" โจวฉีพูดด้วยน้ำเสียงปรึกษาหารือกับเวินไป๋

"ได้ครับ" เวินไป๋รู้สึกว่านี่ไม่ได้เกินเลยไป เพราะอย่างไรเสียศิลปินก็เป็นบุคคลสาธารณะ ผลลัพธ์จากการโพสต์ข้อความผิดพลาดบนเวยปั๋วเพียงข้อความเดียวนั้นเกินกว่าจะจินตนาการได้

ทั้งสองคนนั่งอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีคนผลักประตูเข้ามา เป็นเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ ท่าทางเหนียมอาย หน้าตาน่ารักทีเดียว พอเห็นเวินไป๋ เธอก็รีบโค้งคำนับให้เขาอย่างรวดเร็วแล้วพูดเสียงดัง "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจินเสี่ยวหรัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะมาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยดูแลชีวิตประจำวันของคุณ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"