บทที่ 70 จุมพิตที่คุ้นเคย

เวินไป๋พินิจมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม "อายุเท่าไรแล้ว ทำงานมานานแค่ไหนแล้วล่ะ"

"ยี่…ยี่สิบค่ะ เพิ่งมาทำได้สองวัน" เจินเสี่ยวหรันประหม่ามาก

เวินไป๋ลอบถอนใจ ให้เด็กสาววัยยี่สิบมาเป็นผู้ช่วยดูแลชีวิตส่วนตัวของศิลปินชาย ไม่รู้จริงๆ ว่าลิซ่าคิดอะไรอยู่

"ไม่ต้องเกร็งหรอก งานผมไม่ได้เยอะ อะไรทำเองได้ผมก็ทำ ไม่ต้องให้คุณทำอะไรมากขนาดนั้น" เวินไป๋เอ่ยปลอบ

"ขอบคุณค่ะ พี่เวิน" เจินเสี่ยวหรันเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ เห็นได้ชัดว่าการถูกส่งมาเป็นผู้ช่วยประกบติดผู้ชายตั้งแต่เพิ่งเริ่มงานทำให้เธออึดอัดทำตัวไม่ถูกไม่น้อย ความอ่อนโยนใส่ใจของเวินไป๋จึงช่วยคลายความกระอักกระอ่วนของเธอได้พอดี

โจวฉีที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา "ช่วงนี้งานพี่เวินของเธอยังน้อย เธอก็สบายหน่อย แต่ต้องรีบปรับตัวให้ไวเข้าล่ะ ต่อไปพอเขายุ่งขึ้นมา เรื่องจิปาถะในชีวิตเขาก็ต้องพึ่งพาเธอคอยดูแลทั้งนั้น"

"ค่ะ ฉันจะพยายามค่ะ" เจินเสี่ยวหรันรีบพยักหน้ารับ

เรื่องที่พักซึ่งระบุไว้ในสัญญาว่าจะจัดหาให้ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า แต่เวินไป๋ไม่รีบร้อน เขาเคยชินกับการอยู่ที่เดิมแล้ว จู่ๆ ย้ายไปก็ใช่ว่าจะชิน ผ่านไปอีกสามสี่วัน เสี่ยวมั่วก็โทรศัพท์มาหา บอกว่ามิวสิกวิดีโอเพลง《รักอันเหนื่อยล้า》พร้อมเปิดกล้องถ่ายทำใหม่แล้ว สถานที่ถ่ายทำยังคงเป็นวิทยาลัยดนตรีแห่งเดิม ให้เวินไป๋รีบไปเตรียมตัวแต่เช้าในวันพรุ่งนี้

เวินไป๋โทรหาเจินเสี่ยวหรันผู้ช่วยของเขา บอกเธอว่าพรุ่งนี้เขาต้องไปกองถ่าย ให้เธอตามไปด้วย

ไม่นึกว่าพอไปถึงกองถ่ายในวันรุ่งขึ้น นอกจากเจินเสี่ยวหรันแล้ว โจวฉีก็อยู่ที่นั่นด้วย เมื่อโจวฉีเห็นเขาก็รีบพูดขึ้นทันที "ต่อไปถ้านายจะไปทำงานก็โทรหาฉันสิ ฉันจะได้ขับรถไปรับ ไม่ต้องออกไปเพ่นพ่านให้คนเห็นเอง"

เวินไป๋แกล้งทำเป็นประหลาดใจ "นายมีรถด้วยเหรอ"

"พูดบ้าๆ ไม่มีรถจะเรียกผู้จัดการได้ยังไง" โจวฉีกลอกตาใส่เขา ก่อนจะถอนหายใจยาว "ฉันไม่ได้ดูแลศิลปินมานานแล้ว ทางบริษัทยังไม่ได้จัดรถให้ คันที่ขับอยู่นี่ก็รถส่วนตัวฉันเอง"

เวินไป๋ตบไหล่เขาเบาๆ เป็นการปลอบใจ

โจวฉีว่าต่อ "เพราะงั้นนายต้องรีบดังเข้าล่ะ พอนายดังขึ้นมา บริษัทก็จะได้จัดรถให้ฉันสักที"

เวินไป๋ตบไหล่เขาอีกที "รอดูแล้วกัน" พูดจบก็เดินเข้ากองถ่ายไป

นักแสดงชายที่มารับบทโม่จือชิงชื่อฉู่ฟางโจว เป็นศิลปินที่เพิ่งเซ็นสัญญากับเหม่ยซิงเมื่อปีก่อน จบมาสายตรงด้านการแสดง เปิดตัวปุ๊บก็ได้ก้าวขึ้นสู่จอเงินทันที โดยได้รับบทพระรองในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ช่วงตรุษจีนที่กวาดรายได้ถล่มทลาย นับว่ามีจุดเริ่มต้นที่สูงมาก การที่ยอมมาเล่นมิวสิกวิดีโอนี้ เป็นไปได้ว่าคงมองเห็นชื่อเสียงในวงการของม่ายต้าจินเป็นหลัก

ฉู่ฟางโจวไม่เหมือนชิวเฮ่อเซี่ยว เขามีความฉลาดทางอารมณ์สูง หรืออาจเพราะตัวเองก็ยังเป็นหน้าใหม่ พอเห็นเวินไป๋ที่จะต้องแสดงประกบคู่กับตน จึงรีบเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้นและเรียก "พี่เวิน"

เวินไป๋มีความประทับใจแรกต่อเขาไม่เลว จึงยิ้มพลางยื่นมือไปจับทักทายอย่างเป็นกันเองและพูดว่า "ฝากตัวด้วยนะ"

ฉู่ฟางโจวเอ่ย "ผมดูฉากสองสามฉากที่พี่ถ่ายไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ยอดเยี่ยมมากเลยครับ พี่เวินเคยเรียนการแสดงมาก่อนหรือเปล่าครับ"

เวินไป๋แสร้งยิ้มอย่างถ่อมตัว "ไม่หรอก ผมใช้เวลาคิดวิเคราะห์เอาเองตั้งนาน ไม่รู้เหมือนกันว่าดีหรือเปล่า หลักๆ ต้องยกความดีความชอบให้คำชี้แนะของอาจารย์โอวหยางน่ะ"

การโยนความชอบไปให้ผู้กำกับย่อมไม่มีทางผิดพลาดอยู่แล้ว

"คิดวิเคราะห์เองแล้วยังเล่นได้ขนาดนี้ แสดงว่าพี่มีพรสวรรค์ด้านการแสดงมากเลยครับ ผมตั้งตารอที่จะได้ร่วมงานกับพี่เลย" ฉู่ฟางโจวพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

การถ่ายทำมิวสิกวิดีโอเริ่มขึ้นอีกครั้ง ฉากแรกก็คือฉากในโรงอาบน้ำที่ชิวเฮ่อเซี่ยวเคยผลักเวินไป๋นั่นเอง

ทั้งสองคนยืนประจำตำแหน่ง เวินไป๋เข้าสู่อารมณ์การแสดงได้อย่างรวดเร็ว การเปลี่ยนตัวนักแสดงไม่ได้ทำให้เวินไป๋รู้สึกอะไร สำหรับเขาแล้ว เล่นประกบคู่กับใครก็เหมือนกัน ไม่มีความแตกต่างแม้แต่น้อย

หลินต้งถอดเสื้อผ้าเดินเข้าไปในโรงอาบน้ำ พอเห็นว่าโม่จือชิงไม่ได้ตามมา จึงเดินย้อนกลับไป เห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งไม่ขยับ นึกว่าปลดกระดุมไม่ออก จึงคิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย โม่จือชิงตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว พอได้สติ เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน จึงแกล้งผลักหลินต้งอย่างหยอกล้อ หลินต้งเอามือกุมหน้าอกหัวเราะร่า โม่จือชิงก็หัวเราะตามไปด้วย

ฉากนี้ก็มีเพียงเท่านี้ ฉู่ฟางโจวแสดงได้ตรงตามบทบาทอย่างยิ่ง ทั้งน้ำหนักตอนผลักและสีหน้าคุมได้พอดิบพอดี ทั้งสองคนให้ความรู้สึกเหมือนกำลังประชันบทบาทกันอย่างเข้าขา

"ดีมาก ผ่าน!" โอวหยางจิ้นตะโกนสั่ง

ร่วมงานกันครั้งแรกก็เทกเดียวผ่าน ทั้งสองคนยิ้มพลางสวมกอดกันเบาๆ

"ไม่เลวเลยนะ รักษามาตรฐานไว้ เดี๋ยวก็ถ่ายเสร็จแล้ว" ตอนที่ทั้งสองคนเดินไปดูภาพที่บันทึกไว้ โอวหยางจิ้นก็เอ่ยชม

ฉากที่สองคือหลังจากที่ทั้งสองคนถอดเสื้อผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำในโรงอาบน้ำ ตอนถ่ายทำต้องสวมกางเกงในเพียงตัวเดียว แต่ภาพที่ตัดต่อออกมาจะใช้เฉพาะมุมกล้องท่อนบนเท่านั้น

เวินไป๋ไม่ได้ติดใจอะไรอยู่แล้ว ยังไงก็แค่การแสดง ต่อให้ไม่ใส่อะไรเลยเขาก็ไม่รู้สึกอะไรอยู่ดี ทว่าฉู่ฟางโจวดูจะค่อนข้างขัดเขิน เวินไป๋เข้าใจดี นักแสดงประเภทนี้มักจะมีภาพลักษณ์ที่ต้องรักษา จะไม่ยอมเปิดเผยเนื้อหนังง่ายๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ผู้ชายด้วยกันจะกลัวอะไร หุ่นดีๆ ก็ต้องโชว์สิ!"

โอวหยางจิ้นกำลังปรับทัศนคติของฉู่ฟางโจว เวินไป๋สวมเสื้อคลุมอาบน้ำนั่งพักอยู่ข้างๆ เจินเสี่ยวหรันก็ยื่นขวดน้ำส่งให้เขา

เวินไป๋เงยหน้ามองเธอ แอบคิดในใจว่าเด็กคนนี้ช่างรู้ความและมีไหวพริบดีไม่น้อย จึงเอ่ยขอบคุณ

ฉู่ฟางโจวแม้จะเขินอาย แต่ก็ไม่ถึงกับงอแง พอถูกโอวหยางจิ้นเกลี้ยกล่อมไปสองสามประโยคก็ยอมบอกว่าจะลองดู การถ่ายทำฉากที่สองจึงเริ่มขึ้น เวินไป๋ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออกอย่างเปิดเผยเป็นธรรมชาติ

"เดี๋ยวก่อน!" โอวหยางจิ้นจู่ๆ ก็ร้องเรียกเวินไป๋ที่กำลังเดินเข้าไปข้างใน "เวินไป๋ บนตัวนายมีรอยอะไรน่ะ"

ก่อนหน้านี้ถ่ายในร่มแสงค่อนข้างมืดจึงมองไม่ชัด ทว่าตอนนี้อยู่กลางแจ้งที่มีแสงสว่างจ้า รอยแผลเป็นริ้วๆ บนตัวเวินไป๋จึงปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

เสียงทักของโอวหยางจิ้นดึงดูดสายตาของทุกคนในกองถ่ายให้หันมามองที่เขาเป็นตาเดียว เวินไป๋ชะงักไป ก้มลงมองร่างตัวเองแล้วก็ต้องตกใจ เขาแทบลืมไปเลยว่าเจ้าของร่างเดิมนี้เคยเป็นนักเลง บนตัวจึงมีรอยแผลเล็กใหญ่ไม่น้อย พอต้องมาเปิดเผยต่อหน้าสายตาทุกคู่แบบนี้ เขาจะอธิบายอย่างไรดี

บรรยากาศพลันชะงักงัน สมองของเวินไป๋แล่นอย่างรวดเร็ว ขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด เสียงของโจวฉีก็ดังขึ้น "ตอนเด็กๆ บ้านเวินไป๋ฐานะไม่ค่อยดี ต้องขึ้นเขาไปตัดฟืนทุกวัน มีครั้งหนึ่งกลิ้งตกลงมาจากเขา เลยโดนหินกับกิ่งไม้ขูดเอาน่ะครับ"

"อย่างนี้นี่เอง ฉันก็นึกว่าอะไร ทำไมถึงมีแผลเยอะขนาดนั้น น่ากลัวชะมัด" โอวหยางจิ้นพยักหน้ารับ

"ตอนเด็กๆ จนมากน่ะครับ ไม่มีเงินซื้อยาดีๆ มาทา แผลก็เลยสมานตัวได้ไม่ดี" เวินไป๋รีบเออออตามน้ำไป แสดงสีหน้าประดักประเดิดเหมือนกลัวจะถูกคนหัวเราะเยาะ

"โธ่ ไม่เป็นไรหรอก สมัยก่อนตอนเด็กๆ บ้านใครจะไปรวยกันล่ะ ตอนนี้ก็ค่อยๆ ดีขึ้นแล้วนี่" โอวหยางจิ้นเอ่ยปลอบอย่างจริงจัง "นายก็อย่าเก็บไปคิดมากเลย จริงสิ ถ่ายงานช่วงนี้เสร็จแล้วพอมีเวลาว่างก็ลองไปโรงพยาบาลศัลยกรรมดูว่าพอจะลบรอยพวกนี้ได้ไหม ไม่อย่างนั้นมันจะกระทบกับการรับงานแสดงของนายในอนาคตนะ"

"ผู้กำกับโอวหยางพูดถูกแล้วครับ ผู้อำนวยการลิซ่าของเรานัดโรงพยาบาลศัลยกรรมให้เวินไป๋ไว้แล้ว อีกสักพักก็จะพาไปครับ" โจวฉีกล่าวเสริม

ทุกคนในกองถ่ายต่างพากันประหลาดใจ รวมถึงฉู่ฟางโจวด้วย ใครๆ ต่างก็เคยได้ยินชื่อเสียงของลิซ่ากันทั้งนั้น เวินไป๋เซ็นสัญญากับเหม่ยซิงแล้วงั้นหรือ

โอวหยางจิ้นอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด จึงหันไปกวักมือเรียกช่างแต่งหน้า "เสี่ยวหลิว มาช่วยเขาลงคอนซีลเลอร์กลบรอยหน่อย เอาแบบกันน้ำนะ เดี๋ยวมีฉากอาบน้ำด้วย"

เวินไป๋ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ยอมให้ช่างแต่งหน้าเข้ามาจัดการ ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าช่างแต่งหน้าจะดูออกหรือไม่ ในเมื่อผู้จัดการออกโรงพูดเอง แถมยังยกแบ็กหลังระดับนั้นขึ้นมาอ้าง คนที่มีสมองย่อมรู้ดีว่าถึงไม่ใช่เรื่องจริงก็ต้องเป็นเรื่องจริง คนที่ไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนทางที่ดีที่สุดก็คือหุบปากไว้

พอลงคอนซีลเลอร์กลบรอย อีกทั้งยังถ่ายทำในร่ม ผิวพรรณก็ดูเรียบเนียนขึ้นมาทันตา หากไม่เข้ามาดูใกล้ๆ ก็มองไม่เห็นอะไรเลย ฉากอาบน้ำจึงเริ่มถ่ายทำได้อย่างราบรื่น

หลินต้งกับโม่จือชิงแยกกันอาบน้ำอยู่ใต้ฝักบัวสองอันที่ติดกัน หลินต้งท่าทางสบายๆ อาบน้ำไปพลางฮัมเพลงไปพลาง ส่วนโม่จือชิงยืนหันหลังให้เขา ก้มหน้าก้มตารีบล้างตัวอย่างรวดเร็ว หากสังเกตดูให้ดีจะเห็นว่าใบหูของเขาแดงก่ำไปหมด หลินต้งมองแผ่นหลังของอีกฝ่ายแล้วอมยิ้มน้อยๆ ขยับเข้าไปใกล้สองก้าวแล้วเอ่ยถามว่าจะให้ช่วยถูหลังให้ไหม โม่จือชิงรีบถอยหนีอย่างลนลาน โบกไม้โบกมือปฏิเสธ จากนั้นก็รีบราดน้ำลวกๆ แล้วเผ่นหนีออกไปอย่างรวดเร็ว หลินต้งยืนมองตามหลังพลางหัวเราะร่าเหมือนคนบื้อ

ตอนถ่ายรอบแรก เนื่องจากพื้นลื่นเกินไป ฉู่ฟางโจวตอนถอยหลังเกือบจะลื่นล้ม โชคดีที่เวินไป๋คว้าตัวไว้ได้ทัน ฉู่ฟางโจวตกใจจนหน้าแดงก่ำ โอวหยางจิ้นจึงรีบบอกว่าท่าทางแบบนี้ตรงกับอารมณ์ของตัวละครโม่จือชิงพอดี ให้รีบถ่ายเทกสองต่อทันที

โอวหยางจิ้นพูดไม่ผิดเลย สภาพของฉู่ฟางโจวในตอนนี้ต่อให้แต่งหน้าก็ยังแต่งออกมาไม่ได้ แม้แต่เวินไป๋เห็นแล้วยังสัมผัสได้ถึงความกระอักกระอ่วนใจของอีกฝ่าย รอบที่สองจึงผ่านฉลุยในเทกเดียว

วันแรกทุกคนฟอร์มกำลังดี โอวหยางจิ้นจึงตัดสินใจเร่งกระบวนการถ่ายทำ ช่วงบ่ายถ่ายไปอีกสองฉาก ก่อนจะประกาศเพิ่มคิวถ่ายฉากกลางคืน

เนื้อหาของฉากกลางคืนค่อนข้างพิเศษ เพราะนอกจากตอนท้ายสุดของมิวสิกวิดีโอที่อารมณ์ของหลินต้งจะระเบิดออกมาอย่างรุนแรงแล้ว ส่วนที่เหลือล้วนเป็นโม่จือชิงที่คอยทุ่มเทให้อยู่ฝ่ายเดียว และหลินต้งเป็นฝ่ายรับไว้อย่างเงียบๆ ทว่าฉากนี้เป็นเพียงฉากเดียวที่หลินต้งจะเปิดเผยความรู้สึกของตนเองออกมา นั่นคือการแอบจูบโม่จือชิง

ทั้งสองคนพักอยู่ในหอพักเดียวกัน คืนนั้น รูมเมตคนอื่นกลับบ้านกันหมด เหลือเพียงหลินต้งกับโม่จือชิงแค่สองคน โม่จือชิงเข้านอนแต่หัวค่ำ หลินต้งมองเขาอยู่นาน ก่อนจะแอบประทับรอยจูบลงที่มุมปากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

ในฉบับสมบูรณ์ ฉากนี้จะตัดมาให้เห็นแค่มุมด้านข้างแบบไม่ชัดเจนนัก ดังนั้นตอนประกบปากจึงไม่จำเป็นต้องโดนริมฝีปากจริงๆ แค่สัมผัสโดนข้างแก้มก็พอแล้ว

ตอนถ่ายทำ ฉู่ฟางโจวนอนหลับตาอยู่บนเตียง เวินไป๋นั่งอยู่ที่ขอบเตียง เริ่มจากมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้า แล้วค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปใกล้ ในจังหวะที่ริมฝีปากกำลังจะแตะลงไปนั้น ภาพบางอย่างพลันผุดวาบขึ้นมาในหัวของเวินไป๋ ใบหน้าของฉู่ฟางโจวกลับกลายเป็นใบหน้าของฉินเฮ่อไปเสียได้

ฉินเฮ่อกำลังมองเขาด้วยสายตามีความหมายลึกซึ้ง แววตาแฝงความคาดหวังและการหยอกเย้าเอาไว้ สายตาของเวินไป๋เลื่อนต่ำลงไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากคู่นั้น ริมฝีปากล่างของฉินเฮ่อหนากว่าริมฝีปากบนเล็กน้อย เวลานี้กำลังเผยอออกน้อยๆ ราวกับกำลังรอคอยให้เขาเข้าไปเชยชม

ในตอนที่เขากำลังลังเลว่าจะก้มลงไปจูบดีหรือไม่ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู "เวินไป๋ ทำบ้าอะไรอยู่น่ะ จูบสิ!"

เป็นเสียงของโอวหยางจิ้น เวินไป๋สะดุ้งได้สติกลับมาทันที

พอเพ่งมองดูดีๆ จะมีฉินเฮ่อที่ไหนกัน ฉู่ฟางโจวกำลังมองเขาด้วยสายตาสงสัยต่างหาก

"ขอโทษครับ" เวินไป๋เอ่ยอย่างรู้สึกผิด "อาจารย์โอวหยาง ขอพักสักสิบนาทีได้ไหมครับ ผมขอปรับอารมณ์หน่อย"

โอวหยางจิ้นโบกมืออนุญาตให้เขาไป

เวินไป๋หยิบบุหรี่และไฟแช็กออกมาจากกระเป๋าแล้วเดินเข้าห้องส้วมไป เขาจุดสูบหนึ่งมวน จนถึงตอนนี้เขายังหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมภาพแบบนั้นถึงปรากฏขึ้นมาในหัว ทั้งยังสมจริงเสียจนเหมือนกับว่าเขาเคยทำแบบนั้นจริงๆ

เคยทำอย่างนั้นงั้นหรือ? หัวใจของเวินไป๋กระตุกวูบ เขาเริ่มนึกย้อนไปถึงการพบกันทุกครั้งระหว่างเขากับฉินเฮ่อ

พวกเขาเจอกันไม่กี่ครั้งเท่านั้น นอกเหนือจากการคุยกันในห้องทำงานสองครั้ง ทุกครั้งที่ไปนอกจากกินข้าวก็คือพาต้าเฮยไปเดินเล่น อ้อ จริงด้วย ยังเคยนอนค้างคืนหนึ่งด้วย

เดี๋ยวนะ นอนค้างคืนหนึ่งงั้นหรือ? เวินไป๋นึกถึงคืนที่เมาแล้วต้องค้างที่วิลล่าของฉินเฮ่อ คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?