บทที่ 71 ท่านประธานฉินเป็นคนจ่าย

สูบบุหรี่สองมวนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในซองจนหมด เวินไป๋จึงเปิดประตูเดินออกมา โจวฉีกำลังยืนพิงอ่างล้างหน้ารอเขาอยู่

“เลิกงานวันนี้เราคุยกันหน่อยไหม” โจวฉีเอ่ย

“ได้ครับ” เวินไป๋ล้างหน้าแล้วหมุนตัวเดินออกไป

ในที่สุดฉากจูบก็ถ่ายเสร็จ เป็นแค่การจูบลงบนแก้ม โอวหยางจิ้นเปิดภาพที่ถ่ายได้ให้พวกเขาดู ภาพออกมาดูอบอุ่นทีเดียว เวินไป๋ไม่ได้คิดอะไร ทว่าฉู่ฟางโจวที่อยู่ข้างๆ หน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว

กว่าจะถ่ายฉากนี้เสร็จก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่ม ม่ายต้าจินใจดีสั่งมื้อดึกมาให้ทุกคนกินให้อิ่มก่อนแยกย้ายกลับ เจินเสี่ยวหรันช่วยหยิบมาให้เวินไป๋กับโจวฉีคนละชุด ทั้งคู่จึงหามุมสงบๆ นั่งกินด้วยกัน

“มีอะไรจะถามก็ถามเถอะครับ” เวินไป๋พูดขึ้น

“นายรู้เหรอว่าฉันอยากถามอะไร” โจวฉีเอียงหน้ามองเขา

“พี่โจว” เวินไป๋ก้มหน้ากินข้าว แม้มีข้าวอยู่เต็มปากแต่ยังพูดจาได้ชัดถ้อยชัดคำ นับเป็นทักษะพิเศษอย่างหนึ่งของเขา “ผมเป็นคนห่ามๆ ไม่ชอบเล่นเกมทายใจ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ คุณเป็นผู้จัดการของผม ผมไม่คิดจะปิดบังอะไรคุณอยู่แล้ว”

“ก็ได้” โจวฉีถอนหายใจพลางถาม “แผลตามตัวนายมันเกิดขึ้นได้ยังไง”

เวินไป๋เงยหน้าขึ้นมองเขา “ตอนที่คุณมารับช่วงดูแลผม บริษัทไม่ได้บอกอะไรคุณเลยเหรอครับ”

โจวฉีส่ายหน้า “ไม่ได้บอกเลย”

เวินไป๋หลุบตาลง เดิมทีเรื่องพรรค์นี้ไม่ควรเล่าให้ใครฟัง แต่โจวฉีเป็นผู้จัดการของเขา วันข้างหน้ายังต้องพึ่งพาอีกฝ่ายช่วยรับมือเรื่องพีอาร์ ไม่เช่นนั้นคงถูกจู่โจมจนตั้งตัวไม่ทันเหมือนวันนี้อีก

“เมื่อก่อนผมเคยทำงานในสถานบันเทิงครับ” เวินไป๋ตอบ

“สถานบันเทิงเหรอ” โจวฉีถามอย่างสงสัย “งานประเภทไหนกัน”

“งานที่ทำให้มีแผลเต็มตัวได้ คุณคิดว่าเป็นงานแบบไหนล่ะครับ” เวินไป๋ย้อนถาม

โจวฉีเข้าใจได้ทันที ทว่าก็แค่ประหลาดใจเพียงแวบเดียว พอนึกดูแล้ว ในวงการบันเทิงมีคนทุกรูปแบบ ดาราบางคนก่อนมีชื่อเสียงยังเคยขายบริการมาก่อนด้วยซ้ำ พอโด่งดังขึ้นมาก็ยังมีคนคอยยกย่องเชิดชูอยู่ดี จึงไม่มีอะไรให้ต้องแปลกใจ เพียงแต่รอยแผลตามตัวนี้เป็นปัญหาใหญ่ทีเดียว

“พรุ่งนี้ฉันจะช่วยนัดโรงพยาบาลศัลยกรรมตกแต่งให้ พอถ่ายเอ็มวีเสร็จนายก็ไปโรงพยาบาลเลย การลบรอยแผลเป็นไม่ได้เสร็จในวันสองวัน ยิ่งไปเร็วยิ่งเบาใจ ส่วนช่างแต่งหน้าคนนั้นนายไม่ต้องกังวล เธอไม่กล้าเอาไปพูดต่อหรอก” โจวฉีว่า

“พี่โจว วันนี้ขอบคุณมากนะครับ” เวินไป๋เอ่ย

โจวฉีรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร จึงโบกมือไปมา “ฉันเป็นผู้จัดการของนาย ช่วยเหลือนายมันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว จะมาขอบคุณอะไรกัน”

เวินไป๋ยิ้มรับ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

“จริงสิ นายไปหัดร้องเพลงกับแสดงละครมาจากไหนกัน” โจวฉีถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“คงเป็นพรสวรรค์มั้งครับ เหมือนผมเป็นของผมเองอยู่แล้ว” เวินไป๋ยิ้มตอบ นี่ก็ไม่นับว่าโกหก เพราะถงเยี่ยนในชาติก่อนมีพรสวรรค์ในสองด้านนี้จริงๆ เมื่อบวกกับการเคี่ยวกรำขัดเกลาในภายหลัง ย่อมโดดเด่นเป็นธรรมดา

“ยอดเยี่ยม นายจะต้องดังแน่” โจวฉีพูดขึ้น ถึงเขาจะเป็นผู้จัดการที่ไม่ค่อยเอาไหน แต่สายตาเฉียบแหลมยังพอมี เขามีลางสังหรณ์ว่าผู้ชายคนนี้จะต้องประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

กินมื้อดึกเสร็จ โจวฉีก็ขับรถไปส่งเวินไป๋ที่บ้าน พร้อมกำชับว่าพรุ่งนี้เช้าให้รออยู่ที่บ้าน เดี๋ยวจะมารับ

พอกลับถึงบ้าน เวินไป๋อาบน้ำแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง มองดูเวลาเห็นว่ายังไม่ถึงห้าทุ่ม เขารังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเจี่ยงหลิง

“คุณเวินเหรอครับ มีธุระอะไรรึเปล่า” พอได้รับสายจากเขา เจี่ยงหลิงก็ประหลาดใจเช่นกัน

“พี่เจี่ยง” เวินไป๋เปลี่ยนคำเรียก “ผมอยากถามอะไรสักเรื่องครับ”

“ว่ามาสิครับ”

“ครั้งที่ผมนอนค้างที่วิลล่าของท่านฉิน พี่เป็นคนพาผมขึ้นไปข้างบนเหรอครับ” เวินไป๋ถาม

“…” ปลายสายเงียบเสียงไป

“พี่เจี่ยง?”

“ท่านฉินบอกว่าผมเป็นคนพานายขึ้นไปงั้นเหรอ” เจี่ยงหลิงถามกลับ “แล้วเขายังพูดอะไรอีก เสื้อผ้าผมก็เป็นคนถอดให้ด้วยใช่ไหม ผมช่วยนายอาบน้ำด้วยหรือเปล่าล่ะ”

“…” ไม่ต้องถามต่อเวินไป๋ก็กระจ่างแจ้ง ฉินเฮ่อโกหกหน้าตาย แต่ทำไมเขาต้องโกหกด้วย มันเกี่ยวข้องกับรอยจูบในภาพหลอนนั่นไหม

การถ่ายทำเอ็มวีเพลง 《รักอันเหนื่อยล้า》 เป็นไปอย่างราบรื่นมาก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะทักษะการแสดงอันยอดเยี่ยมและความตั้งใจจริงของสองนักแสดงนำ ไม่นานนักก็เหลือเพียงฉากสุดท้าย ซึ่งเป็นจุดไคลแม็กซ์ของเรื่องราวทั้งหมด และเป็นจุดปะทุอารมณ์ของหลินต้ง เมื่อโม่จือชิงได้รับบาดเจ็บสาหัสเพื่อช่วยชีวิตเขา

ฉากนี้เป็นฉากนอกสถานที่ อีกทั้งยังต้องใช้นักศึกษาจำนวนมากมาร่วมแสดงเป็นตัวประกอบ พอคนเยอะก็มักจะวุ่นวายได้ง่าย ความยากในการถ่ายทำจึงเพิ่มขึ้นมหาศาล

หลังจากจัดวางตำแหน่งคนเสร็จสิ้นอย่างยากลำบาก การถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้น เพื่อความต่อเนื่องของอารมณ์ โอวหยางจิ้นจึงต้องการให้ถ่ายทำฉากนี้รวดเดียวจบโดยไม่มีการตัดเป็นช่วงๆ

เริ่มจากนักศึกษาทั้งห้องสวมชุดครุยถ่ายรูปจบการศึกษาด้วยกัน ด้านข้างของหลินต้งมีเหยียนเจียแฟนสาวตัวปลอมยืนอยู่ ส่วนอีกข้างหนึ่งคือโม่จือชิง เมื่อถ่ายรูปรวมเสร็จ ก็มีคนเสนอให้ไปถ่ายที่หน้าประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัย ทุกคนจึงพากันเดินไปที่หน้าประตู หลินต้งกับเหยียนเจียเดินนำอยู่ด้านหน้า ส่วนโม่จือชิงเดินตามหลังอยู่คนเดียวด้วยสีหน้าเปล่าเปลี่ยว

ทันใดนั้น รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากอีกฟากของถนนในมหาวิทยาลัย ดูเหมือนจะเสียหลักและกำลังจะพุ่งชนสองคนที่อยู่กลางถนน โม่จือชิงพุ่งตัวเข้าไปผลักทั้งคู่ให้พ้นทางทันที ตัวเขาเองถูกรถชนจนกระเด็นลอยไปตกกระแทกพื้นอย่างแรง เลือดสีแดงสดทะลักออกมาจากร่าง ไหลนองออกมาไม่ขาดสาย…

หลินต้งที่ถูกผลักล้มลงกับพื้นหันกลับมาเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดอย่างที่สุด เขาไม่อยากเชื่อเลย มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!

“ไม่—” หลินต้งทั้งกลิ้งทั้งคลานเข้าไปหา อยากจะประคองโม่จือชิงที่จมกองเลือดขึ้นมาแต่ก็ไม่รู้ว่าจะแตะตรงไหนดี มือไม้เขาสั่นระริกขณะยื่นไปลูบหน้าของโม่จือชิง “จือชิง จือชิงนายเป็นอะไรไป!”

เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากของโม่จือชิงไม่หยุด เขามองใบหน้าที่แหลกสลายของหลินต้งแล้วคลี่ยิ้มบางๆ “ต้อง…มีความสุขให้ได้นะ…” พูดจบก็หมดสติไป

“รถพยาบาล! รีบเรียกรถพยาบาลเร็วเข้า!” หลินต้งตะโกนลั่นใส่ผู้คนรอบข้าง

เขาดึงโม่จือชิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก กอดไว้แน่นหนา พลางกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยเสียงแผ่วเบา “รออีกนิดนะ หมอกำลังจะมาแล้ว อย่าทิ้งฉันไป…ไม่มีนายแล้วฉันจะมีความสุขได้ยังไง…”

รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงแตกตื่นตกใจของเพื่อนๆ และเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวาย ครู่หนึ่งอาจารย์ก็วิ่งเข้ามา และหลังจากนั้นอีกไม่นานเท่าไร รถพยาบาลก็มาถึง…หมอและพยาบาลพยายามจะยกตัวโม่จือชิงขึ้นเปลหาม แต่หลินต้งกอดไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ปากก็พร่ำบ่นพึมพำไม่หยุด “อย่าพาเขาไป อย่าพาเขาไป…”

สุดท้าย ด้วยความร่วมมือของอาจารย์และเพื่อนๆ จึงสามารถนำตัวโม่จือชิงขึ้นรถพยาบาลได้สำเร็จ ส่วนหลินต้งก็ถูกพาขึ้นรถไปด้วยเพราะอารมณ์เตลิดจนคุมไม่อยู่

หลังจากนั้น การผ่าตัดของโม่จือชิงผ่านไปด้วยดี เขารอดชีวิตมาได้แต่กลายเป็นเจ้าชายนิทรา หลินต้งคอยเฝ้าดูแลเขาอยู่ตลอดเวลา…ฉากเหล่านี้ถ่ายทำเสร็จไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว วันนี้จึงเป็นฉากที่สำคัญที่สุดในบรรดาฉากทั้งหมด

ก่อนเริ่มถ่ายทำ โอวหยางจิ้นบอกกับทั้งสองคนว่าขอให้เทกเดียวผ่าน ไม่เช่นนั้นพอถุงเลือดปลอมในปากแตกแล้วจะต้องไปล้างหน้าล้างตาแล้วอมใหม่ เสียเวลาและยุ่งยาก ทั้งคู่ต่างรู้สึกกดดันอยู่บ้าง ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพียงนักแสดงภาพยนตร์และซีรีส์ ไม่ใช่นักแสดงละครเวที ต่อให้เป็นนักแสดงละครเวทียังต้องผ่านการซ้อมนับครั้งไม่ถ้วนถึงจะแสดงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ แล้วใครจะกล้ารับประกันว่าเล่นรอบแรกจะได้ผลลัพธ์ที่ไร้ที่ติกันเล่า

ทว่าต้องยอมรับว่า ทั้งเวินไป๋และฉู่ฟางโจวต่างมีความเป็นมืออาชีพสูงมาก หลังผ่านการปรับจูนกันมาหลายวัน การเข้าขากันของทั้งคู่ก็รู้ใจกันอย่างยิ่ง การรับส่งอารมณ์ไม่มีสะดุดเลยแม้แต่น้อย ยามที่โม่จือชิงหมดสติไป และหลินต้งที่รับบทโดยเวินไป๋กอดร่างนั้นไว้พร้อมกับปล่อยโฮออกมา หางตาของฉู่ฟางโจวก็เปียกชื้นขึ้นมาเช่นกัน ในวินาทีนั้น เขาคิดว่าตัวเองคือโม่จือชิงจริงๆ หลินต้งของเขากำลังกอดเขาร้องไห้ ขณะที่ตัวเขาเองกำลังจะต้องจากอีกฝ่ายไป ความเศร้าโศกมหาศาลถาโถมเข้าใส่ทั่วร่างจนร่างกายสั่นเทาไปหมด

เวินไป๋สัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาของฉู่ฟางโจว และรู้ว่าอีกฝ่ายอินไปกับบทบาทตามที่เขาส่งให้แล้ว จึงเล่นต่อไปตามอารมณ์และความเข้าใจของตนเอง

เมื่อสิ้นเสียงโอวหยางจิ้นสั่ง “คัต” ทั้งคู่ต่างเหงื่อท่วมตัว ต้องใช้เวลาปรับอารมณ์อยู่นานสองนาน จนกระทั่งผู้ช่วยของแต่ละคนเอาน้ำและผ้าขนหนูมาส่งให้ ทั้งสองจึงค่อยดึงสติกลับมาได้ พวกเขาสบตากัน ยิ้มให้กัน และสวมกอดกันทีหนึ่ง

โอวหยางจิ้นยกนิ้วโป้งให้ทั้งคู่ จากนั้นจึงเป็นการถ่ายเจาะภาพโคลสอัปของแต่ละคนเพิ่มเติม

ไม่นานนัก เอ็มวีเพลง 《รักอันเหนื่อยล้า》 ก็ปิดกล้องลงอย่างเป็นทางการ เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนทุกคน ม่ายต้าจินจึงควักกระเป๋าตัวเองเลี้ยงฉลองปิดกล้อง โดยเลือกจัดที่ภัตตาคารซีฟู้ดสุดหรูแห่งหนึ่งในตัวเมือง พอขับรถมาถึงสถานที่ เวินไป๋ถึงเพิ่งรู้ว่า ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมซินกั่งวานที่เขาได้พบกับฉินเฮ่อเป็นครั้งแรกหรอกหรือ

ม่ายต้าจินเปิดห้อง VIP ขนาดใหญ่ที่มีโต๊ะกลมยักษ์สองตัว ทีมงานและนักแสดงทุกคนในกองถ่ายสามารถนั่งได้พอดี

พอนั่งลงเรียบร้อย บริกรก็เริ่มทยอยนำอาหารมาเสิร์ฟ ม่ายต้าจินสั่งเหล้ามาไม่น้อย ตัวเขาไม่ดื่ม แต่คนหนุ่มสาวกลุ่มนี้ย่อมต้องดื่มกันอยู่แล้ว หลังจากอาหารจานเย็นขึ้นโต๊ะครบ ม่ายต้าจินก็ถือแก้วลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “สุขภาพของผมไม่อำนวยให้ดื่มแอลกอฮอล์ ผมขอใช้ชาแทนเหล้า ขอบคุณทุกคนสำหรับความทุ่มเทตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ขอบคุณครับ!”

กล่าวจบก็แหงนหน้าดื่มชาลงไปครึ่งแก้ว

“ทุกคนกินดื่มกันให้เต็มที่ ขาดเหลืออะไรสั่งเพิ่มได้เลยนะ” ม่ายต้าจินบอก

เขาเพิ่งจะนั่งลง ประตูห้อง VIP ก็ถูกผลักเปิดออก มีคนเดินเข้ามา เวินไป๋เหลือบมอง ปรากฏว่าเป็นเจี่ยงหลิง

เจี่ยงหลิงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ถ้าเขาอยู่ที่นี่ ฉินเฮ่อก็อยู่ที่นี่ด้วยใช่ไหม

เจี่ยงหลิงกวาดสายตามองไปรอบห้องขนาดใหญ่ พอเห็นเวินไป๋ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินเข้าไปแทรกระหว่างม่ายต้าจินกับโอวหยางจิ้น แล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยพลางเอ่ย “ท่านม่าย ผู้กำกับโอวหยาง เจ้านายของพวกเราบอกว่า มื้อนี้ควรให้เขาเป็นเจ้าภาพเลี้ยง เชิญทุกคนกินดื่มกันตามสบายเลยครับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดลงบัญชีเขาไว้เรียบร้อยแล้ว”

“เจ้านายของนายคือใครกันล่ะ” โอวหยางจิ้นถาม

เจี่ยงหลิงก้มตัวลงไปกระซิบ ทั้งสองคนจึงยื่นหูเข้าไปฟังอย่างเข้าใจ ไม่รู้ว่าได้ยินอะไรเข้า สีหน้าของทั้งคู่ถึงได้เผยความประหลาดใจออกมา

เจี่ยงหลิงยืดตัวตรงขึ้นแล้วกล่าว “ผมส่งสารเรียบร้อยแล้ว จะไม่รบกวนเวลารับประทานอาหารของทุกคนครับ อ้อ อีกอย่าง เจ้านายของผมอยากจะหาคนไปนั่งดื่มเป็นเพื่อนสักหน่อย สุภาพบุรุษท่านนี้ พอจะให้เกียรติไปกับผมสักครู่ได้ไหมครับ”

ประโยคหลังนี้เจี่ยงหลิงหันไปพูดกับเวินไป๋ เสี่ยวมั่วทำท่าจะลุกขึ้นมาขวาง แต่ถูกเวินไป๋กดไหล่เอาไว้ เวินไป๋ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ไปสิครับ”

พูดจบก็หันไปบอกเสี่ยวมั่ว “ไม่มีอะไรหรอก เดี๋ยวฉันมา”

เวินไป๋เดินตามเจี่ยงหลิงออกจากห้อง VIP เจี่ยงหลิงหันกลับมาบอกว่า “คุณเวิน ท่านฉินกำลังทานข้าวอยู่ชั้นบน พอรู้ว่าคุณมา เลยอยากเจอครับ”

เวินไป๋พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ แล้วเดินตามเจี่ยงหลิงขึ้นไปชั้นบน ขาใหญ่อย่างฉินเฮ่อทำอะไรตามใจตัวเองเสมอเลยจริงๆ ตอนที่เขายังมีอิสระยังพอจะปฏิเสธได้บ้าง แต่ตอนนี้เซ็นสัญญากับอีกฝ่ายไปแล้ว ย่อมหมดสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ

เวินไป๋ลืมไปว่า ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่เขายังมีอิสระ เขาก็ไม่เคยปฏิเสธได้เลยสักครั้ง

ตอนที่เจี่ยงหลิงช่วยผลักประตูห้อง VIP ให้ ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้เขาต้องชะงักไป ห้อง VIP ที่ตกแต่งอย่างประณีตงดงาม บริเวณโต๊ะกลมขนาดใหญ่กลับมีคนนั่งอยู่เพียงสองคน คนหนึ่งคือฉินเฮ่อ ส่วนอีกคนคือลิซ่า