บทที่ 72 ใจไหวสั่น

วันนี้ลิซ่าแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ เห็นได้ชัดว่าพิถีพิถันกับการแต่งกาย ชุดกี่เพ้าประยุกต์เข้ารูปยาวคลุมเข่าดูเข้ากันได้ดีกับเสื้อผ้าไหมบนร่างฉินเฮ่อ ผมสั้นดัดลอนเบาๆ ทัดไว้หลังใบหูด้านหนึ่ง ส่วนอีกข้างปล่อยเคลียข้างแก้ม ช่วยลดทอนความสุขุมและเพิ่มความสดใสขึ้นมาส่วนหนึ่ง การแต่งหน้าเข้ากับเสื้อผ้าและทรงผมอย่างลงตัว เรียบหรูเจิดจ้า มองแล้วสบายตายิ่งนัก

ฉินเฮ่อยังคงสง่างามดั่งเทพเซียน ออร่าแบบนี้ ต่อให้เขานั่งเฉยๆ ไม่ทำอะไรก็ดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปไหนได้ คนที่ดูดีขนาดนี้สองคนมานั่งเคียงข้างกัน ทำให้ฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้าไปของเวินไป๋ชะงักลงทันควัน

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู ฉินเฮ่อก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นเวินไป๋ก็กวักมือเรียก "เข้ามาสิ"

เวินไป๋ก้าวเท้าเดินเข้าไปอีกครั้ง หยุดยืนห่างจากทั้งสองคนราวสองเมตรแล้วเอ่ยทัก "ท่านฉิน พี่ลิซ่า"

ยังไม่ทันที่ลิซ่าจะได้ตอบ ฉินเฮ่อก็กวักมือเรียกเขาอีกครั้ง พลางชี้ไปที่เก้าอี้ข้างตัวเอง "มานั่งตรงนี้"

เวินไป๋ขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย การจัดที่นั่งแบบนี้มันพิลึกเกินไป ท่าทางของฉินเฮ่อเหมือนกำลังบอกลิซ่าเป็นนัยว่าพวกเขามีความสัมพันธ์ลับๆ ต่อกันจริงๆ

เวินไป๋ไม่ยอมทำตามที่ฉินเฮ่อบอก เขาเลือกที่นั่งที่เว้นระยะห่างออกไปสองตัวแล้วทรุดตัวลงนั่ง ฉินเฮ่อปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงหยิบทัพพีขึ้นมาตักน้ำแกงใส่ถ้วยตรงหน้า

"เอ็มวีปิดกล้องแล้วเหรอ" ลิซ่าเอ่ยถาม

"ครับ" เวินไป๋พยักหน้า "เพิ่งปิดกล้องวันนี้ ตอนนี้อาจารย์ม่ายกำลังเลี้ยงฉลองให้ทุกคนอยู่ชั้นล่างครับ"

"ช่วงหลังจากนี้มีงานอะไรไหม" ลิซ่าถามต่อ

"ยังไม่มีครับ" เวินไป๋ไม่ได้อยากกังขาในความสามารถของโจวฉี แต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ช่วงเวลานับจากนี้น่าจะหางานดีๆ ได้ยาก ถ้าไม่ไหวจริงๆ สุดท้ายคงต้องพึ่งตัวเอง

"งั้นก็พักผ่อนไปสักระยะ อีกเดี๋ยวพอซิงเกิลวางแผงก็จะมีงานแจกลายเซ็น ถึงตอนนั้นค่อยจัดให้เธอไปออกรายการวาไรตี้สักสองสามรายการเพื่อเพิ่มกระแส" ลิซ่าว่า

เวินไป๋ขมวดคิ้ว กำลังจะอ้าปากพูด ถาดหมุนบนโต๊ะอาหารก็เลื่อนไปเกือบครึ่งรอบแล้วหยุดลง ถ้วยน้ำแกงใบหนึ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาพอดิบพอดี เวินไป๋เงยหน้ามองฉินเฮ่อ อีกฝ่ายจึงพยักพเยิดคางส่งสัญญาณให้เขายกถ้วยลงมา "ดื่มก่อนสิ"

ทางด้านลิซ่าเองก็ชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันที เมื่อเห็นลิซ่าเป็นแบบนั้น เวินไป๋ก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขายกถ้วยขึ้นมา กลืนน้ำแกงลงคอไปสองสามอึกจนหมดเกลี้ยง แล้วส่งยิ้มให้ฉินเฮ่อ "อร่อยครับ"

มุมปากของฉินเฮ่อกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ชอบก็ตักดื่มเองอีกสิ"

"ครับ" เวินไป๋ยอมเชื่อฟังแต่โดยดีและตักเพิ่มอีกถ้วย

"ให้หวงเวยมารับผิดชอบงานหลังจากนี้ของเวินไป๋"

ขณะที่เวินไป๋กำลังก้มหน้าดื่มน้ำแกง จู่ๆ ฉินเฮ่อก็เอ่ยขึ้น

"อะไรนะคะ" ลิซ่าร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ "หวงเวยดูแลดาราดังแถวหน้าอยู่ตั้งหลายคน เธอรับมือไม่ไหวหรอกค่ะ"

"เธอไปจัดการเถอะ ฉันไม่เปลี่ยนใจ" ฉินเฮ่อบอกตัดบท

ลิซ่านิ่งเงียบ เห็นได้ชัดว่ากำลังโกรธจัด เวินไป๋เพียงก้มหน้าลงสำรวมท่าที ดื่มน้ำแกงในถ้วยต่อไปอย่างเงียบเชียบ

"ฝากบอกหวงเวยด้วย ถ้าจะออกรายการวาไรตี้ก็เลือกที่มีคุณภาพหน่อย รายการไร้เกรดพวกนั้นตัดทิ้งไปได้เลย แล้วก็นะ เวลาจะรับงานแสดงช่วยคัดกรองให้ดี อย่าให้เสียชื่อเหม่ยซิง" น้ำเสียงของฉินเฮ่อราบเรียบทว่าเฉียบขาดจนเวินไป๋สัมผัสได้ถึงแรงกดดัน

สีหน้าของลิซ่าเปลี่ยนสลับไปมาระหว่างแดงก่ำกับซีดเผือด แม้ฉินเฮ่อจะไม่ได้พูดออกมาตรงตัว แต่ความหมายนั้นชัดเจนยิ่ง เส้นทางของเวินไป๋ต้องเป็นระดับไฮเอนด์เท่านั้น อย่าได้คิดจะลดเกรดของเขาให้ต่ำลงเด็ดขาด

หากเลือกได้ เวินไป๋ก็ไม่อยากนั่งเป็นเป้าสายตาอยู่ตรงนี้เลย ขนาดว่าก้มหน้ามองถ้วยน้ำแกง เขายังรู้สึกถึงสายตาเชือดเฉือนจากลิซ่าที่จ้องมาไม่หยุด

"ทำไมไม่ทานกับข้าวล่ะ ดื่มแต่น้ำแกงเดี๋ยวก็ทานอย่างอื่นไม่ลงหรอก" จู่ๆ ฉินเฮ่อก็เอ่ยขึ้น

เวินไป๋ชะงักรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังคุยกับตน จึงวางช้อนลงแล้วกล่าว "ท่านฉินครับ อาจารย์ม่ายกับคนอื่นๆ ยังรอผมอยู่ข้างล่าง ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"อืม ไปเถอะ เสร็จแล้วก็โทรหาเจี่ยงหลิง เขาจะรอรับนายเอง" ฉินเฮ่อกล่าว

เวินไป๋รีบปฏิเสธทันควัน "ไม่เป็นไรครับ ผมเรียกแท็กซี่กลับเองได้"

"เชื่อฟังหน่อย" น้ำเสียงของฉินเฮ่อเปี่ยมด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ ทว่าคำนั้นกลับทำให้หัวใจของเวินไป๋กระตุกวูบ

เวินไป๋กลับมายังห้องจัดเลี้ยงของกองถ่าย เมื่อเห็นว่าเขายังปกติดี ทุกคนจึงไม่ได้ซักไซ้ แม้ม่ายต้าจินและโอวหยางจิ้นจะพอมองออกบ้าง แต่ทั้งคู่ไม่ใช่คนชอบสอดรู้สอดเห็นจึงไม่ได้เอ่ยปากถามให้มากความ

เมื่องานเลี้ยงเลิกรา เวินไป๋ดื่มไปไม่น้อยแต่สติยังครบถ้วน เดิมทีเขาไม่อยากไปรบกวนเจี่ยงหลิง ทว่าพอนึกถึงคำสั่งว่า "เชื่อฟังหน่อย" ของฉินเฮ่อในตอนนั้น นิ้วมือก็เผลอกดโทรหาเจี่ยงหลิงไปเองอย่างไม่รู้ตัว

"คุณเวินครับ รถผมจอดอยู่ที่ชั้นใต้ดินโซน B คุณเดินมาได้เลยครับ" น้ำเสียงฝั่งเจี่ยงหลิงเรียบสนิท

"ครับ"

วางสายแล้วเวินไป๋ก็ตรงไปยังลานจอดรถใต้ดิน ทันใดนั้นเสี่ยวมั่วร้องทักถามว่าจะไปไหน จะกลับด้วยกันไหม เวินไป๋บอกแค่อยากเดินรับลมให้สร่างเมา เสี่ยวมั่วจึงไม่ได้เซ้าซี้ต่อ

เวินไป๋หารถของเจี่ยงหลิงเจอตามตำแหน่งที่บอกไว้ ทันทีที่เปิดประตูรถก้าวขึ้นไป เขาก็ต้องชะงักงันเมื่อเห็นฉินเฮ่อนั่งผ่อนคลายอยู่ข้างในนั้นก่อนแล้ว

"ท่านฉิน? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ" เขานึกว่าอีกฝ่ายกลับไปนานแล้วเสียอีก หรือไม่ก็…

"ไม่ให้ฉันอยู่ที่นี่ แล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหน" แววตาของฉินเฮ่อเจือรอยยิ้มขบขัน "จะให้ไปกับลิซ่างั้นหรือ"

เวินไป๋ไม่อยากยอมรับว่าเมื่อครู่เขากำลังคิดแบบนั้นอยู่จริงๆ ชายหนุ่มรูปงามกับหญิงสาวพราวเสน่ห์นัดกินข้าวกันตามลำพัง มันจะเป็นแค่การกินข้าวธรรมดาจริงๆ หรือ เขามองออกว่าลิซ่ามีใจให้ฉินเฮ่อ ทว่ากลับดูไม่ออกเลยว่าฉินเฮ่อคิดอย่างไรกับเธอ แม้ก่อนหน้านี้ในห้องอาหาร คำพูดของฉินเฮ่อจะทำให้ลิซ่าหน้าแตกอยู่บ้าง แต่การที่ออกมากินข้าวด้วยกันได้ย่อมแสดงว่าความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา คนหนึ่งเป็นบอสผู้อยู่เบื้องหลังของเหม่ยซิง อีกคนเป็นผู้จัดการมือทองที่พายกระดับเหม่ยซิงจนรุ่งโรจน์ อายุไล่เลี่ยกัน ความสามารถทัดเทียม ฐานะเหมาะสม ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ช่างเข้ากันไปหมด

"คิดอะไรอยู่" ฉินเฮ่อถาม

เวินไป๋คิดฟุ้งซ่านไปไกล ยิ่งคิดในใจก็ยิ่งอึดอัด น้ำเสียงที่เอ่ยออกไปจึงเริ่มกระด้างขึ้น "เปล่าครับ"

พูดจบก็ยิ่งรู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองไม่ปกติ ยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่าน กลัวว่าหากยังนั่งอยู่ต่อไปคงได้หลุดปากพูดอะไรที่ทำให้กระอักกระอ่วนใจกันทั้งสองฝ่าย จึงคิดจะเปิดประตูลงจากรถ "ผมกลับเองได้ครับ ท่านฉินรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"

ทว่าประตูรถกลับถูกเจี่ยงหลิงล็อกไว้ตั้งแต่ตอนที่เขาขึ้นมาแล้ว จึงเปิดไม่ออก

"เจี่ยงหลิง ออกรถ" ฉินเฮ่อสั่งเสียงเย็น

รถค่อยๆ แล่นออกจากลานจอด ก่อนทะยานไปท่ามกลางกระแสรถรายามค่ำคืน ภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนแทบไม่ได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจ

กระทั่งรถมาจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์เขาจิ่งซาน ทั้งสองคนก็ไม่ได้เอ่ยปากคุยกันแม้แต่คำเดียว พอประตูรถปลดล็อก เวินไป๋ก็เปิดประตูเดินดุ่มออกไป จังหวะที่กำลังก้าวเข้าคฤหาสน์ ต้าเฮยก็วิ่งรี่เข้ามาหา พอเข้าใกล้ในระยะครึ่งเมตร มันก็กระโจนพรวดขึ้นเกาะไหล่เขา เวินไป๋กอดต้าเฮยเอาไว้พลางลูบหัวมันทีหนึ่ง ก่อนจะพามันเดินเข้าบ้านไป โดยไม่ชายตามองคนที่เดินตามมาข้างหลังแม้แต่น้อย

คนข้างหลัง: "…" ดูท่าเขาจะสู้หมาตัวหนึ่งไม่ได้เสียแล้ว

เวินไป๋เล่นกับต้าเฮยอยู่ครู่หนึ่ง ป้อนอาหารให้เสร็จจึงเดินไปยังห้องนั่งเล่น บรรดาคนรับใช้ถูกฉินเฮ่อสั่งให้ไปพักผ่อนหมดแล้ว เวลานี้ห้องนั่งเล่นอันกว้างใหญ่จึงเหลือเพียงฉินเฮ่ออยู่ตามลำพัง ตอนที่เวินไป๋เดินเข้าไป อีกฝ่ายกำลังพลิกอ่านหนังสือพิมพ์ของวันนี้อยู่ เวินไป๋เคยสังเกตว่าหนังสือพิมพ์ที่ฉินเฮ่ออ่านในแต่ละวันมีทั้งการเมือง การทหาร การเงิน บันเทิง กีฬา เรียกได้ว่าอ่านแทบทุกหมวด และตั้งใจอ่านทุกหมวดจริงๆ เวินไป๋พลันรู้สึกว่าตนเองไม่ได้รู้จักตัวตนของคนคนนี้เลยสักนิด ตัวเขาเหมือนคนที่ล่องลอยอยู่นอกวงโคจรชีวิตของอีกฝ่ายมาโดยตลอด ความตระหนักรู้นี้ทำให้เขารู้สึกพ่ายแพ้อย่างบอกไม่ถูก

เวินไป๋นั่งลงบนโซฟา ผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ แล้วเอ่ยว่า "ขอโทษด้วยครับ วันนี้ผมดื่มเยอะไปหน่อย อารมณ์เลยไม่ค่อยดี"

ฉินเฮ่อละสายตาจากหนังสือพิมพ์ขึ้นมามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับไปที่หน้ากระดาษตามเดิม คล้ายไม่คิดจะสนใจ เวินไป๋ขมวดคิ้ว นี่คิดจะไม่ยกโทษให้เขาจริงๆ หรือ

หากเป็นเวลาปกติ ไม่สนใจก็ช่างปะไร เวินไป๋คงนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ ไปแล้ว แต่วันนี้เขามีฤทธิ์แอลกอฮอล์หนุนหลัง ความกล้าจึงพุ่งสูงขึ้น ร่างโปร่งลุกพรวดเดินไปตรงหน้าฉินเฮ่อ คว้าดึงหนังสือพิมพ์ในมืออีกฝ่ายออก แล้วยืนก้มมองเขาจากมุมสูง

คนที่โดนแย่งหนังสือพิมพ์ไปกะทันหันเลิกคิ้วขึ้นสบสายตากับเขา มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มเพียงนิดเดียวนี้กลับเกี่ยวเอากระแสอารมณ์ในใจที่ยังไม่สงบของเวินไป๋ให้กระตุกวาบ แทบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ

ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นถาโถมกลับมาอีกครา เวินไป๋เบิกตากว้าง

"ทำไมต้องหลอกผม" เวินไป๋เพิ่มแรงที่มือ ปลายคางของฉินเฮ่อถูกบีบจนแทบเสียรูป ทว่าเขากลับไม่มีทีท่าจะยอมปล่อย

"นึกออกแล้วเหรอ" สีหน้าของฉินเฮ่อยังคงสงบนิ่ง

"ถ้าผมนึกไม่ออกไปตลอด คุณก็กะจะไม่บอกผมไปตลอดเลยใช่ไหม" เวินไป๋หรี่ตาลง

"นายแคร์ด้วยเหรอ" ฉินเฮ่อถามย้อน

เวินไป๋ชะงักไป… เขาแคร์ด้วยงั้นหรือ

พวกเขาก็อายุไม่ใช่น้อยๆ กันแล้ว แค่จูบกันไม่ได้นับเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอะไร แต่คำว่า "ไม่แคร์" เขากลับพูดไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ในจิตใต้สำนึกดูเหมือนเขากำลังเฝ้ารอคอยอะไรบางอย่างอยู่ด้วยซ้ำ

"แล้วคุณล่ะ แคร์ไหม" เวินไป๋โยนคำถามกลับไป แล้วคุณคิดยังไงกันแน่

ฉินเฮ่อหลุบตาลง แล้วเงยขึ้นสบตาอีกครั้ง "นายจะเชื่อไหม ถ้าฉันบอกว่าแคร์"

น้ำเสียงของฉินเฮ่อยังคงเรียบนิ่ง ทว่าเวินไป๋กลับได้ยินความรู้สึกที่แตกต่างออกไป คนที่ปกติตีมาดสูงส่งเหนือใคร พอเอ่ยปากพูดกลับแฝงความตัดพ้อเอาไว้บางเบา ทำให้หัวใจของเขาพลันอ่อนยวบลงไม่เป็นท่า ราวกับมาร์ชเมลโลว์ที่ถูกไฟลนจนละลาย ทั่วทั้งใจอบอวลไปด้วยความหวานละมุน

"คุณแคร์เหรอ แคร์ที่ผมจูบคุณน่ะเหรอ" เวินไป๋อยากฟังจากปากของเขาชัดๆ

ฉินเฮ่อหัวเราะ เสียงหัวเราะดังก้องออกมาจากแผงอก สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของเวินไป๋ ฉินเฮ่อบอกว่า "แคร์สิ นั่นมันจูบแรกของฉันเลยนะ"

คำพูดประโยคนี้ราวกับจุดเปลวไฟขึ้นมาดวงหนึ่ง อารมณ์ที่พลุ่งพล่านซัดส่ายไปมาตั้งแต่ตอนเห็นลิซ่าในห้องอาหารไม่ได้พุ่งชนอย่างไร้ทิศทางอีกต่อไป ทว่าค่อยๆ หลอมรวมกลายเป็นตาน้ำพุร้อนที่ผุดพราย แล่นพล่านผ่านเส้นเลือดไปทั่วทุกอณูของร่างกาย ชั่วขณะที่ริมฝีปากประกบแนบชิดกันสนิท ราวกับมีบางสิ่งพังทลายกำแพงในอกของเวินไป๋ ความรู้สึกที่เขาแกล้งทำเป็นมองข้ามมาตลอดพลันปะทุขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม

ฉินเฮ่อหรี่ตาลง ครางอือในลำคออย่างสุขสม แล้วยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย