บทที่ 73 ไปพบผู้กำกับ

รสจูบที่แสนช่ำชองของเวินไป๋ราวกับเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ให้แก่ฉินเฮ่อ ท่านฉินกำลังดื่มด่ำกับสัมผัสนั้น จนกระทั่งน้ำหนักบนริมฝีปากเริ่มผ่อนแรงลง จังหวะการเคลื่อนไหวค่อยๆ ช้าลงเรื่อยๆ ฉินเฮ่อกำลังสงสัย ทันใดนั้นร่างในอ้อมกอดก็ทิ้งน้ำหนักลงมา ศีรษะของเวินไป๋ไร้ที่พึ่งพิงร่วงหล่นซบลงบนไหล่เขา ฉินเฮ่อไหวตัวทัน รีบยื่นมือไปประคองร่างที่โอนเอนเอาไว้ หันไปมองแล้วก็ได้แต่ขำปนเอ็นดู… คนในอ้อมกอดดันหลับไปทั้งอย่างนี้เสียได้

ฉินเฮ่อลูบผมของเวินไป๋ เส้นผมค่อนข้างแข็งกระด้าง ปลายผมทิ่มมือนิดๆ เขาขยับประคองร่างอีกฝ่ายออกจากตัว วางลงบนโซฟา จากนั้นจึงโน้มตัวลงไป แขนข้างหนึ่งช้อนใต้คอ อีกข้างสอดเข้าใต้ข้อพับขา แล้วออกแรงยกคนขึ้นมา

เวินไป๋ไม่ได้อ้วน รูปร่างเพรียวกระชับ ทว่าอย่างไรก็เป็นผู้ชายสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร แต่ฉินเฮ่อกลับอุ้มเขาได้โดยไม่แสดงอาการเหนื่อยให้เห็น เมื่อพาไปวางบนเตียงในห้องพักแขกแล้ว ฉินเฮ่อก็เดินไปเปิดน้ำในห้องน้ำ พอทดสอบอุณหภูมิเรียบร้อยจึงช่วยถอดเสื้อผ้าของคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง แล้วอุ้มลงอ่างอาบน้ำ ฉินเฮ่อถอดเสื้อตัวนอกที่เกะกะออก เหลือเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว นั่งอยู่ข้างอ่างคอยเช็ดตัวให้ชายหนุ่มที่เมาไม่ได้สติ ท่านฉินอดรำพึงไม่ได้ ชาตินี้ไม่เคยปรนนิบัติใครขนาดนี้มาก่อน ไอ้เด็กนี่โชคดีชะมัด

แต่บาดแผลทั่วตัวนี่สิ… นิ้วมือเรียวยาวของฉินเฮ่อลูบผ่านรอยแผลเป็นบนแผงอกและหน้าท้องของเวินไป๋ แผลหนึ่ง สองแผล สามแผล… ชวนให้ปวดใจไม่น้อย

ฉินเฮ่อเองก็โตมาในโลกที่ต้องฟาดฟัน บนตัวมีบาดแผลเล็กใหญ่ไม่น้อย และเคยเห็นคนตัวเต็มไปด้วยแผลมามาก แผลบนร่างตัวเองเขายังไม่คิดจะสงสาร นับประสาอะไรกับการสงสารคนอื่น ทว่าเวลานี้กลับมีคนคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า ทำให้เขาเจ็บปวดใจยิ่งกว่าแผลที่เกิดบนร่างตัวเองเสียอีก

ฉินเฮ่อเลื่อนสายตาไปยังใบหน้านั้น หากมองแยกทีละส่วน เครื่องหน้าของเวินไป๋มีเอกลักษณ์มาก คิ้วเข้มแต่ไม่หนา ตาเรียวยาว เวลาลืมตามุมตาจะตกลงเล็กน้อย แต่เวลาหลับตากลับชี้ขึ้น สันจมูกโด่งตรง ปีกจมูกค่อนข้างแคบ เวลาเม้มปากมุมปากจะยกขึ้นนิดๆ กระจับปากได้รูป โครงหน้าคมลึก ดูมีเค้าลูกครึ่งอยู่บ้าง รูปลักษณ์แบบนี้หากใช้คำฮิตในตอนนี้ก็คือมีจุดเด่นจำง่ายที่สุด แม้จะอยู่ในวงการบันเทิงที่ให้ความสำคัญกับหน้าตาเป็นอันดับแรก ก็ยังทำให้คนจำได้ตั้งแต่แรกเห็น

ฉินเฮ่อใช้สายตาพินิจมองใบหน้านั้นอย่างละเอียด พลันหลุดหัวเราะออกมา ตัวเองอายุอานามเท่าไหร่แล้ว ยังจะมาลุ่มหลงกับรูปลักษณ์ภายนอกอีก แต่รูปลักษณ์นี้ เป็นแบบที่เขาชอบจริงๆ

เพียงเพราะชอบหน้าตาจะทำได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ คงไม่หรอกมั้ง ฉินเฮ่อไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิง แต่กลับเป็นเป้าหมายที่คนในวงการแย่งกันเข้าหา มีคนเคยขึ้นเตียงเขามาก็มาก มีใครเคยได้รับการดูแลแบบนี้บ้าง อันที่จริงแม้แต่ตัวฉินเฮ่อเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเวินไป๋ถึงพิเศษนัก เขาก็แค่ทนเห็นอีกฝ่ายต้องลำบากไม่ได้

น้ำเริ่มเย็นแล้ว ฉินเฮ่อจึงเติมน้ำอุ่นลงไปอีกรอบ เช็ดตัวล้างคราบไคลจนสะอาดหมดจดแล้วจึงอุ้มเขากลับไปที่เตียง ห่มผ้าให้เรียบร้อย ปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้พอเหมาะ จากนั้นจึงเดินออกจากห้องไป

ค่ำคืนผ่านพ้นไปด้วยดี เช้าวันรุ่งขึ้น ทั้งสองนั่งกินมื้อเช้าด้วยกันในห้องอาหาร ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืน แต่ดูจากบรรยากาศแล้ว คราวนี้เวินไป๋ไม่ได้ลืม

ดีมาก

ฉินเฮ่อนึกในใจ หากลืมอีกล่ะก็ ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเท้าเข้าบ้านคนแซ่ฉินอย่างเขาอีกเลย

"กินเสร็จแล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบน ไปที่ที่หนึ่งกับฉัน" หลังจิบชาไปคำหนึ่ง ฉินเฮ่อก็เอ่ยขึ้น

"อ้อ ได้ครับ" เวินไป๋ตอบรับ

ทั้งที่ดื่มหนักกว่าวันนั้น ทั้งที่เมาพอกัน ทว่าภาพบางฉากกลับจำได้ชัดเจนยิ่งกว่าตอนมีสติดีเสียอีก พอนึกถึงจูบเมื่อคืน ในใจเวินไป๋ก็พลันคันยุบยิบ แต่ท่าทีของท่านฉินที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลับกดความรู้สึกบางอย่างที่เพิ่งผุดขึ้นมาให้สงบลงไปดังเดิม

เวินไป๋จัดการอาหารเช้าไม่กี่คำก็เรียบร้อย พอก้าวขึ้นบันไดไป ก็เห็นชุดสูทลำลองวางอยู่บนเตียงในห้องพักแขกจริงๆ สูทลำลองสีขาวครีมขนาดเดียวกับไซซ์ที่เขาใส่ประจำ พอลองสวมดูก็พอดีตัวไม่ขาดไม่เกิน ยามยืนอยู่หน้ากระจก เวินไป๋อดทึ่งไม่ได้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเลือกเสื้อผ้าชุดนี้ สายตาเฉียบคมใช้ได้ทีเดียว

พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินลงมา ฉินเฮ่อก็นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว เมื่อเห็นเขาลงมา อีกฝ่ายจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะลุกเดินนำออกไปข้างนอก

เจี่ยงหลิงขับรถพาพวกเขามุ่งหน้าไปยังเขตตงเฉิง ตลอดทางทั้งสองนั่งเคียงข้างกันที่เบาะหลัง ฉินเฮ่อหลับตาพักผ่อน ส่วนเวินไป๋ก็เอาแต่มองอีกฝ่าย

ผู้ชายคนนี้หล่อเหลาจนน่าทึ่ง หล่อเหนือกาลเวลา ยามอยู่นิ่งก็สงบดั่งสายน้ำ ไม่เคยมีท่าทางกระโตกกระตาก ทุกท่วงท่าผสานความสุขุมและความสูงส่งไว้ด้วยกัน ทำให้ดูมีวุฒิภาวะน่าพึ่งพา ทว่าไม่แข็งทื่อหัวโบราณ ซ้ำยังแฝงด้วยความสง่างามที่หล่อหลอมมาจากชีวิตอันเพียบพร้อมมานานหลายปี

เวินไป๋ไม่รู้ว่าตัวเองมองอีกฝ่ายอยู่นานเท่าไร ยิ่งมองก็ยิ่งละสายตาไปไม่ได้

รถแล่นไปบนถนนอย่างราบรื่น จนกระทั่งถึงสี่แยกไฟแดง พอสัญญาณไฟเขียวสว่างขึ้น รถเพิ่งจะเคลื่อนตัว เด็กสาวคนหนึ่งก็พุ่งพรวดมาที่ทางม้าลาย เจี่ยงหลิงเหยียบเบรกกะทันหัน แรงเฉื่อยอันมหาศาลทำให้สองคนที่เบาะหลังเซถลาไปข้างหน้า เวินไป๋ที่ลืมตาอยู่ตลอดจึงมีปฏิกิริยาไวกว่า มือหนึ่งยันพนักพิงเบาะหน้าไว้ อีกมือยื่นไปขวางด้านหน้าฉินเฮ่อเพื่อกันร่างที่กำลังเทไปข้างหน้า

เมื่อรถจอดสนิท เจี่ยงหลิงรีบหันขวับมา "ขอโทษครับท่านฉิน ท่านไม่เป็นอะไรนะครับ"

ฉินเฮ่อที่ได้เวินไป๋ช่วยกันไว้ไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน อาจเพราะตกใจอยู่บ้าง เขาจึงขมวดคิ้ว "ไม่เป็นไร ไปเถอะ"

รถเริ่มออกตัวอีกครั้ง ฉินเฮ่อหันกลับมามองเวินไป๋ ยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ฉันดูดีขนาดนั้นเลย?"

เวินไป๋ส่งเสียงหึในลำคอ ยิ้มตอบ "ก็พอใช้ได้ครับ"

รถแล่นเข้าสู่เขตตงเฉิง เลี้ยวลัดเลาะไปตามย่านเมืองเก่า ก่อนจะหยุดลงหน้าคลับเฮาส์ส่วนตัวระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งที่ชื่อ ‘ฝูเจียยงเหอ’

‘ฝูเจียยงเหอ’ ตั้งอยู่ในเขตตงเฉิงที่ทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทองคำ อยู่ติดกับย่านเรือนสี่ประสานโบราณสมัยราชวงศ์ก่อน ด้านหน้าหันสู่ใจกลางเมือง ด้านหลังพิงสวนพฤกษา บรรยากาศเงียบสงบ ทว่าเนื้อหาข้างในกลับดุเดือดเร่าร้อน ทั้งตอบโจทย์หน้าตาความ ‘สำราญอย่างมีระดับ’ ของชนชั้นสูง ทั้งไม่ขัดขวางเนื้อแท้ของการเสพสุข จึงได้รับความนิยมจากเหล่าสุภาพบุรุษและคุณหนูไฮโซอย่างล้นหลาม เปิดบริการมาเพียงไม่กี่ปีก็ก้าวขึ้นสู่อันดับหนึ่งของคลับเฮาส์ระดับท็อปในเมืองนี้ เวินไป๋รู้จักที่นี่ แต่ไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามา เพราะคุณสมบัติไม่ถึง คนที่จะก้าวเท้าเข้ามาในสถานที่แบบนี้ได้ นอกจากต้องมีเงินแล้ว ยังต้องมีอำนาจด้วย

อาณาบริเวณของ ‘ฝูเจียยงเหอ’ กว้างขวางมาก ตัวคฤหาสน์แบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านหน้าเป็นสถานบันเทิงทั่วไป ใครมาก็ต้อนรับ ส่วนด้านหลังวางระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา มีเพียงแขกระดับวีไอพีเท่านั้นที่เข้าได้ เหตุผลไม่มีอะไรซับซ้อน ประการแรกคือผู้คนที่เข้าออกส่วนใหญ่เป็นบุคคลสาธารณะ ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง ประการที่สองคือ ‘ความบันเทิงเร่าร้อน’ ที่เป็นจุดขายหลักของที่นี่มักเป็นเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้ บ้างก็ผิดศีลธรรม บ้างก็มีที่มาไม่ขาวสะอาด แต่ละเรื่องหากถูกเปิดโปงออกไปคงต้องโทษจำคุกอย่างน้อยสามปีขึ้นไปทั้งนั้น

พอรถจอดสนิท พนักงานก็รีบเข้ามาเปิดประตูให้ หลังลงจากรถ เวินไป๋ก็เดินตามหลังฉินเฮ่อเข้าไปข้างใน

ฉินเฮ่อเป็นสมาชิกของที่นี่ เวินไป๋ไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด ตระกูลฉินสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากอะไรก่อนตั้งประเทศเขาไม่อาจรู้ รู้เพียงแต่ว่าธุรกิจยุคแรกเริ่มของตระกูลฉินไม่ได้ขาวสะอาด เพิ่งจะเริ่มฟอกตัวให้ขาวขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงยี่สิบสามสิบปีให้หลังนี้เอง ทว่าการฟอกตัวต้องใช้เวลา ธุรกิจในพื้นที่สีเทาจึงยังคงเป็นเสาหลักของตระกูลฉิน ในฐานะผู้นำตระกูลฉินในแถบนี้ ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าฉินเฮ่อเป็นคนดี แม้แต่เวินไป๋เองก็ไม่เชื่อ

พนักงานดูเหมือนจะไม่รู้จักฉินเฮ่อ พอเอ่ยถามอะไรบางอย่าง เจี่ยงหลิงจึงเป็นคนตอบแทน สีหน้าของพนักงานเปลี่ยนไปทันควัน ก่อนจะรีบนำทางพวกเขาเดินทะลุลานหน้ามุ่งหน้าสู่ลานหลัง

เวินไป๋สังเกตว่าทางเข้าที่นี่ไม่ได้โอ่อ่าโอเวอร์ ทว่าภายในวกวนซับซ้อน บรรยากาศร่มรื่น ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งเปิดกว้างดั่งอีกโลกหนึ่ง พนักงานพาพวกเขามาหยุดยืนอยู่หน้าห้อง VIP ห้องหนึ่ง ขณะกำลังจะยกมือเคาะประตูก็ถูกเจี่ยงหลิงขวางไว้ เจี่ยงหลิงยื่นมือผลักประตูเปิดออกทันที เสียงหัวเราะหยอกล้อจอแจและกลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งพลันพวยพุ่งออกมา เวินไป๋ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเงียบเชียบ ส่วนฉินเฮ่อก็เบือนหน้าหนีเล็กน้อย

เสียงอึกทึกเงียบกริบลงทันตา คนในห้อง VIP หันขวับมามองที่ประตู พอเห็นเจี่ยงหลิง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เจี่ยงหลิงเบี่ยงตัวหลบไปหนึ่งก้าว เมื่อฉินเฮ่อก้าวเดินออกมาจากด้านหลัง ทุกคนในนั้นต่างมีสีหน้าตกตะลึง

เวินไป๋เดินตามหลังฉินเฮ่อเข้าไป กลิ่นภายในห้องยิ่งทวีความฉุนกึก นอกจากควันบุหรี่แล้ว ยังมีกลิ่นน้ำหอมหลากหลายยี่ห้อตีกันปนเป บนโซฟามีผู้ชายนั่งระเกะระกะอยู่ห้าหกคน แต่ละคนขนาบข้างด้วยผู้หญิงซ้ายขวา มิหนำซ้ำในอ้อมแขนยังโอบไว้อีกคน เวินไป๋มองเพียงแวบเดียวก็เบือนสายตาหนี บรรดาผู้หญิงพวกนี้แต่งตัวแทบไม่ต่างจากไม่ได้ใส่

ฉินเฮ่อไม่แม้แต่จะปรายตามองใคร เขาเดินตรงไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม

ผู้ชายหลายคนยืดตัวนั่งหลังตรงขึ้นมาทันทีโดยไม่รู้ตัว มีเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่ตรงกลาง ชายคนนั้นหลับตาพิงพนักโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก ขอบตาดำคล้ำหนาเตอะ ทั้งที่อายุเพิ่งราวสี่สิบ แต่สภาพกลับดูทรุดโทรมเหมือนคนแก่วัยห้าสิบหกสิบ

คนกลุ่มนั้นมองฉินเฮ่อสลับกับชายคนกลางด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจสถานการณ์

ฉินเฮ่อนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ไม่ขยับและไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายคนนั้นถึงได้ลืมตาขึ้น พอเห็นฉินเฮ่อก็หัวเราะฮ่าๆ สองที "โอ้ ท่านฉินก็มาด้วยเหรอ"

"แกยังคิดจะผลาญเวลาอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน" ฉินเฮ่อเอ่ยเสียงเรียบ

"ผลาญเวลา?" ชายคนนั้นราวกับได้ยินเรื่องตลก หัวเราะบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิมจนน้ำตาเล็ด "ฉันยังรำคาญที่ตัวเองมีชีวิตอยู่นานเกินไปด้วยซ้ำ ผลาญทิ้งไปบ้างก็ดีแล้วนี่!"

"แล้วหนังล่ะ ไม่คิดจะถ่ายต่อแล้วเหรอ" ฉินเฮ่อถาม

"หนังเหรอ หึๆ! นั่นมันหนังของฉันกับเขาสองคน ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้ว ฉันจะถ่ายคนเดียวได้ยังไง ถ่ายไปแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ไม่ถ่ายแล้ว ช่างหัวมันเถอะ!" ชายคนนั้นหลับตาลงขณะพูด น้ำเสียงแหบแห้งแหลกสลาย เวินไป๋รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายพร้อมจะปล่อยโฮออกมาได้ทุกเมื่อ

"ไม่ได้เรื่อง!" ฉินเฮ่อตวาด "แกรู้ไหมว่าก่อนตายเขาพูดอะไรกับฉัน"

"พูดอะไรล่ะ" ชายคนนั้นไม่ได้ดูสนใจนัก

"เขาบอกว่า ความปรารถนาสูงสุดในชีวิตคืออยากให้แกเป็นผู้กำกับที่ดี ถ่ายทอดบทละครทั้งหมดที่เขาเขียนออกมาให้จบ แล้วคว้ารางวัลระดับนานาชาติมาให้ได้สักรางวัล เท่านี้เขาก็ตายตาหลับแล้ว"

"แกโกหกฉันมากกว่า" ชายคนนั้นยิ้มขมขื่น "เขาไม่เคยพูดแบบนี้กับฉันสักคำ"

"โกหกแกแล้วฉันได้ประโยชน์อะไร แกมีเงินหรือมีอำนาจล่ะ อย่างมากแกก็นับเป็นแค่พี่เขยของฉัน ไม่ได้เกี่ยวพันทางสายเลือดสักนิด แกจะอยู่หรือตายมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" ฉินเฮ่อกล่าว "แต่ความปรารถนาของพี่หง ฉันปล่อยให้พังลงไม่ได้ ถ้าแกคิดว่าฉันโกหก งั้นก็นอนเน่าใช้ชีวิตไร้ค่าแบบนี้ต่อไปเถอะ ไว้วันหลังฉันจะมาเก็บศพให้"

ชายคนนั้นไม่ตอบ เขาใช้แขนยกขึ้นบดบังดวงตา ร่างกายสั่นสะท้านจนแทบมองไม่เห็น ฉินเฮ่อเองก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งมองอยู่อย่างนั้น ผู้ชายอีกสองสามคนในห้องคงทนบรรยากาศกดดันพิลึกนี้ไม่ไหว ต่างพากันแกล้งขอตัวไปห้องน้ำ แล้วกระเตงกลุ่มผู้หญิงของตนออกไปทันที เวินไป๋เองก็อยากออกไปให้พ้น ทว่าฉินเฮ่อยังไม่ออกปากสั่ง เขาจึงทำได้แค่นิ่งอยู่ที่เดิม

พอคนน้อยลง อากาศก็เริ่มถ่ายเทขึ้นมาบ้าง เวินไป๋สูดหายใจเข้าลึก ลอบมองสีหน้าของฉินเฮ่อ

สีหน้าของฉินเฮ่อยังคงเย็นชาไร้ความรู้สึกตั้งแต่ต้นจนจบ แม้มุมปากจะเหยียดตรง ทว่าในแววตากลับไม่มีร่องรอยของความร้อนรนเลยแม้แต่น้อย นี่คงเป็นความเคยชินที่สั่งสมมานานหลายปี ต่อให้พายุในใจจะโหมซัดแรงเพียงใด เขาก็ไม่เคยปล่อยให้อารมณ์แสดงออกมาทางสีหน้า

บานประตูหนาหนักปิดกั้นเสียงรบกวนจากภายนอกเสียสนิท ภายในห้อง VIP เงียบกริบราวกับไร้สิ่งมีชีวิต มีเพียงเสียงสะอื้นของชายคนนั้นที่ปกคลุมบรรยากาศในห้องด้วยม่านหมอกแห่งความโศกเศร้า ฉินเฮ่อยังคงเฝ้ารออย่างสงบ ราวกับว่าความอดทนของเขานั้นไม่มีที่สิ้นสุด