บทที่ 74 เลี้ยงดู

ในที่สุด ชายคนนั้นก็ยกมือลูบหน้าตัวเองแล้วนั่งตัวตรง เขาไม่ได้สบตาฉินเฮ่อ เพียงเอ่ยถามเสียงแผ่ว "เธอพูดอะไรอีกไหม"

"เธอบอกว่า ภาพยนตร์คือความฝันของนาย อยากให้นายสู้ต่อ" ฉินเฮ่อผ่อนน้ำเสียงลง "ที่พี่หงไม่ยอมบอกนาย ก็เพราะกลัวว่านายจะเป็นแบบนี้นี่แหละ กลัวนายจะทิ้งภาพยนตร์เพื่อเธอ เรื่องนั้นเธอไม่โทษนายเลยสักนิด เธอบอกว่ามันไม่ใช่ความผิดของนาย"

"ไม่ใช่! เป็นความผิดของฉันเอง ถ้าฉันไม่มัวแต่ไปดูโลเคชันบ้านั่นที่ฝรั่งเศส เธอจะต้องไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลคนเดียวได้ยังไง ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉัน!"

"แล้วนายผิดตรงไหน เรื่องพรรค์นี้ใครจะไปคาดคิด ต่อให้นายอยู่ตรงนั้น จะรับประกันได้หรือไงว่ารถบรรทุกจะไม่พุ่งชน สิ่งเดียวที่นายทำผิด คือการทรยศความหวังของเธอต่างหาก!" อารมณ์ในน้ำเสียงของฉินเฮ่อเริ่มคุกรุ่นขึ้น "เธออยากให้นายถ่ายหนังเรื่องนั้นให้จบ แล้วดูสภาพนายตอนนี้สิ ยังมีหน้าไปเจอเธออีกเหรอ"

ฉินเฮ่อชี้ไปที่ปลายเท้าของชายคนนั้น ตรงที่เคยมีผู้หญิงสองคนคอยเกาะแกะสูบเลือดสูบเนื้อ ชายตรงหน้าสติแตกโดยสมบูรณ์ เขาก้มหน้าลงร่ำไห้อย่างบ้าคลั่ง ปล่อยโฮออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวโดยไม่สนภาพลักษณ์ใดๆ ร่ำไห้จนแทบจะขาดใจ และในจังหวะนั้นเอง เวินไป๋ก็นึกออกเสียทีว่าคนคนนี้คือใคร

ชายคนนี้ชื่อจูเค่อฝาน เป็นผู้กำกับภาพยนตร์สายอาร์ตที่มีชื่อเสียงโด่งดังในประเทศเมื่อไม่กี่ปีก่อน นอกจากแนวอาร์ตที่ถนัด เขายังเคยกำกับภาพยนตร์ระทึกขวัญแนวสายสัมพันธ์ครอบครัวจนได้รับเสียงชื่นชมล้นหลาม ทั้งยังได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงหลายรางวัลในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติซิลเวอร์ไลออน แม้สุดท้ายจะชวดรางวัลไป แต่ก็ไม่ได้บั่นทอนสถานะการเป็นผู้กำกับแถวหน้าของประเทศลงเลยแม้แต่น้อย

หลังเดินทางกลับประเทศ จูเค่อฝานก็เริ่มเตรียมงานภาพยนตร์เรื่องที่สองทันที โปรเจกต์นี้ได้รับความสนใจอย่างล้นหลามตั้งแต่ขั้นเตรียมงาน ไม่ว่าจะเป็นการคัดเลือกนักแสดงหรือการหาโลเคชัน ไม่ใช่แค่ตัวเขาเองที่มุ่งมั่น ทว่าสื่อมวลชนต่างก็เฝ้ารอ หวังว่าเขาจะเป็นผู้กำกับในประเทศคนแรกที่ได้ขึ้นไปรับรางวัลสิงโตเงิน ทว่าก่อนเปิดกล้องเพียงไม่นาน จูเค่อฝานกลับประกาศถอนตัวจากวงการภาพยนตร์อย่างกะทันหัน ภาพยนตร์เรื่องนั้นจึงถูกพับเก็บไปจนถึงทุกวันนี้

ยุคนั้นสื่อต่างพากันประโคมข่าวว่าครอบครัวของเขาประสบเคราะห์ร้าย บ้างก็ว่าเขาสติฟั่นเฟือน บ้างก็ลือว่าเขาป่วยเป็นโรคร้าย จนกระทั่งวันนี้ เวินไป๋ถึงได้รู้ว่าเบื้องหลังเรื่องราวทั้งหมดนั้นชวนให้สะเทือนใจเพียงใด

จูเค่อฝานร้องไห้อยู่นานนับสิบนาที เสียงสะอื้นจึงค่อยๆ แผ่วลง ฉินเฮ่อไม่ได้ลุกไปไหนและไม่ได้เร่งเร้า ทำเพียงนั่งรออย่างเงียบสงบ กระทั่งอีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ลงได้ ฉินเฮ่อถึงได้เอ่ยขึ้น "ระบายหมดแล้วใช่ไหม ถ้าระบายเสร็จแล้วก็คิดดูให้ดี ว่าจะปล่อยตัวให้เน่าเปื่อยต่อไป หรือจะลุกขึ้นมาฮึดสู้อีกครั้ง"

จูเค่อฝานเงยหน้าขึ้นโดยไม่เอ่ยอะไร เวินไป๋เห็นลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง แววตาว่างเปล่า ครู่ใหญ่กว่าเขาจะหลุดปากออกมา "กี่ปีแล้ว?"

เมื่อไม่ได้ยินคำตอบ จูเค่อฝานจึงเอ่ยอีกครั้ง "ฉันไม่ได้กำกับหนังมากี่ปีแล้ว?"

"ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี นายก็ยังเป็นผู้กำกับ ตราบใดที่ผลงานนั้นเป็นฝีมือนาย ย่อมมีคนดูอยู่แล้ว" ฉินเฮ่อกล่าว

"งั้นเหรอ?" แววตาของจูเค่อฝานเริ่มไหวระริก "ยังมีคนจำฉันได้อยู่อีกเหรอ?"

"ถ้านายยังปล่อยตัวให้เหลวแหลกแบบนี้ต่อไป" ฉินเฮ่อส่ายหน้าช้าๆ "ก็คงตอบยาก"

จูเค่อฝานนิ่งเงียบ

"ตอนนั้นหนังเรื่องนั้นทำไปถึงขั้นตอนไหนแล้ว?" ฉินเฮ่อถามขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

"ทำไม ท่านฉินคิดจะลงทุนหรือไง?" จูเค่อฝานแค่นยิ้มเย้ยหยัน

"ไม่ใช่ลงทุน แต่เป็นการซื้อขาด" ฉินเฮ่อตอบเสียงเรียบ

"ซื้อขาด?" จูเค่อฝานผุดลุกขึ้นนั่ง จ้องมองเขาเขม็ง "นายรู้ใช่ไหมว่าบทนี้เธอเป็นคนเขียน! นายรู้ไหมว่าฉันทุ่มเทกับมันไปมากแค่ไหน!"

"แล้วไงล่ะ?" ฉินเฮ่อถามกลับ "นายจะปล่อยให้มันนอนจมฝุ่นจนขึ้นราอยู่ที่บ้านต่อไปแบบนี้น่ะเหรอ?"

เหมือนโดนแทงใจดำเข้าอย่างจัง จูเค่อฝานขยับปากแต่กลับไร้เสียงเล็ดลอดออกมา

"ฉันกำกับเองได้" เงียบไปอึดใจใหญ่ ในที่สุดเขาก็เอ่ยขึ้นมา

"นายยังมีเงินเหลืออยู่อีกเหรอ เงินเก็บที่มีคงผลาญไปหมดกับชีวิตเละเทะตลอดหลายปีที่ผ่านมาแล้วไม่ใช่หรือไง"

จูเค่อฝานชะงักงัน เมื่อนึกถึงชีวิตที่ไร้แก่นสารในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาก็ทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้าไว้อีกครั้ง

"ขายบทนั้นให้ฉัน ฉันจะเป็นคนจัดการเรื่องเตรียมงาน ส่วนนายก็ยังเป็นผู้กำกับเหมือนเดิม" ฉินเฮ่อกล่าว "พอถ่ายทำเสร็จ ฉันจะช่วยส่งไปประกวดตามงานเทศกาลให้"

จูเค่อฝานยิ้มขื่น "ท่านฉินกำลังสงสารผมอยู่เหรอครับ"

"ไม่" ฉินเฮ่อตอบ "ฉันเป็นนักธุรกิจ แน่นอนว่าต้องให้ความสำคัญกับผลประโยชน์เป็นอันดับแรก นายได้ชื่อเสียงและได้ปลดล็อกปมในใจจากหนังเรื่องนี้ ส่วนฉันได้เงินจากมัน เราต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ"

จูเค่อฝานหัวเราะออกมา หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอ่ย "ได้ ผมตกลง นายเป็นน้องชายที่เธอรักที่สุด ขายให้นายย่อมดีกว่าขายให้คนอื่น อย่างน้อยนายก็ยังเห็นค่าของมันอยู่บ้าง"

"นายคิดได้แบบนั้นก็ดี" ฉินเฮ่อพยักหน้า "ฉันรับประกัน ฉันจะออกทุนให้ ส่วนเรื่องการถ่ายทำ นายรับผิดชอบเต็มที่"

"จริงเหรอ" จูเค่อฝานเห็นได้ชัดว่ายังไม่ปักใจเชื่อ

"คำพูดของฉัน ฉินเฮ่อ ไร้ราคาขนาดนั้นเลยหรือไง" ฉินเฮ่อแค่นหัวเราะ

"ตกลง ผมเชื่อ" จูเค่อฝานพยักหน้า

"คืนนี้กลับไปจัดการบทให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ฉันจะส่งคนไปเอา" ฉินเฮ่อพูดจบก็ลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู

เวินไป๋เดินตามออกไป พอพ้นประตูมา ฉินเฮ่อก็สั่งเจี่ยงหลิง "พรุ่งนี้นายไปเอาบทที่บ้านจูเค่อฝานด้วยตัวเอง"

"ครับ"

กระทั่งเข้ามานั่งในรถ ฉินเฮ่อจึงหันไปพูดกับเวินไป๋ "พรุ่งนี้พอเจี่ยงหลิงเอาบทมาแล้ว นายก็เอาไปอ่านให้ละเอียด แล้วเลือกบทที่นายชอบซะ"

เวินไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"จูเค่อฝานถึงจะใช้ชีวิตเหลวแหลกมาหลายปี แต่ฝีมือยังคงเดิม หนังของเขาน่ะไม่ใช่ใครก็เล่นได้หรอกนะ" ฉินเฮ่อกล่าว

เวินไป๋รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย แอบคิดไปแวบหนึ่งว่าฉินเฮ่อซื้อภาพยนตร์เรื่องนี้มาเพื่อเขาหรือเปล่า แต่ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา เขาก็รีบสลัดทิ้งไป ท่านฉินเพิ่งบอกไปหยกๆ ว่าตัวเองเป็นนักธุรกิจ นักธุรกิจย่อมเห็นแก่ผลกำไรเป็นอันดับแรก การหาบทให้เขาก็คงเป็นแค่ผลพลอยได้ เวินไป๋คิดเช่นนั้น แม้ในใจจะแอบผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกอิ่มเอมใจไม่น้อย

"ท่านฉิน ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุณเลี้ยงดูอยู่เลยล่ะครับ" เวินไป๋เหลือบมองเจี่ยงหลิงที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ด้านหน้า แล้วกระซิบเบาๆ ข้างหูฉินเฮ่อ

ฉินเฮ่อหันมามองเขา หัวเราะในลำคอแล้วเอ่ย "ไม่เต็มใจหรือไง"

เวินไป๋แกล้งทำเป็นครุ่นคิดก่อนจะตอบ "ก็รู้สึกไม่เลวนี่ครับ"

เวินไป๋ไม่เคยเสแสร้ง ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามความรู้สึก ฉินเฮ่อจะเลี้ยงดูเขา จะดันเขา หรือจะเป็นอะไรก็ตาม ขอแค่คนสองคนสบายใจก็พอ คนอื่นจะมองยังไงไม่เห็นเกี่ยวกันสักนิด

เวินไป๋วางมือทาบลงบนมือของฉินเฮ่อ ปลายนิ้วเกลี่ยหลังมือเขาเบาๆ เมื่อเห็นว่าฉินเฮ่อไม่ชักมือหนี เวินไป๋จึงกุมมือนั้นไว้แน่นแล้วเอ่ย "ท่านฉินพอใจก็พอแล้วครับ"

หลังจากพักผ่อนอยู่บ้านสองสามวัน นอกจากการออกกำลังกายตามตารางในแต่ละวันแล้ว เวินไป๋ก็เอาแต่ขลุกอยู่กับบ้านเพื่ออ่านบท บทหนังนี้เจี่ยงหลิงนำมาส่งให้ในวันรุ่งขึ้น เนื้อหายังคงเป็นแนวระทึกขวัญสืบสวนตามสไตล์ของจูเค่อฝาน ทว่าให้ความรู้สึกที่แตกต่างจากเรื่องก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง เวินไป๋อ่านบทวนซ้ำไปมาถึงสามรอบ ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกว่าบทนี้ยอดเยี่ยม หากสร้างเสร็จสมบูรณ์ ย่อมกลายเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซของหนังแนวสืบสวนระทึกขวัญในประเทศได้อย่างแน่นอน

สองสามวันต่อมา โจวฉีโทรหาเขา บอกว่านัดหมายคลินิกศัลยกรรมตกแต่งไว้ให้แล้ว ให้เขาไปตรวจดู เวินไป๋ตอบตกลง โจวฉีจึงขับรถมารับ โรงพยาบาลค่อนข้างใหญ่ เวินไป๋ยังเห็นดาราหน้าคุ้นที่มักปรากฏบนจอโทรทัศน์อยู่หลายคน แต่ละคนสวมแว่นกันแดดเดินเข้าออกอย่างรีบร้อน ไม่มีใครเข้าทางประตูด้านหน้าเลย ต่างเข้าทางประตูด้านหลังกันหมด ตามคำสั่งของโจวฉี เวินไป๋จึงต้องสวมทั้งแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัยเดินเข้าทางประตูด้านหลังเช่นกัน ตามคำพูดของโจวฉีที่ว่า "ตอนนี้นายยังไม่ดัง แต่พอดังขึ้นมาเมื่อไหร่ เดี๋ยวก็มีคนตามมาขุดรูปเก่าของนายอยู่ดี"

แพทย์ตรวจรอยแผลเป็นบนตัวเวินไป๋แล้วแจ้งว่า แผลเหล่านี้ค่อนข้างลึก การจะให้หายไปในระยะเวลาสั้นๆ นั้นเป็นไปได้ยาก แต่หากรักษาอย่างต่อเนื่องในระยะยาว ก็มีโอกาสที่รอยจะจางหายไปจนหมด โจวฉีร้อนใจจึงถามหาเทคโนโลยีล้ำสมัยที่ลบรอยได้ในคราวเดียว โดยบอกว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา แต่แพทย์กลับเตือนว่าวิธีนั้นอาจเป็นอันตรายต่อร่างกาย จึงให้พวกเขาพิจารณาให้ดี

สุดท้ายเวินไป๋จึงเลือกวิธีที่ปลอดภัยกว่า เขามองว่าผู้ชายมีแผลเป็นบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร อาจจะลำบากแค่ตอนเข้าฉากที่ต้องถอดเสื้อบ้าง แต่ช่วงนี้เขายังไม่มีคิวถ่ายงาน จึงไม่ค่อยเข้าใจว่าโจวฉีจะร้อนรนไปทำไม

"นายเป็นอะไรไป" หลังจากขึ้นมานั่งในรถหลังออกจากโรงพยาบาล เวินไป๋ก็เอ่ยถาม เขาเริ่มสังเกตเห็นว่าโจวฉีดูผิดปกติไป

"นายรู้เรื่องที่บริษัทจะเปลี่ยนผู้จัดการให้หรือยัง" โจวฉีถามเสียงอ่อย

"เปลี่ยนผู้จัดการเหรอ เปลี่ยนเป็นใคร"

"หวงเวย" โจวฉียิ้มเจื่อน "เธอเป็นผู้จัดการฝีมือดีที่สุดในเหม่ยซิงรองจากลิซ่าเลยนะ นายโชคดีแล้วล่ะ"

หวงเวยน่ะเหรอ… เวินไป๋นึกทบทวน ก่อนจะจำได้ว่าเคยได้ยินชื่อนี้จากปากฉินเฮ่อตอนไปทานข้าวที่ซินกั่งวาน วันนั้นฉินเฮ่อกำชับให้ลิซ่าจัดการเรื่องนี้ ซึ่งเขาก็แค่ฟังผ่านหู ไม่นึกว่าลิซ่าจะลงมือจัดการให้จริงๆ

"ฉันดูแลนายมาไม่กี่วัน ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย อีกไม่นานฉันก็คงไม่ใช่ผู้จัดการของนายแล้ว วันนี้ฉันขอเลี้ยงข้าวนายสักมื้อเถอะ" โจวฉีกล่าวพลางหักพวงมาลัยขับรถออกจากลานจอด

เวินไป๋ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบายใจนัก ไม่ใช่ว่าเขาใจอ่อนอะไรหรอก เพียงแต่คิดว่าโจวฉีเป็นคนใช้ได้ หากถูกปลดออกไปจริงๆ ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยดาราดังอย่างเหม่ยซิง โจวฉีคงยากที่จะได้ดูแลศิลปินคนอื่นต่อ

"มื้อนี้ผมเลี้ยงเองดีกว่า นายไม่ได้เป็นผู้จัดการแล้ว ยังจะมีรายได้เข้ามาอีกเหรอ" เวินไป๋พูด

"เฮ้อ บางทีฉันก็ไม่อยากฟังนายพูดเลย" โจวฉีโอด

"เอาเถอะ ผมพูดจาไม่เข้าหู นายก็ฟังผ่านๆ ไปแล้วกัน" เวินไป๋มองตรงไปที่กระจกหน้ารถแล้วพูดต่อ "นายไม่ได้มีความสามารถอะไรเด่นชัด หน้าตาก็ธรรมดา"

"เฮ้ย นายนี่! ปากคอเราะร้ายจริงเชียว ถึงฉันจะไม่หล่อเท่านาย แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่อย่างที่ว่าสักหน่อย" โจวฉีหันมาถลึงตาใส่

"มองทาง ขับรถดีๆ" เวินไป๋ชี้ไปข้างหน้า "อยู่นิ่งๆ แล้วฟังผม ถึงนายจะไม่มีข้อดีอะไรโดดเด่น แต่ผมถูกชะตากับนาย เพราะงั้นจะยอมฝืนใจช่วยสักแรง ผมจะไปคุยกับบริษัทให้เก็บนายไว้ข้างตัวผม ส่วนเรื่องหวงเวย ได้ยินว่าเธอมีดาราดังอยู่ในมือหลายคน ถ้าเธอเต็มใจจะดูแลผม นายก็คอยตามประกบเรียนรู้งานไป แต่เดาว่าเธอคงไม่มาทุ่มเทอะไรมากหรอก นายก็เหนื่อยหน่อยแล้วกัน คอยรับใช้ผมต่อไป ตกลงไหม"

พอเวินไป๋พูดจบก็ไม่ได้หันไปมองสีหน้าของโจวฉี โจวฉีเองก็ไม่ได้พูดอะไร บรรยากาศในรถเงียบสงัดผิดปกติ จนกระทั่งรถแล่นมาติดไฟแดงตรงสี่แยก โจวฉีถึงพลันหัวเราะออกมา "เวินไป๋เอ๋ย ปากนายนี่มันน่าโดนต่อยจริงๆ"

"เอาสิ ต่อยเลย แต่ต่อยแล้วจะไม่มีใครดีกับนายขนาดนี้อีกแล้วนะ"

โจวฉีก้มหน้าปาดน้ำตาอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ "ขอบใจนะ เวินไป๋"

เวินไป๋โบกมือ พลางเบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง คิดในใจว่าควรจะไปคฤหาสน์เขาจิ่งซานเมื่อไหร่ดี เรื่องพรรค์นี้อย่างไรก็ต้องไปหาฉินเฮ่อโดยตรง ในเมื่อมีอภิสิทธิ์ยิ่งใหญ่ที่สุดในเหม่ยซิงอยู่กับตัว ไม่ใช้ก็โง่เต็มทน