บทที่ 75 ผู้ล่ากับเหยื่อ

ตอนค่ำ เวินไป๋นั่งแท็กซี่มาถึงคฤหาสน์เขาจิ่งซาน เจี่ยงหลิงขับรถลงมารับเขาเหมือนเช่นเคย

"ท่านฉินกินมื้อเย็นหรือยังครับ" เวินไป๋ถามเจี่ยงหลิง

"กำลังจะกิน นายก็มาพอดี" ความหมายก็คือยังไม่ได้กินนั่นเอง

หางตาของเวินไป๋ปรากฏรอยยิ้มจางๆ

พอเดินเข้าประตูไป ฉินเฮ่อก็นั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะอาหารจริงๆ กับข้าวบนโต๊ะยังคงมีควันกรุ่นลอยขึ้นมา "มาแล้วเหรอ"

"ครับ ทำไมคุณเพิ่งกินข้าวเอาป่านนี้ล่ะ" ปกติเป็นคนที่ใส่ใจเรื่องสุขภาพมากแท้ๆ แต่นี่ฟ้าข้างนอกมืดสนิทแล้วกลับเพิ่งจะเริ่มกิน

"เดาว่านายจะมา เลยคิดว่าจะลองรอดู" ฉินเฮ่อพูดพลางยิ้ม

พวกเขาทั้งสองคนเวลากินข้าวมักไม่ชอบพูดคุย ซึ่งถือเป็นเรื่องที่ดี พอกินเสร็จ เวินไป๋ก็ตามฉินเฮ่อไปที่ห้องหนังสือ

"อ่านบทแล้วหรือยัง" ฉินเฮ่อนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน

"อ่านแล้วครับ เยี่ยมมาก" เวินไป๋นั่งลงฝั่งตรงข้าม

"มีบทที่ถูกใจไหม"

"มีครับ" เวินไป๋คิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "จริงสิ มีเรื่องหนึ่งที่ผมลืมถาม ในเมื่อท่านฉินยกเรื่องการถ่ายทำทั้งหมดให้ผู้กำกับจูตัดสินใจคนเดียว แล้วที่ท่านฉินรับปากผมตอนนี้ จะไม่ใช่แค่การตีเช็คเปล่าหรอกนะ"

ฉินเฮ่อยิ้มบางๆ เวินไป๋รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมองมุมไหนก็แฝงความเจ้าเล่ห์ "บทน่ะฉันซื้อมาแล้ว ฉันเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ เป็นคนออกทุนถ่ายทำ ฉันอยากให้ใครเล่นก็ให้คนนั้นเล่น เขาจะพูดอะไรได้"

เวินไป๋อึ้งจนพูดไม่ออก เขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้คือหมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวร้ายชัดๆ

"วางใจเถอะ พอเตรียมงานทุกอย่างพร้อมแล้ว ยังต้องเปิดคัดตัวนักแสดงต่อหน้าสาธารณะ ถึงตอนนั้นนายก็ไปแคสต์ตามพิธีหน่อย" ฉินเฮ่อเอ่ย "นายคงไม่ได้กังขาในฝีมือการแสดงของตัวเองหรอกนะ"

"คุณเคยเห็นผมแสดงด้วยเหรอครับ" เวินไป๋ถาม

ฉินเฮ่ยกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน "นายเคยแสดงฉากจูบให้ฉันดูแล้วไม่ใช่หรือไง ก็ไม่เลวนี่"

ฉินเฮ่อพูดจบก็เลียริมฝีปากตัวเอง เวินไป๋ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ตรงดิ่งไปหยุดอยู่ด้านหลังของฉินเฮ่อโดยไม่ชะงักฝีเท้าแม้แต่น้อย

ฉินเฮ่อนั่งนิ่งอย่างสุขุม เขารับรู้ได้ถึงมือใหญ่คู่หนึ่งที่โอบไหล่เขาไว้จากด้านหลัง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลงบนใบหน้า ริมฝีปากนุ่มละมุนเลื่อนผ่านพวงแก้มไปอย่างชวนให้ใจสั่น ค่อยๆ ขยับเข้าหาซอกคอทีละนิด ก่อนจะสูดกลิ่นหายใจเข้าลึก แขนข้างหนึ่งที่โอบไหล่คลายออก มือเลื่อนมาเชยคางเขาขึ้นแล้วประกบจูบปิดริมฝีปากลงมาทันที

รสจูบของเวินไป๋ยังคงทำให้ฉินเฮ่อมัวเมาเหมือนเช่นเคย ทว่าเขาไม่รู้เลยว่า ริมฝีปากของตนก็ทำให้เวินไป๋หลงใหลไม่แพ้กัน เวินไป๋ชอบ จูบที่แฝงไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาเช่นนี้ เหมาะกับคนวัยอย่างพวกเขาที่สุด

ทั้งคู่ต่างเป็นคนที่มีความยับยั้งชั่งใจสูงมาก จูบเมื่อครู่จึงกลายเป็นเพียงฉากคั่นเวลา เวินไป๋เดินกลับไปนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง พลันนึกถึงจุดประสงค์หลักที่มาที่นี่ในวันนี้ขึ้นมาได้

"ผู้จัดการคนปัจจุบันของผม เก็บเขาไว้เถอะครับ"

"ไม่อยากได้หวงเวยเหรอ" ฉินเฮ่อขมวดคิ้ว "ผู้จัดการคนปัจจุบันของนายฝีมือยังไม่ถึงขั้น"

"เก็บเขาไว้ให้ผมเถอะครับ ถ้าหวงเวยยอมมาดูแลผมจริง ก็ให้โจวฉีคอยเรียนรู้งานจากเธอไปก่อน"

ฉินเฮ่อครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ย "นายตัดสินใจเองเถอะ"

อยู่ด้วยกันมาหลายวัน ฉินเฮ่อพอดูออกแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนใครที่เขาเคยเจอมา เวินไป๋มีความคิดแน่วแน่เป็นของตัวเอง คนประเภทนี้เอาเข้าจริงควบคุมได้ยาก แต่ก็ยังดีที่ฉินเฮ่อไม่เคยคิดจะบงการ ในเมื่ออีกฝ่ายชอบ ก็ตามใจไปเถอะ คนแซ่ฉินไม่ค่อยยอมตามใจใครง่ายๆ มาก่อน แต่ความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

เวินไป๋กวาดตามองรอบห้องหนังสือของฉินเฮ่อพลางเอ่ยถาม "หนังเยอะขนาดนี้ คุณดูหมดแล้วเหรอครับ"

"เกือบหมด" แผ่นหนังพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นผลงานที่นักแสดงในสังกัดเหม่ยซิงร่วมแสดง มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นหนังคลาสสิกของต่างประเทศ

ในฐานะเจ้านาย ผลงานของเด็กในสังกัดย่อมต้องเปิดดูบ้าง แต่ก็ไม่ได้นั่งดูจนจบทุกเรื่อง หลายเรื่องแค่เปิดดูผ่านตา ไม่ได้ติดตรึงใจอะไร

เวินไป๋ลุกขึ้นเดินไปหน้าชั้นวาง ชั้นวางของสะอาดสะอ้าน ไร้ฝุ่นจับ ทุกแผ่นได้รับการดูแลอย่างดี แสดงว่ามีคนเข้ามาทำความสะอาดทุกวัน เขาไล่สายตามองทีละแผ่น จนกระทั่งหยุดลงตรงแผ่นหนังเรื่อง《วิถีแห่งสวรรค์》 ปลายนิ้วเคาะลงบนกล่องสองที "หนังเรื่องนี้คุณเคยดูไหมครับ"

ฉินเฮ่อเดินเข้ามาหยิบแผ่นหนังขึ้นดู มันเป็นหนังแนวบู๊ดิบเถื่อนที่แฝงกลิ่นอายความรุนแรงและระทึกขวัญ เกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของเรื่องเน้นฉากต่อสู้เลือดสาด ฉินเฮ่อเหลือบเห็นชื่อ "เฉิงเทาหลิน" เด่นหราอยู่ตรงรายชื่อนักแสดงนำ คิ้วเข้มพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครทันสังเกต

"เคยดูไหมครับ" เวินไป๋ถามซ้ำ

"เคย นานมากแล้วเลยจำรายละเอียดไม่ค่อยได้" ฉินเฮ่อใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบแผ่นหนังไว้ "อยากดูเหรอ"

"พอจะสละเวลาดูเป็นเพื่อนผมได้ไหมล่ะครับ" เวินไป๋เอื้อมมือไปจับมือของฉินเฮ่อข้างที่ถือแผ่นหนังอยู่ "ดูด้วยกันนะ"

ชั้นบนสุดของคฤหาสน์มีห้องโฮมเธียเตอร์ขนาดย่อม มีเก้าอี้จัดไว้สองแถวชิดผนัง ด้านหน้าเป็นจอภาพขนาดใหญ่เต็มพื้นที่ผนัง ระบบเสียงรอบทิศทางระดับพรีเมียม

เวินไป๋นั่งลงตรงข้ามกับจอภาพ ฉินเฮ่อแกะแผ่นใส่เข้าเครื่องเล่น กดปุ่มเริ่มทำงาน แล้วเดินมานั่งลงข้างเวินไป๋

แผ่นหนังได้รับการเก็บรักษาเป็นอย่างดี ภาพและเสียงจึงเล่นได้อย่างราบรื่น หลังไตเติลจบลง เนื้อเรื่องก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ หนังทั้งเรื่องดำเนินไปตามสูตรสำเร็จ พระเอกเป็นตำรวจที่ทำคดีจนไปขัดแข้งขัดขาผู้มีอิทธิพล ลูกเมียจึงถูกคู่อริฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ส่วนตัวเขาถูกจัดฉากใส่ร้ายจนต้องโทษจำคุก หลังจากพ้นโทษ เขาก็กลายร่างเป็นฆาตกรต่อเนื่อง คอยตามล่าเชือดเฉพาะพวกคนชั่วที่กฎหมายเอาผิดไม่ได้

ทั้งคู่ต่างเป็นคนที่จริงจังกับการดูหนังเป็นอย่างมาก ระหว่างดูก็มีแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและมุมมองของตัวเองกันเป็นระยะ จนกระทั่งหนังดำเนินมาถึงฉากที่เพื่อนสนิทของพระเอกซึ่งรับบทโดยเฉิงเทาหลินบังเอิญไปล่วงรู้ความลับเข้า จึงถูกพระเอกพลั้งมือผลักตกบันได เวินไป๋ก็เอ่ยขึ้นมาทันที "ฉากนี้ใช้สตันต์แมน"

ฉินเฮ่อหันไปมองเขาแวบหนึ่งแล้วถาม "ดูออกด้วยเหรอ"

เห็นได้ชัดว่าฉินเฮ่อรู้อยู่แล้ว

ที่ฉินเฮ่อรู้ เป็นเพราะตอนถ่ายทำฉากนี้เมื่อหลายปีก่อน เฉิงเทาหลินเคยมาบ่นกับเขา บอกว่าผู้กำกับอยากให้เล่นเอง แต่เขาไม่อยากเล่น จึงขอให้ฉินเฮ่อช่วยไปพูดกับผู้กำกับให้หน่อย ฉินเฮ่อจึงพอจะจำฉากนี้ได้บ้าง แต่เวินไป๋ดูออกได้อย่างไรกัน

"ผมก็แค่ดูออกน่ะครับ" เวินไป๋มองฉินเฮ่อพลางหัวเราะ "ผมเป็นอัจฉริยะไง"

เขาไม่อาจบอกฉินเฮ่อได้ว่า ตอนนั้นเขาก็อยู่ในกองถ่ายเรื่องนี้เหมือนกัน เพียงแต่เขารับหน้าที่เป็นสตันต์แมนให้พระเอก ส่วนคนที่เล่นแทนเฉิงเทาหลิน ก็คือน้องชายคนหนึ่งในทีมสตันต์ของเขานั่นเอง

ฉินเฮ่อลูบหัวเขาเบาๆ หนึ่งที หนังยังคงฉายต่อไปเรื่อยๆ

ระหว่างการล้างแค้น พระเอกค่อยๆ สืบหาความจริงของเหตุการณ์ในอดีตจนพบ และต้องตกตะลึงเมื่อรู้ว่ามีเจ้าหน้าที่ผู้บังคับใช้กฎหมายบางคนเข้าไปพัวพันด้วย ด้วยเหตุนี้ เขาจึงยิ่งผิดหวังในสังคมนี้มากขึ้นไปอีก เขาประณามว่าฟ้าดินไร้ความยุติธรรม และเขาจะเป็นคนลงทัณฑ์แทนสวรรค์เอง

คนตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในท้ายที่สุด พระเอกก็หนีความตายไม่พ้น เขาจบชีวิตลงภายใต้กระบอกปืนของเจ้าหน้าที่ ก่อนตายเขายืนอยู่บนดาดฟ้าตึกสูง ชี้หน้าด่าฟ้าตะโกนก้อง "ใครๆ ก็บอกว่าสวรรค์มีตา ฉันว่าแกมันตาบอดสิ้นดี คนดีอายุสั้น คนระยำอยู่ค้ำฟ้า ฮ่าๆ…" สิ้นเสียงคำราม เขาก็ยกปืนขึ้น

ภาพยนตร์จบลงท่ามกลางเสียงปืนที่ดังกึกก้อง ทั้งโศกเศร้าสะเทือนอารมณ์และชวนให้ขบคิด

จนกระทั่งหน้าจอดับมืดลง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน เวินไป๋พลันรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขาทิ้งตัวไถลลงไปกับพนักพิง ขายาวเหยียดตรง แหงนหน้ามองเพดานอันมืดมิดแล้วเอ่ยถาม "โลกนี้มีความยุติธรรมอยู่จริงเหรอครับ"

หากยุติธรรมจริง ทำไมทั้งที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไร สวรรค์ถึงต้องให้เขาตายไปรอบหนึ่งด้วย แต่ถ้าบอกว่าไม่ยุติธรรม แล้วทำไมถึงให้เขาได้มาเกิดใหม่ แถมยังได้ก้าวเดินบนเส้นทางที่เคยใฝ่ฝัน และยังได้มาพบกับคนข้างกายคนนี้อีกล่ะ

เวินไป๋คิดว่าตัวเองไม่ใช่คนเจ้าน้ำตาหรือชอบคิดเล็กคิดน้อย ตอนเด็กๆ แค่เรื่องตลกเรื่องเดียวก็หัวเราะจนกลิ้งไปกับพื้นได้ แต่พอโตขึ้นกลับแทบจะไม่ยอมขยับปากยิ้มด้วยซ้ำ ความจริงแล้วก็ไม่ใช่เสียทีเดียว ที่ไม่คิดมากก็เพราะยังไม่เจอเรื่องที่สะกิดใจเข้าจริงๆ เหมือนอย่างตอนนี้ ที่เขาอยากจะถามเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉินเฮ่อกับเฉิงเทาหลินใจแทบขาด แต่กลับถามไม่ออก เขารู้ตัวดีว่าตัวเองเริ่มงี่เง่าเข้าแล้ว เฮ้อ…

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากฉินเฮ่อ เวินไป๋ก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง "เฮ้อ บนโลกนี้มีเรื่องอยุติธรรมตั้งเยอะแยะ จะไปตามแก้ให้หมดได้ยังไง เอาเป็นว่าดูแลตัวเองให้รอดก่อนแล้วกัน"

มือใหญ่ข้างหนึ่งบีบลงบนท้ายทอยของเขา สัมผัสนั้นแห้งทว่าอบอุ่น "เลิกคิดมากได้แล้ว ไปนอนเถอะ"

"ก็ได้ นอนก็นอน" เวินไป๋ถูใบหน้ากับฝ่ามือนั้นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

ก่อนที่เขาจะทันเดินเข้าห้องนอน ฉินเฮ่อก็เรียกเอาไว้ "พรุ่งนี้ฉันจะพาไปดูบ้าน"

"บ้านอะไรครับ" เวินไป๋ถามอย่างแปลกใจ

"หาที่อยู่ใหม่ให้นาย สภาพแวดล้อมดีกว่านี้ หรือนายอยากอยู่ที่นี่ล่ะ วันหลังค่อยย้ายมาอยู่ด้วยกันดีไหม"

"นี่ท่านฉินคิดจะเลี้ยงดูผมจริงๆ หรือนี่" เวินไป๋หรี่ตามองอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า

"ไม่อยากหรือไง" ฉินเฮ่อก้าวเข้ามาใกล้สองก้าวเพื่อลดระยะห่าง บรรยากาศรอบตัวพลันอบอวลไปด้วยความคลุมเครือขึ้นมาทันที

เวินไป๋พิงตัวกับกรอบประตู ปล่อยตัวตามสบาย "ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากหรอกครับ แค่กลัวว่าชื่อเสียงที่แย่อยู่แล้วของท่านฉินจะยิ่งป่นปี้ไปกันใหญ่"

"ฉันยังไม่กลัว แล้วนายจะกลัวอะไร"

พูดจบ ฉินเฮ่อก็โน้มตัวลงมาประกบจูบ

ความสามารถในการเรียนรู้ของท่านฉินจัดว่าอยู่ระดับหัวกะทิ เพียงไม่กี่ครั้งก็จับจุดวิธีจูบได้อย่างช่ำชอง เขาบดเบาเรียวปากอีกฝ่ายเพื่อหยั่งเชิง ก่อนจะรุกไล่อย่างไม่เหลือช่องว่าง

เวินไป๋ชะงักไปกับจังหวะรุกกระชั้นชิด คนที่เป็นฝ่ายคุมเกมมาตลอดจู่ๆ กลับเสียหลักไปเสียดื้อๆ ย่อมเกิดความกระวนกระวายขึ้นในอกเป็นธรรมดา เขาคิดจะผลักอีกฝ่ายออกเพื่อตั้งหลักใหม่ ทว่ามือที่เพิ่งยกขึ้นกลับถูกฉินเฮ่อรวบกดเอาไว้เสียก่อน

ฉินเฮ่อตรึงมือของเขาแนบกับบานประตูด้านหลัง บีบให้เวินไป๋ต้องแหงนหน้ารับสัมผัสอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาพยายามรวบรวมสติที่เหลือเม้มปากแน่น ทว่าฉินเฮ่อกลับไม่เปิดโอกาสให้ หากวัดกันที่พละกำลัง ทั้งคู่ถือว่าสูสี ใครที่ชิงจังหวะคุมเกมได้ก่อนย่อมได้เปรียบ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเวินไป๋พลาดโอกาสนั้นไปแล้ว

เสียงหอบหายใจของทั้งสองดังผสานในโถงทางเดิน เวินไป๋เริ่มหายใจไม่ทัน แขนขาค่อยๆ อ่อนแรงลง ท่านฉินถึงยอมผละออกด้วยความปรานี ปิดฉากจูบที่ร้อนรุ่มจนแทบขาดใจลงเสียที มือข้างหนึ่งของเขายังค้ำยันบานประตูไว้ ส่วนอีกข้างเชยคางเวินไป๋ขึ้น นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คลึงเนื้อนิ่มตรงปลายคางเบาๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ดูท่า…การเป็นฝ่ายเริ่มก่อนจะดีกว่าจริงๆ"

ยามนี้ฉินเฮ่อดูไม่ต่างจากนายพรานที่วางกับดักไว้ล่วงหน้า กำลังเฝ้ามองเหยื่อที่เดินเข้ามาติดกับอย่างจนมุม

'เหยื่อ' ตัวนั้นจ้องเขม็งไปยังชายตรงหน้า นัยน์ตาหรี่ลงอย่างอันตราย "ท่านฉินก็ยังเป็นท่านฉินอยู่วันยังค่ำ ดูท่าผมจะยังอ่อนหัดเกินไปจริงๆ"

"นายทำได้ดีมากแล้ว" ฉินเฮ่อเอ่ยชมขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เวินไป๋ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของมันนัก แต่กลับรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด ราวกับว่าขอแค่เป็นคำชมที่หลุดจากปากของฉินเฮ่อ ไม่ว่าเรื่องไหนก็ทำให้เขายินดีได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

"รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าฉันจะพาไปดูบ้าน ถือว่าทำตามที่รับปากไว้ในสัญญา" ฉินเฮ่อปล่อยมือแล้วถอยหลังไปสองก้าว

"เหม่ยซิงไม่มีหอพักศิลปินเหรอครับ จริงๆ ผมไปอยู่หอพักก็ได้นะ" เวินไป๋ยืนตัวตรงพลางจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

"มี" ฉินเฮ่อตอบ "แต่ฉันไม่อยากให้นายไปอยู่ คนมันพลุกพล่านเกินไป"

ความรู้สึกยินดีเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง เวินไป๋ห้ามรอยยิ้มบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ จึงปล่อยให้ตัวเองยิ้มกว้างแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ "ท่านฉินช่างใส่ใจจริงๆ งั้นผมขอน้อมรับไว้ด้วยความเต็มใจแล้วกันครับ"

ฉินเฮ่อพลอยยิ้มตามเสียงหัวเราะของอีกฝ่าย ยื่นมือไปลูบเส้นผมของเวินไป๋เบาๆ อย่างเคยชิน "รีบนอนเถอะ"