บทที่ 76 สงครามน้ำลาย

เช้าวันต่อมา ตอนที่เวินไป๋ตื่นนอน ฉินเฮ่อก็นั่งรออยู่ที่ห้องอาหารแล้ว เมื่อคืนเขาไม่ได้ดื่มเหล้าและเข้านอนค่อนข้างเร็ว แต่ก็ยังตื่นไม่ทันฉินเฮ่ออยู่ดี ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตื่นตั้งแต่กี่โมงกันแน่

หลังมื้อเช้า ฉินเฮ่อขึ้นไปจัดการงานประจำที่ห้องทำงาน ส่วนเวินไป๋ก็พาต้าเฮยไปเดินเล่นในสวน พอกลับเข้ามาเห็นคนรับใช้กำลังทำความสะอาดคอกของต้าเฮยอยู่ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "คอกนี้ต้องทำความสะอาดบ่อยแค่ไหนครับ"

คนรับใช้ตอบว่า "วันละสองรอบค่ะ"

"ทำไมต้องทำความสะอาดบ่อยขนาดนั้นล่ะครับ" เวินไป๋สงสัย "แค่สุนัขตัวเดียวเอง จำเป็นต้องประคบประหงมขนาดนี้เลยเหรอ"

"ท่านฉินไม่ชอบความสกปรกน่ะค่ะ" คนรับใช้บอก "ต้าเฮยเองก็ต้องจับอาบน้ำทุกสองสามชั่วโมง ไม่อย่างนั้นกลิ่นตัวมันจะทำให้ท่านฉินหงุดหงิดเอาได้"

เวินไป๋ขมวดคิ้ว รังเกียจสุนัขขนาดนี้แล้วจะเลี้ยงไว้ทำไมกัน

"เขาเลี้ยงสุนัขตัวนี้มานานแค่ไหนแล้วครับ"

คนรับใช้รู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเวินไป๋กับฉินเฮ่อไม่ธรรมดา จึงไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร "หลายปีแล้วค่ะ สุนัขตัวนี้คุณหนูลูกพี่ลูกน้องเป็นคนให้ท่านฉินมา ตอนแรกๆ ก็เลี้ยงไว้ที่วิลล่าชานเมืองมาตลอด ท่านฉินไม่ได้ชอบสุนัขเลยไม่ค่อยได้เข้าใกล้ จู่ๆ ช่วงนี้ก็ไม่รู้ยังไง ท่านฉินถึงสั่งให้พามาเลี้ยงที่นี่ แล้วก็กำชับพวกเราให้คอยอาบน้ำให้มันบ่อยๆ"

เวินไป๋ไม่รู้ว่าคุณหนูลูกพี่ลูกน้องที่คนรับใช้พูดถึงคือใคร ดูจากอายุคนรับใช้ที่น่าจะราวสี่สิบกว่าปี คนที่เธอเรียกว่าคุณหนูก็คงอายุไม่น้อยแล้ว เวินไป๋พลันนึกถึงจูเค่อฝานขึ้นมา จากบทสนทนาก่อนหน้านี้ทำให้รู้ว่าจูเค่อฝานเป็นพี่เขยของฉินเฮ่อ เช่นนั้นหงเจี่ยที่ฉินเฮ่อพูดถึง ก็คงเป็นคนรักของจูเค่อฝานที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ จะเป็นคนเดียวกับคุณหนูลูกพี่ลูกน้องที่คนรับใช้พูดถึงหรือเปล่านะ

เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังของตระกูลใหญ่ เวินไป๋ไม่ได้สนใจจะสืบสาวราวเรื่อง เขากลับรู้สึกสนใจเรื่องที่จู่ๆ ฉินเฮ่อก็นำต้าเฮยมาเลี้ยงที่คฤหาสน์เขาจิ่งซานมากกว่า แค่ฟังคนรับใช้เล่าเขาก็เข้าใจเหตุผลในทันที ลูกไม้ต้มกบของท่านฉินนี่มันช่างแยบยลเหลือเกิน แต่ตัวเขาเองก็ดันเต็มใจยอมให้อีกฝ่ายต้มแต่โดยดี

เวินไป๋คิดว่าฉินเฮ่อคงใกล้จะลงมาแล้วจึงเตรียมตัวกลับเข้าบ้าน ก่อนจะเดินเข้าข้างใน เขาก็หันไปถามคนรับใช้อีกครั้ง "ปกติท่านฉินตื่นกี่โมงครับ"

คนรับใช้ตอบ "ตีห้าครึ่งค่ะ"

"ทุกวันเลยเหรอครับ"

"ทุกวันเลยค่ะ" คนรับใช้พยักหน้า

เวินไป๋นึกขึ้นได้ว่าช่วงไม่กี่ครั้งที่เขามาพักที่วิลล่าแห่งนี้ พอลืมตาตื่นขึ้นมาก็เกือบเจ็ดโมงเช้าแล้ว และฉินเฮ่อก็คอยรอทานมื้อเช้าพร้อมเขาทุกครั้ง ในใจรู้สึกปั่นป่วน ทั้งสงสารและหวานล้ำระคนกัน แต่ท้ายที่สุดความหวานชื่นก็เข้าครอบครองพื้นที่ส่วนใหญ่ในหัวใจ สิ่งที่เคยกดทับอยู่ตรงกลางใจเหมือนพวกเฉิงเทาหลิน คล้ายจะสยายปีกแล้วโบยบินจากไปอย่างรื่นเริงในพริบตา

หลังจากสะสางธุระเสร็จเรียบร้อย ฉินเฮ่อก็เดินลงมาจากชั้นบน เวินไป๋เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องตาเป็นประกาย วันนี้ฉินเฮ่อสวมชุดสูทลำลองลายดอกสีแดงเข้มอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น สาบเสื้อด้านหน้าเปิดออก ด้านในสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเนื้อด้าน บนตัวไม่ได้มีเครื่องประดับหรูหราใดๆ ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายสง่างามลุ่มลึกออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

เวินไป๋เผลอมองจนตาค้าง ความรู้สึกที่ห่างหายไปนานหวนกลับมาอีกครั้ง

"ไปกันเถอะ"

ฉินเฮ่อปรายตามองเขา ในสายตาของเวินไป๋ แววตานั้นช่างเย้ายวนเหลือเกิน ยิ่งประกอบกับน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่นแล้ว ยิ่งทำให้เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปจับคนตรงหน้ากลืนกินให้หมดสิ้นเสียเดี๋ยวนี้

กระทั่งขึ้นมานั่งในรถ เวินไป๋ก็ยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์ปรารถนานั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น ส่วนฉินเฮ่อก็ไม่ได้หันมามอง เอาแต่เอนหลังพิงเบาะหลับตาพักผ่อนไปตามลำพัง

ขับรถออกไปเพียงยี่สิบนาที ก็แล่นเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรรระดับหรูแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากใจกลางเมือง พื้นที่สีเขียวภายในโครงการทำออกมาได้ดีมาก บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะแก่การอยู่อาศัยเป็นอย่างยิ่ง และที่สำคัญที่สุดคือระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา การเข้าออกต้องแสดงบัตรประจำตัว คนนอกยากที่จะผ่านเข้ามาได้

เจี่ยงหลิงพาพวกเขาขึ้นไปยังชั้นบนสุดของอาคารหลังหนึ่ง เมื่อมายืนอยู่กลางห้องรับแขก เวินไป๋ถึงกับยืนอึ้ง

นี่ไม่ใช่ที่พักแล้ว นี่มันโกดังชัดๆ ใหญ่โตเกินไปแล้ว!

"ทุบห้องสองห้องเชื่อมเข้าด้วยกันตามคำสั่งของท่านฉินครับ" เจี่ยงหลิงเห็นเขายืนอึ้งจึงเอ่ยอธิบาย

แต่ละชั้นจะมีเพียงสองยูนิตเท่านั้น ฉินเฮ่อกว้านซื้อทั้งสองห้อง จากนั้นก็เรียกคนมาทุบผนังตรงกลางที่กั้นอยู่ออกไปส่วนหนึ่ง เพื่อรวมสองห้องให้กลายเป็นห้องเดียว สิ่งที่เวินไป๋เห็นอยู่ตอนนี้ ก็คือห้องชุดขนาดใหญ่ที่ถูกเปิดทะลุถึงกัน

นอกจากนี้ ห้องยังตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งหมด ตกแต่งในสไตล์โมเดิร์น เฟอร์นิเจอร์ล้วนเป็นของชั้นดี ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของใหม่ แต่กลับไม่ได้กลิ่นเหม็นสีหรือสารเคมีเลยแม้แต่น้อย

เวินไป๋เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานเพื่อมองออกไปข้างนอก ด้านล่างเป็นสวนสาธารณะพื้นที่สีเขียว ไม่มีตึกสูง ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแอบถ่าย คนที่คิดอะไรได้รอบคอบขนาดนี้ คงมีแค่ฉินเฮ่อคนเดียวเท่านั้น

ฉินเฮ่อโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง เวินไป๋เหลือบมองไปทางประตู พบว่าเจี่ยงหลิงออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมก่อนไปยังช่วยปิดประตูให้อย่างใส่ใจอีกด้วย

"ห้องนี้จะให้ฉันอยู่จริงๆ เหรอ" เวินไป๋ถาม

ฉินเฮ่อขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา "นายมีชื่อเสียงแล้ว จะให้กลับไปอยู่ในห้องแคบๆ แบบเมื่อก่อนมันไม่เหมาะ"

เวินไป๋หัวเราะ "ฉันมีชื่อเสียงแล้วเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

"รอบการแข่งของนายฉันดูหมดแล้ว" ฉินเฮ่อบอก "ถึงจะไม่รู้ว่าการแสดงของนายเป็นยังไง แต่ถ้าพูดถึงการร้องเพลง ไม่มีทางที่จะไม่ดัง"

เวินไป๋ตบหลังมือเขาเบาๆ อย่างขบขัน "ฉันแสดงเก่งกว่าร้องเพลงอีกนะ"

"อืม" ฉินเฮ่อว่า "งั้นก็ดังแน่ๆ"

คืนนั้นเวินไป๋ไม่ได้ค้างที่นั่น เพราะเสี่ยวมั่วโทรศัพท์มาหา บอกว่าจะต้องประชุมเรื่องงานโปรโมตเพลง 《รักอันเหนื่อยล้า》 ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ก็จะเริ่มเดินหน้าโปรโมตซิงเกิลอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

อันดับแรก สตูดิโอของเสี่ยวมั่วกับเวินไป๋ได้โพสต์รายชื่อทีมงานเบื้องหลังของซิงเกิลใหม่นี้ลงบนเวยปั๋วพร้อมๆ กัน

คำร้อง: ม่ายต้าจิน

ทำนอง: ม่ายต้าจิน

ควบคุมการผลิต: เสี่ยวมั่วสตูดิโอ

อำนวยการสร้างและควบคุมงานมิวสิกวิดีโอ: เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์

นักแสดงรับเชิญพิเศษในมิวสิกวิดีโอ: ฉู่ฟางโจว, ซุนเจียเจีย

ผู้ผลิต: เสี่ยวมั่วสตูดิโอ

ม่ายต้าจินกับเสี่ยวมั่วใช้สตูดิโอร่วมกันอยู่แล้ว ดังนั้นการที่ผู้ผลิตเป็นเสี่ยวมั่วสตูดิโอจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่รายชื่อที่เหลือต่างหากที่สร้างความฮือฮา ไม่ต้องพูดถึงสถานะของม่ายต้าจินในวงการเพลง ลำพังแค่เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ยอมให้ใส่ชื่อบริษัทลงบนซิงเกิลของหน้าใหม่คนนี้ ก็ทำเอาคนในวงการตกตะลึงกันถ้วนหน้าแล้ว เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์เป็นบริษัทแบบไหนกันเชียว บริษัทนี้ไม่ได้เซ็นสัญญากับนักร้องมาหลายปีแล้ว ลิซ่าเคยลั่นวาจาไว้ว่า ตอนนี้เหม่ยซิงจะมุ่งเน้นไปที่สายภาพยนตร์ระดับไฮเอนด์เท่านั้น ดาราไอดอลกับนักร้องจะไม่พิจารณาโดยเด็ดขาด แล้วทำไมตอนนี้ถึงยอมลงชื่อสนับสนุนหน้าใหม่ที่มาจากการประกวดร้องเพลงและยังแทบไม่นับว่าเป็นนักร้องด้วยซ้ำ นี่มันไม่ใช่การตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่หรอกเหรอ

แล้วยังเรื่องฉู่ฟางโจวกับซุนเจียเจียอีก ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉู่ฟางโจวคือดาวรุ่งจอเงินที่เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์กำลังดันอย่างสุดตัวในช่วงสองปีมานี้ เพิ่งจะเล่นภาพยนตร์ที่ได้รับคำวิจารณ์ยอดเยี่ยมไปเรื่องหนึ่ง ตามหลักแล้วบริษัทควรจะตีเหล็กตอนร้อนช่วยรับงานหนังให้อีกหลายๆ เรื่องเพื่อตอกย้ำกระแส แต่กลับส่งเขามาเล่นมิวสิกวิดีโอในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงกันแน่ แล้วยังมีซุนเจียเจียอีก คนที่เพิ่งไปชุบตัวกลับมาจากเกาหลีจนบริษัทบันเทิงน้อยใหญ่ในประเทศแย่งตัวกันจ้าละหวั่น แต่เธอกลับเจียดเวลาที่งานชุกจนล้นมือมารับเล่นมิวสิกวิดีโอ สรุปว่าเป็นเพราะเห็นแก่บารมีของม่ายต้าจินในวงการเพลง หรือเพราะเหตุผลอื่นกันแน่ ก็ไม่มีใครรู้ได้

ความจริงแล้วซุนเจียเจียรู้สึกอึดอัดใจมาก ตอนแรกที่เธอตัดสินใจมาเป็นแขกรับเชิญในมิวสิกวิดีโอ ก็เพราะเห็นแก่บารมีในวงการเพลงของม่ายต้าจินจริงๆ เธออยากร้องเพลงของม่ายต้าจิน อยากสลัดภาพลักษณ์บนเวทีแบบเดิมๆ ที่เอาแต่ร้องไปเต้นไปทิ้ง จึงต้องพึ่งพาเส้นสายติดต่อผู้บริหารระดับสูงของหัวเฉิงจนได้โอกาสนี้มา คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายหัวเฉิงจะไม่ได้ร่วมงานกับม่ายต้าจิน ยังดีที่เรื่องนี้ไม่ได้ลามมาถึงตัวเธอ

วกกลับมาที่เรื่องเดิม ทันทีที่รายชื่อชุดนี้ถูกเผยแพร่ออกไป วงการก็แทบแตก เวยปั๋วและกลุ่มแฟนคลับของเวินไป๋ระเบิดความคลั่งไคล้ออกมาในพริบตา

"กรี๊ดดดด เจ้าชายได้ร้องเพลงของอาจารย์ม่ายจริงๆ ด้วย ซึ้งใจมากเลย!! [ร้องไห้โฮ][ร้องไห้โฮ]"

"เหม่ยซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ถึงกับลงชื่อสนับสนุนให้เทพบุตรของฉันเลยเหรอ! ต่อไปเทพบุตรจะได้ไปเล่นหนังใช่ไหมเนี่ย??! รอดูอยู่นะ กรี๊ดดด!! [เอามือปิดหน้า]"

"เห็นไหมล่ะว่าคนมีฝีมือใครๆ ก็มองออก! ไม่ได้แชมป์แล้วมันทำไม? พวกที่ได้แชมป์ไป ตอนนี้หายหัวไปไหนกันหมดแล้วล่ะ??!"

"ข้างบนพูดถูกที่สุด! เทพบุตรตบหน้ารายการนั้นอย่างจัง ไม่ได้เป็นแชมป์แต่ยิ่งใหญ่กว่าแชมป์ตัวจริงซะอีก!! ปังมาก! ฆ่าเรียบ! [สู้ๆ][สู้ๆ]"

แน่นอนว่าย่อมมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในแง่ลบตามมาเช่นกัน

"ไอ้คนที่ชื่อเวินไป๋นี่มีเบื้องหลังยังไงเหรอ? ทำไมคนถึงช่วยกันดันเยอะขนาดนี้?"

"คนข้างบนนี่ตกข่าวไปหน่อยนะ ไปดูรายการยอดนักร้องซะไป๊ เหอะๆ… ร้องแบบนั้นเรียกว่าเพลงเหรอ เชยสะบัด ไม่รู้ชอบเข้าไปได้ยังไง สู้โจวฉงของฉันก็ไม่ได้ ร้องก็เพราะ หน้าตาก็สวย เสียงก็หวาน"

"ข้างบนเลิกทำตัวน่าขยะแขยงได้ละ ยัยคนนั้นของแกก็ไม่ได้วิเศษวิโสมาจากไหนหรอก แต่งหน้ายังกะผีดูดเลือด! น่าเกลียดจะตาย!"

"ข้างบนแกอยากตายใช่ไหม มีน้ำยาจริงก็ออกมาดวลกันตัวต่อตัวเลยมา!!"

"มาก็มาดิ คิดว่ากลัวเหรอ!!"

"…"

"…"

สังคมแฟนคลับเป็นอะไรที่น่าอัศจรรย์มาก พวกเธอสามารถทุ่มสุดตัวเพื่อเหยียบย่ำดาราคนอื่นเพื่อไอดอลของตัวเองได้ และก็สามารถอดทนกล้ำกลืนคำด่าทอจากแฟนคลับคนอื่นเพื่อไอดอลของตัวเองได้เช่นกัน ทว่าแฟนคลับของเวินไป๋ส่วนใหญ่มีอายุค่อนข้างมาก หลายคนเป็นแม่คนแล้วด้วยซ้ำ โดยทั่วไปจึงมีความคิดที่ค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่ แม้ปกติเวลาคุยกันในโลกออนไลน์จะดูน่ารักเหมือนเด็กสาว แต่พอเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ ก็จะเห็นความแตกต่างจากแฟนคลับกลุ่มอื่นได้อย่างชัดเจน

แอนตี้แฟนของเวินไป๋บางกลุ่มไม่ยอมหยุดอยู่แค่การด่าทอในกลุ่มตัวเอง แต่ยังตามมาระรานถึงหน้าเวยปั๋วหลักของเขา ด่าว่าสารพัด

"คิดว่าหน้าตาดีแล้ววิเศษนักเหรอไง คนโนเนมไม่มีหัวนอนปลายเท้ากลับมีคนระดับนั้นมาคอยหนุนหลัง ไม่รู้ว่าใช้เต้าไต่ด้วยวิธีไหนมาบ้างล่ะสิ!"

"นึกว่าร้องเพลงเพราะนักหนา คิดว่าบีบน้ำตาได้สองสามหยดแล้วจะเรียกว่าร้องเพลงเป็นเหรอไง?! ขยะแขยง! [ดูถูก][ดูถูก]"

"กรรมการตาบอดกันหมดแล้วเหรอ? โจวฉงของฉันร้องดีขนาดนั้นทำไมไม่เห็นจะชมบ้างเลย?!"

"แก่ปูนนี้แล้วยังจะสะเออะมาร้องเพลงอีก เหลือทางรอดให้พวกไอดอลรุ่นใหม่บ้างเถอะ! ไสหัวออกไปจากวงการเพลงซะ!!"

ถ้อยคำพวกนี้ฟังดูระคายหูจริงๆ พอนึกถึงว่าเทพบุตรมาเห็นข้อความแบบนี้เข้าจะเสียใจขนาดไหน ด่าพวกเธอได้ แต่ด่าเทพบุตรไม่ได้เด็ดขาด! แฟนคลับทนไม่ไหวอีกต่อไป สัญชาตญาณแม่ไก่หวงลูกเจี๊ยบตื่นขึ้น พลังการต่อสู้จัดว่าดุเดือดเลือดพล่าน แต่พวกเธอไม่เลือกใช้วิธีด่าทอหยาบคายกลับไป เพราะพวกเธอเข้าใจหลักการข้อหนึ่งดี นั่นคือการเอาชนะด้วยเหตุผล

"น้องสาวจ๊ะ พูดจาอะไรก็เหลือที่ว่างไว้ให้ตัวเองบ้าง ชอบไอดอลของตัวเองได้ แต่ก็ช่วยให้เกียรติคนอื่นด้วยนะ"

"ข้างบนพูดถูก วงการบันเทิงไม่ได้เปิดมาเพื่อไอดอลบ้านเธอคนเดียวหรอก อยากให้คนอื่นชอบไอดอลของตัวเอง ก็หัดเรียนรู้ที่จะให้เกียรติคนอื่นก่อนเถอะ"

"พวกน้องๆ ยังเด็ก ฟังเพลงของเจ้าชายไม่รู้เรื่องก็เป็นธรรมดา เหมือนที่พวกพี่เองก็ฟังเพลงของไอดอลพวกเธอไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ต่างคนต่างเข้าใจกันเถอะนะ!"

"…"

ภายในห้องทำงานห้องหนึ่งในตึกเหม่ยซิง เวินไป๋ โจวฉี และหวงเวยนั่งเผชิญหน้ากันสามคน

หวงเวยถือแท็บเล็ตในมือพลางเลื่อนดูเวยปั๋วของเวินไป๋

"ดูเวยปั๋วหรือยัง" หวงเวยเงยหน้ามองเวินไป๋

"ยังครับ" เวินไป๋ตอบ

"ทำไมไม่ดู"

"ผมไม่มีนิสัยชอบเล่นพวกนี้น่ะครับ"

"เธอลองดูนี่ก่อน" หวงเวยยื่นแท็บเล็ตให้เขา "แล้วบอกฉันว่ารู้สึกยังไง"

เวินไป๋รับมาแล้วค่อยๆ เลื่อนดู รู้สึกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ไม่นึกเลยว่าแฟนคลับสมัยนี้จะปากคอเราะร้ายกันขนาดนี้ แฟนคลับพวกนี้ส่วนใหญ่เพิ่งจะอายุสิบกว่าขวบเอง พอนึกย้อนไปตอนที่พวกเขายังเด็กยังไร้เดียงสากันอยู่เลย รู้จักแต่วิ่งเล่นกับกินของอร่อย จะไปรู้เรื่องพูดจาอะไรแบบนี้ได้ยังไง

"เป็นไงบ้าง" หวงเวยถาม

"ดูไปนิดหน่อยครับ" เวินไป๋กดออกจากเวยปั๋ว "เด็กพวกนี้ยังเด็กกันอยู่แท้ๆ เอาแต่เล่นมือถือ ที่บ้านไม่ว่าอะไรบ้างเหรอครับ ไม่กลัวว่าจะกระทบการเรียนกันเหรอ"

หวงเวย "…"

"เธอไม่รู้สึกโมโหบ้างเหรอ" หวงเวยถามอีก

"ไม่เลยครับ สิทธิและเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นนี่ครับ" เวินไป๋ตอบ

หวงเวย "…"

โจวฉีกระตุกชายเสื้อเขาเบาๆ เวินไป๋หันไปมองอีกฝ่าย แล้วก็ถอนหายใจออกมา "เอาเถอะครับ ความจริงผมมองว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย การที่มีคนด่าก็แสดงว่ายังมีคนสนใจ ถ้าไม่มีใครพูดถึงขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่มีใครสนใจ นั่นสิถึงจะเรียกว่าน่าเศร้า แล้วผมก็คิดว่าพวกที่เข้ามาด่าเสียๆ หายๆ พวกนี้น่าจะมีขบวนการจัดตั้งมาอยู่แล้ว ลองคิดดูสิครับ ใครจะมานั่งด่าคนอื่นโดยไม่มีเหตุผล ผมหน้าตาดูชั่วร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ นอกจากว่าจะมีเรื่องของผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยว"

คำพูดของเวินไป๋ทำให้หวงเวยรู้สึกประหลาดใจ เมื่อครู่เธอยังนึกว่าผู้ชายคนนี้เป็นพวกความรู้สึกช้า หัวทึบจนไม่รู้ร้อนรู้หนาวเสียอีก คิดไม่ถึงว่าเขาจะมองทะลุปรุโปร่งทุกอย่างมาตั้งแต่แรกแล้ว

เดิมทีตอนที่ลิซ่าสั่งให้เธอมาดูแลผู้ชายคนนี้ เธอไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด เด็กในมือเธอที่เป็นดาราดังมีตั้งเยอะแยะ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมาเสียเวลากับคนที่ต้องใช้เวลาไต่เต้าอยู่อีกนานแบบนี้ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว การที่เธอยอมรับดูแลเขานับว่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เธอมีลางสังหรณ์ว่า ด้วยวุฒิภาวะทางอารมณ์และนิสัยของผู้ชายคนนี้ เขาจะต้องโด่งดังอย่างรวดเร็ว และก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้อย่างแน่นอน