ตอนที่ 100 ตาถั่วหรืออย่างไร

หลงจู๊เห็นสีหน้าเสียดายเงินของจ้าวเช่อ

ก็อดหัวเราะไม่ได้ พลางเอ่ยว่า "ตำราคำนวณพวกนี้ หากคุณชายจ้าวไม่ได้จำเป็นต้องใช้เป็นประจำ จะมานั่งคัดลอกที่ร้านหนังสือของเราทุกวันก็ได้"

"ทำเช่นนี้จะประหยัดเงินไปได้มากโขขอรับ"

ซื้อตำราเล่มหนึ่งต้องจ่ายตั้งหลายร้อยอีแปะ

หากคัดลอกเอง รวมค่ากระดาษและหมึกแล้วก็ตกแค่ไม่กี่สิบอีแปะเท่านั้น

แต่จ้าวเช่อไม่ใช่คนประเภท "ตั้งหน้าตั้งตาอ่านแต่คัมภีร์ปราชญ์" เสียด้วย เรื่องที่เขาต้องทำยังมีอีกไม่น้อย

ตอนเพิ่งข้ามมิติมาใหม่ ๆ ยังเคยคิดอยู่ว่า หากหาเงินไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องคัดลอกตำราไปช่วยจุนเจือครอบครัวก่อน

ทว่ายามนี้เขาไม่มีเวลาว่างพอจะมานั่งคัดตำราทุกวันแล้ว

จ้าวเช่อโบกมือปฏิเสธพลางกล่าว "ขอบคุณหลงจู๊มาก แต่ข้าซื้อเลยดีกว่า"

หลงจู๊ไม่เซ้าซี้ สั่งให้เด็กในร้านรีบห่อให้อย่างคล่องแคล่ว

ทั้งยังเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "คุณชายจ้าวเปี่ยมความสามารถ ช่วยเหลือชาวบ้านไว้ตั้งมากมาย"

"ร้านหนังสือของเราแม้ช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็ขอมอบของเล็ก ๆ น้อย ๆ แถมให้คุณชายจ้าว ถือเป็นน้ำใจตอบแทนจากชาวบ้านคนหนึ่งแล้วกันขอรับ"

ว่าแล้วก็สั่งให้ลูกจ้างไปตัดกระดาษเหมาเปียนมาให้ปึกหนึ่ง

เมื่อจัดเตรียมของทุกอย่างเรียบร้อย จ้าวเช่อก็รับมาแล้วเอ่ยขอบคุณหลงจู๊

หลงจู๊ร้านหนังสือยิ้มพลางกล่าวว่า "คุณชายจ้าว ค่อย ๆ เดินนะขอรับ"

ก่อนจะสั่งให้ลูกจ้างเดินไปส่งพวกเขาที่หน้าประตู

ครั้นส่งทั้งสองพ้นประตูร้าน ลูกจ้างคนนั้นก็เกาหัวด้วยความกระดากอาย

"คุณ คุณชายจ้าว เมื่อครู่ข้าเสียมารยาทไปแล้ว"

จ้าวเช่อพยักหน้าเรียบเฉยแล้วกล่าว "ขอตัว"

พูดจบ

เขาก็จูงมือซูฉ่ายเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังเดินจากไป

ลูกจ้างมองตามแผ่นหลังของพวกเขาแล้วตบปากตัวเองเบา ๆ ทีหนึ่ง

"ทั้งที่รู้สึกแต่แรกแล้วว่าเขามีสง่าราศีไม่ธรรมดา ไฉนยังไปทำเสียมารยาทใส่อีกนะ?"

ยามนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า จ้าวเช่อกำลังเป็นที่จับตามองไปทั่วทั้งเมืองเพียงใด

หากผ่านพ้นภัยพิบัติไปได้ คงได้รับรางวัลชมเชยจากที่ว่าการอำเภอเป็นแน่

ลูกจ้างนึกด่าตัวเองในใจว่าช่างตาถั่วสิ้นดี

ทั้งที่มองออกแต่แรกว่าสง่าราศีของอีกฝ่ายไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไป แต่กลับเอาการแต่งกายมาตัดสินคนเสียได้

......

จ้าวเช่อพาซูฉ่ายเอ๋อร์เดินย้อนกลับไปทางเดิม

ตั้งใจจะไปหารถวัวแถวประตูเมือง นั่งตรงไปยังเตาเผาเครื่องเคลือบดินเผานอกชานเมืองทิศตะวันตก

เมื่อทั้งสองเดินกลับมาถึงถนนใหญ่

พอเห็นว่าตำราที่สามีซื้อมาล้ำค่าถึงเพียงนี้ ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ไม่ยอมให้เขาจูงมืออีกต่อไป

นางเอาแต่เดินขนาบข้างฝั่งที่เขาถือห่อตำรา คอยระแวดระวังไม่ให้ผู้ใดเดินมาชนมันเข้า

จ้าวเช่อเอ่ยปนขำ "ตำราไม่ได้บุบสลายง่ายขนาดนั้นเสียหน่อย"

พูดพลาง

เขาก็ดึงแม่หนูน้อยกลับมาเคียงข้างอีกครั้งโดยไม่รอให้นางทันได้ปฏิเสธ

มือหนึ่งจูงแม่หนูน้อยไว้ ส่วนอีกมือก็ถือห่อตำรา

ลังใส่ตำราด้านหลังอัดแน่นไปด้วยปุยฝ้ายและพับผ้าที่เพิ่งซื้อมา

แม้แต่จ้าวเช่อเองยังอดขำไม่ได้

ดูเหมือนตั้งแต่ข้ามภพมา ลังใส่ตำราใบนี้จะเคยใส่สารพัดสิ่งมาหมดแล้ว

มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เคยได้แตะ นั่นก็คือตำรา...

ระหว่างที่กำลังคิดเพลินๆ

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากตรอกข้างทาง

"นายท่านทั้งสอง สนใจของโบร..."

จ้าวเช่อปรายตามองไป

ชายวัยกลางคนผู้นี้ไม่ใช่คนเดียวกับที่ขายของโบราณเมื่อครู่

แต่กล่องไม้ที่เขาถือไว้ในมือกลับเหมือนกับกล่องที่ขายให้ติงเหวินเซวียนไม่มีผิดเพี้ยน

พอเห็นว่าจ้าวเช่อสวมชุดต้วนต่าผ้าหยาบ อีกฝ่ายก็สบถพึมพำอย่างหัวเสีย "เห็นนังหนูน้อยแต่งตัวดี นึกว่าจะเป็นคนมีอันจะกินเสียอีก..."

พูดจบก็ปั้นหน้านิ่งแล้วเดินหน้าต่อไป

จ้าวเช่อหรี่ตามองตามหลังเขา แววตาไหววูบ

ซูฉ่ายเอ๋อร์เองก็จำได้ จึงกระซิบเสียงเบา "ท่านพี่ เขากับคนเมื่อครู่อยู่พวกเดียวกันหรือไม่เจ้าคะ?"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ช่างเถอะ ไปกันเถอะ"

เรื่องพรรค์นี้ยังไม่ถึงคราวที่ชาวบ้านอย่างเขาจะต้องออกโรงผดุงความยุติธรรม

อีกอย่าง ผู้เสียหายก็ไม่ใช่ตัวเขา

ยิ่งไปกว่านั้น คนพวกนี้มักทำกันเป็นขบวนการ

มีทั้งชายวัยกลางคนเมื่อครู่และคนผู้นี้

คาดว่าในมุมมืดคงมีคนอื่นคอยดูต้นทางอยู่อีกเป็นแน่

หากไม่มีเรื่องอันใด จ้าวเช่อก็ไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยน

อย่างไรเสียติงเหวินเซวียนก็ซื้อไปแล้ว ซ้ำยังบอกว่าจะนำไปมอบให้หลิวซิ่วไฉผู้เป็นอาจารย์

หากทั้งสองพอจะมีสายตาอยู่บ้าง ก็น่าจะมองออกกระมังว่าของโบราณในมือนั้นเป็นของปลอม?

ถึงตอนนั้นหากให้ท่านซิ่วไฉออกหน้า ย่อมมีน้ำหนักน่าเชื่อถือกว่าชาวบ้านอย่างเขาเป็นไหน ๆ มิใช่หรือ

จ้าวเช่อส่ายหน้า สลัดความคิดนี้ทิ้งไป

ก่อนจะพาซูฉ่ายเอ๋อร์เดินมาจนถึงประตูเมือง

พอเช่าเกวียนวัวได้หนึ่งเล่ม ก็มุ่งหน้าตรงไปยังเตาเผาเครื่องเคลือบนอกชานเมืองทิศตะวันตกทันที

หลงจู๊ร้านของชำผู้นั้นพูดไม่ผิดแม้แต่น้อย

พอจ้าวเช่อเอ่ยนามของอีกฝ่ายออกไป ก็ได้รับการต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีจริง ๆ

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ตามมาด้วยนั่งลงอยู่ข้างกายเขา

ภายในห้องรับรองแห่งนี้จัดวางเครื่องเคลือบดินเผาและถ้วยชามใบใหม่เอี่ยมไว้เต็มไปหมด

ซูฉ่ายเอ๋อร์ลอบกวาดตามองอย่างนึกอยากรู้อยากเห็น

คนงานยกน้ำชาเข้ามาเสิร์ฟ พลางกล่าวกับจ้าวเช่อว่า "คุณชายโปรดรอสักครู่ ผู้ดูแลของพวกเรากำลังมาขอรับ"

ขณะที่คนงานผู้นี้เตรียมจะถอยออกไป ก็เห็นซูฉ่ายเอ๋อร์ปรายตามองมาทางเครื่องเคลือบฝั่งตนพอดี

เพียงแต่พอนางเห็นตนเข้า ก็รีบดึงสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว

คนงานรู้สึกคล้ายกับเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง

พลันคิดจะเพ่งมองดูอีกครา

จ้าวเช่อก็ส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมาเบา ๆ เสียก่อน

คนงานจึงได้สติกลับมา

นึกขึ้นได้ว่าตนกำลังเสียมารยาทจ้องมองฮูหยินของผู้อื่นเข้าแล้ว

เขารีบก้มหน้าขออภัย "ขออภัยด้วยขอรับ ข้าจะรีบไปดูเดี๋ยวนี้ว่าผู้ดูแลจะมาถึงเมื่อใด"

กล่าวจบก็รีบถอยออกจากห้องรับรองไปทันที

ซูฉ่ายเอ๋อร์หันไปมองจ้าวเช่อที่อยู่ข้างกาย แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านพี่ ดวงตาของข้า..."

เมื่อครู่นางเผลอตัวประมาทไปหน่อย

หากมีผู้ใดล่วงรู้เรื่องดวงตาของนางเข้า อาจนำพาความเดือดร้อนมาสู่ท่านพี่ได้

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ไม่เป็นไรหรอก"

"ต่อให้มีคนเห็นเข้า ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว"

ถึงอย่างไร แค่แม่ตัวน้อยคนนี้ เขาย่อมปกป้องได้อยู่แล้ว

ซูฉ่ายเอ๋อร์เม้มปาก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มจนเห็นลักยิ้มเล็ก ๆ

นางกล่าวว่า "ท่านพี่ดียิ่งนัก..."

ทั้งสองกำลังกระซิบกระซาบพูดคุยกันเบา ๆ

ผู้ดูแลเตาเผาเครื่องเคลือบก็เคาะประตูหนึ่งที แล้วผลักประตูเดินเข้ามาทันที

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องรับรอง เขาก็ขยับจมูกสูดดมฟุดฟิด

รู้สึกราวกับว่าในอากาศมีกลิ่นอายบางอย่างที่ไม่ธรรมดา

เมื่อเห็นสามีภรรยาคู่น้อยนั่งชิดติดกันตรงหน้า ผู้ดูแลก็รีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที "คุณชายท่านนี้ ไม่ทราบว่ามาด้วยตนเองเช่นนี้ ต้องการสั่งทำสิ่งใดหรือ"

จ้าวเช่อจึงบอกความต้องการเรื่องท่อเครื่องเคลือบให้เขาฟัง

พอผู้ดูแลฟังเขาพูดจบ ก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย "ท่อเครื่องเคลือบหรือ"

ท่อดินเผาที่ใช้เป็นท่อระบายน้ำนั้น เขาเคยได้ยินมาบ้าง

แต่ท่อเครื่องเคลือบ เพิ่งจะเคยเห็นคนคิดนำไปใช้เป็นครั้งแรกจริง ๆ

ตระกูลใหญ่โตเหล่านั้น อย่างมากก็แค่ฝังเศษกระเบื้องเคลือบไว้ตามทางระบายน้ำเท่านั้น

จ้าวเช่อเห็นท่าทีของผู้ดูแลก็พอจะเดาออกว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจผิดไปไกล

จึงรีบอธิบายว่า "ไม่ใช่ท่อใหญ่ขนาดนั้นหรอก"

"หนาราวๆ ท่อนแขน ใช้สำหรับชักน้ำ"

จ้าวเช่อยังได้บอกโครงสร้างตรงรอยต่อให้ผู้ดูแลฟังอีกด้วย

ผู้ดูแลฟังแล้วก็เดาะลิ้นพลางว่า "ข้าเพิ่งเคยได้ยินว่ามีคนสั่งทำเครื่องเคลือบแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ"

"ทำน่ะทำได้อยู่"

"แต่พวกเราต้องขึ้นแม่พิมพ์ใหม่ เงินมัดจำจึงอาจต้องวางมากหน่อย"

จ้าวเช่อไม่มีข้อขัดข้องอยู่แล้ว

เขาลงนามทำสัญญาและจ่ายเงินมัดจำไปทันที

ครั้นผู้ดูแลเห็นชื่อที่จ้าวเช่อลงนามไว้ ก็อดมองชายหนุ่มผู้มีสีหน้าสุขุมเยือกเย็นและเอ่ยปากอย่างเนิบนาบผู้นี้ด้วยความประหลาดใจไม่ได้

ที่แท้เขาก็คือจ้าวเช่อนี่เอง...

พอได้ยินว่าจ้าวเช่อยังต้องไปสั่งกระเบื้องมุงหลังคากับอิฐเขียวที่เตาเผาอิฐในละแวกใกล้เคียงอีก

ผู้ดูแลจึงเดินออกมาส่งจ้าวเช่อทั้งสองคนถึงหน้าประตูด้วยตนเอง

จากนั้นเขาก็กุมมือคารวะจ้าวเช่อ

"ที่แท้ท่านก็คือจ้าวเช่อนี่เอง"

จ้าวเช่อประสานมือคารวะตอบเช่นกัน

"ขอบคุณหลงจู๊ที่ให้การต้อนรับ ขอตัวลา"

ผู้ดูแลมองเขาจูงมือน้อยของหญิงสาว พานางเดินไปยังเกวียนวัวที่จอดอยู่ด้านข้าง

พลางคิดในใจว่า จ้าวฮูหยินผู้นี้แม้จะดูผอมบางไปบ้าง ทั้งยังขี้อายอยู่สักหน่อย

แต่ดูจากรูปร่างหน้าตาก็นับว่างดงามทีเดียว

เพียงแต่ขาของแม่นางน้อยผู้นี้ แม้จะพยายามก้าวเดินให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด

ก็ยังดูไม่ค่อยสะดวกอยู่ดี

ผู้ดูแลจึงรีบเบือนสายตากลับมาทันที

"ด้วยสง่าราศีอย่างคุณชายจ้าวผู้นี้ คงไม่มีทางแต่งสตรีขาไม่ดีมาเป็นภรรยาแน่"

"สงสัยเมื่อครู่คงนั่งนานเกินไปกระมัง..."