ตอนที่ 99 ดาวเด่นคืออะไร

"ดาวเด่นคืออะไร?"

เมื่อได้ยินคำถามไร้เดียงสาของแม่หนูน้อย จ้าวเช่อก็ถึงกับนิ่งเงียบไปอย่างหาได้ยาก

ซูฉ่ายเอ๋อร์กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ

จ้าวเช่อจึงยอมเอ่ยบอกตามตรง "ดาวเด่น..."

"ก็คือแม่นางที่งดงามที่สุดในหอนางโลม..."

ซูฉ่ายเอ๋อร์พึมพำ "หอนางโลมหรือ?"

เมื่อเห็นท่าทางครุ่นคิดของซูฉ่ายเอ๋อร์ จ้าวเช่อก็ไม่รู้เพราะเหตุใดตนถึงได้รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย

มันให้ความรู้สึกประหลาด คล้ายสามีแอบหนีเที่ยวแล้วถูกภรรยาจับได้คาหนังคาเขา

เขากระแอมเบา ๆ ทีหนึ่งแล้วอธิบายต่อ "คือว่า... ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าเรียนหนังสืออยู่ในเมือง คุณชายจ้าวกับคุณชายติงมักจะพาข้าไปที่หอนางโลม"

"ในนั้นมีดาวเด่นอยู่คนหนึ่ง ได้ยินว่าหน้าตาสะสวยทีเดียว"

"แล้วก็... ภายหลังเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นที่นั่น ข้าก็เลยถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา"

สิ้นคำอธิบายของจ้าวเช่อ คิ้วของแม่หนูน้อยก็ขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม

"เพราะหอนางโลมแห่งนั้นหรือเจ้าคะ ท่านพี่ถึงถูกท่านอาจารย์ไล่ออกมา?"

จ้าวเช่อพยักหน้าพลางเอ่ย "ใช่ ที่นั่นแหละ!"

"เอาเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ต่อไปข้าจะไม่ไปเหยียบที่พรรค์นั้นอีก"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินคำรับรองของสามี แต่ในใจยังคงกังวลอยู่บ้าง

นางจึงเอ่ยเสียงเบา "เช่นนั้นวันหน้าหากท่านพี่เจอคุณชายจ้าวกับคุณชายติง ก็อยู่ให้ห่าง ๆ ไว้เถิดเจ้าค่ะ"

"แล้วก็หอนางโลมนั่น วันหลังพวกเราอย่าเดินผ่านแถวนั้นอีกเลยนะเจ้าคะ"

แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเหตุใดสามีถึงถูกไล่ออกมา

แต่ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็รู้ดีว่า สองคนนั้นต้องไม่ใช่คนดีแน่

สามีถึงได้เกลียดขี้หน้าพวกเขานัก

หอนางโลมนั่นก็ไม่ใช่สถานที่ที่ดีเด่อะไรด้วย

จ้าวเช่อได้ยินคำพูดของนางก็แย้มยิ้มพลางเอ่ย "ได้ วันหน้าข้าจะอยู่ให้ห่างไว้"

"จะไม่ไปข้องแวะกับพวกเขาอีก"

เขาพูดพลางแกว่งมือที่กุมกันไว้เบา ๆ

"ไปกันเถอะ รีบไปซื้อของให้เรียบร้อย ยังต้องไปสั่งท่อดินเผากับพวกแผ่นกระเบื้องที่ฝั่งตะวันตกของเมืองอีก"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้า ยอมให้สามีจูงเดินตามไปแต่โดยดี

ทว่า...

หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งหอนางโลม...

ซูฉ่ายเอ๋อร์หลุบตาลง นึกน้อยเนื้อต่ำใจอยู่บ้าง... ที่แท้สตรีที่สามีชอบก็งดงามปานนั้นสินะ...

ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้ตัวว่าตนเองผอมกะหร่องกว่าคนรุ่นราวคราวเดียวกัน นางจึงก้มมองรูปร่างเล็กแกร็นของตนด้วยความหม่นหมอง

ดาวเด่นผู้นั้น ทรวดทรงองค์เอวคงจะงดงามมากเป็นแน่

แม่หนูน้อยไม่เอ่ยปาก คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างเงียบ ๆ

จ้าวเช่อเองก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

ยังดีที่ภรรยาตัวน้อยของเขาว่าง่าย ไม่ชอบซักไซ้ไล่เลียงจนถึงที่สุด

ซ้ำพอเขาพูดเรื่องถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา บนใบหน้าของซูฉ่ายเอ๋อร์ก็เผยความสงสารเห็นใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

จ้าวเช่ออดชื่นชมไหวพริบและการแก้ต่างของตัวเองในใจไม่ได้

อย่างไรเสียเรื่องพรรค์นั้นก็เป็นฝีมือของเจ้าของร่างเดิมทั้งสิ้น

หาได้เกี่ยวข้องกับจ้าวเช่อผู้นี้แม้แต่ครึ่งอีแปะ

ดังนั้นเมื่อจ้าวเช่อพูดถึงประวัติอันด่างพร้อยในอดีตเหล่านั้น เขาจึงไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย

...

ทั้งสองเดินมาถึงร้านหนังสือซานเจิ้ง

กว่าซูฉ่ายเอ๋อร์จะได้สติ นางก็มายืนอยู่ท่ามกลางดงตำราเสียแล้ว

นางรู้สึกประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

กลัวว่าจะทำตำราล้ำค่าเหล่านี้เปรอะเปื้อน

ภายในร้านแทบไม่มีลูกค้า

แม้แต่ตรงโต๊ะคิดเงินก็ยังไร้เงาหลงจู๊

จ้าวเช่อยิ้มพลางตบหลังนางเบา ๆ

"ไม่เป็นไร พวกเรายืนรอตรงนี้แหละ เดี๋ยวข้าเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาเอง"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้ารับ พลางขยับไปยืนอยู่ด้านหลังเขาด้วยความประหม่า

ไม่กล้าแม้แต่จะเหลียวมองไปรอบตัว

จ้าวเช่อส่งเสียงเรียกเด็กรับใช้ในร้าน

เด็กรับใช้กวาดตามอง แม้ชายหนุ่มตรงหน้าจะมีท่วงท่าสง่างามไม่ธรรมดา แต่กลับสวมเพียงชุดต้วนต่า

ซ้ำเนื้อผ้ายังเป็นแค่ผ้าหยาบ ๆ เท่านั้น

ท่าทีจึงออกไปทางเย็นชา ไม่กระตือรือร้นเท่าใดนัก

"นายท่านท่านนี้ ต้องการซื้อสิ่งใดหรือ?"

จ้าวเช่อเอ่ย "รบกวนหยิบตำราคำนวณทั้งหมดในร้านของพวกเจ้ามาให้ข้าดูหน่อย"

"ตำราคำนวณหรือ?" เด็กรับใช้เพิ่งเคยได้ยินคนบอกให้หยิบตำราคำนวณมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก จึงอดแปลกใจไม่ได้

จ้าวเช่อพยักหน้าพลางเอ่ย "ถูกต้อง"

เด็กรับใช้กวาดตามองจ้าวเช่อตั้งแต่หัวจรดเท้า ลอบคิดในใจว่า คนผู้นี้จะมีปัญญาซื้อหรือ?

ถ้าไม่มีปัญญาซื้อ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรงไปรื้อค้นออกมาให้มากมาย

คิดได้เช่นนั้นจึงเอ่ยว่า "ได้ เช่นนั้นพวกท่านสองคนรอสักประเดี๋ยว"

พูดจบ

ก็เดินไปมุมห้อง รื้อเอาตำรา "เก้าบทว่าด้วยศาสตร์คำนวณ" ออกมาเล่มหนึ่งอย่างขอไปที

แล้วถือมายื่นส่งให้ตรงหน้าจ้าวเช่อ

"นี่"

จ้าวเช่อรับมา กำลังจะเปิดดู

เด็กรับใช้ผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นอีก "เปิดดูระวังๆ หน่อยเล่า หากเสียหายขึ้นมา ต้องจ่ายเงินชดใช้นะขอรับ"

มือที่กำลังพลิกหน้าตำราของจ้าวเช่อชะงักไปเล็กน้อย

เขาปรายตามองเด็กรับใช้แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าพลิกดูตำราในมือต่อ

"เก้าบทว่าด้วยศาสตร์คำนวณ" นับเป็นเล่มที่สำคัญที่สุดในบรรดาคัมภีร์คำนวณทั้งสิบเล่ม

ทั้งยังรวบรวมแก่นวิชาความรู้ส่วนใหญ่เอาไว้แทบทั้งหมด

แต่เพราะเขียนขึ้นตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม เนื้อหาจึงยังไม่ครอบคลุมครบถ้วนนัก

จ้าวเช่อเอ่ยถาม "ยังมีตำราคำนวณเล่มอื่นอีกหรือไม่"

เด็กรับใช้เห็นว่าเขาทำท่าจะซื้อจริง ๆ ก็อดพึมพำไม่ได้ "ตอนนี้ยังมีคนซื้อตำราคำนวณพวกนี้อยู่อีกหรือนี่"

เขาจำได้แค่ว่า "เก้าบทว่าด้วยศาสตร์คำนวณ" วางอยู่ตรงมุมนั้น

ส่วนเล่มอื่น ๆ ด้วยความที่ไม่รู้หนังสือ เขาจึงไม่แน่ใจนัก

พอได้ยินจ้าวเช่อบอกว่าต้องการ เขาจึงได้แต่กล่าว "ข้าไปเรียกหลงจู๊ออกมาถามดูแล้วกันว่ายังมีอีกหรือไม่"

เด็กรับใช้หันไปทางห้องด้านในพลางตะโกนเรียกเสียงดัง

เพียงครู่เดียว หลงจู๊ประจำร้านหนังสือก็เดินออกมา

เด็กรับใช้ชิงกล่าวทันที "หลงจู๊ ชาวนาผู้นี้บอกว่าจะซื้อตำราคำนวณขอรับ"

หลงจู๊ได้ยินเช่นนั้นก็มองมาด้วยความประหลาดใจ

ทันใดนั้น

แววตาก็พลันเป็นประกาย รีบเดินเลี่ยงเด็กรับใช้ตรงรี่เข้ามาทันที

"ท่านคือ...จ้าวเช่อ คุณชายจ้าว!"

หลงจู๊ผู้นี้คือคนที่จ่ายเงินค่าน้ำหมึกให้จ้าวเช่อในวันที่เขาเขียนปริศนาโคมไฟ

ช่วงนี้เรื่องราวของจ้าวเช่อยังคงเป็นหัวข้อสนทนาของผู้คนไปทั่วทั้งเมือง

พอเห็นว่าเป็นจ้าวเช่อ เขาจึงรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับขับสู้ทันที

"วันนี้คุณชายจ้าวมาถึงร้านหนังสือ อยากจะซื้อสิ่งใดหรือ"

จ้าวเช่อพยักหน้าให้หลงจู๊เล็กน้อย

"คารวะหลงจู๊ วันนี้ข้าอยากจะซื้อตำราคำนวณสักสองสามเล่ม"

"ตำราคำนวณหรือ"

หลงจู๊ชะงักไปเล็กน้อย

แต่ก็ดึงสติตนเองกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

"คุณชายจ้าวสนใจตำราคำนวณด้วยหรือนี่ ช่างรอบรู้กว้างขวางโดยแท้"

"มิน่าเล่า แผนการที่ท่านเสนอในวันนั้นจึงจัดการได้ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ"

หลงจู๊พูดจบก็หันไปสั่งเด็กรับใช้ที่ยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ "ในลิ้นชักตรงมุมห้องมีตำราอยู่กลุ่มหนึ่ง"

"ไปหยิบมาให้คุณชายจ้าว"

เด็กรับใช้จำต้องเดินไปค้นหาตำราด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ใครจะคิดว่าชายผู้นี้คือจ้าวเช่อที่ผู้คนทั่วทั้งเมืองต่างพากันพูดถึงในช่วงหลายวันมานี้

เมื่อครู่ตนเห็นจ้าวเช่อสวมชุดต้วนต่าเหมือนชาวไร่ชาวนา จึงเผลอแสดงท่าทีรำคาญใจออกไป

ตอนนี้นึกอยากย้อนเวลากลับไปต้อนรับขับสู้อีกฝ่ายให้ดีเสียจริง

พอนำตำราพวกนั้นออกมาจนครบ เด็กรับใช้ก็ถอยไปยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้าง ไม่กล้าส่งเสียงอีก

จ้าวเช่อกวาดสายตามองดู

นอกจากตำราคำนวณบางเล่มที่พอรู้จักแล้ว ยังมีอีกเล่มหนึ่งที่จ้าวเช่อไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

ดูจากยุคสมัยที่ประพันธ์ขึ้น ก็นับว่าเป็นตำราที่ค่อนข้างใหม่อยู่ทีเดียว

ตำราเหล่านี้มีทั้งหมดหกเล่ม

หลงจู๊เอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ "คุณชายจ้าว ท่านจะซื้อทั้งหมดเลยหรือ"

จ้าวเช่อพยักหน้า

"เอาทั้งหมดนี่แหละ"

หากคิดจะเรียบเรียงขึ้นมาใหม่ เขาก็จำเป็นต้องคัดสรรเนื้อหามากมายจากตำราเหล่านี้

เพื่อนำมาผสานเข้ากับความรู้ที่เคยร่ำเรียนมาจากยุคปัจจุบัน

ตำราคำนวณพวกนี้จึงขาดไปไม่ได้เลยแม้แต่เล่มเดียว

หลงจู๊ได้ยินดังนั้นก็ไม่รอช้า

รีบคิดเงินให้เขาทันที

"หกเล่ม ปัดเศษอีแปะทิ้งไป ทั้งหมดเป็นเงินสองตำลึงสี่เฉียน"

พอได้ยินราคา มือของจ้าวเช่อก็ถึงกับกระตุก

มิน่าเล่าคนโบราณถึงได้กล่าวไว้ว่า "ในตำรามีเรือนทองคำ"

นี่ไม่ใช่แค่มีทองคำซ่อนอยู่ในตำราแล้ว แต่ตัวตำราเองนี่แหละคือทองคำชัด ๆ!