ตอนที่ 98 คำถามเสี่ยงตายหรือนี่

เดิมทีเรื่องที่จ้าวเช่อช่วยไว้คราวนี้ ติงเหวินเซวียนก็คิดจะใช้เป็นโอกาสปรับความสัมพันธ์ให้ดีขึ้นอยู่บ้าง

แต่เมื่อเห็นสีหน้าของจ้าวเช่อเรียบเฉย เขาก็ไม่อยากเอาหน้าอุ่นๆ ไปแนบก้นเย็นๆ อีกต่อไป

แม้ช่วงนี้จ้าวเช่อจะเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดัง ทั้งเรื่องฉาวโฉ่ในอดีตก็ดูเหมือนจะเริ่มลบเลือนไปบ้างแล้ว

ถึงอย่างไรคนบ้านนอกคอกนาพรรค์นี้ ก็ไม่คู่ควรให้เขาลดตัวลงไปเกลือกกลั้วอยู่ดี

"ไม่รู้จักดีชั่ว..."

ติงเหวินเซวียนพึมพำจบก็เอ่ยตัดบท "คุณชายเช่นข้าขอตัวก่อน"

ตอนเดินเฉียดผ่านข้างกายจ้าวเช่อ เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าด้านหลังยังมีแม่นางน้อยแอบอยู่คนหนึ่ง

ทั้งสองยืนแนบชิดกันมาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา

ติงเหวินเซวียนนึกในใจ มิน่าเล่าจ้าวเช่อถึงไม่หวั่นไหว

ที่แท้ไม่ได้เจอกันพักเดียว อีกฝ่ายก็แต่งงานมีภรรยาเสียแล้ว

แต่ดูแม่นางน้อยผู้นี้สิ ทั้งผอมทั้งตัวกะเปี๊ยก

จะไปสู้แม่นางชุยแห่งหอจุ้ยเซียงได้อย่างไร?

จ้าวเช่อผู้นี้ไม่เพียงแต่งงานมีภรรยาแล้ว แม้แต่รสนิยมก็ยังเปลี่ยนไปอีกด้วย

ติงเหวินเซวียนเดาะลิ้น ก่อนจะเดินจากไปด้วยความรู้สึกกร่อยๆ อยู่บ้าง

พอติงเหวินเซวียนไปแล้ว อู๋เสวียหลี่ที่อยู่ด้านข้างก็มองดูจ้าวเช่อทั้งสองคน

พอนึกถึงเรื่องดาวเด่นที่ติงเหวินเซวียนเพิ่งเอ่ยถึง เขาก็รู้สึกว่าตนเองสมควรไปได้แล้วเช่นกัน

พ่อค้าของโบราณวัยกลางคนคนนั้น ถือเงินสิบกว่าตำลึงที่เพิ่งได้มาพลางเอ่ยอย่างเบิกบานใจ "หากคุณชายท่านนี้ไม่ต้องการของโบราณจากบ้านข้างๆ ข้าแล้ว เช่นนั้นข้าก็ขอตัวก่อน"

อู๋เสวียหลี่รีบโบกไม้โบกมือ "ไม่เอาแล้ว ไม่เอาแล้ว"

จากนั้นจึงหันไปเอ่ยกับจ้าวเช่อที่กำลังจะเดินจากไป "คุณชายจ้าว ช้าก่อนขอรับ"

จ้าวเช่อหันมองเขาอย่างนึกสงสัย

อู๋เสวียหลี่เกาศีรษะอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง

"ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่าคุณชายจ้าวถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา อาจารย์ของท่านคือหลิวซิ่วไฉใช่หรือไม่?"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ

เรื่องราวของเขา หากเป็นก่อนหน้านี้คงเล่าลือกันเพียงในวงแคบๆ เท่านั้น

ถึงตอนนี้คนทั้งเมืองคงรู้กันหมดแล้ว

จึงไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังอีก

อู๋เสวียหลี่ลองหยั่งเชิงถาม "คุณชายจ้าว ท่านหาอาจารย์ท่านใหม่ได้หรือยัง?"

จ้าวเช่อเห็นสีหน้าเขาก็พอเดาออกว่าอีกฝ่ายคิดจะพูดอะไร

คิดจะแนะนำอาจารย์ให้ตนงั้นหรือ?

เมื่อครู่ได้ยินอู๋เสวียหลี่บอกว่าอาจารย์ของเขาคือหลี่ซิ่วไฉ

หรือว่าจะเป็นท่านซิ่วไฉที่ช่วยพูดแทนตนหน้าจวนสกุลจ้าวในวันนั้น?

หากเป็นท่านซิ่วไฉผู้นั้นจริง จ้าวเช่อย่อมรู้สึกดีด้วยไม่น้อย

จ้าวเช่อตอบ "ตอนนี้ยังไม่มี"

อู๋เสวียหลี่เอ่ยอย่างดีใจ "เช่นนั้น... เช่นนั้นหากคุณชายจ้าวต้องการหาอาจารย์ท่านใหม่ ลองไปหาหลี่ซิ่วไฉอาจารย์ของข้าที่ทางตะวันตกของเมืองดูได้นะ!"

"ท่านมักจะบอกพวกเราเสมอว่า 'การสั่งสอนไม่เลือกชนชั้นวรรณะ'"

"ถึงก่อนหน้านี้คุณชายจ้าวจะมีชื่อเสียงไม่ค่อยดี ก็ไม่เป็นไรเลย!"

ครอบครัวของอู๋เสวียหลี่ แต่เดิมสร้างเนื้อสร้างตัวมาจากการตักถังอุจจาระ

แม้ยามนี้จะเลิกทำไปแล้ว แต่พอพูดถึง ชื่อเสียงก็ยังฟังดูไม่น่าฟังอยู่ดี

พูดง่ายๆ คือ บรรดาอาจารย์ในเมืองพอได้ยินเรื่องครอบครัวเขา ต่างก็ไม่มีใครยอมรับเขาสักคน

ยังนับว่าโชคดีที่ได้พบกับหลี่ซิ่วไฉ อาจารย์คนปัจจุบัน

อีกฝ่ายไม่นึกรังเกียจเขาเลยแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้ อู๋เสวียหลี่จึงถือวิสาสะแนะนำอาจารย์ของตนให้แก่จ้าวเช่อ

แถมหากได้เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับคนอย่างจ้าวเช่อ ตัวเขาก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย

พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวเช่อก็เริ่มสนใจขึ้นมาบ้าง

แต่เรื่องพรรค์นี้ ก่อนจะสำเร็จ ย่อมไม่เหมาะที่จะแพร่งพรายออกไป

เขาจึงพยักหน้าแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณคุณชายอู๋ที่เตือน ข้าจะให้คนทางบ้านช่วยไปสืบดูสักหน่อย"

สืบดูสักหน่อย?

รอยยิ้มบนใบหน้าของอู๋เสวียหลี่พลันชะงักค้างไปวูบหนึ่ง

แต่เพียงพริบตาเดียว เขาก็กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสตามเดิม

"ฮะๆ สืบดูหน่อยก็ดีอยู่แล้ว..."

"แต่ก็ไม่ต้องถึงกับสืบจนละเอียดเกินไปหรอกนะ"

"เรื่องจริงนะ หากเจ้าไป อาจารย์ของพวกเราต้องยินดีรับเจ้าไว้อย่างแน่นอน!"

จ้าวเช่อมองสีหน้าของอีกฝ่าย พลางรู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ

แต่เมื่อนึกถึงท่านซิ่วไฉผู้นั้น ดูท่าทางแล้วก็ไม่น่าใช่คนเลวร้ายอะไร

คงไม่มีปัญหาอันใดกระมัง

จ้าวเช่อจึงเอ่ยขอบคุณอู๋เสวียหลี่อีกครั้ง

อู๋เสวียหลี่เห็นว่าตนดึงเวลาของจ้าวเช่อมาไม่น้อยแล้ว จึงไม่กล้ารั้งเขาคุยต่ออีก

"คุณชายจ้าว เช่นนั้นข้าขอตัวลา"

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนหันไปกล่าวกับซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเช่อ "จ้าวฮูหยิน ไว้พบกันใหม่"

กล่าวจบ

จากนั้นก็เดินจากไปด้วยความรู้สึกยินดีระคนกังวล

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังจ้าวเช่อ พอได้ยินคำพูดของอู๋เสวียหลี่ก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

"จะ...จ้าวฮูหยินหรือ?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ถามอย่างไม่อยากเชื่อหู "ท่านพี่ คุณชายท่านนั้น..."

"เรียกข้าว่าจ้าวฮูหยินหรือ?"

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ย "ก็ใช่น่ะสิ"

เขาเป็นคุณชายจ้าว ภรรยาของเขาก็ต้องเป็นจ้าวฮูหยินมิใช่หรือ?

"ไปกันเถอะ พวกเราไปร้านหนังสือกัน"

พูดจบเขาก็จูงมือซูฉ่ายเอ๋อร์ ชำเลืองมองชายวัยกลางคนที่กำลังชั่งน้ำหนักเงินในมือแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังคงพึมพำคำว่า "จ้าวฮูหยิน" ซ้ำไปซ้ำมาไม่ขาดปาก

รู้สึกเพียงว่าพอเอ่ยสามคำนี้ออกมา หัวใจก็พลันหวานล้ำอย่างบอกไม่ถูก

......

ทั้งสองเดินกลับมาที่ถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังร้านหนังสือต่อ

พอซูฉ่ายเอ๋อร์หายตื่นเต้นดีใจ

ก็นึกถึงของโบราณราคาสูงถึงสิบตำลึงเงินชิ้นนั้นขึ้นมาได้ จึงถอนหายใจพลางกล่าวอย่างเสียดายเงิน "ท่านพี่ ของโบราณนี่แพงจังเลยนะเจ้าคะ!"

"แค่จอกใบเดียว ยังตั้งสิบตำลึงแน่ะ..."

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "ถ้าเป็นของโบราณจริง ราคาย่อมไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่"

"ของโบราณจริงๆ หรือเจ้าคะ?" ซูฉ่ายเอ๋อร์เอียงคอถามอย่างสงสัย

"ท่านพี่จะบอกว่า ของโบราณชิ้นนั้นไม่ใช่ของจริงหรือ?"

จ้าวเช่อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

แม่หนูน้อยดูผิวเผินเหมือนไม่ประสีประสา แต่แท้จริงแล้วกลับจับความหมายในคำพูดของเขาได้ทุกครั้ง

"อืม ของปลอมน่ะ"

จ้าวเช่อกล่าวอย่างมั่นใจ

ซูฉ่ายเอ๋อร์พลันนึกถึงภาพคุณชายติงผู้นั้นที่ถือของโบราณปลอมเดินจากไปด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

เริ่มรู้สึกเสียดายเงินสิบตำลึงนั่นขึ้นมาบ้างแล้ว...

จ้าวเช่อเห็นแม่หนูน้อยเงียบไปทันทีที่ได้ยินตนบอกว่าเป็นของปลอม

จึงเอ่ยถามอย่างนึกสงสัย "เจ้าไม่ถามข้าหน่อยหรือ?"

ซูฉ่ายเอ๋อร์กะพริบตามองเขาตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา

"ต้องถามอะไรหรือเจ้าคะ?"

จ้าวเช่อว่า "ไม่ถามหรือว่า ในเมื่อข้ารู้อยู่แล้วว่าของโบราณชิ้นนั้นเป็นของปลอม แต่เหตุใดจึงไม่ยอมบอกติงเหวินเซวียนผู้นั้น?"

พอได้ยินเช่นนั้น ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ไม่ได้ขมวดคิ้วสงสัยแม้แต่น้อย

นางตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "ท่านพี่ไม่บอกเขา ย่อมต้องมีเหตุผลของท่านพี่อยู่แล้ว"

ท่าทางเช่นนั้นแสดงออกถึงความเชื่อมั่นในตัวสามีอย่างเต็มเปี่ยม

นางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเหลียวมองซ้ายขวารอบด้าน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาจ้าวเช่อ

สายตาคู่นั้น ดูแวบเดียวก็รู้ว่ากำลังจะกระซิบกระซาบกับจ้าวเช่อ

จ้าวเช่อจึงโน้มตัวลงไปหาอย่างเป็นธรรมชาติ

จากนั้นก็ได้ยินแม่หนูน้อยกระซิบเสียงแผ่ว "ท่านพี่ ข้ารู้สึกมาตลอดว่าคุณชายติงผู้นั้นดูไม่ค่อยดีเลย..."

พูดจบก็พลันนึกกลัวขึ้นมาว่าสามีจะมองว่าตนเป็นหญิงปากมาก

จึงรีบร้อนละล่ำละลักอธิบาย "คะ...คือจริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก..."

"ข้ามิได้รู้จักเขา ขะ...ข้าพูดผิดไปเอง..."

จ้าวเช่อเห็นท่าทางลนลานของแม่หนูน้อยก็ยิ้มออกมา พลางลูบศีรษะเล็กๆ ของนาง

"อืม เขาไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นแหละ"

"ข้าเป็นสามีเจ้า มีเรื่องอันใดก็บอกข้าได้อย่างเปิดอก"

พอได้ยินเช่นนั้น ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็พลอยโล่งอก

นางยิ้มจนตาหยีพลางเอ่ยขึ้นว่า "จะบอกท่านพี่ทุกเรื่องเลย!"

จ้าวเช่อลอบเบาใจ แม่หนูน้อยคนนี้นับว่าโตขึ้นมาอีกหน่อยแล้ว

ถึงขั้นรู้จักเอ่ยปากบอกความรู้สึกที่ตนมีต่อผู้อื่นกับเขาด้วยตัวเอง

เขาจูงมือแม่หนูน้อยก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

พลันได้ยินซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยถามขึ้นมาอีก "แล้วท่านพี่ ฮวาขุยหมายความว่าอย่างไรหรือ?"

จ้าวเช่อ "..."

ซวยแล้ว

ดันลืมคำถามชวนหัวขาดข้อนี้ไปเสียสนิท...

-------

วันนี้ติดธุระเยอะมาก อัปเดตได้แค่สองตอน ต้องขออภัยด้วยนะ~~