ตอนที่ 97 พาเจ้าไปหาดาวเด่น

สิ้นคำของจ้าวเช่อ อู๋เสวียหลี่ก็ตวัดสายตามองเขาด้วยความไม่พอใจ

"ข้าเป็นคนจะเอาคนแรกแท้ๆ!"

เมื่อครู่ตอนกำลังเดินอยู่บนถนน เขาก็ถูกคนผู้นี้ดึงตัวมายังปากตรอก

บอกว่าตนมีของโบราณตกทอดประจำตระกูลชิ้นหนึ่ง

เป็นถึงเครื่องใช้ของรองแม่ทัพใต้บัญชามหาแม่ทัพจ้าวทั่วในสมัยราชวงศ์ฉิน!

เพราะมารดาชราที่บ้านล้มป่วย ถึงจำใจกล้ำกลืนน้ำตานำออกมาขาย

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นใด ของโบราณชิ้นนี้ราคายังถูกมากจริงๆ!

จ่ายเงินเพียงสิบตำลึง ก็ได้ของโบราณสมัยราชวงศ์ฉินมาครองหนึ่งชิ้นแล้ว!

อู๋เสวียหลี่ใจสั่นไหวขึ้นมาทันที!

คิดว่าซื้อเก็บไว้พอดี รอถึงช่วงปีใหม่ค่อยนำไปมอบให้ท่านอาจารย์ของตน

นึกไม่ถึงว่าจะถูกติงเหวินเซวียนที่เดินผ่านมาเห็นเข้า

แล้วคิดจะเข้ามาแย่งกับตนเสียดื้อๆ

พอคิดได้เช่นนี้ สีหน้าของอู๋เสวียหลี่ก็ยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

เขาขมวดคิ้วพลางกล่าวกับจ้าวเช่อ "ต่อให้คนผู้นี้จะเป็นสหายของเจ้า เจ้าก็ไม่ควรเข้าข้างเขาโดยไม่แยกแยะถูกผิดเช่นนี้"

สหายรึ?

ทันทีที่สองคำนี้หลุดออกมา

จ้าวเช่อก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ติงเหวินเซวียนเองก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาเหลือบมองจ้าวเช่อที่ยืนอยู่ตรงปากตรอก จังหวะนั้นแม่นางน้อยด้านหลังอีกฝ่ายก็ชะโงกหน้าออกมาพอดี

พอเห็นเขา นางก็รีบผลุบศีรษะกลับไปอย่างรวดเร็ว

ติงเหวินเซวียนไม่ได้ใส่ใจอันใดมากนัก

เพียงรู้สึกว่าจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างตนกับจ้าวเช่อเมื่อไม่นานมานี้

หากจะบอกว่าเป็นสหายกัน ก็ดูจะฝืนไปเสียหน่อย

และคงไม่พอให้จ้าวเช่อออกหน้าช่วยเขาแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงนี้จ้าวเช่อกำลังมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมือง ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องมาคอยประจบประแจงตนเลยสักนิด

ทว่าตอนนี้ชื่อเสียงของจ้าวเช่อดีขึ้นแล้ว หรือว่าอยากให้ตนช่วยเป็นสะพานเชื่อมเพื่อกลับเข้าสำนักศึกษาอีกครั้ง?

ติงเหวินเซวียนยิ่งคิดก็ยิ่งมั่นใจว่าเป็นเช่นนั้น

จึงเอ่ยขึ้นด้วยความยินดีทันทีว่า "จ้าวเช่อ ครั้งนี้เจ้าช่วยข้า ไว้ข้าจะช่วยพูดจาดีๆ กับท่านอาจารย์ให้เอง!"

จ้าวเช่อรึ?

พออู๋เสวียหลี่ได้ยินชื่อนี้จากปากติงเหวินเซวียน แววตาก็พลันเปล่งประกายขึ้นมาทันควัน

คนผู้นี้คือจ้าวเช่อที่ผู้คนกำลังพากันแซ่ซ้องสรรเสริญในช่วงนี้หรือ?

จากนั้นติงเหวินเซวียนก็หันไปพูดกับอู๋เสวียหลี่อย่างวางก้าม "ของโบราณชิ้นนี้ คุณชายอย่างข้าจะเอา!"

คราวนี้อู๋เสวียหลี่กลับไม่มีทีท่าอยากจะแก่งแย่งอีกต่อไป แต่หันไปถามจ้าวเช่อตรงๆ ว่า "ทะ...ท่านคือคุณชายจ้าวเช่อผู้นั้นรึ?"

"คนที่เสนอแผนการเรื่องเสบียงช่วยผู้ประสบภัยคนนั้นใช่หรือไม่?"

เขาพูดพลางเดินเข้ามาใกล้ แล้วประสานมือคารวะจ้าวเช่ออย่างนอบน้อมจริงจัง

"คุณชายจ้าวช่างเปี่ยมความสามารถยิ่งนัก ข้าเป็นศิษย์ของหลี่ซิ่วไฉ นามว่าอู๋เสวียหลี่"

"คุณชายจ้าวเสนอแผนการ ช่วยเหลือราษฎรตาดำๆ ไว้มากมายถึงเพียงนี้ ทำเอาข้าเลื่อมใสยิ่งนัก"

พูดจบก็โยนเรื่องติงเหวินเซวียนทิ้งไปไว้เบื้องหลังทันที

"ในเมื่อผู้นี้เป็นสหายของคุณชายจ้าว เช่นนั้นข้าขอยกให้เขาก็แล้วกัน"

จ้าวเช่อเห็นแววตาเลื่อมใสศรัทธาของอีกฝ่าย ก็นึกอยากจะบอกเหลือเกินว่าตนกับติงเหวินเซวียนมิได้เป็นสหายกัน

แต่เมื่อหันไปเห็นชายวัยกลางคนที่กำลังประคองของโบราณ มองติงเหวินเซวียนด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง

เขาก็จำต้องกลืนคำพูดนั้นกลับลงคอไป

จ้าวเช่อพยักหน้ารับแล้วกล่าวว่า "คุณชายอู๋ช่างมีน้ำใจประเสริฐ"

อู๋เสวียหลี่ได้รับคำชมจากจ้าวเช่อก็ยกมือเกาศีรษะแก้เขิน

"เทียบกับท่านแล้ว ข้าจะนับว่ามีน้ำใจประเสริฐอันใดได้?"

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความยกย่องเทิดทูนจ้าวเช่ออย่างถึงที่สุด

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง พอได้ยินบัณฑิตผู้นี้เอ่ยชมสามีตน ก็กระตุกดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ ด้วยความดีใจ

บัณฑิตผู้นี้ให้ความเคารพสามีของตนมากจริงๆ...

ไม่เพียงแค่นั้น ผู้คนตามท้องถนนพอเอ่ยถึงชื่อสามี ต่างก็พากันชื่นชมทั้งสิ้น

ส่วนติงเหวินเซวียนมองของโบราณที่ถูกประคองมาตรงหน้า สลับกับมองอู๋เสวียหลี่ที่พอบอกจะยอมถอยก็ยอมถอยทันที แล้วหันไปเอาแต่ชวนจ้าวเช่อพูดคุย

ก็อดเดาะลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ไม่ได้

แม้การแย่งชิงของโบราณหนนี้ เขาจะเป็นฝ่ายชนะ

แต่พอเห็นอู๋เสวียหลี่ไม่มีทีท่าขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ซ้ำยังทำท่าราวกับตนได้ทำเรื่องดีงามยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้าดิน

เขาก็รู้สึกว่ามันผิดไปจากภาพที่ตนคิดไว้ไม่น้อย

"คุณชาย ท่านดู..."

ชายวัยกลางคนคนขายมองติงเหวินเซวียนด้วยสีหน้าประจบสอพลอ

ติงเหวินเซวียนเบะปาก ล้วงเงินสิบตำลึงออกมาจากถุงเงิน

"ฮึ ก็เห็นแก่ที่ของโบราณชิ้นนี้ของเจ้าดูเข้าท่าอยู่หรอก คุณชายอย่างข้าถึงได้ยอมซื้อ"

"เอาไป!"

ชายวัยกลางคนผู้นี้ยิ้มแป้นรับเงินไป

พลางยื่นกล่องไม้ในมือส่งให้

ติงเหวินเซวียนรับมาถือไว้ แล้วกวาดตามองสำรวจอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

ชายวัยกลางคนยังหันไปพูดกับอู๋เสวียหลี่ "คุณชายท่านนี้ หากท่านต้องการอีก ข้าช่วยไปถามเพื่อนบ้านข้างๆ ให้ได้นะขอรับว่าสนใจจะขายหรือไม่"

อู๋เสวียหลี่มองของโบราณในมือติงเหวินเซวียนแล้วก็เริ่มใจสั่น อยากได้ขึ้นมาบ้าง

เขากำลังจะอ้าปากตอบตกลง

แต่จ้าวเช่อที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน

"ของบ้านเพื่อนบ้านเจ้า ก็เป็นสมบัติประจำตระกูลด้วยหรือ"

ชายวัยกลางคนไม่มีพิรุธบนสีหน้าแม้แต่น้อย ยิ้มพลางตอบว่า "ใช่แล้วขอรับ"

"ของมีค่าปานนี้ ชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกเราย่อมเก็บรักษาสืบทอดต่อกันมารุ่นสู่รุ่นอยู่แล้ว"

"หากไม่ใช่เพราะที่บ้านมีเรื่องเดือดร้อนเข้าตาจน ใครเล่าจะยอมตัดใจเอาของล้ำค่าเช่นนี้มาแลกเป็นเงินกัน"

พูดจบ

ก็ทอดถอนใจออกมาอีกครา

"เฮ้อ หากข้าไม่มีคนแก่ต้องคอยเลี้ยงดู ไม่มีลูกเด็กเล็กแดงต้องคอยประคับประคอง มีหรือจะยอมขายของตกทอดจากบรรพบุรุษในราคาถูกเยี่ยงนี้!"

ได้ยินคำพูดนี้เข้า ติงเหวินเซวียนก็พลอยรู้สึกสะเทือนใจจนทนดูดายไม่ไหว

เขามองคนทั้งสองตรงหน้า ก่อนจะล้วงเศษเงินออกมาจากถุงอีกก้อนหนึ่ง

"เอาเถอะ คุณชายอย่างข้าเห็นว่าเจ้าลำบากยากแค้นนัก"

"รีบกลับไปเสียเถอะ"

ชายผู้นั้นไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ลาภลอยเช่นนี้อีก จึงรีบรับเงินไปพลางเอ่ยขอบพระคุณยกใหญ่ด้วยความซาบซึ้งใจ

ติงเหวินเซวียนรู้สึกว่าตนเองได้ทำความดีไปอีกเรื่องหนึ่ง จึงเก็บของโบราณชิ้นนั้นไว้ด้วยความเบิกบานใจยิ่ง

เขาเดินวางท่าเข้ามาหาจ้าวเช่อ หมายจะตบไหล่อีกฝ่าย

จ้าวเช่อเพียงเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย

มือที่เงื้อขึ้นจึงฟาดโดนเพียงความว่างเปล่า

ติงเหวินเซวียนเสียหลักเซไปเล็กน้อยกว่าจะทรงตัวอยู่ได้

เขาเบะปาก พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "ยังนับว่าเป็นเพื่อนกันอยู่หรือไม่ แค่ตบไหล่นิดหน่อยจะเป็นไรไป"

"เดิมทียังคิดอยู่ว่า รอให้คุณชายจ้าวออกมาเมื่อไหร่ พวกเราจะพาเจ้าไปหอจุ้ยเซียงเสียหน่อย"

"แม่นางชุยพอได้ยินว่าเจ้าถูกท่านอาจารย์ไล่ออกจากสำนัก ยังพลอยรู้สึกผิดไปตั้งนานเชียวนะ"

"เอาอย่างนี้เป็นไร พรุ่งนี้เจ้าเข้ามาในเมือง ข้าจะไปตามคุณชายจ้าว แล้วพวกเราค่อยไปด้วยกัน"

แม่นางชุยผู้นี้ ก็คือนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอจุ้ยเซียงที่จ้าวเช่อเคยลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

ติงเหวินเซวียนรู้สึกว่าแผนการนี้ของตนช่างแยบยลยิ่งนัก

เรื่องที่แต่ก่อนจ้าวเช่อหลงใหลนางคณิกาอันดับหนึ่งแห่งหอจุ้ยเซียงนั้น ใครๆ ต่างก็รู้กันทั่ว

ขอเพียงตนพาจ้าวเช่อไปที่นั่น ชนจอกร่ำสุรากันสักสองสามจอก

ความขุ่นเคืองเล็กๆ น้อยๆ ก่อนหน้านี้ มิใช่ว่าจะสลายไปอย่างง่ายดายหรอกหรือ

แถมยังถือโอกาสพาคุณชายจ้าวออกมาเที่ยวได้อีก ได้ประโยชน์สองต่อชัดๆ!

สิ้นเสียงติงเหวินเซวียน อู๋เสวียหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หันมองจ้าวเช่อด้วยความประหลาดใจ

หอจุ้ยเซียงหรือ

เขามองเลยไปด้านหลังของจ้าวเช่อ เด็กสาวคนนั้นกำลังเงยหน้ามองตนด้วยแววตาไร้เดียงสา

อู๋เสวียหลี่เผลอถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

ติงเหวินเซวียนยังคงพูดต่อ "เป็นอย่างไรเล่า"

"ถึงตอนนั้น จะให้แม่นางชุยมาปรนนิบัติรินสุราให้เจ้าด้วยตัวเองเลย..."

ติงเหวินเซวียนขยิบตาให้จ้าวเช่ออย่างมีเลศนัย

แต่กลับเห็นจ้าวเช่อมีสีหน้าเรียบเฉย ไร้อาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จ้าวเช่อเอ่ยเรียบๆ "ขอบใจมาก"

"ข้าเป็นแค่ชาวไร่ชาวนาคนหนึ่ง ไม่มีวาสนาจะได้เสพสุขเยี่ยงนั้นหรอก"

ติงเหวินเซวียนเห็นอีกฝ่ายไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย ในใจก็เริ่มสงสัยขึ้นมา

หรือว่าคราวก่อนจ้าวเช่อโมโหจัดจนคิดตกได้จริงๆ แล้วหรืออย่างไรกัน