ตอนที่ 96 คือเจ้าหรือ

จ้าวเช่อพาแม่นางน้อยเดินไป คิดคำนวณในใจไปตลอดทาง

"ต้องไปสั่งทำท่อเครื่องเคลือบดินเผา จากนั้นก็ซื้อตำราสักสองสามเล่ม แล้วค่อยไปซื้อผ้าฝ้ายกับปุยฝ้าย..."

"เจ้าลองดูสิว่ายังมีอะไรต้องซื้ออีกไหม แม่บ้านตัวน้อย!"

แม้จะขวยเขินที่ถูกล้อว่าเป็นแม่บ้านตัวน้อย

แต่นางก็เริ่มทบทวนสิ่งที่ยังขาดตกบกพร่องด้วยสีหน้าจริงจัง

"ผ้าฝ้ายกับปุยฝ้ายต้องซื้อ ต้องซื้อด้ายหลากสี แล้วที่บ้านก็ต้องซื้อน้ำมันถั่วกับน้ำมันงาเพิ่ม..."

พอมองแม่นางน้อยที่ขยับปากเจื้อยแจ้วด้วยสีหน้าจริงจัง จ้าวเช่อก็ทั้งขบขันทั้งเอ็นดู

ตัวแค่นิดเดียว แต่กลับเป็นห่วงเรื่องในบ้านสารพัด

ปกตินางแทบไม่ค่อยเอ่ยปาก แต่ยามนี้พอฟังนางไล่เรียงข้าวของทีละอย่าง

ก็รู้ได้ทันทีว่าแม่นางน้อยใส่ใจเรื่องในบ้านมากเพียงใด

ไม่เช่นนั้น เรื่องหยุมหยิมมากมายขนาดนี้ นางคงจำไม่ได้ขึ้นใจถึงเพียงนี้

"ได้ เช่นนั้นพวกเราฮึดกันหน่อย วันนี้จัดการให้เสร็จทั้งหมด!"

ทั้งคู่แวะร้านขายผ้าเป็นที่แรก

คราวนี้ตอนเลือกซื้อปุยฝ้ายกับผ้า ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่ได้ห้ามปรามอีก

หนำซ้ำยังเอ่ยบอกสีที่ตนต้องการด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

จ้าวเช่อพลันนึกถึงคำพูดที่นางคุยกับชาวบ้านเมื่อเช้า ก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้

แม่นางน้อยมักคิดเสมอว่าต้องเก็บสิ่งดีๆ ไว้ให้เขา ส่วนตัวนางเองอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น

แต่คำทักทายด้วยความหวังดีโดยไม่เจตนาของท่านลุงใหญ่ กลับทำให้แม่นางน้อยผู้ขยันขันแข็งและมัธยัสถ์ผู้นี้เปลี่ยนใจได้อย่างรวดเร็ว

ทั้งหมดนี้...

ล้วนทำไปเพื่อให้ทุกคนรู้ว่าสามีดีต่อนางเพียงใด และเพื่อกู้หน้าให้แก่สามีของนางนั่นเอง

พอออกจากร้านขายผ้า ทั้งสองก็ตรงไปยังร้านขายของชำ

ประจวบเหมาะกับที่ในร้านไม่มีลูกค้า หลงจู๊จึงมองเห็นจ้าวเช่อได้ในทันที

"คุณชายซูมาแล้วหรือ"

คุณ...คุณชายซูหรือ?

ไม่ใช่แค่ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืนอึ้ง แม้แต่จ้าวเช่อเองก็ยังต้องนึกอยู่นานกว่าจะจำได้

ตอนมาขายน้ำตาลคราวก่อน เขาใช้ฐานะคุณชายซูแห่งหมู่บ้านสกุลซูในการติดต่อค้าขายกับร้านของชำ

ส่วนตอนส่งของครั้งล่าสุด ก็เป็นจ้าวเหวินเซิงที่ส่งคนมาช่วยเขานำของมาส่ง

เขาจึงไม่ได้แวะมาร้านของชำแห่งนี้พักใหญ่แล้ว

แต่จ้าวเช่อมีไหวพริบไว รอยยิ้มจึงปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

"หลงจู๊ สบายดีหรือไม่"

หลงจู๊จับจ้องกล่องใส่ตำราของจ้าวเช่อด้วยสายตาเป็นประกาย

การมาคราวนี้ หรือว่าจะเอาน้ำตาลทรายขาวมาส่งให้พวกตนเพิ่มขึ้น?

จ้าวเช่อเห็นสายตาคู่นั้นก็อดขำไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "หลงจู๊ ข้าอยากจะสอบถามเรื่องหนึ่งกับท่านสักหน่อย"

เมื่อหลงจู๊ได้ยินว่าไม่ใช่เรื่องส่งน้ำตาลทรายขาวเพิ่มให้ร้านตน ก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

แต่ก็ยังรีบเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น "อยากสอบถามเรื่องอันใดหรือ"

"มีสิ่งใดที่ข้าน้อยพอจะช่วยได้ ท่านบอกมาได้เลย"

ในฐานะคู่ค้ารายสำคัญของร้าน หากพอช่วยอะไรได้ หลงจู๊ก็ยินดีออกแรงให้อยู่แล้ว

ได้ยินเช่นนั้น จ้าวเช่อก็ไม่เกรงใจ เอ่ยถามไปตรงๆ ทันที "ข้าอยากสอบถามหลงจู๊สักหน่อยว่า ในเมืองเรามีบ้านใดขายเครื่องเคลือบดินเผาบ้าง"

"เครื่องเคลือบดินเผาหรือ"

หลงจู๊ฟังจบก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "เรื่องนี้คุณชายซูถามถูกคนแล้วขอรับ"

"ร้านที่ส่งชามกับจานให้ร้านเล็กๆ ของข้าน้อยทำได้พอดี"

"อยู่ตรงชานเมืองฝั่งทิศตะวันตก ท่านไปสั่งทำได้เลย"

หลงจู๊พูดจบก็บอกชื่อผู้ดูแลของที่นั่นแก่จ้าวเช่อ

ซ้ำยังบอกว่าพอไปถึง ให้อ้างชื่อตนได้เลย ผู้ดูแลคนนั้นจะต้องต้อนรับขับสู้อย่างดีแน่นอน

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ยขอบคุณหลงจู๊

จากนั้นจึงพาแม่นางน้อยเลือกซื้อของที่ต้องการในร้านจนครบครัน

ครั้นคิดเงินเสร็จสรรพ หลงจู๊ก็ยิ้มจนตาหยี เอ่ยปากกับจ้าวเช่ออีกคราว่าอยากให้เขาส่งน้ำตาลทรายขาวเพิ่มให้

จ้าวเช่อจึงตอบกลับไปว่า "ที่บ้านกำลังสร้างเรือนอยู่ รอให้สร้างเสร็จเรียบร้อย ข้าจะเชิญญาติผู้นั้นมา แล้วค่อยคุยเรื่องนี้กับเขา"

หลงจู๊ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ซักไซ้อะไรต่อ

ได้แต่ยิ้มแย้มเดินไปส่งทั้งสองถึงหน้าประตูร้าน

เด็กรับใช้ที่มาส่งของคราวก่อนก็เป็นคนจากเหลาสุราของเฉินหยวนว่าย

จ้าวเช่อผู้นี้คงมีเบื้องหลังไม่ธรรมดาเป็นแน่

อย่างไรเสียตนผูกสัมพันธ์อันดีกับจ้าวเช่อไว้แล้ว ภายภาคหน้าก็ไม่ต้องกลัวว่าจ้าวเช่อมีของแล้วจะไม่ยอมส่งให้ตน

......

สองสามีภรรยาคู่น้อยเดินออกจากร้านของชำ มุ่งหน้าตรงไปยังร้านหนังสือ

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย "ท่านพี่ เหตุใดหลงจู๊ถึงเรียกท่านว่าคุณชายซูล่ะเจ้าคะ"

เมื่อเห็นแววตาใคร่รู้ของแม่นางน้อย จ้าวเช่อจึงลดเสียงลงอธิบาย "ของที่บ้านเราเอามาขายเป็นของหายาก"

"ช่วงนี้อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนจะดีกว่า ตอนนั้นข้าเลยมั่วไปส่งเดชว่าแซ่ซู มาจากหมู่บ้านสกุลซู"

ที่แท้ก็เพื่อความปลอดภัยนี่เอง

ทว่ายามนี้คนทั้งเมืองต่างพากันพูดถึงชื่อสามีของนาง เกรงว่าคงปิดบังได้อีกไม่นานแล้ว

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น คิ้วเรียวงามก็ขมวดมุ่นด้วยความกังวล

"แล้วถ้ามีคนล่วงรู้เข้า จะทำอย่างไรเจ้าคะ"

จ้าวเช่อเอ่ยปลอบ "ไม่ต้องร้อนใจไป"

"รอให้เรื่องเสบียงนี้ผ่านพ้นไปก่อน พอข้าเริ่มมีชื่อเสียง ใครหน้าไหนก็แตะต้องพวกเราไม่ได้ง่ายๆ แล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พยักหน้ารับอย่างเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ

ทว่าเมื่อได้ยินวาจาหนักแน่นมั่นใจของสามี ความกังวลใจของนางก็พลอยคลี่คลายลง

ดูเหมือนว่าไม่ว่าเขาจะเผชิญเรื่องใด ก็มักสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ

ตัวนางเองก็ไม่ควรจะตื่นตูมไปก่อนอยู่เรื่อย...

ทั้งสองจูงมือกันเดินห่างออกมาจากร้านขายของชำได้ราวสองสามคูหา

พลางฟังเสียงผู้คนรอบข้างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ไปตลอดทาง

จ้าวเช่อหูไว ได้ยินเสียงคนสองคนดังแว่วมาจากตรอกด้านข้าง

"คุณชายท่านนี้ ของโบราณชิ้นนี้เป็นของราชวงศ์ฉินจริงๆ นะขอรับ!"

"หากมิใช่เพราะมารดาชราที่บ้านล้มป่วย ข้าไม่มีทางตัดใจเอาออกมาขายแน่!"

"นอกจากราคาจะถูกแล้ว ของโบราณเช่นนี้ ยังคู่ควรกับฐานะอาจารย์ของท่านเป็นที่สุดนะขอรับ!"

"อ้อ? จริงหรือ ให้ข้าดูหน่อยซิ..."

พลันมีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ฟังดูคุ้นหูอยู่บ้าง

"อู๋เสวียหลี่ อย่างอาจารย์เจ้าน่ะหรือ จะคู่ควรกับของดีพรรค์นี้?"

"อีกอย่าง มือที่เคยจับถังอุจจาระอย่างเจ้า มาแตะต้องกล่องไม้นี้ จะไม่ทำให้ของโบราณติดกลิ่นเหม็นไปด้วยหรือไง"

"ของชิ้นนี้ คุณชายอย่างข้าเอาเอง! เอาไปมอบให้หลิวซิ่วไฉอาจารย์ของข้า ถึงจะคู่ควรอย่างแท้จริง!"

จ้าวเช่อชะงักฝีเท้า ชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน

ซูฉ่ายเอ๋อร์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงหยุดเดินตามสามีไปด้วย

จ้าวเช่อเห็นติงเหวินเซวียน คนที่คอยประจบสอพลอคุณชายจ้าวอยู่นอกประตูกำแพงเมืองในวันนั้น

กำลังยืนโต้เถียงกับใครคนหนึ่งอยู่ในตรอก

ข้างกายคนทั้งสอง ยังมีชายอีกคนกำลังประคองกล่องไม้เก่าแก่ใบหนึ่งเอาไว้

ในกล่องไม้ มีของชิ้นหนึ่งรูปร่างคล้ายจอกสุรา

จ้าวเช่อจำติงเหวินเซวียนผู้นี้ได้

ครอบครัวในเมืองของเขาก็นับว่ามีฐานะดี เพียงแต่ยังไม่อาจเทียบกับบ้านเศรษฐีจ้าวได้

คนกลุ่มนี้มีคุณชายจ้าวเป็นหัวโจก

ล้วนเป็นพวกที่ถูกยกย่องว่าเป็น "ผู้มีความสามารถรุ่นเยาว์" ประจำเมือง

เมื่อเห็นทั้งคู่มีปากเสียงกัน ชายผู้ประคองกล่องไม้ก็รีบเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายินดี "คุณชายทั้งสอง อย่าทะเลาะกันเลยขอรับ"

"แม้ของตกทอดประจำตระกูลของข้าจะมีเพียงชิ้นเดียว แต่ดูเหมือนเพื่อนบ้านข้าก็มีอยู่ชิ้นหนึ่งเช่นกัน"

"มิสู้ให้ข้ากลับไปบอกให้เขานำของที่บ้านออกมาขายด้วยดีหรือไม่ขอรับ"

ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าอู๋เสวียหลี่เอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ "ของชิ้นนี้เห็นชัดๆ ว่าข้าถูกใจก่อน ชิ้นต่อไปเขาจะเอาหรือไม่ข้าไม่สน"

แต่ติงเหวินเซวียนไม่ยอม

"ข้าจะเอาชิ้นนี้!"

"ไอ้คนเทถังอุจจาระอย่างเจ้า กล้ามาแย่งของกับคุณชายอย่างข้า เจ้าคู่ควรแล้วหรือ!"

เมื่อได้ยินติงเหวินเซวียนเอาแต่พูดย้ำคำนั้นไม่เลิก อู๋เสวียหลี่ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

"เจ้า..."

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในตรอก

"คุณชายอู๋ ของโบราณชิ้นนี้ มิสู้ยกให้คุณชายติงไปเถิด"

ทั้งสองหันไปมองตามเสียง ติงเหวินเซวียนจึงได้เห็นร่างของจ้าวเช่อ

เขาเอ่ยขึ้นด้วยความแปลกใจ "เป็นเจ้าหรือ"