ตอนที่ 95 ที่แท้จ้าวเช่อก็เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ

จ้าวเช่อได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกันก็อดเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้

ดูท่าพวกพ่อค้าข้าวในอำเภอข้างเคียงจะยืนระยะได้สั้นกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

พลันได้ยินคนข้างๆ เอ่ยขึ้นอีกว่า "นายอำเภอเมืองข้างเคียง ด้านหนึ่งก็ป่าวประกาศว่าเงินบรรเทาทุกข์ของราชสำนักใกล้จะมาถึงแล้ว"

"อีกด้านหนึ่งก็รับซื้อข้าวส่วนหนึ่งไว้ในราคาสูง"

"พอพวกพ่อค้าข้าวได้ยินราคานี้เข้าต่างก็พากันหวั่นไหว"

"รีบเสนอขายข้าวให้ทางการทันที แต่ทางการกลับปฏิเสธทั้งหมด"

"พ่อค้าข้าวพวกนั้นจึงเปลี่ยนเป้าหมาย หันไปเทขายให้พ่อค้าข้าวรายใหญ่อื่นแทน"

"ยังมีพ่อค้าข้าวจากอำเภออื่นอีกบางส่วน พอได้ยินว่าราคาข้าวของสองอำเภอนี้พุ่งสูงเทียมฟ้า ก็กระตือรือร้นขนข้าวมากันยกใหญ่"

"แต่พอข้าวเพิ่งขนมาถึงนอกเมือง ราคาข้าวก็ดิ่งลงมาเหลือแปดสิบอีแปะเสียแล้ว"

ทุกคนเอ่ยพลางหัวเราะร่าขึ้นมาพร้อมกัน

"เช่นนั้นข้าวแปดสิบอีแปะนี้ เขายังจะยอมขายอยู่อีกหรือ?"

"ขายสิ! ทำไมจะไม่ขายล่ะ?"

"อุตส่าห์ดั้นด้นข้ามน้ำข้ามทะเลขนมาตั้งไกล คงไม่ขนกลับไปหรอกกระมัง ได้กำไรสักนิดก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยนี่"

"จึ๊ๆ หัวสมองของจ้าวเช่อผู้นี้ช่างปราดเปรื่องแท้ๆ! แค่วาดวงกลมไม่กี่วงก็แก้ปัญหานี้ได้แล้ว"

"นั่นสิ ครั้งนี้ได้แผนการของจ้าวเช่อแท้ๆ ถึงช่วยชีวิตชาวบ้านไว้ได้นับหมื่นนับแสน นับเป็นมหาบุญกุศลโดยแท้"

"ลองคิดดูสิ ภายหน้าใต้เท้านายอำเภอจะต้องตบรางวัลให้พี่จ้าวอย่างงามแน่นอน"

"ยังมีอีกนะ คฤหาสน์ของเศรษฐีจ้าวน่ะ จนป่านนี้ยังถูกทหารทางการล้อมไว้อยู่เลย"

"ตอนนี้คนในบ้านจ้าวอันหมิงจะเข้าออกที ต้องได้รับอนุญาตจากที่ว่าการอำเภอก่อนทั้งนั้น"

"......"

ได้ยินคำพูดของฝูงชน จ้าวเช่อก็ไม่ได้แปลกใจเท่าใดนัก

เพราะเมื่อเกิดอุทกภัย ทางการระดับจวนซึ่งเป็นต้นสังกัดของอำเภอย่อมมีหน้าที่บรรเทาทุกข์อยู่แล้ว

ยามนี้อาศัยเพียงความร่วมมือของนายอำเภอทั้งสาม ภัยพิบัติก็คลี่คลายลงได้โดยไม่ต้องรอให้ทางจวนยื่นมือเข้ามาช่วยด้วยซ้ำ

นี่ก็นับเป็นผลงานชิ้นโบแดงของใต้เท้าผู้ว่าการจวนเช่นกัน

อย่างไรเสีย ไม่ว่าผลงานใดในระดับอำเภอ ย่อมถือว่าเกิดขึ้นภายใต้การปกครองของทางจวนทั้งสิ้น

แต่พอได้ยินว่าจวนของเศรษฐีจ้าวถึงกับถูกปิดล้อม จ้าวเช่อก็ยังอดแปลกใจไม่ได้

เขาไม่คิดว่าแผนการเพียงข้อเดียวของตน จะทำให้นายอำเภอถึงกับลงมือจัดการเศรษฐีจ้าว

เพราะไม่ว่านายอำเภอที่ไหน หากคิดจะสร้างผลงาน ก็ต้องพึ่งพาคหบดีในท้องถิ่นทั้งสิ้น

ตัวเขาเป็นแค่บัณฑิตที่ถูกขับออกจากสำนักศึกษา แม้แต่เซิงหยวนก็ยังไม่ได้เป็น จะไปมีหน้ามีตาใหญ่โตถึงเพียงนั้นได้อย่างไร

ดูแล้วคงแค่จำกัดการเข้าออกในช่วงนี้ และถือโอกาสปรามคนบ้านนั้นเสียหน่อยเท่านั้น

คงไม่ถึงขั้นทำให้ตระกูลจ้าวต้องเจ็บเข้ากระดูกดำหรอก

กำลังฟังเพลินๆ

เสี่ยวเอ้อร์ทางนั้นก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา

"คุณชายน้อยจ้าว หลงจู๊ใหญ่ของเราเชิญขอรับ"

จ้าวเช่อพยักหน้ารับ แล้วพาซูฉ่ายเอ๋อร์เดินไปยังห้องด้านใน

ตามที่เสี่ยวเอ้อร์บอก คนผู้นี้คือหลงจู๊ใหญ่ของเหลาสุรา และเป็นคนของตระกูลนายท่านเฉิน

ในแต่ละเดือนจะมาตรวจบัญชีที่เหลาสุราสองครั้ง

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องด้านใน

จ้าวเช่อก็พบกับหลงจู๊ใหญ่

จ้าวเช่อประสานมือคารวะเป็นการทักทาย

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างกันรีบทำตามสามี นางย่อกายคารวะลงเช่นกัน

หลงจู๊ใหญ่ผู้นี้มีเคราแพะเป็นกระจุกอยู่ใต้คาง

เมื่อเห็นทั้งสองทำความเคารพ ก็มิได้เอ่ยสิ่งใดให้มากความ

พอชั่งน้ำหนักน้ำตาลทรายขาวเสร็จเรียบร้อย ก็จ่ายเงินสะสางบัญชีให้ทันที

ครั้นถึงตอนจะกลับ

หลงจู๊ใหญ่ปรายตามองจ้าวเช่อแวบหนึ่ง พลางพยักหน้าให้เล็กน้อย

"ค่อยๆ เดินนะ"

จ้าวเช่อพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันหลังพาซูฉ่ายเอ๋อร์เดินลงบันได

พ้นออกมาจากห้องด้านใน

ผู้คนในโถงใหญ่ของเหลาสุรายังคงถกเถียงเรื่องของจ้าวเช่อกันไม่หยุด

จ้าวเช่อจูงมือซูฉ่ายเอ๋อร์เดินออกมา พลันรู้สึกว่ามือที่กุมอยู่ถูกเขย่าเบาๆ

จ้าวเช่อก้มหน้าลง ก็สบเข้ากับดวงตาเป็นประกายระยิบระยับของแม่หนูน้อยบ้านตน ซึ่งเปี่ยมล้นไปด้วยความภาคภูมิใจและความเลื่อมใสศรัทธา

"ทำอะไรน่ะ?"

จ้าวเช่อยื่นมือไปเกลี่ยดั้งจมูกเล็กๆ ของซูฉ่ายเอ๋อร์เบาๆ พลางเอ่ยถามอย่างนึกขัน

"ท่านพี่เก่งกาจจริงๆ เจ้าค่ะ!"

แม้ซูฉ่ายเอ๋อร์จะฟังคำพูดของคนเหล่านั้นเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

ทว่าคำชื่นชมเยินยอเหล่านั้น ซูฉ่ายเอ๋อร์ย่อมฟังออกเป็นแน่

เพราะมีท่านพี่ ถึงได้ช่วยชีวิตผู้ประสบภัยไว้ได้มากมายถึงเพียงนี้

ถึงขนาดที่พวกเขาบอกกันว่า แม้แต่ใต้เท้านายอำเภอก็ยังจะมอบรางวัลให้ท่านพี่เชียวนะ!

เมื่อได้สบสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใสจนแทบทะลักล้นของซูฉ่ายเอ๋อร์

ในใจของจ้าวเช่อก็รู้สึกอิ่มเอมเบิกบานยิ่งนัก

เรื่องนี้ยังไม่จบลง เขาจึงยังไม่อาจชะล่าใจได้

ได้แต่เอ่ยถ่อมตนเสียงเบา "เรื่องนี้แม้ข้าจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ท่านนายอำเภอทั้งหลายลงแรงไปต่างหากเล่าที่สำคัญที่สุด"

จ้าวเช่อเพียงแค่เสนอแผนการที่พอจะเป็นไปได้ออกมาเท่านั้น

ผู้ที่ลงมือปฏิบัติจริงล้วนเป็นเหล่านายอำเภอ

หากไม่มีพวกเขา ต่อให้แผนการของจ้าวเช่อจะยอดเยี่ยมเพียงใด ก็คงไม่อาจเกิดผลลัพธ์มากมายถึงเพียงนี้

เพียงแต่...

"เรื่องนี้ยังไม่จบสิ้น"

"เดิมทีคิดว่าจะพาเจ้ามาดูเรื่องสนุกเสียหน่อย แต่ตอนนี้กลับยังไม่มีอะไรให้ดูแล้วสิ"

จ้าวเช่อเดาะลิ้นเบาๆ ด้วยความเสียดาย

เดิมทีตั้งใจจะพาแม่นางน้อยมาดูเรื่องสนุก แต่ยามนี้จวนสกุลจ้าวกลับถูกล้อมแน่นขนัดเสียแล้ว

ฉากเด็ดในตำนานอย่างจ้าวอันหมิงสวมชุดสตรีมาแจกโจ๊ก จึงยังไม่มีโอกาสได้เห็น

แต่ก็ไม่เป็นไร

รอคราวหน้ามีข่าวคราวแน่ชัดเสียก่อน ค่อยพาแม่นางน้อยออกมาใหม่

ถึงปากจ้าวเช่อจะเอ่ยอย่างถ่อมตน

แต่ซูฉ่ายเอ๋อร์รู้ดีว่า ความดีความชอบที่ผู้คนพากันพูดถึงไม่ขาดปากนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยแน่

ดวงตากลมโตของนางโค้งลง เอ่ยว่า "ใต้เท้านายอำเภอก็เก่งกาจ แต่ท่านพี่เก่งกาจที่สุดเลยเจ้าค่ะ!"

พอพูดจบ

นางก็มองไปรอบ ๆ อีกครา ด้วยกลัวว่าตนเองจะพูดเสียงดังเกินไปจนเป็นที่สนใจของผู้อื่น

จ้าวเช่อยิ้มพลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง

"ไปกันเถอะ"

ตลอดทางที่เดินผ่าน ผู้คนทั่วทั้งเมืองต่างพากันพูดถึงเรื่องที่จ้าวเช่อออกอุบายคลี่คลายวิกฤตเสบียงอาหาร

จ้าวเช่อคิดว่า อีกประเดี๋ยวเรื่องนี้ก็คงแพร่สะพัดไปถึงในหมู่บ้านเช่นกัน

เมื่อผ่านการเล่าลือปากต่อปาก ชื่อเสียงของเขาคงจะพลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ไม่ยาก

ชื่อเสียงอันย่ำแย่ที่เคยถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาเมื่อก่อน ก็จะถูกปัดเป่าจนหมดสิ้น

อย่างไรเสียชื่อเสียงฉาวโฉ่พวกนั้นก็เป็นเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมก่อไว้ ส่วนความประทับใจในตอนนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาหามาด้วยตัวเองทั้งสิ้น

จ้าวเช่อจึงน้อมรับคำเยินยอเหล่านั้นได้อย่างสบายใจ ไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อให้แม่นางน้อยได้อยู่อย่างสบายใจในหมู่บ้านมากขึ้น จ้าวเช่อย่อมไม่รังเกียจที่จะทำให้ชื่อเสียงของตนดียิ่งขึ้นไปอีก

......

เป็นไปตามที่จ้าวเช่อคาดไว้

ชาวหมู่บ้านสุ่ยเฉียวที่เข้ามาในเมืองต่างได้ยินเรื่องเล่าทำนองนี้มาไม่น้อยเช่นกัน

พวกเขาเองก็ไม่ต่างจากซูฉ่ายเอ๋อร์ ที่ฟังไม่ออกว่าไอ้วงกลมอะไรนั่นคือสิ่งใดกันแน่

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางความรู้สึกที่ว่าจ้าวเช่อช่างเก่งกาจเหลือเกิน

"ที่แท้จ้าวเช่อก็เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ เขาช่วยแก้วิกฤตเสบียงของสองอำเภอที่ประสบภัยได้เชียวนะ?"

ชายวัยกลางคนที่เพิ่งเอ่ยทักจ้าวเช่อไปเมื่อครู่ พอได้ยินเสียงชาวบ้านที่มาจ่ายตลาดยามเช้าคุยกันเข้า ก็ยืนฟังจนตกตะลึงตาค้าง

แค่ดูจากพวกผู้ลี้ภัยตรงประตูเมืองก็รู้แล้ว

ว่ายามราษฎรต้องเผชิญมหันตภัย มันกลายเป็นภาพนรกบนดินเพียงใด

ฟังจากที่คนในเมืองพูดกัน ดูเหมือนจะเป็นเพราะจ้าวเช่อช่วยคิดแผนการให้ใต้เท้านายอำเภอ

ราคาเสบียงที่เคยพุ่งสูงลิ่วของทั้งสองอำเภอจึงร่วงฮวบลงมาในพริบตา การทำเช่นนี้นับว่าได้ช่วยชีวิตราษฎรไว้มากมายนับไม่ถ้วน

คนในยุคนี้ให้ความสำคัญกับสายสัมพันธ์ของคนบ้านเดียวกันยิ่งนัก ยิ่งจ้าวเช่อช่วยชีวิตผู้คนไว้มากมายถึงเพียงนี้

ในใจของคนหมู่บ้านสุ่ยเฉียว เรื่องนี้ย่อมชดเชยความผิดพลาดใดๆ ในอดีตได้ทั้งหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แต่ก่อนจ้าวเช่อก็แค่ชอบวางท่าอวดเบ่งไปบ้าง ไม่ได้เคยไปก่อกรรมทำเข็ญร้ายแรงที่ไหน

เวลานี้ในสายตาของชายวัยกลางคน จ้าวเช่อคู่ควรกับคำว่าคนหนุ่มที่มีอนาคตไกลที่สุดของหมู่บ้านสุ่ยเฉียวอย่างแท้จริง!

ชายวัยกลางคนพึมพำกับตัวเอง "ข้าต้องรีบกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนฟังเสียแล้ว!"

พอคิดได้เช่นนั้น เขาก็ยิ่งส่งเสียงร้องเร่ขายของอย่างกระตือรือร้นขึ้นกว่าเดิม

ในใจคิดเพียงว่าต้องรีบขายของพวกนี้ให้หมดโดยเร็ว จะได้รีบกลับไปป่าวประกาศเรื่องราวอันน่ายกย่องของจ้าวเช่อให้คนในหมู่บ้านฟังให้หนำใจ!