ตอนที่ 94 สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ ดูดีมิใช่น้อย

ม่านราตรีค่อยๆ โรยตัวลงมา

ครั้นตะวันลับขอบฟ้า อากาศก็เริ่มเย็นสบายขึ้นทีละน้อย

จ้าวเช่อตั้งใจไว้ว่า จะเริ่มรื้อบ้านเดิมในวันมะรืนเพื่อเตรียมสร้างเรือนหลังใหม่

ด้วยเหตุนี้

แผนการเดิมที่จะเข้าเมืองในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเพื่อสั่งซื้อของสร้างบ้าน จึงต้องเลื่อนให้เร็วขึ้น

ตกค่ำ สองสามีภรรยาป้ายแดงล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็พากันเข้าห้องมานอนคุยกระซิบกระซาบ

ซูฉ่ายเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง เอ่ยเสียงแผ่ว "ท่านพี่ ข้าตัดเสื้อผ้าชุดใหม่เสร็จแล้วนะเจ้าคะ!"

จ้าวเช่อเออออตามน้ำ "อืม งั้นพรุ่งนี้ออกไปข้างนอก เจ้าก็ใส่ชุดใหม่ออกไปเลยดีไหม"

ซูฉ่ายเอ๋อร์พลันนึกถึงคำพูดของลุงใหญ่กับพวกป้าๆ ในวันนี้ขึ้นมา ทั้งยังจำได้ว่าคราวก่อนที่เข้าเมือง ตนเองสวมเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่น

สายตาที่คนเหล่านั้นมองมา...

นางกำหมัดน้อยๆ แน่น ก่อนจะเอ่ยว่า "ดะ...ได้สิเจ้าคะ!"

นางเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่รู้จะพูดยังไงดี

แต่หากได้สวมชุดใหม่ที่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อดี พอทุกคนเห็นเข้า ก็จะรู้ว่าท่านพี่ดีต่อนางเพียงใด!

ถึงตอนนั้น นางจะบอกต่อหน้าทุกคนเลยว่า นี่คือผ้าชั้นดีที่ท่านพี่ตั้งใจซื้อให้นางเชียวนะ!

จ้าวเช่อรับรู้ได้ถึงความมุ่งมั่นที่จู่ๆ ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาของคนข้างกาย ก็อดแปลกใจไม่ได้

แต่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ

เพียงเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า "นอนเถอะ"

"พรุ่งนี้ออกไปข้างนอก จะได้รีบจัดการเรื่องต่างๆ ให้เสร็จสิ้นในคราวเดียว!"

"เจ้าค่ะ!" แม่นางน้อยข้างกายตอบรับอย่างว่าง่าย

สิ้นเสียงนั้น

จ้าวเช่อก็รู้สึกได้ในความมืดว่า แม่นางน้อยกำลังขยับกายเข้ามาใกล้ตน

จากนั้น แขนของเขาก็ถูกโอบกอดเอาไว้อย่างแผ่วเบา

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอ่ยว่า "ท่านพี่ อากาศหนาวแล้ว ต้องซื้อเสื้อกันหนาวด้วยนะเจ้าคะ"

หัวใจของจ้าวเช่อพลันไหวระริกขึ้นมาเล็กน้อย

เขาระบายยิ้มพลางรวบนางเข้ามากอดแนบอก

"อืม อากาศหนาวแล้ว ต้องกอดกันนอนถึงจะอุ่น"

ก่อนจะยื่นมือไปลูบผมด้านหลังของนางเบา ๆ "นอนเถอะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ซุกอยู่ในอ้อมอกเขาจนใบหน้าร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไออุ่นจากกายของทั้งคู่ หรือเพราะความขวยเขินกันแน่

พวงแก้มพลอยเห่อร้อนขึ้นมาทีละน้อย

ถึงกระนั้นนางก็หลับตาลงอย่างเปี่ยมสุข และเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

......

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลังทั้งสองล้างหน้าบ้วนปากและกินมื้อเช้าฝีมือซูฉ่ายเอ๋อร์เสร็จสรรพ

จ้าวเช่อสะพายกล่องหนังสือ ส่วนซูฉ่ายเอ๋อร์ผลัดเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าชุดใหม่

นางเดินเคียงข้างเขาด้วยท่าทีเอียงอาย ทั้งคู่พากันมุ่งหน้าไปยังปากทางเข้าหมู่บ้าน

แม้มิได้เอ่ยปากพูดจา แต่จ้าวเช่อกลับสัมผัสได้แจ่มชัด

แม่นางน้อยของเขา นับแต่ตื่นนอนขึ้นมาในวันนี้ก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษมาโดยตลอด

ยามที่ก้มมองเสื้อผ้าชุดใหม่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อดีบนร่าง นางเป็นต้องแอบอมยิ้มอยู่คนเดียวทุกครั้ง

ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างสวมใส่เสื้อผ้าที่ตัดเย็บจากผ้าป่านเนื้อหยาบ

มีเพียงบัณฑิตอย่างจ้าวเช่อ และครอบครัวของจ้าวเหวินเซิงที่อยู่ในเมืองเท่านั้น

ที่จะได้สวมใส่เสื้อผ้าเนื้อดีเช่นนี้ในยามปกติ

หนนี้ซูฉ่ายเอ๋อร์แอบอยู่ด้านหลังจ้าวเช่อเพียงครึ่งตัว

ครั้นจ้าวเช่อพาซูฉ่ายเอ๋อร์เดินมาถึงใต้ต้นหวายใหญ่

สายตาทุกคู่ก็ถูกเสื้อผ้าบนร่างของนางดึงดูดไปในทันที

"จ้าวเช่อ พาเมียเข้าเมืองรึ ลุงต้าชางของเจ้ารออีกประเดี๋ยวก็คงมาถึงแล้ว"

เมื่อเห็นสองสามีภรรยาคู่น้อยกุมมือกัน ป้าคนหนึ่งก็เอ่ยแซวขึ้น

จ้าวเช่อจำได้ว่าป้าคนนี้ดูจะสนิทสนมกับนางหลี่ไม่น้อย

เขาจึงยิ้มพลางตอบว่า "ขอรับ ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว เลยจะเข้าเมืองไปซื้อฝ้ายกับผ้าฝ้ายมาทำเสื้อกันหนาวเสียหน่อย"

"นั่นสิ อากาศเริ่มหนาวแล้ว ต้องเตรียมเสื้อผ้าหนาๆ ไว้ได้แล้วล่ะ"

"อุ๊ยตาย ภรรยาจ้าวเช่อ เสื้อผ้าชุดนี้ของเจ้าตัดจากผ้าเนื้อดีเชียวนะเนี่ย"

"จุ๊ๆ เนื้อผ้านี่ ดูท่าจะใส่สบายไม่เบาเลย"

ป้าอีกคนที่สนิทสนมกับนางหลี่เหลือบมองซูฉ่ายเอ๋อร์ด้านหลังเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินคนเอ่ยถึงเสื้อผ้าของตน ก็รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมาน้อยๆ

พยายามเค้นเสียงพูดออกไปว่า "ผ้าเนื้อดีจริงๆ นะเจ้าคะ...ทะ...ท่านพี่ตั้งใจซื้อผ้ามาให้ข้าเจ้าค่ะ..."

น้ำเสียงแผ่วเบาจนมีเพียงจ้าวเช่อที่ยืนอยู่ตรงหน้า กับป้าที่เดินเข้ามาใกล้เท่านั้นที่ได้ยิน

จ้าวเช่อได้ยินคำพูดของแม่นางน้อยเข้าก็อดอมยิ้มไม่ได้

ที่แท้เมื่อวานช่วงบ่ายง่วนอยู่ในห้องไม่หยุด ก็เพื่อเวลานี้นี่เอง

ป้าคนนั้นยิ้มพลางเอ่ยรับได้อย่างถูกจังหวะ "สามีเจ้าซื้อให้รึเนี่ย คงหมดเงินไปไม่น้อยเลยสิ"

ความกล้าที่ซูฉ่ายเอ๋อร์เพิ่งรวบรวมมาได้เมื่อครู่ มลายหายไปเกือบหมดสิ้น

นางอ้าปากพะงาบๆ รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งดวงหน้า

นางได้แต่เงยหน้า ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังสามี

จ้าวเช่อยิ้มพลางช่วยแก้ต่างให้นาง "ท่านป้า ไม่ได้หมดเงินไปเท่าไรหรอก"

"เด็กในร้านผ้ารู้จักข้า ตอนซื้อเลยแถมของมาให้อีกตั้งเยอะ"

ป้าคนนั้นพยักหน้ารับ พลางมองซูฉ่ายเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างหลังจ้าวเช่อและคอยชำเลืองมองตนเป็นระยะ

พลางนึกในใจว่า ภรรยาตัวน้อยของจ้าวเช่อคนนี้ พอได้สวมเสื้อผ้าดีๆ เข้าหน่อย หน้าตาก็สะสวยไม่เบาเลยทีเดียว

มิน่าเล่าจ้าวเช่อถึงได้รักใคร่นางถึงเพียงนี้

หญิงสูงวัยเอ่ยขึ้นอย่างกระตือรือร้น "ในหมู่บ้านเราน่ะ ลูกสะใภ้ของป้าสี่เจ้าก็ทอผ้าเป็นเหมือนกันนะ"

"คราวหน้าถ้าพวกเจ้าอยากได้ผ้าดีๆ ไปวานให้นางทอให้ได้เลย พับหนึ่งถูกกว่าในเมืองตั้งร้อยอีแปะเชียวนะ"

"เพียงแต่ต้องไปบอกล่วงหน้าสักเดือนหนึ่งถึงจะได้"

จ้าวเช่อพยักหน้า ยิ้มรับคำ

ท่าทีของคนในหมู่บ้านเปลี่ยนไปไม่น้อยหลังจากฝนหยุดตก

ยิ่งช่วงไม่กี่วันมานี้ ได้นางหลี่ช่วยป่าวประกาศให้อีกแรงด้วยแล้ว

ท่าทีของผู้คนรอบข้างพลันเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ

นี่เป็นครั้งแรกที่ซูฉ่ายเอ๋อร์กล้าเงยหน้าขึ้นมองผู้คนแวบหนึ่ง

......

ผ่านไปไม่นาน

ลุงต้าชางก็บังคับเกวียนวัวมาถึง

เมื่อทุกคนขึ้นนั่งบนเกวียนเรียบร้อย

ชายสองคนที่ร่วมทางมาด้วยก็ชวนจ้าวเช่อคุยสัพเพเหระไปตลอดทาง

ด้านซูฉ่ายเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยตอบคำถามป้าข้างกายอย่างเอียงอายเป็นครั้งคราว จึงไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่ายเลยสักนิด

ครั้นเกวียนวัวเข้ามาถึงในเมือง

จ้าวเช่อก็พาซูฉ่ายเอ๋อร์มุ่งหน้าตรงไปยังเหลาอาหารของจ้าวเหวินเซิงทันที

น้ำตาลทรายขาวที่เร่งทำเมื่อวาน ถึงเวลานำมาส่งมอบในวันนี้

ขอเพียงส่งของแล้วได้เงินมา เรื่องสร้างบ้านก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกต่อไป

แต่วันนี้แปลกนักที่จ้าวเหวินเซิงไม่ได้มาที่นี่แต่เช้า

ดูเหมือนเสี่ยวเอ้อร์จะได้รับคำกำชับไว้ล่วงหน้าแล้ว

พอได้ยินว่ามาหาจ้าวเหวินเซิง จึงบอกให้จ้าวเช่อรออยู่ที่โถงชั้นล่างก่อน

ส่วนตนจะขึ้นไปตามหลงจู๊ใหญ่ลงมา

จ้าวเช่อพยักหน้า เอ่ยว่า "รบกวนด้วย"

เสี่ยวเอ้อร์ได้รับการปฏิบัติอย่างสุภาพตั้งแต่เช้าตรู่

จึงเดินไปแจ้งเรื่องให้อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส

จ้าวเช่อพาซูฉ่ายเอ๋อร์ไปยืนรออยู่ที่มุมหนึ่งของโถงชั้นล่าง

บรรดาผู้คนที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ในโถงชั้นล่างของหอชุ่ยเซวียนต่างพูดคุยกันเสียงดัง

"ราคาข้าวลดลงมาแล้วจริงๆ รึ"

คนที่อยู่ใกล้พวกจ้าวเช่อที่สุดเอ่ยขึ้นเสียงดัง

"ลดลงมาแล้วจริงๆ! แค่สามวัน จากร้อยแปดสิบอีแปะลดฮวบลงมาเหลือแปดสิบอีแปะแล้ว!"

"แถมได้ยินมาว่าจะลดลงไปอีกด้วยนะ!"

"จ้าวเช่อผู้นี้ไม่ใช่เทวดาลงมาเกิดหรอกหรือ แผนการที่คิดออกมาถึงได้ผลชะงัดนัก!"

"ได้ยินว่าอำเภอข้างเคียงต้มเสบียงที่เหลืออยู่จนแทบเป็นน้ำข้าวใสแจ๋ว กะจะยื้อไปอีกหลายวันเพื่อรอให้ราคาข้าวลดลง"

"นึกไม่ถึงว่ายังไม่ทันพ้นสามวัน ก็ลดฮวบลงมาถึงเพียงนี้แล้ว!"

คนกลุ่มนั้นพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเลื่อมใสชื่นชม

"จ้าวเช่อหรือ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ที่หลบอยู่ด้านหลัง ได้ยินคนพวกนั้นเอ่ยชื่อสามีตน

นางจึงเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างตั้งอกตั้งใจ