ตอนที่ 93 กู้หน้าให้สามี

จ้าวเช่อพาพวกจ้าวชิงซานเดินสำรวจรอบบ้านของตนหนึ่งรอบ

ดวงตะวันลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ

ไอร้อนเริ่มแผ่ซ่าน อากาศอบอ้าวขึ้นทุกที

ซูฉ่ายเอ๋อร์กำลังเคี่ยวน้ำเชื่อมในไหใบใหม่ ตรงเตาไฟชั่วคราวที่ก่อไว้ข้างลานบ้าน

เพราะต้องทำงาน นางจึงเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าตัวเก่า

แม้จุดที่ยืนทำงานจะอยู่ในร่ม แต่เปลวไฟที่ลุกโชนอยู่ตรงหน้าก็แผ่ไอร้อนจนใบหน้าดวงน้อยแดงระเรื่อ

ขณะกำลังจะยกกรวยดินเผาหวาหลิวขึ้นไปวางบนไหเปล่าอีกใบ จ้าวเช่อที่เพิ่งเดินเข้ามาก็ส่งเสียงทัก

"ฉ่ายเอ๋อร์ อันนั้นหนักเกินไป วางลงเถอะ รอข้ามาทำเอง"

ซูฉ่ายเอ๋อร์หันมองตามเสียง ก็เห็นสามีพาคนเดินเข้ามาด้วย

ซูฉ่ายเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความขัดเขิน

จ้าวเช่อจึงเอ่ยบอกว่า "นี่คือลุงชิงซาน มาช่วยพวกเราดูว่าจะสร้างบ้านอย่างไร"

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"ลุงชิงซาน"

ก่อนจะหันไปทางพวกจ้าวโหย่วไฉทั้งสองคน

"ท่านลุง พี่ชาย"

จ้าวโหย่วไฉพยักหน้ารับ พลางปรายตามองเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อบนร่างนางแวบหนึ่งโดยไม่เอ่ยคำใด

จ้าวเช่อบอกให้ซูฉ่ายเอ๋อร์เข้าไปตักน้ำมาให้ทุกคน ส่วนตนเองก็ยกกรวยดินเผาหวาหลิวขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว

จ้าวเหวินฮ่าวเอ่ยขึ้นข้างๆ "ท่านพ่อ จ้าวเช่อเขาแรงเยอะมากเลยนะ"

"คราวก่อนท่อนฟืนนั่น เขาใช้มือเดียวก็หิ้วเข้าไปได้แล้ว"

จ้าวโหย่วไฉมองรูปร่างสูงโปร่งผอมบางของจ้าวเช่อแล้ว ก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าใดนัก

จ้าวเหวินฮ่าวสำทับ "จริง ๆ นะ"

เขาเดินเข้าไปหมายจะช่วยยกกรวยดินเผาหวาหลิวขึ้นมา

"ของสิ่งนี้ต้องหนักมากแน่ๆ ไม่อย่างนั้นตอนจ้าวเช่อเห็นภรรยายก คงไม่บอกให้นางวางลงแล้วรอเขามาทำเองหรอก"

"เอ๊ะ? ข้าออกแรงแค่นิดเดียวก็ยกขึ้นแล้วนี่?"

จ้าวเหวินฮ่าวมองกรวยดินเผาหวาหลิวในมือ

หนักอยู่บ้างก็จริง แต่สำหรับชายร่างโตอย่างเขาก็ยังยกได้สบาย ๆ

ถ้าอย่างนั้น ต่อให้ภรรยาของจ้าวเช่อจะเรี่ยวแรงน้อยกว่านี้ แค่ออกแรงสักหน่อยก็น่าจะยกไหวไม่ใช่หรือ

ขณะที่กำลังนึกสงสัย

จ้าวเช่อก็ยิ้มพลางเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง "มันค่อนข้างหนักอยู่น่ะครับ"

"ภรรยาข้าขาแข้งไม่ค่อยดี หากต้องยกของหนักเช่นนี้ ข้ากลัวนางจะสะดุดล้มเข้า"

พวกจ้าวโหย่วไฉมองกรวยดินเผาหวาหลิวที่จ้าวเหวินฮ่ายกขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย

ต่างพากันเงียบกริบ

เจ้าจ้าวเช่อผู้นี้ จะตามใจแม่หนูน้อยเกินไปแล้วกระมัง

งานหนักสักนิดก็ไม่ยอมให้นางแตะเลยหรือ...

จ้าวโหย่วไฉกระแอมไอเบา ๆ ทีหนึ่ง

ทุกคนจึงได้สติกลับมา แล้วหันไปปรึกษาเรื่องสร้างบ้านกันอยู่ด้านนอก

ปรึกษาหารือกันอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม ทั้งหมดจึงค่อยขอตัวลากลับ

จ้าวเช่อเดินไปส่งทุกคนถึงนอกรั้ว

รอจนจ้าวชิงซานเดินล่วงหน้าไปก่อน จ้าวโหย่วไฉจึงเอ่ยถามจ้าวเช่อ "ภรรยาของเจ้าน่ะ ตัดชุดใหม่ไว้แค่ชุดเดียวหรือ?"

"เมื่อไม่นานมานี้ป้าสะใภ้ของเจ้าเพิ่งวานคนทอผ้ามาได้พับหนึ่ง กะว่าจะเอาไว้ตัดชุดให้ลูกพี่ลูกน้องของเจ้า"

"เดี๋ยวข้ากลับไปให้นางตัดแบ่งมาให้ เอามาตัดชุดใหม่ให้ภรรยาเจ้าเพิ่มสักสองชุดไว้ผลัดเปลี่ยนดีหรือไม่?"

"บ้านหลังใหญ่ของเจ้าก็จวนจะสร้างแล้ว ปล่อยให้คนอื่นมาเห็นเข้าเช่นนี้ จะถูกหัวเราะเยาะเอาได้"

จ้าวเช่อได้ฟังก็ยิ้มอย่างจนใจ "ท่านลุง ไม่ต้องหรอก"

"ข้าซื้อผ้ากลับมาตั้งเยอะ เพียงแต่ยังไม่มีเวลาตัดเย็บให้หมดเท่านั้น"

"อีกอย่างเพราะต้องทำงาน นางจึงเปลี่ยนมาใส่ชุดเก่าก็เท่านั้นเอง"

จ้าวเช่อซื้อผ้าใหม่เข้าบ้านมาตั้งสามรอบแล้ว

ทว่าเพราะเวลาไม่พอ

แม่หนูน้อยมัวแต่เร่งตัดเย็บชุดให้เขา เสื้อผ้าของตนเองจึงยังไม่มีเวลาทำเลย

ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีชุดใหม่ไว้ผลัดเปลี่ยน

ได้ยินเช่นนั้น จ้าวโหย่วไฉจึงรู้ว่าตนเข้าใจผิดไปเอง

ยามต้องทำงาน จ้าวเช่อก็ถอดชุดยาวออกแล้วเปลี่ยนมาสวมชุดต้วนต่าเช่นกัน

"เช่นนั้นก็ดีแล้ว"

"บอกภรรยาเจ้าด้วยว่า วันหลังถ้าไม่มีอะไรก็อย่าเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้อง ออกมาเดินเล่นข้างนอกบ้าง"

"หากถูกใครรังแก ก็ไปหาป้าสะใภ้ของเจ้าให้มาช่วยหนุนหลัง ไม่ต้องกลัว"

แม้ตอนแรกจ้าวโหย่วไฉจะไม่ค่อยชอบใจซูฉ่ายเอ๋อร์เท่าใดนัก

ด้วยนางทั้งผอมแห้งร่างเล็ก หน้าตาแปลกแยกจากผู้อื่น แถมขาแข้งยังไม่สะดวกอีก

หลานชายของเขาเป็นถึงผู้มีการศึกษา สตรีเช่นนี้จะคู่ควรได้อย่างไร?

แต่ในเมื่อแต่งเข้าบ้านมาแล้ว ทั้งสองคนยังรักใคร่ผูกพันกันดี

เขาก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

อย่างไรเสียเมื่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ก็ถือเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมแล้ว

ในฐานะลุง อย่างไรเขาก็ต้องคอยช่วยดูแลปกป้องอยู่บ้าง

จ้าวเช่อเข้าใจข้อนี้ดี ในใจจึงรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก

"ท่านลุง เรื่องนี้ข้าจะบอกกับนางเอง"

จ้าวโหย่วไฉพยักหน้า ก่อนจะพาจ้าวเหวินฮ่าวเดินจากไป

จ้าวเช่อเดินกลับมาที่ลานบ้าน แม่หนูน้อยกำลังยัดฟางข้าวที่ล้างสะอาดแล้วลงไปในกรวยดินเผาหวาหลิว

เสื้อผ้าตรงแผ่นหลังของนางเปียกชุ่มไปแถบใหญ่

พอได้ยินเสียงฝีเท้าของสามี ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็หันมาส่งเสียงเรียก

"ท่านพี่"

หากเทียบกับช่วงแรกที่เพิ่งมาถึงแล้วรู้สึกขบขันยามได้ยินคำเรียกนี้

เวลานี้จ้าวเช่อกลับยอมรับสถานะนี้ไปโดยไม่รู้ตัวตั้งนานแล้ว

อีกทั้งทุกคราที่ได้ยินเสียงหวานใสอ่อนนุ่มของแม่หนูน้อยเอ่ยเรียก จ้าวเช่อก็อารมณ์ดีไม่น้อย

เขาย่อตัวลงนั่ง ช่วยแม่หนูน้อยจัดการกับกรวยดินเผาหวาหลิว

จ้าวเช่อจึงเอ่ยว่า "ลุงชิงซานบอกว่า มะรืนนี้ก็เริ่มรื้อเรือนเก่าได้แล้ว"

"ที่ดินว่างข้างๆ ก็เป็นของบ้านเรา ถึงตอนนั้นค่อยรวมพื้นที่สร้างไปด้วยกัน"

แม้ซูฉ่ายเอ๋อร์จะไม่รู้ว่าจะออกความเห็นอย่างไร แต่ก็รีบผงกหัวกลมทุยขึ้นลงรัวๆ

เพื่อตอบรับคำพูดของสามี

พอจ้าวเช่อเล่าคร่าวๆ จบ ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงเอ่ยด้วยความคาดหวัง "มะรืนนี้ก็จะเริ่มลงมือแล้วหรือ"

"เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวก็มีเรือนใหม่อยู่แล้ว"

จ้าวเช่อนึกถึงที่จ้าวชิงซานบอกไว้ คาดว่าคงต้องใช้เวลากว่าหนึ่งเดือน

คิดดูแล้วก็ไม่ได้เร็วนัก

แถมพรุ่งนี้เขายังต้องรีบเข้าเมืองไปสั่งทำท่อดินเผาเคลือบอีกด้วย

เครื่องเคลือบราคาไม่ใช่ถูกๆ

แม้จ้าวเช่อจะไม่เรียกร้องฝีมือลวดลายหรือสีสันอะไร

แต่ก็คาดว่าคงต้องจ่ายไปไม่น้อยอยู่ดี

จ้าวเช่อจึงคิดว่าท่อส่งน้ำไม่จำเป็นต้องทำยาวจนเกินไป

มีไว้เฉพาะสองจุดที่จำเป็นก็พอ

พลางคิดไปก็พลอยนึกถึงคำพูดของจ้าวโหย่วไฉเมื่อครู่ขึ้นมาได้

จ้าวเช่อยิ้มแล้วเอ่ยกับแม่หนูน้อยว่า "เมื่อกี้ท่านลุงใหญ่เห็นเจ้า ลองทายซิว่าเขาพูดอะไรกับข้า"

ซูฉ่ายเอ๋อร์เอียงคออย่างสงสัย ก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างพาซื่อ

"พูดอะไรหรือ"

จ้าวเช่อจึงเล่าคำพูดของจ้าวโหย่วไฉให้ซูฉ่ายเอ๋อร์ฟัง

พอฟังจบ ดวงตาของซูฉ่ายเอ๋อร์ก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

"พวกท่านลุงใหญ่ดีกับข้าเหลือเกิน..."

จ้าวเช่อยื่นนิ้วไปสะกิดจมูกน้อยๆ ของนางเบาๆ

"เพราะฉะนั้น วันหลังต่อให้ไม่มีข้าพาไป เจ้าก็ต้องออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างนะ"

"ถ้าไม่กล้า ก็ไปหาป้าสะใภ้ใหญ่ให้พาไป รับรองว่าจะไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าแน่!"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยิ้มจนตาหยี เม้มปากน้อยๆ จนขึ้นรอยบุ๋มเป็นลักยิ้มหวาน

"เดิมทีก็ไม่มีใครรังแกข้าเสียหน่อย..."

แม้คนในหมู่บ้านจะยังเดินเลี่ยงไปไกลสักหน่อยยามเห็นหน้านาง

แต่ก็มิได้รังเกียจเดียดฉันท์หรือคอยขับไล่ไสส่งเหมือนคนในหมู่บ้านสกุลซูเมื่อก่อน

ซ้ำช่วงสองสามวันมานี้ ท่าทีที่ทุกคนมีต่อนางก็ดูอ่อนลงมากอย่างไม่ทราบสาเหตุ

กระทั่งลูกสะใภ้ของป้าหกที่เคยด่านางว่าเป็นตัวซวยตั้งแต่วันแรก เมื่อวานพบนางตรงหน้าหมู่บ้าน ยังยืนอยู่เป็นเพื่อนตั้งครู่หนึ่ง

ซูฉ่ายเอ๋อร์ในยามนี้จึงมิได้หวาดกลัวการก้าวเท้าออกจากบ้านเลยแม้แต่น้อย

เพียงแต่งานในบ้านมีถมไป หากนางมัวแต่ออกไปเที่ยวเล่น พอกลับมาสามีก็จะต้องเหน็ดเหนื่อยทำงานนานขึ้น

นางจึงไม่อยากออกไปเถลไถลให้เสียเวลาข้างนอก

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "อืม ไม่มีใครรังแกก็ดีแล้ว"

"ทุกอย่างกำลังค่อยๆ ดีขึ้นเรื่อยๆ..."

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะระบายยิ้มออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ไม่นานนางก็หันกลับไปก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ

พอได้จังหวะว่าง ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็ก้มมองเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อบนร่าง

พลางนึกเสียดาย ทั้งที่วันนี้สามีบอกไว้แล้วว่าจะพาคนมาดูเรือน

แล้วไฉนตนถึงได้เปลี่ยนมาใส่ชุดนี้กันนะ...

ตกบ่าย

ยากนักที่แม่หนูน้อยจะไม่แย่งทำงานนอกเรือน

แต่นางกลับนั่งเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ตนเองอยู่ในห้องอย่างเรียบร้อย

มือหนึ่งเย็บผ้า ริมฝีปากเล็กก็พึมพำไปพลาง

"ต้องทำให้ดูดีหน่อย จะได้ช่วยไว้หน้าให้ท่านพี่ได้บ้าง..."