ตอนที่ 92 คืนเงินก่อนเถอะ

จ้าวเช่อเดินมาถึงบ้านของจ้าวโหย่วไฉ

ยามนี้ยังเป็นช่วงเช้าตรู่ ดวงตะวันเพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้า

จ้าวเช่อมาหาแต่เช้าตรู่เช่นนี้ ครอบครัวของจ้าวโหย่วไฉต่างพากันคิดว่ามีเรื่องใหญ่โตอันใดเกิดขึ้น

ครั้นได้ยินว่าจ้าวเช่อมาคืนเงิน คนทั้งบ้านจึงพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

จ้าวโหย่วไฉโบกมือปฏิเสธทันควันพลางเอ่ยว่า "เจ้ากำลังจะสร้างบ้าน เป็นช่วงที่ต้องใช้เงินพอดี"

"บ้านเราไม่ได้รีบร้อนจะใช้เงินเพียงแค่นี้เสียหน่อย"

จ้าวเช่อคาดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเป็นเช่นนี้

เขาไม่ลนลานแม้แต่น้อย ด้วยเตรียมคำพูดเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านลุงใหญ่ เงินนี้ต้องคืนท่านก่อน ข้าถึงจะสร้างบ้านได้อย่างสบายใจ"

จ้าวโหย่วไฉขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางว่า "มีเหตุผลเช่นนี้ที่ไหนกัน?"

จ้าวเช่อถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า "หากข้าไม่คืนเงินนี้ คนในหมู่บ้านคงจะพูดจากันไม่น่าฟังนัก"

ลำพังชาวไร่ชาวนาคิดจะสร้างบ้านอิฐเขียวกระเบื้องดินเผา คนธรรมดาตรากตรำทำงานทั้งชีวิตยังสร้างไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แต่ก่อนคนในหมู่บ้านต่างรู้ดีว่าบ้านจ้าวเช่อยากจนข้นแค้น ขายที่ดินจนเหลือเพียงที่ดินชั้นเลวสองไร่เท่านั้น

ถึงจะบอกว่ามีลู่ทางทำกินแล้ว แต่ก็ไม่เคยมีใครคิดว่าจะหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำรวดเร็วปานนี้

การที่ก้าวกระโดดข้ามขั้นบ้านอิฐดินดิบไปสร้างบ้านอิฐเขียวเลย จึงทำให้ทุกคนแอบคาดเดากันลับหลังว่า บ้านของจ้าวโหย่วไฉคงเจียดเงินช่วยจ้าวเช่อไปไม่น้อย

เรื่องนี้นางหลี่ย่อมรู้แจ้งแก่ใจที่สุด

สองสามวันมานี้ตอนที่นางไปนั่งคุยอวดเรื่องจ้าวเช่ออยู่ใต้ต้นหวายใหญ่ ก็มีปากเสียงกับชาวบ้านไปไม่น้อย

เพียงแต่ไม่มีใครเชื่อลงเลยว่า จ้าวเช่อจะหาเงินมาสร้างบ้านหลังใหญ่ด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเองจริงๆ

นางหลี่เอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์ "มีใครไปพูดอะไรต่อหน้าเจ้าหรือ?"

"ใครมันปากพล่อยปานนั้น? เจ้าบอกป้าสะใภ้ใหญ่มา ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่มีทางปล่อยมันไปแน่!"

แม้นางหลี่จะเป็นถึงภรรยาผู้ใหญ่บ้าน ปกติมักพูดจากันด้วยเหตุผล

แต่นางก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ

หากต้องทะเลาะกันขึ้นมาจริงๆ นางไม่ยอมเสียเปรียบให้ใครเด็ดขาด

ยิ่งคนในครอบครัวถูกรังแก นางไม่มีทางนั่งดูอยู่เฉยๆ แน่!

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าวว่า "ป้าสะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกขอรับ"

"เพียงแต่ช่วงนี้ข้าพอหาเงินได้บ้างแล้ว ก็ควรนำมาคืนเสียที"

พูดพลางล้วงหยิบเงินออกจากอกเสื้อ

"พี่เหวินเซิงรู้ว่าข้าจะสร้างบ้าน ตอนแรกก็บอกว่าจะให้ยืมเงินเหมือนกัน"

"แต่ที่ไม่ได้ให้ยืม ก็เพราะเขารู้ว่าช่วงนี้ข้าหาเงินได้มากจริงๆ"

"พวกท่านรับไว้ก่อนเถอะขอรับ"

"หากสร้างบ้านแล้วเงินไม่พอ ข้าค่อยมาขอพวกท่านใหม่ ดีหรือไม่?"

พอจ้าวเช่อพูดเช่นนี้ คนบ้านจ้าวโหย่วไฉก็รู้สึกว่าฟังดูเข้าที

อย่างไรเสียจ้าวเช่อก็เคยมีประวัติด่างพร้อยมาก่อน

ให้เงินอยู่กับพวกเขาย่อมปลอดภัยกว่าเก็บไว้ที่จ้าวเช่อแน่ๆ

จ้าวโหย่วไฉพยักหน้ารับ "ได้ เช่นนั้นพวกเราจะเก็บไว้ก่อน"

"รอให้เจ้าจำเป็นต้องใช้เงิน ค่อยมาขอยืมจากพวกเราใหม่อีกทีก็แล้วกัน"

จ้าวเช่อยิ้มพลางยื่นเงินให้นางหลี่

เมื่อได้ยินสามีว่าเช่นนั้น นางหลี่จึงยอมรับเงินมา

พลางเอ่ยถามด้วยความห่วงใย "เช่อเอ๋อร์ กินมื้อเช้ามาหรือยังล่ะ?"

"ป้าสะใภ้ใหญ่ต้มข้าวต้มไว้พอดี ให้ตักมาให้สักถ้วยไหม?"

จ้าวเช่อโบกมือปฏิเสธ น้ำเสียงเจือแววอวดอยู่บ้าง "ป้าสะใภ้ใหญ่ ข้ากินอิ่มแปล้แล้วค่อยออกจากบ้านมาขอรับ"

"เมื่อเช้าภรรยาข้าตื่นแต่มืดมาทอดขนมเปี๊ยะต้นหอม แถมยังต้มข้าวต้มไว้ให้อีก"

"ขนมเปี๊ยะนั่นอร่อยมาก ข้าฟาดไปตั้งสามแผ่น ท้องแทบแตก ยัดไม่ลงแล้วจริงๆ"

พอพูดจบ ดูเหมือนเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าตนโอ้อวดออกนอกหน้าไปหน่อย

จึงยกมือขึ้นลูบจมูกแก้เก้อ

สองสามีภรรยาจ้าวโหย่วไฉถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

มีเพียงจ้าวเหวินฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยโพล่งขึ้นมา "แค่ขนมเปี๊ยะสามแผ่น ท้องเจ้าจุได้แค่นี้เองรึ ช่างน้อยนิดเกินไปแล้ว"

"หากเป็นข้า ข้ากินได้ตั้งห้าแผ่น!"

จ้าวโหย่วไฉกับนางหลี่มองดูลูกชายแล้วก็พากันหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

จ้าวเหวินฮ่าวมองหน้าทั้งสองคนด้วยความมึนงง ไม่เข้าใจว่าขำอะไรกัน

นางหลี่เดินเข้าไปเก็บเงินพลางลอบคิดในใจว่า วันนี้นางจะต้องออกไปป่าวประกาศให้ทั่ว

หลานชายคนนี้คืนเงินให้พวกตนแล้ว จะปล่อยให้ชาวบ้านเอาเรื่องนี้มาใส่ร้ายป้ายสีเขาต่อไปอีกไม่ได้

……

ภายในห้องโถง

จ้าวเช่อชวนจ้าวโหย่วไฉออกไปดูเรื่องการสร้างบ้านด้วยกัน

จ้าวโหย่วไฉได้ยินเช่นนั้นก็หันไปสั่งจ้าวเหวินฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า "ไปบ้านลุงชิงซานของเจ้า เรียกเขามาด้วย"

จ้าวเหวินฮ่าวพยักหน้ารับคำ แล้วเดินออกจากบ้านไปก่อน

ยามหนุ่มจ้าวชิงซานเคยติดตามพวกช่างปูนช่างก่อสร้างเข้าไปทำงานในเมืองอยู่พักใหญ่

ยามปกติเวลาคนในหมู่บ้านจะสร้างบ้าน จึงมักไหว้วานให้จ้าวชิงซานมาช่วยออกความเห็นเสมอ

พอได้ยินจ้าวเหวินฮ่าวบอกว่าจะรบกวนให้ไปช่วยดูบ้านของจ้าวเช่อ เขาก็วางจอบที่พาดบ่าลงทันที

ก่อนจะพากันเดินมาจนถึงบ้านของจ้าวเช่อ

ช่วงสองวันมานี้ ไม่มีอะไรหล่นลงมาจากหลังคาบ้านของจ้าวเช่ออีกแล้ว

เพียงแต่มองจากระยะไกล ดูราวกับถูกไถผมแหว่งไปแถบหนึ่ง

ดูน่าขบขันอยู่บ้าง

จ้าวโหย่วไฉมองเห็นแต่ไกลก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

"ซ่อมแซมบ้านให้ดีเสียหน่อยก็ดี"

"เจ้าเป็นปัญญาชน วันหน้าสอบติดมีตำแหน่ง บ้านช่องก็ต้องสร้างใหม่อยู่ดี"

ระหว่างที่คุยกัน ก็นึกถึงเรื่องอาจารย์ของจ้าวเช่อขึ้นมาได้

ช่วงนี้จ้าวเหวินเซิงคอยช่วยเสาะหาอาจารย์ในเมืองให้อยู่ตลอด

ไม่รู้ว่าเรื่องคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

จ้าวโหย่วไฉกล่าวว่า "คราวหน้าตอนเข้าเมือง เจ้าลองถามพี่ชายดูว่าเรื่องอาจารย์ไปถึงไหนแล้ว"

"เจ้าอุดอู้อยู่บ้านมาจะครบเดือนแล้ว ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป จะไปสอบระดับถงเซิงไม่ทันการเอาจริงๆ"

จ้าวเช่อขานรับ

ทั้งสองมาถึงบ้านของจ้าวเช่อ จ้าวชิงซานก็มาถึงพอดี

จ้าวเช่อเอ่ยทักทาย "ลุงชิงซาน"

จ้าวชิงซานมองดูจ้าวเช่อ พลางนึกถึงเรื่องเล่าลือเกี่ยวกับอีกฝ่ายในช่วงนี้ ในใจก็พลอยยินดีไปด้วย

ในที่สุด บัณฑิตประจำหมู่บ้านของพวกเขาก็เป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเสียที

เขาเอ่ยถามขึ้นว่า "บ้านของเจ้านี่ เตรียมจะสร้างอย่างไรหรือ"

"ตัวเจ้าเอง มีความคิดอย่างไรไว้บ้างแล้วหรือยัง"

จ้าวเช่อจึงบอกเล่าสิ่งที่ตนคิดเอาไว้ให้พวกเขาฟัง

เขาจะสร้างโรงงานขนาดย่อมไว้ที่ลานหลังบ้าน

จากนั้นก็สร้างอ่างเก็บน้ำไว้ในลานเรือน ฝังท่อดินเผาไว้ในกำแพงเพื่อทดน้ำเข้าไป

ทั้งยังจะทำวาล์วเปิดปิด ต่อน้ำส่งตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำ

จ้าวชิงซานกับพวกฟังแล้วต่างก็พากันอึ้งตะลึงงันไปตามๆ กัน

พลันที่จ้าวเช่ออธิบายคร่าว ๆ จนจบ จ้าวชิงซานจึงค่อยได้สติกลับมา

เขาสบตากับจ้าวโหย่วไฉแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "เจ้านี่...จะสร้างตามแบบบ้านของพวกนายท่านในเมืองหรือ"

เขาช่วยชาวบ้านสร้างเรือนในชนบทมาตั้งหลายปี ยังไม่เคยได้ยินว่ามีบ้านไหนสร้างกันเช่นนี้มาก่อน

ชาวไร่ชาวนาอย่างพวกเขา ส่วนใหญ่ก็แค่รื้อบ้านเดิมทิ้ง

จากนั้นก็ดูทิศทางตัวเรือน แล้วก็ดูทิศทางเตาไฟ

ฐานรากแทบจะไม่ต้องลงแรงขุดเสียด้วยซ้ำ

แต่จ้าวเช่อผู้นี้ เรื่องอื่นยังมิต้องเอ่ยถึง

ถึงกับคิดจะเอาเครื่องปั้นดินเผามาสร้างบ้านเชียวหรือ

ทำเอาพวกเขาฟังแล้วรู้สึกว่าทั้งสิ้นเปลืองเงินทองและเปิดหูเปิดตาเหลือเกิน

จ้าวเช่อนึกถึงบ้านโบราณที่เคยเห็นในโทรทัศน์เมื่อก่อน ก็ดูเหมือนจะไม่มีการออกแบบเช่นนี้เหมือนกัน

เขาจึงตอบไปว่า "ก็ไม่เชิงขอรับ"

"เรื่องพวกนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าคิดขึ้นมาเอง"

"คิดว่าทำแบบนี้ น่าจะสะดวกสบายขึ้นหน่อย"

จ้าวชิงซานนิ่งคิดไปครู่หนึ่งจึงกล่าว "เจ้าเป็นปัญญาชน ความคิดย่อมไม่เหมือนพวกเรา"

"ข้าจะลองดูให้ว่าควรสร้างอย่างไรถึงจะดีที่สุด"

จ้าวเช่อยิ้มพลางกล่าว "เช่นนั้นคงต้องรบกวนลุงชิงซานช่วยลงแรงคิดให้มากหน่อยแล้ว"

จ้าวชิงซานโบกมือไปมา

"บ้านต้องอยู่ไปชั่วชีวิต ก็สมควรสร้างให้ดีหน่อย"

"เรื่องชั่วชีวิตหรือ..." จ้าวเช่อยิ้มพลางรับคำ "จริงแท้ทีเดียว"