ตอนที่ 91 เสื้อผ้าใหม่ รองเท้าใหม่ บ้านใหม่

เสียงไก่บ้านข้างๆ ขันบอกเวลาเหมือนเช่นเคย

จ้าวเช่อจึงตื่นขึ้นมา

เขารู้สึกคันยุบยิบแถวๆ คาง

พอก้มลงดูก็พบว่า

ศีรษะทุยเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มสลวย กำลังหนุนอยู่บนแขนของเขา

จ้าวเช่อถึงเพิ่งนึกได้ว่า เมื่อคืนนี้เขากอดแม่หนูน้อยคนนี้นอนตลอดทั้งคืน

ขณะที่กำลังก้มหน้ามองอยู่นั้น

แพขนตายาวงอนที่ปิดสนิทของนางก็สั่นไหวเบาๆ

ดูท่ากำลังจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเช่นกัน

พอซูฉ่ายเอ๋อร์ลืมตาแป๋ว ใบหน้าของสามีก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าพอดี

เมื่อรับรู้ถึงไออุ่นจากคนข้างกาย ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็เขินอายจนหดตัวร่นถอยไปด้านข้างเล็กน้อย

"สะ...สามี อรุณสวัสดิ์..."

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ยว่า "อรุณสวัสดิ์"

สิ้นเสียง

เขาก็ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง

ซูฉ่ายเอ๋อร์ยังคงสะลึมสะลืออยู่บ้าง นางผงกศีรษะขึ้น พลางรับรู้ได้ว่าท่อนแขนข้างนั้นถูกดึงออกไปจากข้างหูตน

ไออุ่นข้างกายพลันจางหายไปในทันใด

จ้าวเช่อลุกขึ้นยืนแล้วหยิบเสื้อผ้ามาสวม

เขาหัวเราะเบาๆ ให้กับแม่หนูน้อยที่ยังคงนั่งเหม่ออยู่บนเตียง

"ข้าลุกก่อนนะ"

"อ๊ะ...ข้า ข้าก็ลุกแล้ว..."

เมื่อเห็นสามีลุกขึ้น ซูฉ่ายเอ๋อร์ไหนเลยจะกล้านอนขี้เซาอยู่บนเตียงต่อ

จังหวะที่จ้าวเช่อเปิดประตูเดินออกไป ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็สวมเสื้อตัวนอกเสร็จพอดี

ยามนี้ล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนเจ็ดแล้ว

สายลมยามเช้าเริ่มพัดพาไอหนาวมาเยือน

จ้าวเช่อหันกลับมาบอกว่า "ข้างนอกค่อนข้างเย็น เจ้าสวมเสื้อผ้าเพิ่มอีกชั้นค่อยออกมานะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์บอกว่า "ข้าไม่กลัวหนาวหรอก สามีสวมเพิ่มอีกตัวเถอะ"

จ้าวเช่อยิ้มบางๆ

"เอาเถอะ หนาวแล้วค่อยสวมเพิ่มก็แล้วกัน"

พอถึงเดือนเก้า ลมฟ้าอากาศคงจะยิ่งหนาวเหน็บกว่านี้

ถึงเวลานั้นคงต้องใส่เสื้อผ้าหนาๆ แล้ว

จ้าวเช่อครุ่นคิด ตนเองยังมีเสื้อนวมเก่าๆ อยู่สองสามตัว

แต่ตอนที่แม่หนูน้อยเพิ่งย้ายมา นางมีเพียงห่อผ้าเล็กขนาดเท่าฝ่ามือติดตัวมาแค่สองห่อเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นำเสื้อกันหนาวหนาๆ ติดมาด้วย

คงต้องซื้อฝ้ายกลับมาตัดเย็บเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวเสียหน่อยแล้ว

เมื่อล้างหน้าบ้วนปากเสร็จเรียบร้อย

จ้าวเช่อนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง จัดการกับน้ำตาลทรายดิบที่วางอยู่ด้านล่าง

พลางชวนแม่หนูน้อยที่กำลังทอดแป้งอยู่หน้าเตาคุยไปด้วย

"ใกล้จะถึงหน้าหนาวแล้ว ข้าเห็นเจ้าไม่มีเสื้อผ้าหนาๆ เลย อีกสองวันเข้าเมืองไป ข้าพาเจ้าไปซื้อเสื้อนวมหนาๆ สักสองตัวดีไหม"

ฤดูหนาวที่นี่แทบไม่มีหิมะตก แต่มักจะมีน้ำค้างแข็งเกาะขาวโพลน

ทั้งยังหนาวเหน็บเสียดแทงถึงกระดูก แถมกินเวลายาวนานนัก

อย่างไรเสียก็ต้องเตรียมเสื้อผ้าหนาๆ ไว้ให้มากหน่อย

แม้แต่ถ่านไฟก็ต้องซื้อตุนไว้ล่วงหน้าเช่นกัน

ซูฉ่ายเอ๋อร์ได้ยินว่าสามีจะซื้อเสื้อผ้าใหม่อีกแล้ว

นางลูบเสื้อผ้าบนตัวที่เพิ่งตัดเย็บเสร็จได้ไม่นาน แล้วเอ่ยเสียงเบา "แต่หน้าหนาวถ้าข้าไม่ออกไปข้างนอก ก็แทบไม่หนาวเลยนะ"

"ซื้อเสื้อหนาๆ มันเปลืองเงินเกินไป"

เมื่อก่อนตอนที่นางอยู่คนเดียว พอถึงหน้าหนาวก็ทำได้เพียงออกไปเก็บกิ่งไม้แห้งกลับมาเรื่อยๆ

ยามไม่ได้ทำงานก็นั่งตัวสั่นงันงกอยู่หน้าเตาไฟ ทนให้ผ่านพ้นไปในแต่ละวัน

ทว่าตอนนี้ที่บ้านมีทั้งผ้านวมหนานุ่ม เตาไฟก็เปลี่ยนเป็นเตาใหญ่แล้ว

อบอุ่นสบายยิ่งนัก

ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงไม่เคยคิดจะตัดเสื้อหนาๆ ให้ตัวเองเลยสักนิด

พอได้ยินสามีเอ่ยขึ้นมา ทั้งยังคิดจะสิ้นเปลืองเงินทองเพื่อตนอีก นางจึงเตรียมจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ

จ้าวเช่อลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนใจ เดินมาหยุดข้างกายแม่หนูน้อยแล้วบีบจมูกเล็กๆ ของนางเบาๆ

"เรื่องนี้ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง!"

"อีกสองสามวันค่อยออกไปข้างนอก ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปเลือกซื้อฝ้ายกลับมาสักหน่อย"

"ข้าเองก็ว่าจะตัดเสื้อหนาๆ ตัวใหม่ไว้ใส่รับลมหนาวเหมือนกัน"

"เสร็จแล้วข้าจะพาเจ้าไปโรงเผาอิฐนอกเมืองด้วยกัน ไปสั่งอิฐเขียวกับกระเบื้องมาเตรียมไว้"

ตอนเข้าเมืองคราวก่อน ตำราอ้างอิงที่เดิมทีตั้งใจจะซื้อก็ยังไม่ได้ซื้อ

ดูท่าแล้ว ถึงตอนนั้นคงมีของให้ต้องซื้อไม่น้อยเลยทีเดียว

จ้าวเช่อครุ่นคิด

อีกสองสามวัน ข่าวคราวทางอำเภอข้างเคียงก็น่าจะได้เรื่องได้ราวแล้ว

ถึงตอนที่คุณชายจ้าวแต่งชุดสตรีไปแจกโจ๊ก ตนย่อมไม่พลาดไปรอดูเรื่องสนุกแน่

เขาจึงขยิบตาให้อย่างมีเลศนัย

"อีกสองสามวันออกไปข้างนอก ไม่แน่อาจมีงิ้วฉากใหญ่ให้ดูด้วยนะ"

ซูฉ่ายเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"มีงิ้วให้ดูหรือ"

แต่พอนึกถึงความวุ่นวายที่เจอมาคราวก่อน นางก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้

"สามี พวกเราอย่าไปดูเลยดีกว่า"

จ้าวเช่อยิ้มพลางเอ่ยว่า "ไม่เป็นไรหรอก"

"เรื่องสนุกคราวนี้ไม่มีอันตรายแน่นอน! แถมยังน่าขันยิ่งนัก!"

"ถึงเวลาเจ้าได้เห็นก็จะรู้เอง"

เมื่อได้ยินสามียืนยันว่าไม่มีอันตราย ซูฉ่ายเอ๋อร์ถึงค่อยเบาใจลงได้เปลาะหนึ่ง

ในเมื่อสามีตัดสินใจแล้ว นางจึงไม่คิดจะขัดใจเขาอีก

เพียงแต่ตั้งใจว่าพอกลับมาจากซื้อผ้า จะตัดเย็บเสื้อให้สามีหนาขึ้นอีกสักหน่อย

ส่วนตัวนางเอง แค่เอาเสื้อผ้าเก่าของเขามาแก้ให้เล็กลงก็สวมได้แล้ว

คิดได้ดังนั้น ซูฉ่ายเอ๋อร์จึงรับคำอย่างว่าง่าย

จ้าวเช่อเห็นแววตาของแม่หนูน้อยกลอกไปมา ก็รู้ทันทีว่าซูฉ่ายเอ๋อร์กำลังคิดอะไรอยู่

แต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยเปิดโปงออกไป

เสื้อผ้าเก่าพวกนั้นของเจ้าของร่างเดิม จ้าวเช่อก็ไม่ได้คิดจะใส่อยู่แล้ว

อย่างไรก็ต้องทยอยโละเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด

ถึงตอนนั้น ค่อยคัดเอาตัวที่ยังดีและพอใส่ได้ไปแจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านก็สิ้นเรื่อง

พริบตาที่จ้าวเช่อรวบรัดตัดสินใจฝ่ายเดียวเสร็จสิ้น มื้อเช้าก็ทำเสร็จพอดี

เป็นข้าวต้มกับแผ่นแป้งทอดต้นหอมที่แม่หนูน้อยลงมือนวดแป้งทำเองกับมือ

ทั้งยังปาดทาด้วยเต้าเจี้ยวที่ซื้อมาจากในตำบลอีกเล็กน้อย

จ้าวเช่อกินแผ่นแป้งรวดเดียวสามแผ่น ซ้ำยังซดข้าวต้มจนเกลี้ยงชาม

ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างอิ่มหนำ

เมื่อเห็นแม่หนูน้อยยังคงเล็มแผ่นแป้งต้นหอมครึ่งชิ้นในมือ จ้าวเช่อก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ข้าจะไปบ้านท่านลุงใหญ่ ให้ท่านช่วยพาคนมาดูเรื่องสร้างบ้านหน่อย"

"เจ้าเก็บกวาดบ้านไปพลางๆ ก่อน ประเดี๋ยวพวกเราค่อยมาทำน้ำตาลกัน"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ผงกศีรษะน้อยๆ รีบกลืนแผ่นแป้งในปากลงคอ

"เจ้าค่ะ สามีมีธุระก็รีบไปจัดการเถิด"

"ข้าทำน้ำตาลทรายขาวคนเดียวได้แล้ว"

ซูฉ่ายเอ๋อร์ช่วยจ้าวเช่อทำงานมานานถึงเพียงนี้ ย่อมเรียนรู้วิธีทำน้ำตาลทรายขาวได้จนเจนจัดแล้ว

เรื่องสร้างบ้าน นางคงช่วยอะไรไม่ได้มาก

จึงทำได้เพียงช่วยแบ่งเบาภาระของสามีในเรื่องอื่นแทน

จ้าวเช่อลุกขึ้นยืนพลางยิ้ม "ได้ เช่นนั้นเจ้าทำได้เท่าไรก็ทำไปก่อน"

"ข้าจะเอาเงินสิบห้าตำลึงไปคืนบ้านท่านลุงใหญ่เสียก่อน"

พูดจบเขาก็เดินออกไป

เมื่อได้ยินว่าสามีจะไปคืนเงิน

ซูฉ่ายเอ๋อร์ก็นึกถึงเรื่องที่เขาเคยบอกไว้ว่าที่บ้านมีหนี้สินอยู่มากมาย

นางก็อดรู้สึกยินดีไม่ได้

ไร้หนี้สิน ย่อมเบากายสบายใจ...

เงินในบ้านตอนนี้ก็พอสำหรับการสร้างบ้านแล้ว

วัตถุดิบก็ยังเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่ง

สามียังบอกอีกว่า รออีกไม่กี่วันก็ส่งน้ำตาลชุดต่อไปได้ ถึงตอนนั้นก็จะได้เงินเข้ามาอีกก้อน

เช่นนี้ก็มิต้องกังวลเรื่องการทำมาหากินในวันข้างหน้าอีกแล้ว

จ้าวเช่อเดินเข้าไปในห้อง หยิบหีบไม้ใบนั้นออกมาจากที่ซ่อนเงิน

เมื่อเปิดออกดู

สัญญาหลายฉบับก็ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีที่ก้นหีบ

ด้านบนมีก้อนเงินแท่งใหญ่วางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ

เงินสิบห้าตำลึงนี้ จ้าวเช่อตั้งใจจะรีบคืนให้หมดตั้งแต่เพิ่งข้ามมิติมาใหม่ ๆ

ผลัดมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะครบเดือนแล้ว

แม้ทางจ้าวโหย่วไฉจะไม่เคยเอ่ยปากทวงถามจ้าวเช่อเลยสักครั้ง

แต่จ้าวเช่อก็อยากจะคืนหนี้สินส่วนที่พอคืนได้นี้ไปก่อน

ส่วนหนี้บุญคุณที่มิอาจทดแทนได้หมดสิ้น เขาจะจดจำไว้ตลอดไป

เขาใช้ผ้าห่อเงินสิบห้าตำลึงเอาไว้แล้วยัดใส่ในอกเสื้อ

แล้วจ้าวเช่อก็ก้าวเท้าออกจากบ้าน

"เสื้อผ้าใหม่ รองเท้าใหม่ บ้านหลังใหม่..."

จ้าวเช่อเดินพลางพึมพำกับตนเอง "เมื่อลงหลักปักฐานได้แล้ว ก็ถึงเวลาเริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที..."